De Vlaamse topboeken van 2025 van Anita

 2025, fijn leesjaar! Mijn beste boek?

‘Kill your darlings’ zeggen ze dan, maar dat ga ik niet doen. De volgende boeken verdienen allemaal een eerste podiumplaats.

In ‘Het Dresden Dilemma’ baseert Benny Baudewyns een fictief verhaal op historische feiten en gaat hij opnieuw internationaal. Spionage, intimidatie, repressie, foltering, moord en de terreur van de Stasi in de DDR komt via decors en personages realistisch in beeld. Ik zat helemaal in het verhaal.

In ‘Ze kwam terug’ van Barbara De Smedt is er steeds de dreiging van een fatale afloop en loopt een Griekse mythe als een rode draad door het plot. De leden van een vroeger vriendenclubje moeten een voorval uit het verleden één voor één met hun leven bekopen. Een knap opgebouwde psychologische thriller.

In ‘Dodencel’ van Sterre Carron staan Erin De Donder en haar team voor een groot raadsel. Egyptische mythologie en de genocide in Rwanda leveren aanwijzingen voor misdaden die gepleegd worden in een creepy decor. Mijn favoriete Carron-thriller.

‘Vergruizer’, een actievolle pulp noir thriller van Alexander Olbrechts, is gruwelijk, rauw, brutaal en snel. Moord, manipulatie, … de poort naar de hel staat altijd open. Heel origineel zijn de tips en tricks die het hoofdpersonage, dat gelijkenis vertoont met Deadpool, deelt met zijn publiek. Een bijzondere mix van gruwel, luchtigheid en dubbele moraliteit.

In ‘De grote boze wolf’ van Bjorn Van den Eynde vormen een plaatselijke legende, een brokje Luikse geschiedenis, een album van Suske en Wiske, doofpotaffaires en diepgeworteld leed een nieuwe uitdaging voor het duo Marjolein De Vrieze en Nathan Durnez. Een gelaagde topthriller.

Last but not least ‘Het jaar van De Kogelvis’ van Jos Pierreux. Luks obsessie met een cold case, de problemen met echtgenote Rena en de misdaad die hij willens nillens van binnenuit benadert, werpen een heel nieuw licht op mijn favoriete Knokse speurder, al moest ik wel even bekomen na de laatste bladzijden van deze geweldige misdaadroman

Anita

Top 3 van 2024 van Anita

 

2024 was een goed leesjaar. De boeken die ik kreeg toegewezen om te recenseren of die ik zelf uitkoos stelden zelden teleur. De meeste vond ik goed tot zeer goed.

Kiezen is verliezen, maar ziehier mijn top drie:

Op de derde plaats met brons ‘De Chisinau Expres’ van Benny Baudewyns.

Deze thriller brengt een fictief verhaal vol actie in een zorgvuldig en  realistisch uitgewerkte nieuwe historische context: van de protesten tegen Ceaucescu en de terreur door de Stasi eind vorige eeuw,  tot de Russische kanonnen van Poetin die nu bulderen aan de grenzen met Moldavië. Een verhaal over corruptie, smokkel, wraak, moord en echte vriendschap en het hoofdpersonage Sorin Dumitresco dat meer dan eens door het oog van de naald kruipt. De voortdurende actie gepaard met veel cliffhangers en plottwists maken dat het boek boeit van begin tot eind.

Op de tweede plaats met zilver ‘Verklooide levens’ van Jos Pierreux.

In Duinbergen (Knokke) lijkt het alsof het team uit de Van Steenestraat te maken krijgt met het werk van de duivel himself. Jos Pierreux schetst een goed portret van Luk Borré, de doorgaans stuurse, stoere, weinig toegankelijke flik die in deze misdaadroman als witte man van middelbare leeftijd kampt met de twijfel over zijn positie in de maatschappij en het leven. Originele one-liners en mooie beeldende taal waarin de zee nooit ver weg is leveren de heel eigen Pierreuxvibe.

Op plaats één met goud ‘Harde regen’ van Wouter Dehairs.

In dit vierde boek met privédetectives Keller Brik en Gwen Van Meer kiest Wouter Dehairs er resoluut voor om het verhaal van Keller een jaar na de aanslag op zijn leven verder uit te werken. Het voelt alsof je constant met Keller meeloopt en je dezelfde lucht als hij inademt. Zo dicht bij een personage komen is echt wel uniek. Zijn cynisme, zijn zwartgalligheid en die koppigheid waardoor hij zichzelf voortdurend in levensgevaar brengt zijn van een aantrekkelijkheid dat je het boek niet kan opzijleggen. Keller is een magneet die me meezuigt in zijn verhaal en waar ik voorlopig niet genoeg van krijg. De cliffhangers en het spannende einde alsook zijn speciale band met Brussel zijn daarbij mooi meegenomen.  

Nominaties voor de Hercule Poirotprijs 2022 zijn bekend gemaakt

De zes genomineerden voor de 25ste Hercule Poirot-prijs zijn bekend. De jury selecteerde met Jos Pierreux, Dominique Biebau en Jan Van der Cruysse drie ex-winnaars en die krijgen het gezelschap van Piet Baete, Hugo Luijten en Anne-Laure Van Neer. Toni Coppers ontvangt een lifetime-achievement Award.

