Marlen Beek Visser schreef Stem en Meesterdeal. Haar derde thriller laat helaas nog even op zich wachten. Wij mogen meekijken in haar boekenkast.
*Hoe divers is jouw boekenkast?
Heel divers. Zoals (waarschijnlijk) veel lezers koop ik boeken niet vanwege het genre, maar vanwege de verhaallijn of thematiek die me aanspreekt, vanwege positieve recensies of omdat ik de auteur persoonlijk ken. Gezien het feit dat ik (veel) te veel ongelezen boeken heb staan, beperk ik me de laatste tijd tot de laatste categorie.
*Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?
Ik heb maar één maatstaf: gelezen of ongelezen. En dat stemt me niet gerust…
*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?
Een keukenmeidenroman, Bonita Avenue en Lieveling. Maar ik heb bijvoorbeeld ook genoten van Alleen maar nette mensen, Het Diner en Eus. Drie mooiste boeken kiezen is onmogelijk.
*Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?
Die heb ik niet. Elk boek raakt me op een andere manier. Of niet. En dan stop ik ook echt na zo’n 100 bladzijden. Vroeger kon ik dat niet. Ik moest en zou een boek uitlezen. Misschien wel omdat ik het sneu vond voor de schrijver die er zo zijn of haar best op had gedaan. En ik hoopte ook dat het eind me alsnog een tevreden gevoel zou geven, of een nieuw inzicht. Maar de wetenschap dat je in je leven nooit alle boeken kunt lezen die je zou willen lezen, heeft gemaakt dat ik minder genadig ben met een verhaal dat me niet pakt.
*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?
Ik doe boeken niet makkelijk weg, zeker niet als ik ze nieuw heb gekocht of gekregen. Ik heb laatst wel een aantal tweedehands boeken weggedaan.
*Lees je veel?
Ik lees veel te weinig: ca. één boek per maand. Dat heeft te maken met mijn volle dagen en weken: naast mijn vierdaagse werkweek schrijf ik momenteel voor Storytel (afronding luisterserie) en voor Prometheus (thriller nr. 3). Daarnaast organiseer ik schrijfvakanties en schrijfweekenden en ben ik medeoprichter van het thrillerschrijverscollectief Moordwijven. We organiseren regelmatig lezersevenementen in het hele land. Hiermee zijn mijn dagen en avonden al snel gevuld. Ik kom meestal pas om half twaalf ’s avonds aan lezen toe. En dan val ik na drie bladzijden in slaap…
*Waar lees je het allerliefste?
Als er niemand thuis is: op de bank. Anders in bed.
*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?
Als kind: Het Feestvarken uit de Gouden Boekjes reeks. Ik las het boekje keer op keer en werd elke keer weer blij van dat verrassingsfeestje aan het eind. Ik had het boekje al sinds mijn jeugd niet meer in mijn bezit. Laatst zag ik het toevallig ergens in een boekwinkel liggen en toen heb ik het gekocht. ‘Is het een cadeautje?’ vroeg de verkoopster. ‘Nee, het is voor mezelf,’ zei ik met een smile op mijn gezicht. Toen ik iets ouder was las ik boeken als Oorlogswinter en Reis door de nacht. En natuurlijk Kruistocht in Spijkerbroek. Die heb ik nog steeds. Hij ligt helemaal uit elkaar, maar ik ga hem ooit een keer herlezen.
*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?
Mijn ouders hadden een druk bakkersbedrijf en werkten zes lange dagen per week. Zij hadden absoluut niet de rust om te lezen. Mijn oudere zus en ik lazen wel veel. Een bezoekje aan de bibliotheekbus was een uitje! Ik kan het gevoel nog precies ophalen, als ik in die bus met mijn vingers langs de ruggen van de boeken streek en met een mooie stapel thuiskwam. Ik kon me er helemaal in verliezen.
*Leen je wel eens boeken uit?
Ja. Als ik eraan denk, schrijf ik in mijn agenda op aan wie ik ze uitleen. Om vervolgens te vergeten in mijn agenda te kijken… Ach, als een boek een mooie reis langs andere lezers maakt, ben ik ook blij.
Op de linkerfoto zie je de stapel die Marlen op haar nachtkastje heeft liggen. "Dat zijn alle boeken die het hoogst op mijn nog-te-lezen-lijst staan. Zoals gezegd, omdat ik de (meeste) auteurs persoonlijk ken en benieuwd ben naar hun boek."
Thrillerlezers presteert het al sinds de start om van leuke uitjes twee verslagen te maken: een serieuze en die van mij (meer kletskoekerij noemen we dat). Vandaag mijn verslag over een heerlijk dagje in het Rotterdamse: Een zaterdag in januari groeit uit tot een wel hele leuke dag in Rotterdam. Op 20 januari is het eerste boekenuitje van 2018: een event georganiseerd door de landelijke krant het AD waar het nieuwe boek van Sophie Hannah centraal stond. Met 'ons 'Lilian, Juul van JuulsBoekenwinkeltje oppikkend bij de Starbucks. Boekenuitjes starten namelijk altijd even bij de Starbucks. Met ietwat wantrouwen bekeek ik de ME-bus aan de zijkant van het station. Als echte thrillerlezers bedenkt een ieder dan al snel wat er toch voor iets zou kunnen zijn. Op weg naar het krantengebouw zagen we al een grote groep mensen met heel veel Nederlandse vlaggen, dus dat was genoeg om lekker te negeren. Jut, Jul en Lil liepen een stuk rechtdoor, gingen naar links, weer naar links en op de vraag of het nog ver was, wees Lilian op het grote naambord. Een blik naar links werpend, bleek het gebouw echt bijna in het station te liggen. Frisse neus was dus weer gehaald voor die dag. De immer vrolijke en enthousiaste Annette Overvoorde deed de deur voor ons open, zoen zoen, kwebbel kwebbel. Ook eens kennisgemaakt met Sandra Raino en in een volgepropte lift naar de 12e verdieping. Als ware padvinder dirigeerde ik het hele clubje op rij 1, want ik wil mooie foto's maken en met 50 mensen voor mijn neus, is dat geen succes.
Rob Oostveen
Even een koffietje halend, komt Rob Oostveen op mij af om kennis te maken. Ik las onlangs zijn laatste boek en porde hem voor een column. Als ik iets in mijn blogverleden heb geleerd is dat je columns door echte auteurs moet laten schrijven. Het is een vak. Daar binnen enkele minuten een van de mooiste vrouwen in boekenland op me afkomt en gedag zegt met drie zoenen, ben ik alles weer gelijk vergeten (grapje Rob).
