Pas op voor de buren van Hilde Vandermeeren

Achterflap

Ruth is een thrillerauteur die onder pseudoniem schrijft. Dat is echter niet haar enige geheim. Ze verzwijgt een gruwelijke gebeurtenis uit haar verleden zowel voor haar vriend Matthew als voor haar omgeving. Haar moeder heeft haar geleerd dat je de buren nooit mag vertrouwen. Dan gebeuren er vreemde dingen in haar omgeving en wordt ze geconfronteerd met haar grootste angst: dat ze even geestesziek is als haar moeder. Bij haar moeder had de ziekte fatale gevolgen.

Het is de zesde thriller van Hilde Vandermeeren. Ik heb al haar boeken met plezier gelezen dus de lat lag hoog.

Ook in dit boek kiest ze er voor om een bijzondere ziekte een centrale rol te geven in het verhaal. Hoofdpersoon Ruth Williams is auteur en had met haar debuutroman meteen een bestseller te pakken. In het verhaal heeft ze een writersblock en wacht haar uitgever tevergeefs op een op een volgende thriller. Ruth schrijft onder een pseudoniem en heeft daar een reden voor, maar die wordt pas later in het verhaal echt duidelijk.

Bij aanvang woont Ruth in een cottage samen met vriend Matthew. Met haar buren heeft ze erg weinig contact en dat vindt ze helemaal prima.

Dan gebeuren er echter vreemde dingen in en rond haar huis. Er verdwijnen spullen of ze vindt ze op een andere plaats. Langzaam maar zeker krijgt Ruth het gevoel paranoide te worden  en die gevoelens brengen haar terug naar haar jeugd die bol stond van angst en onzekerheid. Haar grootste angst is dezelfde ziekte te krijgen als haar moeder en dat is heel slecht afgelopen.

Het boek start vrij rustig met een kennismaking met Ruth en Matthew, haar buren, wat ze zoal doet en langzaam word je als lezer in het verhaal gezogen. Wat betekenen al die geheimzinnige zaken rondom Ruth. Is het toeval? Begint Ruth dezelfde ziekte te ontwikkelen als haar moeder? Is er opzet in het spel?

En hoe zit het nu eigenlijk met die buren? Zijn ze gevaarlijk? Haar moeder leerde haar al als kind om op te passen voor de buren!

Beoordeling

Dit boek leest echt als een trein en dat is vooral te danken aan de korte dynamische hoofdstukken, het soepele taalgebruik en de prima spanningopbouw. Hoewel het boek snel leest is het boek zeker niet oppervlakkig. Het is goed merkbaar dat de schrijfster een psychologische achtergrond heeft. Het is knap hoe zij een zeldzame en zeer intrigerende ziekte verweeft in het karakter van haar hoofdpersoon. Zoals Ruth aan alles oe iedereen om haar heen en aan zichzelf begint te twijfelen, zo twijfel je als lezer ook aan alles wat je leest. Want in dit boek is niets zoals het lijkt.

Het is mooi zoals aan het einde van het verhaal alles samenkomt in een zinderende ontknoping met nog een mooie plottwist aan het einde.

Ik heb weer genoten van de thriller van Hilde Vandermeeren, dit boek is echt een aanrader. Als je er eenmaal aan begint wil je het uitlezen, dus zorg dat je even tijd hebt als je het boek openslaat.

5 sterren

Annemarie

Hilde Vandermeeren ondervraagd

Hilde Vandermeeren studeerde psychologie en gaf ruim tien jaar les in het secundair onderwijs. Sinds 2007 leeft ze fulltime van haar pen. Ze schreef ruim 40 kinder- en jeugdboeken waarvan vele werden vertaald en bekroond met Vlaamse en Nederlandse literaire prijzen. In 2013 verscheen haar thrillerdebuut 'Als alles duister wordt' bij de Nederlandse uitgeverij Q (Singel Uitgeverijen). Haar debuut won de Hercule Poirot publieksprijs 2013 en kwam op de longlist Diamanten Kogel 2013. In 2014 verscheen 'De toeschouwers'. Haar derde thriller 'Stille grond' (2015) haalde de shortlist van de Gouden Strop 2016 en de filmrechten zijn verkocht aan Eyeworks. In 2016 verscheen 'Scorpio'. Haar vijfde thriller 'Schemerzone' verscheen in 2017 en won de Hercule Poirotprijs, de prijs voor de beste Vlaamse misdaadroman van het jaar. 
Op 29 mei verschijnt haar nieuwste boek Pas op voor de buren en Thrillerlezers mocht vragen op haar afvuren.




1) Toen ik je de laatste keer ontmoette, had je net een paar dagen ervoor de befaamde Hercule Poirotprijs 2017 gewonnen voor Schemerzone. Aan die prijs zit naast een geldbedrag ook een mooie Mont Blancpen vast. Ligt deze op een mooie plek? Of gebruik je hem?

 Deze Mont Blanc-pen heeft een ereplek gekregen. Hij ligt in mijn schrijfkamer op het antieke bureau naast mijn Zilveren Griffel uit 2005. Ik vind het mooi om te zien: bekroond werk als jeugdauteur en als misdaadauteur symbolisch verenigd. Niet te geloven dat daar 12 jaar tijd tussen ligt, ik hoop er als misdaadauteur minstens nog dubbel zoveel jaren bij te doen (lacht).

2) Vier je eigenlijk dat soort prijzen en nominaties?

Jazeker, in familiekring wordt daar wel een glaasje op geklonken en natuurlijk mag de schrijvershond dan meeklinken! En de twee katten ook.

3) Las je zelf eerdere winnaars van de prijs? 