De Knack Hercule Poirot-prijs is aan de 25e editie toe en is hiermee een van de langstlopende boekenprijzen in Vlaanderen. De prijs bekroont het beste Vlaamse spannende boek van het afgelopen jaar.

De jury kiest de winnaar uit de Vlaamse misdaadromans die verschenen na 1 september 2021 en voor 30 september 2022. Dit jaar kwamen 60 boeken in aanmerking voor de prijs. De vrouwelijke auteurs waren met 13 inzendingen goed voor 22 procent van het totaal.

De genomineerden op een rijtje:

Besloten stad-Jos Pierreux (Vrijdag)

Het mollenfeest-Dominique Biebau (Vrijdag)

Win Win-Jan Van der Cruysse (Manteau)

Superhelden sterven niet-Piet Baete (Manteau)

Josephine-Anne-Laure Van Neer (Vrijdag)

Het bloed van de zwaan-Hugo Luijten (Pelckmans)

Thrillerlezersfavoriet!

Op zaterdag 29 oktober wordt tijdens  ‘Boektopia’ in Kortrijk Xpo bekend gemaakt wie de 25e Knack Hercule Poirot-prijs, het daaraan verbonden bedrag van 5000euro en de gepersonaliseerde pen van Montblanc wint.

Ter gelegenheid van de 25e editie van de prijs wordt voor de vierde keer een Lifetime achievement award uitgereikt. De eer valt deze keer te beurt aan Toni Coppers, die met ‘Jacht’ zijn 25e boek publiceerde. Met dit boek bevestigt Coppers eens te meer zijn talent en vakmanschap.

Eregasten op deze jubileumeditie is het beroemde schrijversduo Nicci French. Zij worden in de bloemetjes gezet voor de 25e verjaardag van hun succesvolle samenwerking.

persbericht van Roularta  Mediagroup

Twee keer kans op de Besloten stad van Jos Pierreux

 Maart 2020, COVID-19 lockdown. Cafés, restaurants en niet-essentiële winkels gaan dicht. De lessen in de scholen worden opgeschort, alle culturele en sportieve evenementen en activiteiten worden geschrapt. ‘Blijf in uw kot,’ luidt het advies van de regering. De mondaine badplaats Knokke verandert in een spookstad, zijn inwoners zijn voorzichtig in alles wat ze doen. De speurders werken maximaal van thuis uit. Wanneer in het Koningsbos een anoniem lijk wordt aangetroffen, zit rechercheur Stefaan Athenus met de handen in het haar. Door de pandemie is de politiebrigade onderbemand en er daagt geen versterking op. De brigadier dient te improviseren. De coronaregels veranderen iedere dag en belemmeren het onderzoek naar het vluchtmisdrijf. Zodra een vader zijn verslaafde zoon identificeert, wordt het lichaam door de wetsdokter vrijgegeven en gecremeerd. Want waarom zou de man liegen? En kan escalerend geweld het gevolg zijn van een eventuele leugen?

Jos won in 2018 een Vlaamse boekenprijs. Welke was dat? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Besloten stad

Je bent natuurlijk al lid van de facebookgroep en zou je de actie ook even willen delen op jouw tijdlijn.

De boekenkast van Jos Pierreux

  

Jos Pierreux is al lang geen onbekende meer in de thrillerwereld en al helemaal niet hier bij Thrillerlezers!.

Nog niet zo lang geleden zetten we zijn debuut ‘De dood die met z’n tweeën was’ (2004) in de schijnwerper in de rubriek ‘Uitgebroed’.  Sinds 2014 trakteert hij de lezer jaarlijks op minstens één boek, meestal een misdaadroman.

Maar wat leest de auteur zelf wanneer hij niet aan het schrijven is?  Welke boeken komen in zijn persoonlijke bibliotheek terecht?  Op naar het zeetje dus, om te neuzen in de boekenkast van de geestelijke vader van ‘aangespoelde’ Luk Borré.

Jos leest voor de Luisterpuntbibliotheek zijn eigen boek ‘De eerste moord’ voor.

(www.luisterpuntbibliotheek.be)

Dag Jos

•  Eerder vertelde je me dat je boekenkast aan de ‘magere’ kant is.  Jouw boekenkast heeft dus geen buitenproportionele afmetingen?  Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

Het is atypisch – zowel voor een auteur als voor een veelvraterig lezer – maar... ik heb geen boekenkast (meer). Door omstandigheden woon ik op twee plekken en op beide plaatsen staan enkel mijn eigen boeken. Daarbuiten heb ik nog hooguit een tiental titels en wat strips waar ik geen afstand kon van doen bij een vorige verhuis. Al mijn boeken (en dat waren er nogal wat) gingen toen verloren. Of ik dat erg vind? Ach... Het leven is heden en toekomst. Wat belangrijk is dat mijn eigen werk groeit. Laat het ons daarbij houden.

Mijn ‘schrijn’ vol eigen werk

(Boeken, weekbladen en tijdschriften met korte verhalen)

 

•  Kan je je nog herinneren welk boek als eerste in jouw boekenkast belandde?  Waarom dat boek?