Het officiële gedeelte begint met Inge Ipenburg die een stuk voorleest uit het nieuwe boek van Hannah. Ze had van mij wel een uur mogen voorlezen, want wat een mooi prachtige stem. Op Storytel schijnt ze een aantal boeken voor te lezen, zoals het boek Geen kind meer. Ik overweeg toch eens een maandje te gaan testen. Ik stel trouwens voor een goed boek door Ipenburg en Van Steenhuizen van het 8 uur journaal voor te laten lezen. Dat moet fantastisch klinken... Ik dwaal af! Behalve nog even opmerken dat te weinig mensen nog weten dat zij behalve actrice is, twee thrillers op haar naam heeft staan. Waarvan Een schitterend ongeluk de laatste is en een aanrader.
Vervolgens heeft Janneke een lang interview met Sophie Hannah, die nonchalant op teenslippers plaatsnam. Bij de borrel naderhand vertelde ze dat ze zich opgesloten voelt als ze sokken en schoenen moet dragen. Ieder zijn gekkigheid. Ze beantwoordde vragen over haar grote passie, haar nieuwe boek en over de toekomst, zoals dat er een musical gaat komen die The mousetrap meets Mathilda gaat heten of daar een mix van is. Oftewel: ik word betrapt op niet helemaal goed opletten. The mousetrap is een langlopend toneelstuk vanaf 1952 al en geschreven door Agatha Christie. Een verhaal wat nooit in boekvorm of film uitkwam. Ik ben nu al nieuwsgierig wat dit voor musical gaat worden. Laat ik nu ook maar gewoon toegeven dat ik en door dat Lilian ijverig zat te pennen, en mijn Engels niet geweldig goed is en door het maken van foto's ik wat minder goed oplette. Sophie was zo beweeglijk met handen en mimiek dat het lastig was goede close ups te krijgen. Het beetje resultaat zie je om de tekst heen.
En dan komt Isa Maron. Zoals Inge Ipenburg een uur zou mogen voorlezen, zou Isa veel en veel langer hebben mogen doorpraten over "De schaal van Het kwaad", waar ze wat over vertelde. Deze wordt gebruikt in de Amerikaanse rechtszaal en bestaat uit gradaties van misdaden. Wat een sprankelende en enthousiaste wijze van spreken in het openbaar. Jammer dat het zo snel voorbij was. Interessant gegeven en boeiend vertelt. Dan moet Isa op het strafbankje aan de zijkant gaan zitten en komt de rest het podium op. Waarom Isa daar niet gewoon bijzat, vond ik een aparte keuze. Er werden door Janneke een aantal stellingen gedropt. Belangrijk punt was het jongeren aan het lezen krijgen. Hoe stimuleer je mensen die niet lezen? Simone van der Vlugt merkte op dat er altijd een groep zal zijn die echt niet zal gaan lezen. Inge trok het publiek erbij door te vragen of het uitmaakt of een boek door een man of vrouw geschreven wordt om te willen lezen. Het antwoord daar was nee. Daar ik gelukkig voor de aanwezigen steenkolen Engels spreek, hield ik wijselijk mijn mond. Ik heb daar zeker een lang ander antwoord op. Bijvoorbeeld een Michael Berg heeft een vrouwelijk hoofdpersoon omdat blijkt dat vrouwen dat liever lezen en dus kopen. En daar vrouwen de grootste groepen thrillerkopers zijn... Oftewel een leuk discussiewaardig onderwerp. Iets al best uitlopend leek het nog veel te kort toen de tijd echt op was. Langs de zijkanten zag ik mensen van de organisatie al gebaren dat het uitliep en Janneke kreeg het killgebaar. Het was de hoogste tijd voor de rondleiding over de redactie van de krant. Ik zou kunnen zeggen, dat ik net te laat was om aan te sluiten, maar had veel meer zin om eens bij te kletsen met wat bekenden. Even wat nieuwtjes van na het podium: Simone van der Vlugt komt in juni met nieuw historisch boek Schaduwster. Inge Ipenburg schrijft aan een tweeluik waarvan de eerste De stormmannen gaat heten en de tweede De mannen vallen. Het speelt zich af op Sicilië en heeft de vaste rechercheur. Hij moet verplicht op vakantie maar valt met zijn neus in een moordzaak. Isa Maron is hard bezig met een nieuw boek, zonder Kyra. Misschien ooit nog. Maar nu niet. Wat ze graag zou willen schrijven eens is een Young adultfantasy. Maar dan zou ze graag een jaar niks anders willen hoeven doen. Ook liep Marlen Beek Visser rond en daar komt natuurlijk een volgend boek bij Prometheus uit, maar dat zal pas 2019 worden. Maar hoe vet om een contract te hebben gekregen bij deze uitgeverij. Verder heel even met Janneke Siebelink gepraat over hoe jammer ik het vind dat er nooit meer events zijn bij Bol.com. Want wat waren die toch altijd leuk. Ook voor alle andere soorten bloggers. Naast dat ik af en toe aanwezig was, las ik graag verslagen over de events.
Ook nog over het punt gesproken van het steeds minder lezen, waarbij we komen op voorlezen. Janneke is tegenwoordig druk aan het voorlezen aan haar zoon uit de boeken van Dummie de Mummie. Ze kan een bijna perfecte imitatie doen van het stemmetje. En ook dochter wordt graag voorgelezen. Dagelijks zit Janneke na een dag werken met boeken, voor te lezen aan de kinderen. Nog even wat boekentips lospeuterend voor mezelf, want ik ken dan alles wel wat uit is op thrillergebied , maar hoor graag welk ander boek mooi is, worden we bijna de zaal uitgeveegd. Het gewone publiek is allang weg. Mensen van de uitgeverij, Inge, Sophie, Janneke en Juul het liftje in. Juul hangt nog een verhaal op tegen Sophie in het Engels dat ze altijd overal de laatste is. En eindigt met I am a plakker. Waarop Janneke nog zegt: een sticker dus.
Zwaaizwaai verspreidt iedereen zich buiten bij de deur, waarvan de meesten zich richting Amsterdam gaan begeven. Maar wat was het leuk om eens in Rotterdam een leuk event te hebben. Juul en ik zijn nog even snel wat eten op het Schouwburgplein en om 22 uur was het dan tijd om een geslaagd uitje af te ronden en voor mij naar het brabantse af te zakken.