Ik lees zelf veel spannende boeken, onder meer van sommige eerdere winnaars. Sommige boeken vind ik goed, andere minder, zoiets is altijd subjectief. Ik zal dat ook nooit openbaar maken via quoteringen en recensies en zo. Ik heb respect voor het werk van een andere auteur, die heeft daar heel lang aan gewerkt. 

4) Je bent een van de weinige Vlaamse auteurs qua thrillers die bekend is bij de Nederlanders: hoe komt dat denk je?

Ik ben heel blij met de groeiende aandacht voor mijn thrillers ook in Nederland. Wat de verklaring daarvoor is, weet ik niet precies. Het is een interessante vraag voor de enthousiaste lezers zelf (lacht). Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat mijn boeken ergens grensoverstijgend zijn: van mijn kinderboeken zijn er ongeveer 30 titels vertaald (oa naar Chinees, Duits en Deens). En als ik mijn provinciale prijzen letterkunde niet meereken, dan heb ik voor mijn kinderboeken meer bekroningen ontvangen in Nederland dan in Vlaanderen. Dat heb ik zelf altijd merkwaardig gevonden. Die appreciatie uit Nederland, is natuurlijk heel motiverend voor mij.

5) Hoe omschrijf je jouw stijl van boeken? 

Ik besteed veel aandacht aan de psychologie van de personages en hun onderlinge relaties. Ik houd van onderhuidse dreiging, de spanning bouwt zich daarbij langzaam op tot een climax. Inhoudelijk krijgen zeldzame aandoeningen zoals narcolepsie en het syndroom van Capgras een plekje in mijn boeken. Dat interesseert me en ik vind het heerlijk om te beschrijven hoe ons brein ons kan bedriegen. ‘Is het echt gebeurd of denkt iemand dat alleen maar?’ Ook in Pas op voor de buren is dat een spannende rode draad doorheen het hele boek.

6) In Schemerzone schrijf je over narcolepsie. Hoe kwam je bij dit onderwerp terecht?

Dit boek is gestart vanuit de gedachte: Eén tweet kan je leven verwoesten. Toen dacht ik: en wat als het hoofdpersonage iets heeft waardoor ze niet eens zeker weet of zij die tweet al dan niet verstuurd heeft? En zo kwam ik bij narcolepsie, een vrij zeldzame aandoening, waarbij patiënten oa. hallucinaties kunnen hebben overdag, onverwachte slaapaanvallen en ook automatisch gedrag kunnen vertonen. Dat is gedrag waarvan ze zich niet bewust zijn dat ze het doen: zoals een tweet versturen. Als de hoofdpersoon daarover twijfelt, dan twijfelt de lezer natuurlijk mee en dat biedt heel veel kansen op spanningsvlak.

7) Welk boek was het lastigste om te schrijven?

Mijn thrillerdebuut Als alles duister wordt. Omdat dat het eerste boek was voor volwassenen na 45 kinder- en jeugboeken. Het volume is veel groter, en ik moest goed nadenken over een ingenieus plot, zijsporen, wendingen enzovoort. Door meer en meer thrillers te schrijven heb ik wel het gevoel dat ik het goed in de vingers krijg. Ik vind het belangrijk dat debutanten de kans krijgen om te debuteren en uit te groeien zonder van in het begin neergemaaid te worden. Mijn thrillerdebuut werd gelukkig goed ontvangen en kreeg de Knack Hercule Publieksprijs 2013.


8) Hoe moeten we ons het voorstellen hoe je schrijft?

Ik ben een ochtendschrijver en ga dus meestal al heel vroeg aan de slag, in alle stilte: zonder muziek en liefst zonder gestoord te worden. Mijn werkruimte is zo ingericht dat de tijd is blijven stil staan: antiek notarisbureau, oude plankenvloer uit een kasteel, een oude tafel voor mijn computer. Dat helpt om rust te vinden, want mijn hersenen malen razendsnel. Ik werk ook met een groot moodboard met foto’s over de personages en de omgeving. Ik begin met een schema op één blad: de verhoudingen van de personages, en dan laat ik het verhaal organisch groeien. Ik heb wel een strikte structuur in mijn achterhoofd en weet wel ongeveer waar ik naartoe werk. Maar ik laat de deur open voor nieuwe invallen en nieuwe personages tijdens het schrijven. Dat kan een boek nog sterker maken, vind ik. 


9) Je leeft van de pen nu. Voorheen gaf je les in het secundair onderwijs. Wat vond je leuk aan het lesgeven en wat mis je absoluut niet?

Ik heb heel graag lesgegeven, ik het 14 jaar als leerkracht in de derde graad beroepsonderwijs gewerkt: richting Verzorging en Kinderzorg. Maar schrijven doe ik nog liever. Ik mis de leerlingen en de goede sfeer onder de collega’s. Wat ik niet mis: de groeiende bergen administratie die erbij kwamen kijken.

10) Hoe kom je aan jouw talent? Je krijgt de ene na andere nominaties voor prijzen? Maakt het lastiger om te starten aan een nieuw boek? Of word je juist zekerder?

Ik heb van jongs af aan altijd heel graag gelezen en ook heel graag geschreven. Die taalvaardigheid is iets wat er al van in het begin in zit en waarbij ik ook altijd opengestaan heb om op dat vlak bij leren. Ik heb nu ook wel meer zelfvertrouwen dan in het prille begin. Het opbouwen van een structuur, verhaallijnen verknopen en plotwendingen voorzien, is een techniek die ik intussen al in de vingers heb. Tegelijk duikt de onzekerheid tijdens het schrijfproces en na publicatie van elk boek weer op. Je hebt het beste van jezelf gegeven, maar je hebt als auteur niet in de hand wat er nadien mee gebeurt.

11) Welke droom heb je qua schrijven nog?