Dat moet een jeugdomnibus van Aster Berkhof zijn geweest. Die man heeft mij (en vele anderen: volwassenen én kinderen) leren lezen. Het doet mij pijn aan het hart dat zijn dood vrijwel onopgemerkt voorbij is gegaan. Hij is trouwens niet de enige die in de literaire vergeetput dreigt te sukkelen. Wie kent (laat staan: leest) Hugo Claus nog? Louis Paul Boon en Jef Geeraerts worden gvd door woke-banbliksems bedreigd! Zijn ze nu helemaal zot geworden? Vlaanderen eert zijn literair verleden onvoldoende.

 

•  Hoe organiseer jij jouw persoonlijk biebje: alfabetisch, op titel, op genre, …?

Toen ik nog boekenkasten had was dat… volgens hoogte! De planken lagen namelijk op verschillende afstanden van elkaar.

 

•  Zijn het overwegend hardcovers, paperbacks, pockets, …?

Alles door elkaar. Wel hecht(te) ik belang aan het lettertype. Ik heb snel last van vermoeide ogen. Maar zelfs als kind en puber had ik niet graag te kleine letters. Ik groeide op in een boerendorp. Gelukkig kon ik mijn ouders overhalen om lid te worden van het Davidsfonds (dat in die tijd boeken verdeelde) en later ECI. De keuze was beperkt – maar ik had iets te lezen. Ik las veel in bed met spaarzaam licht. Mijn ouders mochten het niet door de kieren opmerken.

 

•  Je bent een ‘veelvraat’ waar het het lezen van boeken betreft.  Wat lees jij graag?  Welk genre van boeken ‘spoelen aan’ in jouw boekenkast? 

Ik lees alle genres – behalve feelgood (feelgoed makes me feel bad).

De betere boeken zijn trouwens moeilijk onder één noemer te vangen. Dat ‘genregedoe’ is vaak onzin. In de bib Brugge sta ik met sommige boeken in het rek ‘romans’ en met andere titels bij ‘spanning’.

De bib boekenoogst voor deze week.

‘Stad in Brand’ is mijn favoriet.

Mag ik trouwens iedereen ‘We beginnen bij het einde’ van Chris

Whitaker aanraden!?!

 

•  Haal je voor jouw eigen boeken soms inspiratie uit jouw boekenkast?

Dat is een moeilijke. Als ik een goed boek lees pik ik wel eens dingen op. Dat is onvermijdelijk. Uit wat ik minder goed geschreven vind leer ik dan weer hoe het niét moet. Ik probeer geen meesterwerken te lezen als ik het zelf moeilijk heb. Slecht voor het zelfvertrouwen.

Mijn gegraveerde H. Poirotprijspen - waar ik niet mee schrijf.

 

•  Is jouw boekenkast een meubel dat je graag toont aan jouw bezoekers of is het iets dat je graag privé houdt?  Neemt ze een prominente plaats in ten huize Pierreux?

Op de ene plek staat ‘mijn etalage’ op mijn schrijfplek – waar niemand komt. Ook in de andere woning valt het niet op dat ik boeken schrijf. Een bakker zet zijn brood ook niet prominent op de schouw.

•  De weinige boeken die je bezit heb je omdat ze een speciale waarde hebben voor jou?

Inderdaad. Ik kon er geen afstand van doen.

James Ellroy (Bloed op de maan – Amerikaans riool) van wie ik elke titel meerdere keren las.

Louis Paul Boon (Mieke Maaike – De kapellekensbaan)

Rempo Campert (Het leven is…)

William Faulkner (Het gangstermeisje Temple Drake)

Joseph Wambaugh (Nachtpatrouille)

Paul Van Ostaijen (Bezette stad)

Tardi (strips)

In mijn werkkamer hangt trouwens een werk van Tardi.

•  Heb je alle boeken in die je bezit ook daadwerkelijk gelezen?  Welk boek roept al langer om gelezen te worden?

Wat ik kocht las ik. Ook nu nog kan ik moeilijk een boek NIET lezen. Naar de bib gaan is tegelijk een plezier en een marteling. Kiezen blijft verliezen. Ik zou ALLES gelezen willen hebben.

•  Deel je jouw boekenkast met je echtgenote/gezin of is het helemaal jouw plekje in huis?

Ik deel de boeken die ik lees met mijn partner. Het is zelfs zo dat als ik tijdsgebrek heb zij in mijn plaats dingen leest. Aan de hand van haar commentaar beslis ik dan of ik het boek al dan niet ga lezen. Let wel: het is zeker niet zo dat ik lees wat zij goed vindt (en omgekeerd). Ik word vaak getriggerd door dingen die zij matig vindt.

•  Zijn er boeken bij die je regelmatig vastpakt om te herlezen?  Welke?

Herlezen gebeurt niet zo vaak. Tijdgebrek. Ik durf gelezen boeken wel eens openslaan en willekeurig een kort fragment herlezen. Een kok eet ook niet van elk bord – eraan ruiken volstaat.

 

•  Staan jouw boeken ook te blinken in jouw boekenkast?