Bij de voetbal is de datum voorbij voor transfers, maar bij de schrijvers lijkt het nu hoogtij: Kim Moelands naar Ambo. Maar ook Patricia Snel en bijvoorbeeld Marlen Beek Visser naar Prometheus. Een enorme aderlating voor Ellessy, want 1 van de best verkopende auteurs vertrekt uit die stal. Vooral voor Marlen Beek Visser is het een grote mooie stap vooruit. Alsof ze van FC Volendam naar de Premier league , om het in voetbaltermen te houden, springt. In Nederland wil ongeveer 90 procent van de lezers ooit ook een boek schrijven. De schrijfcursussen springen dan ook uit de grond. De ene na de andere schrijver organiseert in Nederland of buitenland een zoveeldaagse cursus en vaak zie ik op Facebook groepen mensen zitten, dus ze slaan aan. Ach ieder zijn hobby, maar veel boeken zullen we niet in de CPNB 60 gaan terugvinden. Het houdt zowel de mensen van de straat en het maakt mensen wel echt beter met schrijven en ook levert het de schrijver in de tijd van alle illegale downloads geld op en je merkt toch dat deelnemers zich naderhand dan fanatieker op het schrijven storten. Ook Marlen zelf geeft cursussen. Maar van alle manuscripten zien wij maar heel weinig als lezer. Je boek wordt niet snel uitgegeven en de uitgeverijen staan niet dik in de rij om juist jouw manuscript binnen te hengelen. De zogenaamde echte uitgeverijen zijn die waar zeer kritisch naar boeken gekeken wordt en 95 procent afgewezen wordt. Waar een echte redacteur, en niet iemand die het er even bij doet, het werk doorneemt en met vele aanwijzingen ter verbetering het teruggeeft. Waar niet een standaard bestandje van dezelfde proeflezers steeds benaderd wordt, die juichend op facebook roepen dat ze weer mogen en weinig kritiek geven of nog erger: de gevonden fouten gewoon blijven staan ( het gebeurd echt!). Waar je niet jouw eigen boekpresentatie moet organiseren en betalen. Waar niet jouw boek uit is en dat is het dan! PR kost geld en dat is er te weinig bij kleine uitgeverijen. De keuze of heel veel uitgeven of minder boeken uitbrengen en dan zorgvuldiger de boeken onder de aandacht brengen is vaak lastig. Als de eerste oplage al niet uitverkoopt, kost het al veel geld. Marlen Beek Visser is een voorbeeld van hoe je zelf je echte PR moet doen en er voor zorgt dat de standaard Boekengroepen je kennen. Rent de benen onder haar kont vandaan en heeft voor een ieder een leuk praatje. Ik heb er vaak met bewondering naar gekeken. Altijd even enthousiast het land doorrijdend. Hoe gaaf dat juist zij dan deze week een contract tekent bij een grote uitgever. Iemand die je het oprecht gunt! De meeste gewone lezers zal het worst zijn en weten de verschillen niet tussen al de uitgevers. Wat er trouwens regelmatig voor zorgt dat bij ons wordt geroepen hoe het kan dat een boek zoveel fouten heeft of waarom het überhaupt uitgegeven is.
Marlen zit vanaf 2018 met haar nieuwe boek bij de prestigieuze Prometheus. Waar veel literatuur uitgebracht wordt, zoals van bijvoorbeeld Griet op de Beek en Brusselmans. En waar de thrillers bijna altijd uit zeer goede kwaliteit bestaan. De literaire thrillers zijn daar bijna bedacht zeg maar. Het maakt mij zeer nieuwsgierig naar het nieuwe werk van haar. Ze mag aan de bak met zeer kritische mensen , maar wat haar werk alleen maar naar een hoger plan zal gaan tillen. Hoe trots zullen ze zijn in Huize Beek Visser!
Het
lijkt pas een week geleden dat ik mijn vorige column voor Thrillerlezers
schreef. De werkelijkheid is dat we een maand verder zijn en, terwijl ik dit
schrijf, de deadline bijzonder snel nadert. September was dan ook een maand
waarin de gebeurtenissen elkaar in hoog tempo opvolgden.
Waanidee
Op 9
september werd Karin Hazendonks Waanidee gepresenteerd
in de mooie winkel met het gastvrije personeel van Haasbeek Herenhof in Alphen
aan de Rijn. Er was volop aanloop van publiek, recensenten en ook
collega-auteurs van zowel binnen als buiten LetterRijn. Karin gaat momenteel
nog bij een aantal winkels langs voor signeersessies en op 14 oktober, ze
signeert dan in Drachten, gaan we samen op pad.
Schrijfvakantie
In
de periode van 17 tot en met 24 september nam ik deel aan een door Marlen
Beek-Visser georganiseerde schrijfweek op de Waddenzee. Ik ging er heen in de hoop
twee resultaten te behalen: een boost voor mijn eigen schrijfwerk en het aanscherpen
van mijn redactionele vaardigheden. Uiteindelik kwam er met ruimschoots grotere
oogst van terug. Tot de verdere buit tel ik dat ik kan rekenen op nieuwe
vriendschappen, proeflezers en heb mogen vertoeven tussen een gelijkgestemd en
bijzonder inspirerend gezelschap.
Ik schrijf nu weer iedere dag en dan
afwisselend aan een thriller en aan de voltooiing van een nieuwe
verhalenbundel.
‘Nieuwe
auteurs’
Voordat
ik vertrok en nadat ik ben teruggekeerd, heb ik knopen doorgehakt over een
tweetal manuscripten. Zoals het er nu voorstaat, zal het als duo debuterende
tweetal Melissa Skaye en J. Sharpe onder de naam Sharpe & Skaye in april
hun Gevoelloos (werktitel) via
LetterRijn gaan uitbrengen. Op 4 oktober volgt er een gesprek met een auteur
van wie ik naam noch manuscripttitel op dit moment kan prijsgeven. Mocht het
tot een akkoord komen, dan komt zijn, het is een man, thriller in mei op de
markt.
Samenwerken
Een
eerste verkennend gesprek over samenwerken kreeg op 27 september een vervolg.
Later, wanneer alles een vastere vorm heeft, zal ik daar meer over vertellen.
Voor nu is het belangrijkste dat we een aantal kleinere uitgeverijen (waaronder
dus LetterRijn) – geen printing on demand en geen publishing on demand –
proberen te laten samenwerken op gebieden waar schaalvoordeel valt te behalen. Het
deelnemen aan een beurs is, wanneer je het solo doet, bijvoorbeeld onbetaalbaar
voor de kleintjes. Geïnteresseerde uitgevers kunnen zich melden via info@letterrijn.nl Mijn grotere kompaan in
dit verhaal neemt dan contact met je op.
