Posts tonen met het label trump. Alle posts tonen
Posts tonen met het label trump. Alle posts tonen

zondag 6 januari 2019

Op de thee met Sandra J. Paul

Sandra J. Paul debuteerde in 2015 met de Eilanden-reeks, gevolgd door de thrillers Azerty en Moordspel. Vorig jaar kwam onder de naam Joanne Carlton Hart-slag uit, want in onze leesclub een 4,5 kraai kreeg. Deze week is Sandra bij ons Op de thee en beantwoordt de vijf willekeurig gekozen vragen van de Pickwicklabels.


1. Als je een glazen bol had, wat zou je daar graag in willen zien?

Mooie vraag! Boek gerelateerd zou ik graag willen weten of ik binnen twintig jaar nog altijd boeken aan het schrijven (en publiceren) ben. Het is en blijft immers spannend om iets nieuws uit te brengen, maar het hoort ook bij de persoonlijkheid die ik ben.
Ik heb altijd wel een uitdaging nodig in mijn leven, vandaar dat ik me ook graag aan verschillende types van boeken en verhalen, gewoonweg omdat er niets zo leuk is als jezelf uit te dagen en nieuwe dingen uit te proberen.
Het mooie aan het leven is dat het onvoorspelbaar is, maar het is ook wel interessant om eens te zien of dat, wat je zo graag doet, je je leven lang zal vergezellen.
Gezin gerelateerd zou ik graag de toekomst van mijn gezin willen zien en hoe mijn kinderen evolueren in volwassen mannen. Lijkt me zeer fascinerend.

2. Heb je liever je grootste vraag beantwoord of je grootste wens vervuld?

Ik kies toch wel voor de grootste wens. Van nature uit ben ik iemand die altijd wel de grote vragen over het leven beantwoord wil zien, net zo zeer als de vragen uit onze geschiedenis die me al jaren bezighouden, zoals: Wie schoot Kennedy dood? Wie was Jack the Ripper? Het interessante aan die geschiedenisvragen is dat je daar zelf over kunt speculeren, maar het blijft fascinerend dat die nooit door iemand beantwoord kunnen worden. Aangezien ik téveel vragen heb, zou het me frustreren om maar één antwoord te kunnen krijgen.
Mijn grootste wens is maar één ding: dat mijn gezin het geweldig goed blijft hebben en dat ze stuk voor stuk gelukkig zijn. Dat is het allerbelangrijkste en daar zou ik alles voor over hebben. Voor hen zou ik ook alles opgeven zonder aarzeling. Als ze me zouden zeggen dat ik zou moeten kiezen tussen schrijven of het geluk van mijn gezin, ja dan weet je het wel.

3. Met wie zou je een dag willen ruilen?

Met Trump, zodat ik die stomme Mexicaanse muur van tafel kan vegen en doen alsof het allemaal één grote grap was. Het zou misschien de wereld weer wat stabieler maken. (een utopie op dit moment wellicht?) 
Schrijf gerelateerd zou ik graag een dagje in het hoofd van Stephen King willen kruipen.