Ondertussen zijn er al meer!

 

•  Je hebt niet echt veel boeken in bezit.  Betekent dat dat  je zuinig bent op de boeken die in jouw kast staan?  Leen je wel eens boeken uit jouw boekenkast uit?

Waarom zou iemand nog boeken lenen? Je vind alles in de bib – en als je het daar niet te pakken krijgt is er het internet waar alles tweedehands te krijgen is.

•  Koop je überhaupt nog boeken aan voor in jouw boekenkast?

Nee.

•  Welk lot wachten de boeken die je niet langer in jouw kast wil?

Ik vrees dat ze bij het oud papier zijn geraakt. Erg hè!

•  Stel, je mag een persoon noemen in wiens boekenkast je even mag neuzen.  Wie zou dat zijn en waarom?

Geef mijn portie maar aan Fikkie.

(Ken je dat gezegde niet? Het wil zeggen: laat maar.)

Ik zou liever in kleerkasten snuffelen.

•  Tegenwoordig kan je de ebooks en luisterboeken niet meer wegdenken in de boekenwereld.  Heb jij ook een digitale boekenkast of lees jij nog steeds fysieke boeken?

Digitaal is niets voor mij. Ik wil een boek vasthouden en ruiken. Wel lees ik mijn boeken in voor de blindenbibliotheek.

•  Tot slot, je gaat wonen op een eiland en je mag slechts één boek uit je boekenkast meenemen.  Welk boek wordt dat en waarom?

Overleven op een eiland voor dummies.

Waarom? Omdat ik een dummie ben!

Het boek zal je ongetwijfeld van nut zijn in de beginfase van jouw verblijf daar, maar ik denk dat je vlug zal snakken naar meer en beter!

Ik zou vooral snakken naar pen en papier. Want een dag niet kunnen schrijven vind ik erger dan een week niet kunnen lezen.

 

Jos, een dikke merci dat je hier tijd voor wou nemen!

Besloten stad van Jos Pierreux

 

‘Als je in het schuitje zit, moet je varen’

                    (quote uit ‘Besloten stad’)

‘Besloten stad’ begint in maart 2020 op het moment dat het hele land in lockdown gaat.  Ook Knokke ontsnapt niet aan de strenge maatregelen die worden opgelegd van hogerhand.

In de buurt van het Koningsbos wordt een lijk aangetroffen.  De verminkingen bemoeilijken de identificatie ervan.  Brigadier Athenus is normaal gezien te laag in rang om de afstapping voor eigen rekening te mogen nemen, maar corona breekt wet.  ‘Aangespoelde’ Luk Borré moet het ongenoegen van Theofiel Mangels hierover ontgelden vanachter het computerscherm.  (Ten minste één zekerheid die overeind blijft!)  De vondst leidt de politie naar huize Tordeurs.  Is het gevonden lichaam dat van de vermiste zoon Kenji?

Centraal personage in deze misdaadroman is Steven (Jerommeke) Tordeurs.  In de ‘ik’-vorm en alsof alle gebeurtenissen nu plaatsvinden, neemt hij de regie van de plot voor zijn rekening.  Voor de lezer wordt hij een open boek: alles vanop de eerste rij.

Wat voor een personage is Steven?  Verdient hij de sympathie van de lezer?  Welk effect sorteert hij?  Het antwoord op deze vragen is niet zwart-wit.  Feit is dat Steven heel wat voor de kiezen krijgt en dat je als getuige van al zijn miserie niet neutraal kan blijven.  Met elke stap die hij zet, elke beslissing die hij neemt, elke bocht die hij met zijn SsangYong ingaat, komt hij onomkeerbaar en steeds meer vast te zitten in een neerwaartse spiraal. 

Agonie na agonie. ‘Besloten stad’ brengt in vier delen een rollercoaster aan acties die pas tot stilstand komt bij de tragische ontknoping.  In een leeg Knokke verkent Steven alle hoeken en kanten van een leven geleid in misdaad en tuimelt hij van de ene gebeurtenis in de andere.  Fysiek en mentaal geïsoleerd van alles en iedereen, is hij aangewezen op zichzelf en zijn instinct om te overleven.  De rol van Theofiel Mangels, Luk Borré en Daniël Pisters is te verwaarlozen: de samenhorigheid van het team lijkt onder de coronadreiging ten onder te zijn gegaan. 

Naast een verhaal over misdaad, schrijft Jos Pierreux met ‘Besloten stad’ een boek over ‘echte’ mensen.  Steven en zijn Madeleine zijn als twee eilanden die in een storm zijn beland.  Hun dialogen zijn basic en arm aan inhoud, maar hun gedachten zijn des te rijker.  Een heel scala aan uiteenlopende emoties passeren de revue: ontgoocheling, eenzaamheid, verwijdering, weemoed, weerzin, overmoed, wraak, schaamte en beschermingsdrang vechten om voorrang. 

Jos’ taal is beeldend en heel dikwijls heel plastisch.  (Ik heb ook een paar scheldwoorden bijgeleerd!)  Het vergt geen enkele moeite om je de bloedende vingers van Steven voor ogen te halen; de pijn is bijna voelbaar; de geur van Madeleine komt – echt waar! - van de bladzijden, de banden van Stevens auto ‘gieren als stervende castraten’…. .  Kortom, lezen doe je met al je zintuigen.