De
komende periode
Op
21 oktober presenteert Pjotr Vreeswijk zijn Dwaalspoor
in de Golfslag te Scheveningen, ziet Verminkte
toekomst van Melissa Skaye het licht in Boekhandel Stumpel aan de Grote
Noord in Hoorn en is er op 19 november een presentatie van Verborgen, het resultaat van de verhalenwedstrijd van 2017, in
Leidschendam-Voorburg.
Voor
nu wens ik iedereen een prettig verblijf in boekenland.
Marlen Beek-Visser is auteur van twee boeken: Stem!(ondertitel 'Als deelname aan een talentenjacht een obsessie wordt')verscheen in 2015. Dit debuut werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2016, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut. En eind van vorig jaar verscheen de tweede thriller Meesterdeal. Een thriller waarin hoofdpersoon Bo ontdekt dat haar zestienjarige dochter een verhouding heeft met haar docent (42).
Om eens wat andere vragen te stellen dan die altijd gesteld worden, legden wij Marlen 15 vragen voor, waardoor we haar weer een beetje anders leren kennen.
1. Wat is het leukste wat je gisteren hebt gedaan?
Ik had gisteren (zaterdag) eindelijk eens een dag zonder afspraken, een blanco pagina in mijn agenda. De meeste zaterdagen zijn in deze periode gevuld met signeersessies in boekwinkels. Dat vind ik een van de leukste dingen om te doen: in gesprek gaan met klanten/lezers, waarbij vrijwel altijd mooie (levens)verhalen naar boven komen. Mensen vertellen graag over hun eigen leven en blijkbaar ben ik iemand tegen wie ze makkelijk aan praten. Als ze dan ook nog mijn boek kopen, is dat mooi meegenomen. Maar zo’n zaterdag zonder planning is ook wel eens fijn. Dan kan ik orde op zaken stellen: in alle rust mijn mails beantwoorden, een planning maken voor de komende tijd, wat schrijven, een boodschap doen met mijn dochter, het huis poetsen (jawel) en eindelijk een uurtje lezen. Geen hoogtepunten dus, maar in de volle breedte erg prettig.
2. Wat wilde je als klein kind worden?
Eerst dierenarts en toen ik iets ouder was arts. Nu moet ik er niet aan denken om daar waar nodig met een mes(je) iemands huid te openen...
3. Welk klusje heb je een hekel aan?
Boodschappen opruimen. Het doen van de weekendboodschappen vind ik best oké. Maar vervolgens een kwartier lang alles op z’n plek leggen en zetten, dat vind ik zo’n stomme klus. Ik ben er te ongeduldig voor, denk ik. Regelmatig schakel ik hiervoor vaak de kinderen in.
4. Als je getuige zou kunnen zijn van elke gebeurtenis in het verleden, heden of toekomst, welke zou het dan zijn?
Ik zou graag een kijkje nemen in het leven van mijn opa en oma in oorlogstijd. Ze hadden tien kinderen, maar hadden het naar omstandigheden redelijk goed. Daarom lieten ze vaak ook andere kinderen mee-eten, die het slechter hadden getroffen. Dat vind ik mooi. Ik zou graag zien hoe het eraan toe ging wanneer ze met zo’n grote club aan tafel gingen.
5. Als je de loterij zou winnen, wat zou je dan als eerste doen?
Tijd kopen. Oftewel, mijn leven zo inrichten dat ik minder tijd aan betaalde arbeid zou hoeven te besteden en meer tijd kon steken in schrijven en schrijfgerelateerde zaken. En ik zou vrijwilligerswerk gaan doen, bijvoorbeeld voor eenzame en/of dementerende ouderen. Verder zou ik, als het bedrag toereikend was, een bescheiden huisje kopen voor onze kinderen. Een gift aan een goed doel zou (uiteraard) ook op het lijstje staan.
6.Als je ervoor kon kiezen om voor altijd één bepaalde leeftijd te hebben, welke zou dat dan zijn?(natuurlijk ook waarom die).
37 jaar. Oud genoeg om enigszins te kunnen overzien wat echt belangrijk is in het leven, maar toch nog lekker ‘jong’ en fit. Alhoewel ik nu ook een handstand in de woonkamer doe en een ‘achteroverduik’ in het zwembad :-)
7. Wat was het eerste dat je kocht van je eerste salaris?
Al sla je me dood. Het had vast iets te maken met kleding. Wat ik nog wel, is dat ik mijn man en zijn pleegvader heb getrakteerd op een etentje.
8. Wat heb je als achtergrondfoto op je mobiel?
Een foto van mijn zoon en dochter op de screensaver en een foto van mijn man, drinkend uit een kokosnoot :-), als gewone achtergrondfoto.
9. Je gaat lunchen; wat bestel je?
Het liefst iets met vis, ook in geval van een diner.
10. Huil je wel eens bij een film?
Ik huil vrijwel nooit bij een film an sich, maar ik kan wel ontroerd raken door muziek. Dus als bij een filmscene gevoelige muziek klinkt, dan worden mijn ogen een enkele keer nat.
11.Wat is je guilty pleasure op het gebied van televisie?
Ik kijk weinig tv. Eigenlijk alleen het journaal en soms een talkshow. Behalve op vrijdagavond. Dan kijk ik af en toe naar The Voice met onze dochter. Ik vind het commerciële circus eromheen niks, maar ik hou ervan als mensen mooi kunnen zingen. Dan gaat het volume hard en mag niemand erdoorheen praten. Ik wil elke noot horen.
12. Wat is het laatste liedje dat je hebt geluisterd?
Wherever you will go van The Calling. Gisteravond heb ik het voluit meegezongen toen ik over de snelweg reed. Heerlijk! Ik hou sowieso van rock, met ruige stemmen en gierende gitaren.
13. Naar wie was je laatste appje? En mogen we weten wat je stuurde?
Naar een deelneemster van de laatste schrijfweek. Zij heeft haar manuscript af en is op zoek naar een uitgever. Ik heb haar beloofd om haar naam te noemen bij mijn contacten in de uitgeverswereld. Ik ben onder de indruk van haar bijzondere verhaal en haar sobere, rake schrijfstijl.
14. Waar kun je je enorm aan ergeren?
Negativiteit en gezeur. Denken in problemen in plaats van in oplossingen. Ik krijg van veel dingen energie, maar dit vind ik energieverslindend.