Op de eerste plaats: dat ik als auteur nog lang mag blijven bestaan. Dat betekent dus dat je voldoende boeken moet verkopen om het leefbaar te houden. En ook dat ik nog zo lang mogelijk helder van geest mag blijven en ook fysiek in staat ben om mijn boeken te schrijven. Daar denk ik toch ook vaak aan: wat als er iets gebeurt en ik niet meer kan schrijven? Ik ben dankbaar voor elke dag dat ik kan schrijven en voor het feit dat mijn lezerspubliek jaar na jaar aangroeit in Vlaanderen en Nederland. Nominaties, prijzen, filmrechten verkocht zijn heel aangenaam om mijn werk nog meer bekend te maken, maar mijn echt doel is: zo lang mogelijk blijven schrijven. Het creëren op zich, is mijn eigenlijke doel.


12) Je nieuwe boek (Pas op voor de buren) heeft een thrillerschrijver in de hoofdrol: natuurlijk vragen mensen zich dan af hoeveel er van jou in het hoofdpersonage zit?

Ik heb in mijn ruim 50 boeken nog nooit letterlijk personages uit mijn omgeving gebruikt, dus dat is hier ook niet het geval. Ik ben noch die misdaadschrijfster, noch de moordzuchtige mensen in mijn boeken (gelukkig maar). Toch zit er altijd in elk boek iets van een auteur: bijvoorbeeld het feit dat ik onderhuidse dreiging en psychologie heel belangrijk vind. Of het feit dat ik mijn werk nooit expliciet geweld uitvoerig zal uitschrijven of als grote dierenvriend nooit dieren zal pijn doen. Dat zegt ook iets over mij.

13) Als het verfilmd zou worden, wie zie je graag de hoofdpersoon spelen? Als je wild mag fantaseren, los of het haalbaar is (dus hoe duur en of diegene nog leeft).

Dan kies ik voor Veerle Baetens, zij is een Vlaamse actrice met een internationale uitstraling. Ik vind haar een heel sterke actrice die een grote verscheidenheid van rollen aankan.

14) Ik las dat je met de bekende Vlaamse advocaat Walter Damen samen boeken aan het schrijven bent. Vanzelfsprekend ben ik benieuwd hoe deze samenwerking tot stand is gekomen.
• Hoe werken jullie? Om en om een hoofdstuk?

De vraag is gekomen vanuit uitgeverij Van Halewyck. Walter, ik en iemand van de uitgeverij zijn samen rond de tafel gaan zitten. We zijn beginnen te brainstormen over: wie? wat? waar? En zo ontstond er een splinternieuw concept. Daaruit groeide al heel snel het idee dat we een spannende trilogie wilden schrijven over een jonge advocate en dat het verhaal zich zou afspelen in Lissabon, waar de advocate voor een gerenommeerd advocatenkantoor werkt. Ik ben voor mijn research ook naar Lissabon gereisd. Het is de eerste keer dat ik met iemand samenwerk en het bevalt me enorm goed, in dit geval geldt: 1 + 1 = 3. De input van iemand met wie je enerzijds dezelfde visie deelt over de stijl, toon en sfeer van het boek en die anderzijds een hele eigen invalshoek heeft, is enorm verrijkend. Walter heeft een jarenlange ervaring als strafpleiter en is ook verhaaltechnisch creatief en ik heb mijn ervaring als psychologe en als misdaadauteur. Het concept hebben we samen bedacht en ontwikkeld, we stemmen tijdens het schrijven regelmatig op elkaar af mbt personages, plot en juridische gedeeltes. Walter heeft ook bepaalde passages meegeschreven, maar ik hanteer de spreekwoordelijke pen. Dat was van bij aanvang de formule waar we beiden achter stonden en dat verloopt prima.

15) Welk Vlaams auteur moeten wij eens oppakken? 

Tweevoudig Gouden Strop-winnaar Bram Dehouck is een aanrader, hij schrijft spannende boeken met een originele invalshoek.

16) En welke Nederlander zou jij in Vlaanderen aanraden?

Ik heb een concrete boekentip die ik zelf ook binnenkort wil lezen: De spannende verhalenbundel Amsterdam Noir is net verschenen bij Ambo Anthos, onder redactie van René Appel en Josh Pachter hebben verschillende auteurs een kortverhaal geschreven over het duistere kantje van Amsterdam. Wat het voor mij bijzonder maakt is dat de Amerikaanse auteur en vertaler Josh Pachter degene is die mijn twee korte verhalen vertaald heeft voor publicatie in het Amerikaanse Ellery Queen’s Mystery Magazine. Ik vond het een hele eer om daarin te mogen verschijnen. Ik zal de bundel zeker lezen,  het is ook een mooie manier om het genre korte verhalen hier bij ons wat meer onder de aandacht te brengen.

Moordvrienden – Nele Neuhaus

Over de schrijfster:

Nele Neuhaus (Münster/Westfalen, 1967) is het pseudoniem van Cornelia Löwenberg, ze schreef al van jongs af aan. Haar eerste twee boeken (Unter Haien, 2005 en Eine unbeliebte Frau, 2006) gaf ze in eigen beheer uit in een oplage van vijfhonderd exemplaren, met een voorraad in de garage. Nu is ze een van de populairste Duitse thrillerauteurs van dit moment, met meer dan drieënhalf miljoen verkochte exemplaren van haar boeken.

Met haar derde boek, Sneeuwwitje moet sterven (Schneewittchen muss sterben, 2010) brak ze door via de grote uitgever Berliner Ullstein-Verlag. Direct na publicatie belandde het boek hoog in de bestsellerlijst van Der Spiegel. Het succes bleef Neuhaus achtervolgen, ze publiceerde achtereenvolgens de thrillers Wie wind zaait  (2011), Boze wolf  (2012) en De levenden en de doden  (2014). In haar thrillers zijn de hoofdrollen weggelegd voor rechercheur Ria Kirchhoff en haar baas Olivier von Bodenstein. In de periode 2013-2015 werden maar liefst zes van haar boeken voor de Duitse televisie tot film bewerkt.  