4.  Waar ben je het meest trots op?

In mijn dagelijks leven ongetwijfeld mijn zonen. Ik ben een echte “la mama” (zoals wij dat hier zeggen) en wij zijn ook echte knuffelaars. Mijn zonen en ik hangen echt aan elkaar en zijn ook graag veel samen. Zo zit mijn oudste tienerzoon nog altijd beneden bij ons om samen film te kijken in plaats van op zijn kamer, op zijn eigen eilandje. Daar zijn we wel heel fier op, dat hij het gezellig samenzijn van ons gezin verkiest boven zijn eenzaamheid, zoals je tegenwoordig helaas veel ziet bij tieners. 
Schrijven: het feit dat ik bijna twee jaar geleden, toen ik in een zware crisis zat en overwoog te stoppen, heb doorgedreven en zo mijn eigen ding ben kunnen doen. Het is niet eenvoudig geweest en nog steeds niet – ik zit met heel veel onzekerheden en muizenissen in mijn hoofd wat betreft schrijven en boeken, maar ik heb geleerd daarmee om te gaan en kan dit nu ook wel plaatsen. 
Intussen heb ik ook mijn eigen uitgeverij opgericht en dat zou nooit gebeurd zijn als die situatie toen niet had plaatsgevonden. Ik zou eigenlijk de betrokken personen moeten bedanken, als het ware. Wat de details van die situatie zijn, hou ik liever voor mezelf. Ik geloof sterk in Karma. Er is altijd een reden dat er iets gebeurt, en in dit geval heeft die crisis me geduwd naar een leven dat ik vandaag kan leiden. Zoals ik al eerder zei: ik ben een gelukkig persoon.

5. Wat is de mooiste plek die je ooit bezocht?

Dat is Zabriski’s point, een geweldige punt in Death Valley – onbeschrijfelijk als je er zelf nog nooit geweest bent. Ik ben eigenlijk een citytripper, dus op vakantie ga ik meestal naar steden als New York of Londen, maar dit punt dat ik bezocht toen ik 21 jaar was, is me altijd bijgebleven. Je moet het maar eens opzoeken – het ziet eruit als een schilderij. Prachtig.
Het gebouw waar ik als auteur het meeste van hou, is de New York Public Library. Dit gebouw is fenomenaal. Ik heb het in 2017 meermaals bezocht en er zelfs een aantal hoofdstukken geschreven. Ongelofelijk mooi, sereen gebouw dat me altijd zal bijblijven en ik nog meermaals opnieuw wil bezoeken.



woensdag 4 oktober 2017

Wist je dit al over Stephen King?

Codysmyth.com
Hij zichzelf  en zijn oeuvre omschrijft als “het literaire equivalent van een Big Mac met frietjes”

Mannen agressiever vindt dan vrouwen

Hij 4 miljoen volgers heeft op Twitter

Trump hem blokkeerde

Hij vroeger moest doen alsof zijn vader bij de marine zat, maar hij had het gezin verlaten

Hij zijn vrouw als een hele sterke vrouw omschrijft

Zijn vrouw en beide zonen allemaal ook schrijven

Zijn enige dochter dominee is geworden

Hij vroeger s'avonds laat altijd AC/DC op vol volume draaide tijdens het schrijven

Zijn zoon Owen en hij niet zullen vertellen wie wat in Schone Slaapsters schreef





zondag 5 februari 2017

Minithrillertjes door Pjotr Vreeswijk

Minithrillertjes

Soms vragen mensen mij welke boeken ik momenteel lees. Mijn antwoord was dan steevast: Niets! Ik schrijf liever. Of: Als ik ook nog eens moet lezen, dan kom ik helemaal nergens meer aan toe. Mijn boek schrijft zich niet vanzelf hè!
Maar je leest het goed, er staat WAS. Ik lees namelijk nogal veel de laatste tijd.
Minithrillertjes noem ik ze.
Soms zijn ze maximaal 140 karakters, of zelfs korter en linken ze je door naar iets wat zo gruwelijk en angstig is, dat dit niet in zo’n klein stukje te omvatten is.

Je raadt het misschien al: ik lees Twitter.
Vind ik Twitter net zo leuk als schrijven of een spannend boek lezen? Nee. In geen duizend jaar. Toch blijft het aan kleven, die foto’s, dreigende koppen en misselijkmakende reacties onderaan de berichten. Twitter is momenteel angstiger dan welk boek dan ook. Mijn prologen, of zoals ik ze zelf graag noem, mijn boekjes in de maak, zijn, hoeveel bloed er ook in vloeit, hoeveel dodelijke virussen of geheime wapens ik ook kan bedenken, niets vergeleken met de korte horrorverhaaltjes waarmee we momenteel worden overspoeld.