15. Wat is je meest gebruikte emoji?
Ik denk de knipoog. Ik vind dat je jezelf niet te serieus moet nemen en moet kunnen lachen om dingen die mis gaan. Een prikkelende stelling naar een ander toe doe ik ook graag, maar alleen als ik zeker weet dat die ander het kan hebben. En voorzien van een knipoog, dus. Voor de zekerheid ;-)
Leesweek 7…… Een week waarin ik inmiddels al ruim over de helft van mijn vijfde boek bezig ben, moet ik concluderen dat ik best veel lees, maar ja er is weinig leuks op de televisie en ook Netflix is aan mij niet besteed dus dat scheelt een hoop. Ooit nog eens een candy Crush verslaving gehad maar toen bleek dat ik bijna geen boek meer aan raakte ben ik daar na een jaar fanatiek spelen mee gestopt, heb toen mezelf voor genomen nooit meer aan een spelletjes app te beginnen en daar heb ik tot op heden nog geen dag spijt van gehad. De week begon met Vertrouw niemand van Jayne Ann Krentz, een spannende roman à la Nora Roberts boeken die ik graag zo af en toe eens tussendoor lees. Deze boeken draaien eigenlijk meer om de liefde en de goede afloop dan om de spanning, maar ik hou ervan, en met mij velen want de boeken worden goed verkocht en er zijn er echt ook al heel veel verschenen. Daarna ga ik snel verder in Dagboek uit de rivier van Frederik Baas. Geen idee wat ik van dit boek kon verwachten maar ik laat me graag verrassen. Helaas stelde dit boek mij toch wel enigszins teleur. Het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van een auteur die zijn uitgever met zijn gezin op bezoek krijgt. Ooit is in het dorpje waar de auteur woont een meisje vermist en samen met de moeder van de uitgever komen ze er spelenderwijs achter wat er eigenlijk is gebeurd. Het boek is mij wat te langdradig,het duurt te lang voor het echt spannender wordt. De plot heeft me wel tot nadenken gezet dus in die zin heeft de schrijver wel wat bij me los gemaakt. Na het lezen van dit boek pak ik een roman die luistert naar de naam Zoetbitter, geschreven door Stephanie Danler, helaas was dit boek voor mij echt een bitterzoete teleurstelling. Het verhaal speelt zich af in en rond een sterren restaurant, Tess is haar leven ontvlucht en probeert in New York een nieuw leven op te bouwen. Ze gaat werken in het sterrenrestaurant. Het leven van hard werken in een goed lopend restaurant wordt in mijn ogen nogal negatief afgeschilderd, alsof je alleen hogerop komt als je in natura betaald en bijna alle medewerkers gebruiken drugs om het vol te houden. Ik voelde ook totaal geen binding met de hoofdpersonen, kortom voor mij geen topper. Gelukkig lees ik mindere boeken net zo snel uit als goede boeken. Bij goede boeken wil ik zo snel mogelijk weten hoe het afloopt en bij mindere boeken lees ik het zo snel mogelijk uit zodat ik weer aan een ander boek kan beginnen, stoppen is eigenlijk nooit een optie, wat ik wel eens doe bij een slecht boek is de bladzijdes zeer snel doorlezen zonder alles in me op te nemen.
Maar goed, na 2 mindere boeken is het weer tijd voor een betere en bij Meesterdeal van Marlen Beek-visser was die garantie wel gegarandeerd. Ppppff wat een goed boek was dit. Als moeder van een puber van bijna 17 kon ik me akelig goed inleven in dit meesterlijk goede verhaal. De schrijfstijl van Marlen is heerlijk, wegleggen is geen optie, dus binnen twee dagen was ik op de hoogte van de ontknoping. Meesterdeal is een boek wat je als ouder van opgroeiende pubers eigenlijk niet moet lezen, het is niet goed voor je gezondheid J . Het is een nachtmerrie die je niemand toewenst, heb overigens mijn beide dochters getipt om het boek ook te lezen, ben benieuwd wat ze ervan zullen vinden. Helaas zijn het geen fanatieke lezers dus ik hoop dat het ervan komt. Na een goed boek van een Nederlandse schrijfster pak ik er nog eentje op, namelijk Samen van Anita Terpstra, inmiddels ben ik al over de helft en dit boek leg ik af en toe even weg om het niet te snel uit te hebben, maar daarover volgende week meer…..
Met
zijn rug naar de woonkamer schoof hij heen en weer voor het aanrecht.
Koffie. Twee maal. Ook voor Charles, hoewel hij zeker wist dat die
voor iets sterkers had gekozen als Ivette-met-een-I er niet bij was
geweest. De laatste keer dat hij koffie voor Charles had gemaakt was
meer dan een jaar geleden. Toen ze ’s avonds op het hoofdkantoor in
aanwezigheid van een hoge pief van het NCTV, die zijn naam niet kon
noemen, de laatste dossiers doornamen voordat ze de volgende dag hun
missie zouden aanvangen. Hij had de nachten ervoor onrustig geslapen
en kon zijn ogen amper openhouden boven de kleine letters van het
dossier. De mondelinge instructies van de naamloze man met het
rossige baardje waren wel blijven hangen, maar wat had het allemaal
voor zin gehad?
Met
zijn rechterhand tastte hij in het blik met Senseo-pads, dat hij
achter uit een kast haalde. Er zaten er nog precies twee in. Zelf
dronk hij geen koffie meer. Koffie hoorde bij een werkdag, of -nacht,
bij jezelf opladen om te kunnen presteren. Het feitelijke effect was
minimaal, het psychologische des te meer. Maar dat was toen. Met een
verbeten trek rond zijn mond trok hij nog een flesje bier uit de
koelkast.
De
open keuken maakte dat Charles en Ivette zacht spraken, bijna
fluisterend. Met het geluid van de tv op nog geen twee meter afstand
dachten ze dat hij hen niet verstond. Maar zijn gehoor was sinds die
ene dag scherper dan het ooit was geweest. Een magere compensatie.
‘Hij
is verbitterd, dus ik hoop dat we hem zover krijgen. Ik weet alleen
niet hoe helder hij is op dit moment.’ Aiden zag in zijn hoofd hoe
Charles zijn wijsvinger uitstak naar de drie lege bierflesjes op
tafel en hoe Ivette knikte. Met zo’n begripvolle blik,
ongetwijfeld. Daar had hij zo’n pleurishekel aan.
‘Zit
hij nog steeds in de ontkenningsfase, gezien het feit dat die tv
aanstaat? Ik bedoel, hij ziet toch niets meer?’ Nee trut, ik
luister tv. Hele dagen. Hij moest op zijn lip bijten om de sneer niet
uit zijn mond te laten ontsnappen.