Tussendoor schreef Neuhaus ook nog een aantal goed ontvangen kinderboeken, waaronder de serie 'Elena – ein Leben für Pferde'.

Achterflap:

Een gruwelijke vondst in de dierentuin in de Taunus: in het olifantenverblijf ligt een menselijke hand. Rechercheur Oliver von Bodenstein en zijn collega Pia Kirchhoff vinden het bijbehorende lijk in een weiland tegenover de dierentuin. Het slachtoffer was docent en een charismatische milieuactivist, die door zijn leerlingen op handen werd gedragen – en door de gegoede burgers van de stad intens werd gehaat. Intens genoeg om hem te vermoorden?

Mijn mening:

Moordvrienden is het tweede deel in een serie met Bodenstein en Kirchhoff in de hoofdrol. Jammer genoeg zijn de delen niet op volgorde in het Nederlands vertaald waardoor vele lezers de delen 3 t/m 7 al hebben gelezen. Gelukkig was ik daar nog niet aan toe gekomen en ben dus een aantal maanden geleden gestart met deel 1 (De onbeminde vrouw) en nu dus Moordvrienden. Ik zou het erg jammer gevonden hebben als ik het leven van Pia en Olivier buiten hun werk om niet van het begin af aan  zou hebben kunnen volgen. In deel één hebben we  uitgebreid kennis gemaakt met het duo en in deel twee gaan hun persoonlijke levens verder waar het in het eerste deel geëindigd is. Hun beider privéleven vind ik van grote toegevoegde waarde en loopt  als een rode draad door het verhaal.

Moordvrienden gaat over een moord in de buurt van een dierentuin. Pauly, dierenactivist en docent wordt zonder arm en been terug gevonden, de missende ledematen zijn in de dierentuin achtergelaten. Al snel wordt duidelijk dat er tal van mensen uit zijn naaste omgeving in aanmerking komen om voor deze gruwelijke daad verantwoordelijk te zijn. Pauly was bij veel mensen, vooral de leerlingen die hij les gaf een graag gezien iemand. Maar een nog veel grotere groep haatte hem, hij had veel vrienden maar nog meer vijanden. Dit betrof zowel zijn ex-vrouw als zakenmensen uit de buurt omdat Pauly er alles aan deed om de uitbreiding van een snelweg tegen te gaan. Zelfs een groep leerlingen lijkt niet zo van Pauly gecharmeerd te zijn als eerst gedacht wordt en worden toegevoegd aan de lijst van verdachten. Het is in het begin even moeilijk om alle namen die iets met de zaak te maken kunnen hebben uit elkaar te houden, heb ervoor gekozen om een lijstje bij te houden.

Pia Kirchhoff en Olivier Bodenstein worden op de zaak gezet en zullen er alles aan doen om samen met hun team de dader te vinden.  Vooral Pia heeft moeite om haar werk en privéleven gescheiden te houden als ze niet in staat is bij sommige verdachten haar gevoel uit te schakelen. Olivier krijgt op privégebied ook nog het een en ander op zijn bordje waar ik hopelijk in de volgende delen meer over te weten ga komen.

Gedurende het verhaal vallen er meerdere slachtoffers en wordt je als lezer verschillende malen op het verkeerde been gezet. De personages worden dermate goed neer gezet dat je voor de een sympathie kweekt en voor de ander juist afkeer voelt. Nele Neuhaus is een schrijfster met een zeer prettige schrijfstijl die mij op het gevoelige vlak weet te raken en daarbij ook nog een flinke dosis spanning aan het verhaal toevoegt. Een klein minpuntje is de hoeveelheid namen die ze gebruikt, dit zou iets minder mogen. Het boek bestaat uit 15 hoofdstukken en elk hoofdstuk beschrijft een dag van het onderzoek en alles wat daar omheen gebeurt.

Het blijft spannend tot de laatste bladzijde en zeker het plot was voor mij een grote verrassing.

Nele Neuhaus staat tot op heden zeker in mijn top 10 van favoriete schrijfsters en ik vermoed dat daar niet zo snel verandering in gaat komen.

Ik kijk er nu al reikhalzend naar uit om deel drie te gaan verslinden.

Schrijfstijl: 4

Plot: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 5

Spanning:5

Een boek wat voor mij zeker 4,5 ster waard is.

Bianca

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Scorpio - Hilde Vandermeeren

Titel: Scorpio

Auteur: Hilde Vandermeeren

Uitgeverij Q

Verschenen: mei 2016

296 pagina’s

Achterflap:

Na een gezinsweekend ontwaakt Gaelle in een psychiatrisch ziekenhuis in Berlijn. Ze is gewond en herinnert zich niet wat daaraan is voorafgegaan. De politie verdenkt haar van poging tot moord op haar zevenjarig zoontje. Ze weigert dat te geloven en gaat op zoek naar de waarheid. Daarbij overschrijdt ze steeds meer grenzen en wordt opgejaagd wild. Michael is een huurmoordenaar in dienst van Scorpio. De organisatie ontziet niemand, wie tegen haar regels ingaat tekent zijn eigen doodvonnis. Een onomkeerbare beslissing verandert Michaels leven. De een leeft door te doden, de ander doodt om te overleven.

Wat als hun wegen elkaar kruisen?

Cover:

Een mooie cover. We zien een vrouw lopen in een bosrijke omgeving. Ze kijkt achterom, mooie groene tinten. De titel Scorpio valt op door de witte letters. Onderaan het boek staat een tekst die goed bij de cover past maar ook bij het verhaal. Als je moet lopen voor je leven telt elke seconde.