‘Besloten stad’ drijft voort op de hoogtes en vele laagtes die Steven door moet.  De vele zenuwslopende passages in een spookachtig lege badstad en de wisselende kansen van de personages houden de boog hoog gespannen.  Hoeveel kan een mens verdragen?  Wat als de leugen zich tegen de verspreider ervan keert?  Waar bevindt zich de scheidingslijn tussen goed en kwaad?  Dilemma op dilemma.  De duisternis zit in elk individu.

 5 kraaien

Anita

Uitgebroed met Jos Pierreux

 

 

10 jaar geleden lag jouw debuut al eventjes achter jou.  Tijdens het jubileumjaar van Thrillerlezers! mag het echter niet ontbreken in onze lijstjes.

In welk jaar lag jouw eerste thriller vers van de pers in de boekenwinkel? 

2004

Welke titel kreeg jouw debuut?

De dode die met z’n tweeën was.

Was je voor je thrillerdebuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

Oh ja. Ik heb een heel verleden van schrijfwedstrijden, van kortverhalen die al dan niet in (literaire) tijdschriften werden gepubliceerd en van manuscripten die nét niet werden uitgegeven. Eer hij in de etalage van de boekhandelaar ligt, heeft een schrijver een lange wandeling voor de boeg.  

Wie was jouw eerste uitgever? 

Houtekiet

Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan?

Ik ben Veerle Weverbergh nog altijd dankbaar dat ze in mij geloofde.

 

Is jouw debuut nog altijd van speciale waarde voor jou? 

De eerstgeborene blijft altijd speciaal.

Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest? Nee.

Blijft het boek voor jou van speciale waarde?  Ben je er nog steeds trots op?

Echt wel.

Zou je het verhaal weer zo schrijven?

Nee. Maar of het daardoor beter zou worden, is maar zeer de vraag.

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut? 

Onverwacht goed.

Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop?

Het zat meteen in de ‘maand van het spannende boek’ en in de finale van de Hercules Poirotprijs. Ook de verkoop was uitstekend met meer dan 10000 exemplaren.  In Nederland? Zelfs daar kreeg ik goede recensies en werd het boek door alle bibliotheken aangekocht.

Kwam het boek in de VN thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld? 

Twee sterren.

Hecht je daar belang aan?

Zeker.

Interview met Jos Pierreux

 

Het is een vaste traditie geworden: elk jaar mogen we een nieuwe ‘Luk Borré’ verwelkomen.  De Knokse speurder en geesteskind van misdaadauteur Jos Pierreux is de spilfiguur in de misdaadromans die zich afspelen tegen het decor van de Belgische badstad.  Ik sprak met Jos Pierreux, geheel coronaproof uiteraard, en mocht hem honderduit vragen stellen over zijn nieuwste thriller ‘Russische poppetjes’ en natuurlijk ook over Luk.

Heel leuk om weten:  ‘Russische poppetjes’ is aan een tweede druk toe! 

 

Elke leeftijd heeft zijn speelgoed. Wat zijn volwassenen meer dan grote kinderen die spelen met échte poppetjes?    Jos Pierreux

 

• Jos Pierreux, het is alweer een jaar geleden dat we elkaar voor het eerst ‘spraken’.  Hoe gaat het ondertussen met jou?

Op persoonlijk vlak zijn er geen problemen, dank je. Gezond en wel – op een paar coronakilo’s na die ik er moeizaam af probeer te fitnessen. Ik kreeg gisteren het bericht dat 'Russische Poppetjes' na een maand aan een tweede druk toe is, dus ook dat zit snor. Wat de maatschappij betreft, zie ik het somberder in. De burger voelt zich niet meer veilig bij de politicus, de politicus is bang van de kiezer – en niemand vertrouwt nog de democratie.

• De werktitel waar je het toen over had, is de titel van jouw nieuwste ‘Luk Borré’ geworden.  Hoe kwam je op het idee van die Russische poppetjes?  (Het is toch niet onmiddellijk iets wat we regelmatig zien of gebruiken in het dagelijkse leven?)

Ik vond het een ‘catchy’ titel maar dacht dat hij al meermaals gebruikt zou zijn geworden. Toen ik ‘Russische Poppetjes’ googelde, bleek echter van niet. Vanaf dan heb ik niet langer getwijfeld.

• Luk is heel neerslachtig in dit deel van de serie.  Je zet dat treffend om in beeld.  Kan je je verplaatsen in zijn somberheid?

Jammer genoeg wel. Gelukkig zijn er de (zelf)spot, de relativering en het cynisme om beroep op te doen.

• Komt het ooit nog helemaal goed met hem?

Wie last heeft van somberheid leert daarmee leven – of maakt er een eind aan. Het gevoel van ‘tristesse’ raakt Luk nooit kwijt, vrees ik.

• Denk je dat zijn relatie met Rena blijft duren?  Op een gegeven moment denkt Luk zelf: ‘RIP de hormonen die het huis verlaten.’.  Gaat Rena dat accepteren?