‘Wij
onderbreken dit item en schakelen nu over naar onze verslaggever bij
Paleis ’t Loo, Peter den Ouden. Klopt het dat er nieuwe
ontwikkelingen zijn, Peter?’ De stem van de nieuwslezer klonk
nadrukkelijker dan daarvoor. Charles en Ivette vielen stil en gingen
wat naar voren zitten, getuige het gekraak van het neplederen
bankstel dat te groot was voor de benauwde woonkamer. Niet alleen
zijn zicht was hij kwijtgeraakt, ook zijn baan, logisch maar keihard
en vervolgens zijn vriendin, zijn huis. Hij zette het volle flesje
aan zijn lippen en dronk het voor de helft leeg voordat hij zijn
vingers in de oren van de koffiebekers haakte en in vijf stappen bij
de salontafel stond.
‘Dat
klopt,’ klonk de stem van Peter de verslaggever, ‘ik heb net
bericht gekregen dat er een gijzeling gaande zou zijn in Paleis ’t
Loo. Meerdere gewapende mannen zouden het paleis zijn binnengedrongen
waar op dit moment een buitenlandse delegatie op bezoek is. Het zou
betekenen dat de beveiligers op een of andere manier zijn omzeild. Of
uitgeschakeld.’
In
Aidens buik, net onder zijn middenrif, begon iets te broeien. Een
mengeling van onrust en woede. Zijn neef van achttien zat bij de
Marechaussee en werd als beveiliger afwisselend ingezet op enkele
paleizen, waaronder ’t Loo. Kai, de enige zoon van zijn zus, die
hij zag als zijn een eigen kind, zeker sinds zijn zwager elf jaar
geleden bij een auto-ongeluk was omgekomen. Hij zette de koffiebekers
net iets te hard op de salontafel neer, waardoor de druppels hete
vloeistof op zijn handen spatten, en bleef staan. Terwijl de
nieuwslezer en de verslaggever ter plekke speculeerden wat zich
mogelijk binnen de muren van het paleis afspeelde, geleidde de
alcohol de groeiende onrust via zijn aderen door zijn lijf, tot in
zijn vingertoppen. Zijn handen kromden zich tot vuisten. 94 dode
kinderen eerder op de avond, dat was te verschrikkelijk voor woorden
en onmogelijk te bevatten. Maar alleen al de kans dat een van die
schoften Kai iets had aangedaan, maakte van hem ter plekke een
wandelende bom. ‘Ik
maak ze af, stuk voor stuk. Ik weet niet waarvoor jullie komen, maar
count me in.’
“Boekpresentatie
Meesterdeal groot succes” kopte de website van Uitgeverij Ellessy, en terecht.
Op vrijdag 16 december
vond de presentatie plaats van het tweede boek van Marlen Beek-Visser,
Meesterdeal, op het plein voor boekhandel De Kler (winkelcentrum De Winkelhof,
Leiderdorp). Het was een van de drukker bezochte boekpresentaties waar ik dit
jaar bij ben geweest, met veel mensen die Marlen wilden komen aanmoedigen en
die natuurlijk een gesigneerd exemplaar van Meesterdeal wilden bemachtigen –
ook Pjotr Vreeswijk, die eigenlijk dienst had maar toch even kwam aanwippen (in
uniform), onder andere omdat Marlen ook bij de presentatie van zijn Masterplan
was geweest. Zelf heb ik een kerstdiner van kantoor ‘opgegeven’, want hoe vaak
presenteert iemand nou zijn of haar tweede boek? Samen met Miriam en Alex ben
ik er dus ook bij om een beetje te cheerleaden (en een mooie bos bloemen te
overhandigen).
Terwijl de flessen wijn
nog werden aangesleept voor de afterparty, besteeg Hennie Dreuning van De Kler
alvast het kleine podium dat voor de boekhandel was aangelegd, om de
presentatie te openen. De redacteur van Marlen kon niet aanwezig zijn wegens
familieomstandigheden, dus las hij een brief van de redacteur voor over de
totstandkoming van Marlens nieuwe boek.
Vervolgens was Marlen
zelf aan de beurt. Zij vertelde over haar bewondering voor de schrijfsels van
David Endt (auteur/columnist, voormalig teammanager van Ajax 1) en de
intensieve mailwisseling die zij de afgelopen twee maanden met hem had. Aan
Endt wilde ze nu graag het eerste exemplaar van Meesterdeal uitreiken en
natuurlijk was Endt graag op Marlen’s uitnodiging ingegaan.
Endt beschrijft het boek
Meesterdeal als een soort sexy striptease, waarbij het plot laag voor laag uit
de doeken wordt gedaan – vergelijkbaar dus met een vrouw die zich langzaam uitkleedt.
De thriller is een sexy vorm van literatuur, vindt hij, waarbij Marlen erin is
geslaagd om het – net als bij die sexy striptease – spannend te houden tot het
eind.
Na zijn lovende woorden
mag Endt het eerste exemplaar van Meesterdeal in ontvangst nemen uit handen van
Marlen. Er wordt gefeliciteerd, gezoend, geapplaudisseerd, en dan worden de
flessen wijn opengetrokken. Het feest kan nu echt beginnen! Men haast zich naar
de kassa van De Kler met een exemplaar van Meesterdeal en sluit aan in de rij
om het boek door Marlen te laten signeren.
Jeffrey Heidstra neemt
ondertussen plaats op het podium en brengt met zijn rauwe stemgeluid
verschillende rockballads ten gehore terwijl hij zichzelf begeleid op gitaar,
bijgestaan door de vocalen van Dave Bordeaux. Miriam en ik vergapen ons nog een
tijdje aan het lekkers dat De Kler qua boeken te bieden heeft voordat we toch
maar met alleen Meesterdeal naar buiten lopen, waar we nog even een praatje
maken met Pjotr Vreeswijk. Door zijn verhaal over de reacties op zijn debuut en
hoe hij nu zelf naar Masterplan kijkt, ben ik erg benieuwd hoe zijn volgende
boek eruit zal zien!
Wanneer Pjotr toch echt
weer aan het werk moet (en misschien ook omdat zijn uniform toch wat bekijks trekt),
sluiten wij aan in de rij voor Marlen. Het is zo druk dat het signeren af en
toe onderbroken moet worden om iemand te knuffelen of een selfie te nemen – en
dat is alleen maar leuk, want hoe fijn is het wel niet als zoveel mensen (groot
en klein) blij zijn voor jou en je boek, en het ook graag willen hebben?