Ik zou het boek zeker oppakken in de winkel omdat ik pas Stille grond heb gelezen van Hilde Vandermeeren en toen tot de conclusie kwam dat ik Hilde in de gaten moet houden.

Samenvatting:

Gaelle is getrouwd met Bernd, ze hebben een zoontje van zeven jaar: Lucas. Lucas is zware astmapatiënt. Het gezin is een weekend weg, maar wat ze niet weten is dat ze geobserveerd worden door een huurmoordenaar. Michael wordt ook wel Kameleon genoemd. Hij is huurmoordenaar van Scorpio. Wanneer hij een opdracht krijgt werkt hij in fases.

1: informeren en observeren

2: op basis van de gevonden informatie een strategie opstellen voor een natuurlijke dood, ongeluk of zelfmoord.

3: liquideren. Binnen de gegeven termijn die hem wordt opgelegd door de vrouw die Scorpio leidt .

Dolores leidt Scorpio maar Michael heeft haar nog nooit gezien. Dolores handelt in moord op bestelling. Wie degene is die opdracht geeft aan Dolores om iemand te vermoorden wordt nooit bekend gemaakt aan de huurmoordenaars van Scorpio.

Wat hij nu zou beslissen kon hij nooit meer ongedaan maken.

Michael maakt een keuze en zijn keuze heeft consequenties. Het was een bizarre gedachte dat hij voor het eerst in zijn leven zowel jager als prooi was.

Mijn mening:

Scorpio is een boek wat je moeilijk weg kunt leggen. Je moet er niet aan denken dat iemand een huurmoordenaar inhuurt om jou om te brengen. Dat je een tijd lang geobserveerd wordt zonder dat je het in de gaten hebt. Je bent prooi en er wordt op je gejaagd. Tijdens het verhaal kreeg ik regelmatig de rillingen. Je begint te lezen en je wilt maar één ding weten: hoe loopt dit af? Wie kan het over zijn hart verkrijgen om een organisatie als Scorpio in te schakelen om een moeder en haar zevenjarige kind te doden? Je wilt alsmaar verder lezen om te weten te komen hoe het verhaal in elkaar steekt.

Het boek heeft twee verhaallijnen en deze vloeien uiteindelijk in elkaar als één verhaal. Hilde weet regelmatig voor een cliffhanger te zorgen aan het einde van een hoofdstuk. Het volgende hoofdstuk is net zo spannend. Het is als een ballon die je opblaast en alsmaar groter wordt vol spanning zit je te wachten of de ballon knapt en wanneer. De spanning wordt goed opgevoerd in het verhaal en als je denkt nu gaat het gebeuren, dan heb je het mis.

De ontknoping is ook iets wat je totaal niet zou verwachten. In het verhaal lezen we regelmatig een flashback van Michael. Hoe hij het heeft gehad in zijn jeugd, een zware jeugd waarin hij veel heeft meegemaakt. Gevangen gezeten, vrienden gemaakt . Een gebeurtenis uit het verleden schudt hem wakker. Hij neemt een beslissing die zeker consequenties heeft voor de rest van zijn leven. Eigenlijk heeft het verleden hem gemaakt tot datgene wat hij nu is. Een huurmoordenaar.

Ook Gaelle de andere hoofdpersonage is goed uitgewerkt. Je wordt beschuldigd voor poging tot moord op je kind. Niemand gelooft je, zelfs je beste vriendin niet. Gaelle staat er alleen voor, maar gaat door tot het uiterste, soms hield ik mijn adem in en wilde ik haar waarschuwen. De personages trekken je spontaan mee in het boek. Ik voelde me snel vertrouwd met de personages. Het verhaal is angstaanjagend. De huurmoordenaars deinzen nergens voor terug. Aan alles is gedacht. De slechteriken worden goed neergezet. De nachtmerrie waarin Gaelle terechtkomt is voelbaar.

Scorpio verdient het echt om gelezen te worden. En spijt zal je niet hebben je denkt maar aan één ding en dat is dat je Hilde’s volgende boek zeker gaat lezen!

En dan in het slotwoord eindigt Hilde met:

De echte huurmoordenaar is onzichtbaar. En dat is het meest huiveringwekkende wat ik tijdens mijn research heb ontdekt.

Plot 5

Schrijfstijl 5

Leesplezier 5

Originaliteit 5

Psychologie 5

Spanning 5

Ik geef Scorpio 5 dik verdiende sterren.

Lydia

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Scorpio - Hilde Vandermeeren

Titel: Scorpio
Auteur: Hilde Vandermeeren
Uitgeverij Q
320 pagina's

Achterflap
Na een gezinsweekend ontwaakt Gaelle in een psychiatrisch ziekenhuis in Berlijn. Ze is gewond en herinnert zich niet wat daaraan is voorafgegaan. De politie verdenkt haar van poging tot moord op haar zevenjarig zoontje. Ze weigert dat te geloven en gaat op zoek naar de waarheid. Daarbij overschrijdt ze steeds meer grenzen en wordt opgejaagd wild. Michael is een huurmoordenaar in dienst van Scorpio. De organisatie ontziet niemand, wie tegen haar regels ingaat tekent zijn eigen doodvonnis. Een onomkeerbare beslissing verandert Michaels leven. De een leeft door te doden, de ander doodt om te overleven. Wat als hun wegen elkaar kruisen?

Houd er elke ochtend rekening mee dat u misschien de avond niet haalt, en houd er elke avond rekening mee dat u misschien de ochtend niet haalt.

Opschrift uit de Catacomben van Parijs

Gaelle, haar man Bernd en hun 7-jarige zoon Lukas zijn voor een weekendje erop uit getrokken, om de relatie tussen beide ouders weer een beetje positieve energie te geven. De energie die mede opgeslurpt wordt door Lukas die regelmatig  astmatische aanvallen heeft en veel medische zorg nodig heeft.