Hun liefde is die van twee eenzamen die moeizaam mét, maar absoluut niet zónder elkaar kunnen. Die relatie is totterdood. Dat kan ik met vrij grote zekerheid zeggen. Rena en Luk zijn onvolledige mensen en hebben elkaar nodig – in slechte en in goede tijden.

• Heel ontroerend is het beeld van Luk die pootje gaat baden en troost zoekt bij de zee.  Zoek je zelf ook de zee op om na te denken, om problemen in perspectief te plaatsen?

Fietsen. Een lange, eenzame autorit. Fitness en muziek zijn ook ‘probleemoplossers’. Maar het strand en de zee zijn er inderdaad niet enkel om te zonnen en te ontspannen. Dat merkte ik gisteren nog.

• Je kaart heel wat serieuze onderwerpen aan via het personage van Luk.  De wereld aan het puberinfuus met Anuna en Greta, genderkwesties, partnergeweld, om er maar enkele te noemen.  Onderwerpen die jou als Jos Pierreux ook bezig houden?

Meer en meer. Mijn generatie heeft gevochten voor een vrijheid die nu aan ijltempo weggegeven wordt. Ik begrijp het niet. Ik begrijp het écht niet.

Dezelfde politici die op geen enkel moment op een coherente manier de coronacrisis konden beheersen, gaan nu de klimaattoestand aanpakken?!  Ik hou mijn hart vast.

Volgens mij is het probleem de overbevolking. Intussen blijft men mensen geld geven/aanmoedigen om zich voort te planten.

• Is boeken schrijven een uitlaatklep voor jou?

Dat is duidelijk.

• De toon is vrij pessimistisch.  Is dat jouw eigen toon?  Het sarcasme en het cynisme mogen we ook aan jou toeschrijven?

Het Vrije Westen gaat naar de verdoemenis, een zwalpend Europa staat op springen en België op ontploffen. We staan op het dek van een Titanic die niet tegen één maar tegen verschillende ijsbergen dreigt te varen.  ‘Let the music play on.’ Wat anders?

• De Knokse immowereld tekent ook present.  Ben je ooit zelf al van dichtbij of van veraf in contact gekomen met de agressieve praktijken van de immowereld?

Dat de bouwwereld mij niet vreemd is, is een understatement. Ik verdiende er meer dan dertig jaar mijn kost. Het is een wereld van en voor haaien – maar, weet je, de culturele wereld is zeker niet beter.

• De Daxjes knallen dat het een lieve lust is in de straten van Knokke.

Ook in het Zoute?  Zijn zij echt zo’n plaag als beschreven in ‘Russische poppetjes’?

Ieder zijn ding maar ik heb last van tinnitus en die krengen maken een afschuwelijk lawaai. Aan de andere kant vind ik een zwerm 49cc-motors die tussen een rij dreamcars wriemelt best een grappig beeld. Ook hebben de Dax-Boyz aanzet gegeven voor Russische Poppetjes (de ‘inspiratie’). Waardoor ze bij mij nog weinig fout kunnen doen.

• Ben je ooit zelf de trotse jonge eigenaar geweest van zo’n knallend transportmiddel?  Ik meen toch enige nostalgie te bespeuren.

Ik had jaren ‘80-’90 zeer nauwe banden met een motorclub (inclusief colours en emblemen) en schreef jarenlang verhalen voor hun clubblad. 

Met zo’n tweewieler heeft dit mietje echter nooit gereden. I’m a writer, not a fighter.

• In ‘Russische poppetjes’ komen nogal wat meldingen binnen van ongelukjes/misdrijven allerhande.  Fictief allemaal of moeten de Knokkenaars zich echt zorgen beginnen te maken?

Knokke is naar het schijnt een van de veiligste steden van het land. Zelfs mocht dat niet waar zijn, dan slaagt men er toch uitstekend in om het zo voor te stellen. Een veiligheidsgevoel is voor de burger zeer belangrijk. Dat schatten onze plaatselijke politici goed in.

Maar ik gebruikte inderdaad voortdurend plaatselijke faits divers. Soms zijn dat dingen uit het verleden, dikte ik een en ander aan of verhuisde gebeurtenissen naar een ander deel van de stad.  De verbindingen die ik gelegd heb, komen echter uit mijn ziek brein.

• Luk en Walter trekken één enkele keer het binnenland in.  Kom je zelf nog graag naar het binnenland?

Om de vrienden te zien. Anders hoeft het niet.

• ‘De gemakkelijkste manier om Romein te worden, is in Rome gaan wonen.’  Jij wou dus Knokkenaar worden?

Inderdaad. Ik voel hier de verwondering van het jongetje over hoe het leven kan zijn.

• ‘Knokke is een merkwaardige stad’ is te lezen in ‘Russische poppetjes’.  De Zoutenaren zijn een ‘raar volk’.  Blijf je toch steeds de badplaats en zijn inwoners als een ‘aangespoelde’ bekijken?  Beschouw je jezelf net als Ziggy als een ‘migrant light’?