Blij met onze bloemen
schrijft Marlen in onze boeken een mooie boodschap en poseert voor foto’s, maar
daarna moet ze snel weer verder want er zijn nog meer mensen in de rij
aangesloten. Later dit jaar zullen Alex en ik nog voldoende kans hebben om meer
met Marlen te praten – en met volle agenda’s en drukke weekendplannen kunnen we
het niet laat maken – dus ook dat is niet erg. Benieuwd naar Meesterdeal gaan
we richting de uitgang, terwijl we nog proberen gedag te zwaaien naar bekenden,
maar iedereen is te druk aan het lezen, praten en lachen. Een betere avond kun
je je volgens mij niet wensen.
Het was super, Marlen, ik hoop dat jij ook
genoten hebt!
De Moordwijven gingen Gianotten Mutsaers in Tilburg opvrolijken met hun aanwezigheid en dat was een mooie gelegenheid voor het management van Thrillerlezers om weer eens samen op pad te gaan. Dat was namelijk al weer veel te lang geleden. Ik moest eerst even mijn TomTom afstoffen, want die zou ik wel nodig hebben. Meestal kan ik de navigatie met de daaromheen gebouwde auto van de echtgenoot wel meenemen, maar die had nu zoiets van ‘misschien is het wel goed als je die van jezelf weer eens laat rijden, gezien het gedoe met die accu van de laatste tijd’. Oh ja, dat is wel een idee. Maar dat betekende dus dat de TomTom afgestoft moest worden, want in het bouwjaar van mijn koekblik bestond er nog niet echt zoiets als ingebouwde navigatie. Breda kan ik met mijn ogen dicht vinden, maar Tilburg is een ander verhaal. Dat is wel een jaar of 20 plus geleden dat ik daar geweest ben maar dat zou mijn ietwat gedateerde TomTom wel kunnen vinden dacht ik zo.
Ink opgehaald en hup, richting Tilburg. So far, so good. Veel kletsen tijdens het rijden is niet altijd even handig, want je mist wel eens een afslagje hier of daar en een TomTom die eigenlijk beter in de la had kunnen blijven liggen helpt ook niet echt, maar ach, uiteindelijk kom je er wel.
De eerste stop was de bibliotheek in Tilburg, want ‘nee in Gianotten kun je echt niet plassen’ volgens Ink en aangezien ik een zeikwijf ben, zou dat wel eens voor problemen kunnen zorgen… Daarna snel naar Gianotten. Een prachtige, ruime boekwinkel en in het midden een kleine verhoging waar de Moordwijven al snel plaats namen.
Ingrid Oonincx, Marlen Beek-Visser, Anja Feliers en Isa Maron stellen zich kort even voor en na dit voorstelrondje gaan de dames elkaar interviewen. En wat kom je dan zoal te weten in dit vragenuurtje?
Isa is toch wel een beetje in een zwart gat gevallen na Eindspel. Ze krijgt nu regelmatig de vraag van lezers om vooral meer over Kyra en Maud te schrijven. Het is ontzettend leuk dat de personages zo zijn gaan leven bij anderen in plaats van enkel en alleen in haar hoofd. Ze gaat er eens heel hard en diep over nadenken of ze verder gaat met Kyra en Maud.
Bijna elk Moordwijf geeft antwoord op de vraag: ‘welk boek van jou moeten we absoluut lezen en waarom?’. Een moeilijke vraag vindt Anja, commercieel gezien begin je bij een reeks natuurlijk bij het begin, maar als ze zelf zou moeten kiezen, dan geldt voor haar ‘Vergeet me niet’, daar had zij tijdens het schrijven het meest voeling mee. Marlen vindt het ook lastig, zeker gezien het feit dat op die dag ‘Meesterdeal’ nog niet te krijgen is en alleen ‘Stem!’ in de winkel ligt, maar zij denkt dat ze met ‘Meesterdeal’ meer de nuance heeft kunnen raken en daardoor de spanning wat meer heeft kunnen opvoeren. Isa is wat wispelturiger, die vindt zelf steeds haar laatste boek haar beste, maar ja ‘moet je nu iets willen missen?’ gezien het feit dat ‘Eindspel’ het laatste deel in een serie is?
Ingrid wilde vroeger Olympisch kampioen 800 meter worden en toen actrice, muzikant. Schrijfster was iets wat pas later kwam. Ze las als kind veel en ze schreef ook al vroeger, toneelstukken vooral. Pas op haar 30e ontdekte ze dat het schrijven echt iets was dat haar lag.
Anja krijgt haar ideeën voor haar boeken vooral door goed om je heen te kijken en de gekke dingen in de wereld op te zoeken. Als een idee eenmaal in haar hoofd zit en dan laat ze haar fantasie en haar angsten op dat idee los. Ingrid vraagt of het dan ook een soort therapie is, maar dat is niet zo, het werkt niet volgens Anja. ‘Ik ben een ontzettende bange kip’.
Marlen noemt zichzelf een ‘situationele auteur’, ze moet echt achter een laptop te zitten met haar handen aan het toetsenbord en dan begint het te stromen. Het enige andere moment dat ze met een boek bezig is, is als ze onder de douche staat, alsof haar gedachten stromen net als het water dat stroomt.
Het is wel raar dat je tegenwoordig niet meer kunt schrijven zonder internet volgens Isa. Ze heeft constant Google open bijvoorbeeld en mocht je ooit willen weten wat er met een lijk gebeurt dat twee weken dood in een kamer ligt met de rug tegen de verwarming, Isa is your woman, dat kan ze je precies vertellen; ze heeft ook anderhalve meter aan boeken met onder andere dat soort fijne naslagwerken. Ze vindt dat je goed je huiswerk moet doen als je aan het schrijven bent, maar je moet de waarheid ook weer niet te nauw volgen. Het is ook fictie natuurlijk, het hoeft niet 100% te kloppen, als de lezer het maar niet merkt…
Anja schrijft altijd ‘s nachts, na 21.00 uur krijgt ze altijd een energieboost (waarvan ze zich afvraagt waarom die niet gewoon ‘s ochtends komt) en in de rust die er dan in huis heerst, gaat ze aan de slag. Overdag is het lastiger om het schrijven te combineren met haar baan op een middelbare school. De duisternis geeft een goede sfeer voor het schrijven van een spannende scene bijvoorbeeld. Ink vraagt hoe het kan dat ze dan juist ‘s nachts schrijft, omdat ze net vertelde dat ze ook bang is in het donker, als ze in bed ligt. Het is een ander gegeven om niet in je bed te liggen in je pyjama, antwoordt Anja, dan ben je kwetsbaar. Als ze dan aan het schrijven is met een muziekje aan, lichten aan, dan is het prima. En als er dan wat is, dan kan ze altijd nog haar man uit bed halen ;-)
Isa hoeft niet per sé beroemd te worden, haar boeken wel, maar ze zou het zelf niet zo heel leuk vinden als ze overal en altijd herkend zou worden. Dat lijkt haar best akelig, je bent niet meer anoniem (‘nu kan ik gewoon in mijn joggingbroek en mijn haar alle kanten op naar de bakker en niemand die zegt ‘goh, die Isa Maron, het gaat niet goed met haar hoor’’). Haar zwager (André Kuiper) wordt altijd en overal herkend en mensen willen steeds met hem op de foto. Zeg je eens een keer nee…dan ben je meteen een arrogant onsympathiek type…. Maar ja, ze wil wel dat haar boeken beroemd worden en het een gaat niet helemaal zonder het andere.