Wat ze niet weten is dat ze tegelijkertijd in de gaten gehouden worden door een man genaamd Michael. Hij is als huurmoordenaar in dienst bij de organisatie “Scorpio”. De eigenaresse Dolores zorgt voor de opdrachten, waarbij ze niemand ontziet, wie tegen haar regels ingaat tekent zijn eigen doodvonnis.

Dan ontwaakt Gaelle opeens in een psychiatrisch ziekenhuis. Waarom ligt ze vastgebonden? Waar is haar man? En wat is er met haar zoon Lukas gebeurd? Al snel komt Gaelle er achter dat ze terecht is gekomen in een nachtmerrie. Ze moet weg, ontsnappen uit deze ellende van onwaarheden. Op zoek naar de waarheid raakt ze steeds dieper verwikkeld in het web van de organisatie. En wordt ze nog steeds op de voet gevolgd door Michael. Is hij de man die haar kan helpen of wordt het uiteindelijk het noodlot dat toeslaat? 

Na de nominatie van de gouden strop met haar boek Stille Grond stond Hilde Vandermeeren opeens volledig in de spotlights.  De verwachtingen van haar opvolger Scorpio waren dan ook hooggespannen. Zou ze het niveau net zo hoog opgevoerd krijgen? En weet ze de lezer vanaf het begin weer helemaal in te pakken, waardoor je het boek niet weglegt voordat de laatste pagina is omgeslagen? Het antwoord hierop is volmondig JA. 

Je voelt de spanning al vanaf het begin, als eerste in de relatie tussen Gaelle en Bernd, die niet helemaal vlotjes verloopt.

Vervolgens slaat het verhaal om en ligt alle focus op de gebeurtenissen die Gaelle zich nog maar amper kan herinneren. Alle onbeantwoorde vragen, waar ze zelf naar op zoek moet gaan, om de waarheid boven water te krijgen. 

Rood, wit, groen, bruin, geel.

De deur naar de vrijheid stond op een kier.

Gelijktijdig loopt het verhaal van Michael, de huurmoordenaar, die door zijn verleden geworden is zoals hij nu is. Zijn verhaal wordt met flashbacks intrigerend weergegeven, waardoor je sympathie krijgt voor een man die als moordenaar door het leven gaat.

Janek had op hem gerekend. En hij had het niet gehaald.

De vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat het verhaal in een sneltreinvaart voorbij vliegt. De ene gebeurtenis na de andere volgt in een razend tempo. In elk hoofdstuk staat er weer iets nieuws te gebeuren, word je weer op een ander spoor gegooid en dendert de spanning weer door je lichaam. Het plot wordt tot in de puntjes uitgewerkt waarbij geen één vraag onbeantwoord blijft.

Dit boek verdient dan ook de volle 5 sterren als top thriller!

Plot 4,5

Schrijfstijl 5

Originaliteit 4

Psychologie 5

Leesplezier 5

Spanning 4,5

Daniëlle Henssen

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

De VN-thriller van het jaar: Galveston

De thriller Galveston van Nic Pizzolatto is door Vrij Nederland gekozen tot thriller van het jaar. 

'Met Nic Pizzolatto hebben we een klassieke noir-detective te pakken, die we graag uitroepen tot Vrij Nederland Thriller van het Jaar.' aldus Vrij Nederland. 

Waar gaat het over?

Op de dag dat hij te horen heeft gekregen dat hij longkanker heeft, wordt maffiaknecht Roy Cady er door zijn baas opuit gestuurd om een van diens zakenpartners mores te leren. Wanneer hij het huis binnenkomt, blijkt de opdracht een valstrik waaraan Roy ternauwernood ontsnapt. Hij slaat op de vlucht met Rocky, een jong hoertje dat niet helemaal toevallig ook in het huis aanwezig was. Roy wil haar zo snel mogelijk dumpen, maar omdat hij toch niets meer te verliezen heeft, besluit hij haar en haar kleine zusje bij zich te houden. Uiteindelijk komen ze terecht in het stadje Galveston, waaraan Roy goede, maar misplaatste herinneringen heeft. Ondanks zichzelf raakt hij steeds meer gehecht aan Rocky. Ze bouwen langzaam maar zeker een band op totdat…


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

De onbeminde vrouw - Nele Neuhaus

Een vrij eenvoudige cover, een beetje nietszeggend. Een donkere hemel met heel veel sterren en een wit huis of kerkje. Geen idee wat het met het verhaal te maken heeft. De achterflap klinkt goed, een hoofdofficier die zichzelf doodschiet en een jonge vrouw onderaan een uitkijktoren. Ik ben benieuwd.

Nele Neuhaus is een zeer bekende en geroemde Duitse schrijfster. In Nederland zijn al vijf thrillers van haar verschenen en een aantal kinderboeken. Haar echte naam is Cornelia Löwenberg. De eerste twee boeken die ze geschreven heeft, heeft ze in eigen beheer uitgegeven vanuit haar garage. Tegenwoordig heeft ze meer dan drieënhalf miljoen verkochte exemplaren van de boeken. In Nederland brak zij door met het boek Sneeuwwitje moet sterven, waarmee zij gelijk hoge ogen gooide. In haar boeken is een rol weggelegd voor Pia Kirchhoff en Olivier von Bodenstein. De onbeminde vrouw is het eerste deel met Pia Kirchhoff en Olivier von Bodenstein in de hoofdrol en is dit jaar pas verschenen, terwijl de overige delen wel al zijn uitgegeven.