Als je ergens gaat wonen, moet je een beetje moeite doen, vind ik. Het West-Vlaams zal ik nooit beheersen maar mede door mijn boeken word ik hier goed aanvaard. Ook heeft een toeristische trekpleister veel gezichten. In de zomerdrukte gaan alle Knokkenaren op in de massa om toerist te worden in hun eigen stad.

•  Er duikt ook een enkel Frans zinnetje op als het gaat over de rijken in Knokke.  Is dat ook de reden waarom de papieren vlinder is uitgeknipt uit een Franstalige krant?  Een verband met de rijken die het zich kunnen veroorloven vastgoed te kopen in Knokke?

De tijd dat alle ‘rijken’ veelal Belgicistisch en Franssprekend waren, is (gelukkig) voorbij.

De ‘bebloede vlinder’ kreeg ik als verjaardagskaartje van Luc Claessens, de artiest die wel vaker op mijn omslagen voor een beeld zorgt. In werkelijkheid is het ding maar een paar centimeter groot. De vlinder kroop zo diep in mijn hoofd dat ik een tiental pagina’s schrapte en herschreef. Dat Luc hem uit een Franstalige krant knipte, zagen we pas toen we het ding vergrootten. Eerlijk? Ik had het liever anders gezien maar een kunstwerk is wat het is.

• ‘Poen gedraagt zich als een luis en kruipt van hoofd naar hoofd.’  Wie wil er nu luizen, zou je denken? 😊

Mocht jeuk een teken zijn van weelde, Vuitton zou geen handtassen maken maar krabbers.

• Op een bepaald moment opper je het idee dat misschien zelfs Antoine de Saint-Exupéry zich ooit moet verantwoorden voor seksisme of racisme.  Denk je dat we met zijn allen een beetje te overgevoelig aan het worden zijn? 

AB-SO-LUUT. Wat mij betreft is vrije meningsuiting heilig. Als iemand onzin wil verkopen, dan is dat zijn verdomd recht. Censuur is veel en veel gevaarlijker. Dingen niet mogen zeggen of schrijven? Ik gruw ervan. Seksisme en racisme bestaan, laat dat duidelijk zijn. Maar het is niet door mensen de mond te snoeren dat problemen opgelost geraken. Noch door op elke denkbeeldige slak zout te leggen.

• Ben je bang dat jou dat zou kunnen overkomen?

1984 ligt niet in het verleden maar in de nabije toekomst, vrees ik.

Het overkomt mij regelmatig. Zo had ik in een vorig boek ‘een zwangere vrouw’ een ‘toekomstige moeder’ genoemd. Een bepaalde pers vindt dat ‘verdacht’.

Ik behoud mij nochtans het recht voor om te beledigen en beledigd te worden. Niemands meester, niemands knecht!

Tegelijk besef ik dat de kans erin zit dat binnen afzienbare tijd boeken omwille van hun politiek incorrecte inhoud weer op een index terecht komen. Stel je voor!!!

• De metaforen, de taal van de zee, onverwachte combinaties maken ‘Russische poppetjes’ tot een feest om te lezen.  Vorig jaar noemde je het een ambacht.

Hoe kom je er toch bij om het beeld op te roepen van Moeder Teresa in bikini!?  Waar blijf je al dat moois vandaan halen?

Werken, wroeten, zoeken, niet te snel tevreden zijn.

• Russische poppetjes is weer genieten van begin tot eind. 

Wie ben ik om je tegen te spreken. Dank je wel.

Staat er ondertussen al een nieuwe ‘Borré’ in zijn beginschoenen?  Wil of kan je er al iets over kwijt?

Omdat ik ‘De Postbode belt altijd tweemaal’ (James M. Cain) had herlezen, werd ‘Een bootje in en dan de zee op’ de werktitel. Het boek speelt zich af tijdens de eerste lockdown. De ik-persoon is iemand buiten het team en het duurt een tijd eer Borré op de proppen komt.

Ik ben halverwege. (Denk ik, want soms gooi ik een manuscript alsnog helemaal om).

Zullen we gewoon weer afspreken volgend jaar? 😊

Bij leven en welzijn: graag.

‘Een bootje in en dan de zee op’ heb ik alvast genoteerd.  Jos, Thrillerlezers! en ik wensen jou nog heel veel schrijfplezier.  We zijn alvast begonnen met aftellen.  Dank je wel voor jouw openhartige antwoorden en jouw bereidwillige deelname aan dit ‘interview’.

Jij bedankt, Anita!

Russische poppetjes van Jos Pierreux

 

   

Kwade vloek

Naar goede gewoonte komt Jos Pierreux ook dit jaar met een nieuwe ‘Luk Borré’.  ‘Russische poppetjes’. 

Jos Pierreux draagt het boek op aan Graaf Burgemeester Leopold Lippens.  De burgervader en fenomeen in Knokke en ver daarbuiten is onlangs overleden.  Terwijl zijn geest hoogstwaarschijnlijk nog rondwaart in de badstad is ook Jos hem nog niet vergeten.  Door het boek aan hem op te dragen wil de schrijver zijn nagedachtenis eren.