Ingrid heeft als auteur geen voorbeeld, Isa dan weer wel een paar (o.a. Stephen King). Ingrid denkt dat het ook moeilijker is om een eigen stijl te ontwikkelen als je een groot voorbeeld hebt. Anja is druk bezig met een nieuw boek met Kathleen in de hoofdrol, er gaat ook een bundel uitkomen met drie korte verhalen met een hoofdrol voor Kathleen en ze is aan het brainstormen over een nieuw boek dat gepland staat voor het eind van 2017 en er zit een onderwerp in het boek dat nog niet eerder is be- en omschreven. Ze wilde een totaal andere invalshoek. Wij zijn nieuwsgierig!
Uit het publiek komt de vraag hoe Isa zo in het hoofd van een psychopaat kan kruipen. Nou ja, die anderhalve meter aan boeken is niet voor niets en ze zoekt ook filmpjes op YouTube op. Veel van dat soort ‘types’ zijn vaak geïnterviewd en dan valt op dat ze eigenlijk allemaal wel de schuld bij een ander neerleggen. Ted Bundy bijvoorbeeld, want tsja, als hij nooit porno had gekeken, dan was hij nooit aan het moorden geslagen. Ze heeft nooit iemand in de gevangenis opgezocht, maar ze weet ook niet of ze daar überhaupt toestemming voor zou krijgen en ze vraagt zich ook af of dat wel iets zou toevoegen.
Hoe kijk je terug op de vorige boeken, de boeken vóór de Noordzeemoorden, vraagt Ink. Ze neemt zich altijd voor om haar boeken eens tijdens de kerstvakantie ofzo te herlezen om zo haar eigen ontwikkeling te zien, maar dat komt er natuurlijk nooit van. En ze durft het ook niet zo goed. Haar beste vriendin vindt Schaduwkant haar beste boek (maar Isa weet niet of ze Eindspelal gelezen heeft). Als ze haar eigen boeken zou herlezen, dan zou ze wel wat opmerkingen voor haarzelf hebben, dan zou er wel wat roods in de kantlijn komen te staan :-)
Anja begint pas met schrijven als een idee dat zij in haar hoofd heeft ook echt een goed gevoel geeft, als ze er dag en nacht mee bezig is. Dan kunnen er nog een aantal weken of maanden overheen gaan voor ze ook echt begint met schrijven, eerst aantekeningen maken, maar het verhaal is voor 70% in haar hoofd klaar voordat ze echt aan het schrijven gaat. Haar boeken hebben altijd een aanloopje nodig, ze vindt dat de lezers eerst de personages goed moeten leren kennen. Op die manier hoopt ze dat een lezer zich meer kan inleven in een situatie waar een personage in terecht komt.
Isa vertelt dat ze de beginscène van Galgenveld al voor zich zag en het einde van Eindspel was iets wat ze gedroomd heeft, een nachtmerrie eigenlijk. Dus ze is van haar ‘fantasiebeeld naar haar nachtmerrie gaan schrijven’. Je houdt er wat rare fantasieën op na Isa…(alhoewel, het heeft een retegoede serie opgeleverd!). Ze maakt overigens wel een synopsis, alle korte en lange verhaallijnen op een rijtje en dan is het eigenlijk een invuloefening. Maar er komen af en toe ook bijvoorbeeld personages tevoorschijn, die ze eerst niet had bedacht en dat maakt het schrijven dan wel heel erg leuk en verrassend.
Ingrid is nu met haar vijfde boek bezig, weer een standalone en ze weet niet of ze ooit een serie zou willen schrijven.
De Moordwijven hebben onderling wel contact en het is qua contact een beetje hollen en stilstaan. Een chatgroepje op Facebook is ideaal, want als je dan toch achter je laptop zit, kun je tussendoor snel even wat typen. Het zijn niet alleen hoera-momentjes ‘ik heb een gave scene bedacht!’, maar ook praktische dingen over uitgevers of redacteurs en het is gewoon heel fijn om even te kunnen spiegelen.
Marlen kwam met het onderwerp voor Meesterdeal doordat het de afgelopen jaren redelijk veel in het nieuws is geweest, leraren die iets hadden met leerlingen. In haar boek geeft ze de docent ook een stem, omdat die docent niet alleen maar fout is, dus hij komt in hele korte hoofdstukjes aan het woord. Dat zijn juist de scenes waar zij heel erg tevreden over is.
Vanuit het publiek wordt gevraagd of de dames een favoriete serie hebben. Anja leest momenteel de serie van Nicci French; Harry Potter is een favoriete serie van Isa, net als Lord of the Rings of de Hongerspelen. Ingrid leest geen series, maar kijkt ze wel heel graag: The Walking Dead en die vindt ze echt geweeeldig!
En welke thrillers raden ze zelf aan, wordt gevraagd? De boeken van de Moordwijven…
Na dit vragenuurtje zit het er weer op, de dames stappen van het podium af en komen gezellig kletsen met het publiek, signeren een boek hier en daar. Anja neemt al vrij snel afscheid, want die moet nog een aardig eindje naar huis, Ingrid duikt de kroeg in en wij drinken met Isa en Marlen nog een kopje koffie, dat we nog net konden bestellen. Gezellig nog even kletsen over van alles en nog wat, zo ontzettend leuk!
We worden de boekhandel uitgeveegd, het is echt echt echt sluitingstijd en de cheffies stappen in de auto om richting Raamsdonksveer te rijden: next stop Zusje! Voor diegenen die het niet kennen…als je van tapas houdt, ga dan eens bij Zusje eten. Er zijn meerdere vestigingen in het hele land en het is zooo lekker! En het was ook nog eens heel gezellig zo met zijn tweeën :-D, moeten we vaker doen!
Ik heb maar één maatstaf: gelezen of ongelezen. En dat stemt me niet gerust…
*Leen je wel eens boeken uit?