In De onbeminde vrouw maken we kennis met Pia Kirchoff en Olivier von Bodenstein. Pia ligt net in scheiding en heeft een klein boerderijtje gekocht waar ze woont met haar paardjes en hond. Olivier moet voor een korte tijd afscheid nemen van zijn vrouw Cosima, zij gaat voor een filmproject naar het buitenland. Pia werkt sinds kort bij de politie, ze is bij hoofdinspecteur von Bodenstein in het team geplaatst. In haar eerste weekenddienst krijgt ze een telefoontje over een lijk dat is gevonden in een boomgaard. Het blijkt om de Frankfurtse hoofdofficier van justitie te gaan. Hij heeft zichzelf door het hoofd geschoten. Von Bodenstein wordt erbij gehaald en terwijl ze bezig zijn met het vooronderzoek bij deze doding, krijgen ze het bericht dat er nog een dode is gevonden. Het betreft hier een jonge vrouw, Isabel Kerstner genaamd. Pia en Olivier gaan op onderzoek uit en stuiten op louche zaakjes.

De onbeminde vrouw is het eerste deel dat Neuhaus heeft geschreven over Kirchoff en Bodenstein. De personages worden goed geïntroduceerd en duidelijk beschreven. In het begin is het af en toe verwarrend met de hoeveelheid aan personages. Ondanks dat er vrij veel personages worden ingevoerd, is het redelijk goed bij te houden wie wie is. Wat ik wel heel opmerkelijk vond, was dat een van de personages die niet in de crimescene hoort, mee wordt genomen naar een PD en informatie krijgt over het onderzoek. Beetje ongeloofwaardig lijkt mij.
Na introductie van Kirchoff en Von Bodenstein start het verhaal goed met de vondst van de twee lijken. Daarna zakt het verhaal helaas wat in, er wordt teveel en te uitvoerig uitleg gegeven over het onderzoek. Kirchoff en Von Bodenstein worden wel erg vaak op het verkeerde spoor gezet, waardoor de spanning wat wegzakte. Naar het einde toe neemt de spanning weer toe en wordt het verhaal mooi afgerond.
Neuhaus heeft een prettige en vlotte schrijfstijl, al vond ik de hoofdstukken soms wel erg lang. Hierdoor las het minder vlot dan gewenst. Persoonlijk betwijfel ik of de keuze om dit debuut nu, na vijf eerdere boeken, uit te brengen de juiste is geweest. Ik neem aan dat de schrijfstijl en de opbouw van verhaal/spanning in de latere boeken steeds is verbeterd. Voor de echte fans zou dit boek daarom best eens tegen kunnen vallen. Eerder uitgegeven boeken had ik nog niet gelezen, dus voor mij kan het alleen maar meevallen bij een volgend boek.

Over het algemeen een aardig boek, enigszins spannend, maar op sommige punten een beetje ongeloofwaardig. Omdat haar boeken zo geroemd worden ben ik wel heel benieuwd naar de latere boeken van Neuhaus.

Spanning: 3,5
Plot: 3,5
Leesplezier: 3,5
Schrijfstijl: 3,5
Originaliteit: 3,5
Psychologie: 3,5

De onbeminde vrouw van Neuhaus krijgt hiermee 3,5 ster.

Amanda

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Win Strafexpeditie (keiharde thriller) Actie gesloten

Rechercheur Jules Bettinger wordt verantwoordelijk gehouden voor de zelfmoord van een zakenman op een politiebureau in Arizona. Noodgedwongen verhuist hij met zijn gezin naar het koude, vieze Victory, Missouri. De stad doet zijn naam geen eer aan, met een van de hoogste misdaadpercentages van de Verenigde Staten en zevenhonderd misdadigers per agent.
Bettingers nieuwe partner, Dominic Williams, is net gedegradeerd vanwege zijn aandeel in een afstraffing die een drugsdealer invalide heeft gemaakt. Als er twee agenten worden vermoord en hun lichamen worden verminkt, zet de politie de jacht op de moordenaars in. Bettinger merkt al snel dat de dubbele moord niet op zichzelf staat, maar het voorspel is van een reeks executies van leden van het politiekorps…

Een zogenaamde hardboiledthriller. Dus niet voor watjes. Durf jij het aan en wil je ons na het lezen laten weten wat je er van vond? Stuur ons een mailtje waarom jij dit boek aan kan: thrillerlezersblog@gmail.com

De doodskuur - James Dashner

Titel: De doodskuur

Auteur: James Dashner

365 pagina’s

Uitgeverij Q

Recensie door Miriam Bakker

---

‘Langzaam, als een huiverende rat die een warm plekje zoekt, en een kruimeltje voedsel, nam een razende woede bezit van hem. Elke dag werd zijn woede wat groter, totdat die zo fel was dat Thomas zich er soms op betrapte dat hij over zijn hele lijf stond te trillen voordat hij de razernij weer in bedwang kreeg en veilig wegborg.’

WICKED heeft alles afgepakt van Thomas: zijn identiteit, zijn geheugen en nu ook zijn enige vrienden – die uit de Laar. Maar het einde is in zicht. De beproevingen zitten er bijna op, na een allerlaatste test. De vraag is of iemand die zal overleven. WICKED beseft echter niet dat Thomas’ herinneringen veel verder teruggaan dan de organisatie vermoedt. Thomas weet dat hij niets kan geloven en niemand kan vertrouwen. Of toch?

Thomas ontsnapte uit het labyrint. Hij overleefde de Schroei. En hij zal alles op alles zetten om zijn vrienden te redden. Toch kan alleen de waarheid zelf een einde maken aan de wereld van WICKED. De tijd van leugens is voorbij.

‘Wie weet wat hun nu drijft? Wie weet hoe groot hun wanhoop inmiddels is of waartoe ze misschien bereid zijn?’

Eindelijk was daar het derde deel van de trilogie. Ik had genoten van ‘De labyrintrenner’ en ‘De Schroeiproeven’ en ik kon niet wachten om in ‘De doodskuur’ te beginnen. Maar na twee goede delen in een trilogie zijn de verwachtingen behoorlijk hooggespannen kan ik je wel zeggen.