De titel van het boek en de uit krantenpapier geknipte bebloede vlinder op de cover vallen niet onmiddellijk samen te rijmen.  Tegelijkertijd eenvoudig en mysterieus.  Verzekerd van de wetenschap dat de keuze van de auteur inzake boekcovers nooit gratuit is, duik ik het boek in.

De opbouw van ‘Russische poppetjes’ rust op pijlers uit ‘Het Grootboek der Decimalen’.  Elk deel is een decimaal dat wordt ingeleid door een fragment uit een ‘cursus’ die gespeend lijkt van enige beroepsethiek.  Die passages die qua lay-out wat weg hebben van een gedicht maar dat allesbehalve zijn, situeren zich in het verleden (zo’n jaar vóór de bizarre voorvallen in Knokke), maar ‘orchestreren’ de gebeurtenissen in ‘Russische poppetjes’.

‘Russische poppetjes’ pikt de draad op daar waar ‘Het tweede skelet’ eindigde.  ‘Het tweede skelet’ vooraf lezen is niet echt noodzakelijk voor een goed begrip van deze misdaadroman, maar het geeft wel meer inzicht in de gevoeligheden die spelen binnen het Knokse politiekorps en in het leven van Luk Borré. 

Theofiel Mangels heeft zijn troon terug ingenomen en het is wellicht moeilijk te geloven, maar hij is onuitstaanbaarder dan ooit.  Luk Borré heeft de flop waarop de cold case in ‘Het tweede skelet’ is uitgedraaid nog niet verteerd.  Hij maakt als inspecteur opnieuw deel uit van het speurdersteam, maar of hem dat enige rust brengt is maar de vraag.

In de Van Steenestraat komt de ene na de andere melding binnen: geweld op straat, homejacking, home invasion, … .  Bovendien lijkt er een bendeoorlog te zijn uitgebroken tussen jonge Daxers en berijders van zware motoren.  Geen enkele gedupeerde wenst echter klacht indienen.  Bij de Knokse politie rijzen hoe langer hoe meer vragen.    

‘Russische poppetjes’ volgt deze keer van heel dichtbij Luk Borré en zijn nieuwe brigadier Walter Bekaert.  De zorg en de tact die Jos Pierreux aan de dag legt in de uitwerking van het personage van zowel Luk als Walter geven diepgang aan deze misdaadroman. 

Brulaap/Bullebak Theofiel Mangels heeft Luk Borré helemaal in het verdomhoekje gedreven.  Gevolg: in de Van Steenestraat wordt Luk helemaal links gelaten, bang als zijn collega’s zijn om ook door Mangels door de mangel te worden gehaald.  Tot overmaat van ramp verloopt ook zijn relatie met echtgenote Rena heel stroef. Luk plooit helemaal terug op zichzelf.    

De nieuwe brigadier heeft zo zijn eigen katten te geselen.  Hij begint heel gemotiveerd aan de job en is bereid tot grootse daden binnen het korps.  Volgens ome Freddy is hij nu een echte rockster.  Kan hij het gevecht met zijn eigen demonen winnen?

De voortgang van het verhaal drijft vooral op hun gedachten en hun beleving van de gebeurtenissen.

Jos Pierreux beschikt over veel inlevingsvermogen naar zijn personages toe.  Hij kijkt en luistert naar hen.  Hij kruipt onder hun huid en in hun hoofd; vertaalt in beeldende taal hun gevoelens en gedachten.  Resultaat: treffende Pierreux-eigen beelden en metaforen met de zee in de hoofdrol.  Als lezer ben je in de badstad, baad je pootje in het zeewater en kruipt het zand tussen je tenen; in de binnenstad knallen de uitlaten van de Daxjes en shop je mee in de drukke winkelstraten. 

Jos Pierreux noemde zijn taalkunstenaarschap eerder (interview 2020) een ambacht, maar zelfs na een jarenlange studie is het weinigen gegeven om zo natuurlijk en beeldend met taal om te gaan!  Zijn one-liners rollen van de bladzijden! En wie bedenkt zoiets als Moeder Teresa in bikini?  In Pierreux’ wereld ‘trilt’ een mond ‘als een uitgerekt elastiekje’; is een hoofd ‘intrekbaar als de kop van een suffe schildpad’. Stel je een ‘dierenactivist’ voor op een ‘zeehondenknuppelfeest’ of een ‘groene pleister op een openbouwwonde’, … Onverwachte associaties verpakt à la Pierreux leveren leuke en verrassende zinnen en passages op.

‘Russische poppetjes’ staat garant voor een grote portie sérieux.  Kleine en grote ergernissen veraf of dichtbij, de wereld aan het ‘puberinfuus’ met Greta en Anuna’, pesten, genderneutraliteit, partnergeweld, het tekort aan geschikte kandidaten bij de politie, de macht en gulzigheid van de immowereld in Knokke, …  Dit is maar een greep uit de bekommernissen die Luk Borré bezighouden, overgoten met een flinke dosis sarcasme en cynisme van de auteur.

De Russische poppetjes alsook de vlinder op de cover onthullen gaandeweg hun rol en betekenis.  Ontdek zelf hoe de vork aan de steel zit.  ‘Russische poppetjes’ mag niet ontbreken in jouw bibliotheek!

Anita