In de vorige twee delen was er een ding dat steeds duidelijk was: niets is wat het lijkt wanneer het om WICKED gaat. Steeds werd je weer op het verkeerde been gezet, net als de personages in het verhaal. Het werd steeds duidelijker hoe meedogenloos WICKED was en hoe alles werd gedaan om maar een geneesmiddel voor de Vuring te vinden: de ziekte die al miljoenen mensen het levens kostte.

WICKED is goed, dat bleef Theresa maar volhouden. Maar Thomas is daar helemaal klaar mee. Hij volgt zijn eigen gevoel en gaat de strijd aan met WICKED.

‘Thomas zei niets. Hij had een merkwaardig voorgevoel en kon nauwelijks lucht meer krijgen omdat hij tegelijkertijd heel graag wel en heel graag niet wilde weten wat er komen ging.’

‘De labyrintrenner’ was erg spannend en sprak enorm tot de verbeelding en ‘De schroeiproeven’ was ook spannend (op een iets andere manier). ‘De doodskuur’ had die spanning ook, maar enkel bij vlagen en dan met name pas echt aan het einde. Het is wederom goed geschreven, absoluut, maar ik kreeg het idee dat James Dashner er een beetje vanaf wilde zijn. Sommige stukken waren wat langdradig en dan zat er ineens de vaart weer in. Ik heb ook behoorlijk lang over dit boek gedaan (vier weken!), het verhaal pakte me minder (op het punt staan om op vakantie te gaan naar New York helpt niet, dat geef ik toe) en dat vond ik erg jammer.

Ik keek ontzettend uit naar dit boek, maar was enigszins teleurgesteld. Er worden een heleboel antwoorden gegeven, maar je blijft ook weer met een flink aantal vragen zitten. Binnenkort komt de prequel uit, die ga ik ook zeker lezen, want ik ben wel erg nieuwsgierig naar het verhaal dat aan deze trilogie vooraf ging.

3 dikke sterren

De schroeiproeven - James Dashner

Titel: De schroeiproeven

Auteur: James Dashner

378 pagina’s

Uitgeverij Q

ISBN 9789021456584

Recensie door Miriam Bakker

---

‘De chaos om hen heen leek alle menselijkheid uit hem weg te zuigen en hem om te vormen tot een dier. Hij wilde alleen maar overleven. Hij wilde dat gebouw zien te bereiken, hij wilde daar naar binnen zien te komen. Hij wilde léven. Hij wilde er nog één dag bij zien te krijgen.’

Nadat de Laarders uit het labyrint waren ontsnapt, dachten ze dat ze er waren. Dat ze klaar waren met wat het dan ook was dat ze moesten doorstaan. Dat dat het was wat ‘men’ voor hen in petto had. Ontsnapt uit het labyrint, missie geslaagd.

Niets bleek minder waar.

Nadat Thomas en de rest van de groep ontsnapten uit het labyrint en werden ondergebracht in een slaapzaal dachten ze dat ze veilig waren. Dat waren ze ook, maar niet voor heel lang.

Fase één, het labyrint, is afgerond en WICKED is nog niet klaar: fase twee: de Schroeiproeven, gaat beginnen.

Thomas, Teresa, Newt, Minho en de andere overlevenden van het labyrint hebben twee weken de tijd om de Schroei, het meest verbrande deel van de wereld, over te steken. Twee weken de tijd om het Toevluchtsoord te bereiken, 150 kilometer richting het noorden.

Klein detail: er is hen verteld dat ze allemaal besmet zijn met de Vuring. Een ziekte die je hersenen aantast, een ziekte die het grootste deel van de wereldbevolking (wat daar nog van over was na de zonnevlammen) heeft uitgeroeid. ‘Het veranderde je in een wezen dat nog minder was dan een dier.’

Er wordt hen ook verteld dat zij een belangrijk onderdeel van de strijd tegen de Vuring uitmaken, een strijd die gevoerd wordt onder leiding van WICKED. Als zij binnen de gestelde twee weken het Toevluchtsoord weten te bereiken, dan worden ze allemaal beloond met het geneesmiddel.

‘Shuck, fluisterde Thomas.

Shuck!, fluisterde Minho naast hem.’

Een spannende, angstaanjagende, moeilijke en vooral zware tocht door de hitte begint. Een tocht waarbij vele gevaren getrotseerd moeten worden. Wat is echt en wat niet? Wie kun je vertrouwen en wie niet?

Thomas is wederom de hoofdpersoon in dit deel, maar anderen komen nu ook wat meer aan bod. Minho, die als leider de groep Laarders door de Schroei heen probeert te loodsen. Newt, de jongen die in de Laar de leiding had, maar dat nu aan Minho over laat. En dan is er ineens een nieuwe jongen, Aris. Waar komt die ineens vandaan? En waar is Theresa gebleven?

‘Thomas was stil. Hij had het gevoel dat een herinnering, en een belangrijke, haar best deed om zich door de scheuren heen te wurmen in de muur die zijn verleden voor hem afsloot. En dat gevoel was sterker dan ooit.’

Het tweede deel in de trilogie stelt absoluut niet teleur en is zelfs spannender dan ‘De labyrintrenner’. Ik kon me bij ‘De labyrintrenner’ beter inleven in het verhaal en dan met name qua beeldvorming, maar ik heb ontzettend genoten van ‘De schroeiproeven’. Je denkt dat je meer te weten komt in dit boek over het hoe en wat, en tot op zekere hoogte is dat ook wel zo, maar pfffffff er komen net zoveel vragen naar boven als dat je antwoorden krijgt. Spannend, meeslepend en uiterst intrigerend en ik heb er nog geen genoeg van. Er zit maar één ding op: zo snel mogelijk het laatste deel gaan lezen!!

Vier sterren