Natuurlijk, de inspiratie vliegt me dagelijks om de oren. Laatst nog zag ik een geweldige titel voor een nieuw boek voorbijkomen. De 45ste - Alexander Roessen. Prachtige titel man, ik koop hem van je! - maar daar gaat het nu niet om. Fictie is leuk. Fictie is spannend en ontspannend tegelijk, ik heb het niet over horror, want dat houdt me geheid uit mijn slaap, maar als je een spannend boek dichtslaat voel je je voldaan.

Met deze digitale minithrillertjes is het anders. Ik krijg er pijn in mijn buik van, ze stuwen mijn bloeddruk omhoog en houden me wakker. Ik moet ze, in de hoop ergens tussen dit spervuur van nieuws, nepnieuws en opinies het antwoord op deze internationale crisis te ontdekken, blijven lezen. Ik wil met mijn vuist op tafel slaan en keihard roepen ‘Waarom doet niemand iets? Journalisten, kranten en nieuwssites, jullie zeggen het allemaal: Donald Trump gaat voor the kill.’
Maar ik durf het niet. Want wie leest er met mij mee? In welke twitterlijst stopt iemand mij?

Het zijn rare tijden. Misschien moeten we met z’n allen wel meer lezen. Weg van de realiteit. Ik moet in ieder geval blijven schrijven. Het neemt me mee naar grotere avonturen zonder echte angst of geweld. Iedereen in mijn verhaal is van papier en ze stoppen met vechten zodra je het boek dicht slaat.


dinsdag 31 januari 2017

Marja in Malmö

In een wereld waarin iedereen over Trump schrijft wil ik het hebben over Malmö. Geen leider van formaat, maar een middelgrote havenstad aan de andere kant van Kopenhagen.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in een hotelkamer in Malmö. Volgens de wand met celebrities in de gang moet zelfs Paul McCartney hier een nacht hebben doorgebracht en aan de inrichting van de kamers te zien is er sindsdien weinig veranderd. Ik heb sommigen verteld dat ik hier ben om een Scandinavische thriller te schrijven, maar eigenlijk ben ik onderweg naar Stockholm om kennis te maken met de mensen op het hoofdkantoor van Storytel én het ABBA-museum te bezoeken.

Vanavond at ik een van de beste vegetarische burgers ooit in een Zweeds steakhouse waar twee wijn duurder bleek te zijn dan mijn burger. Het was het waard, maar als schrijver zul je het hier toch vooral van sterke koffie moeten hebben vrees ik, wil het leven betaalbaar blijven.

De reis begon in Nederland, deze ochtend (het is zondag). Het zal niet bij iedereen bekend zijn dat ik in Staphorst woon. Deze boodschap doet weleens mensen flauwvallen, vooral op de grachtengordel wordt men wiebelig als ik vertel waar mijn huis staat. In Staphorst zijn de mensen op zondag erg rustig. Vermijd de Gemeenteweg waar het kerkminnend volk overheen stiefelt op weg naar de dienst, en je kunt rustig met je Peugeot 106, zo’n rijdende jas die je aantrekt, richting Duitsland gaan. Maar daar begint de pret. 110 gaat prima in een 106’je, 120 ook nog wel, mits het asfalt niet over Hitlers betonplaten is gestort, maar bij 130 schud je uit elkaar alsof je in een verkeerd afgestelde kermisattractie zit. Dus reed ik zo’n keurige 110 over Der Autobahn. Dat vinden BMW rijders niet leuk, die komen van verre met een netevaart (nee, dit is geen Nederlands woord) aanrijden en proberen jou al knipperend van de weg af te dwingen. Dan zit je bij mij aan het verkeerde adres. Ik neem dan fiks gas terug en keutel rustig door op de linkerbaan terwijl José Feliciano door mijn luidsprekers schalt, zoals vandaag.

Eenmaal in Denemarken werd het rijgedrag beter en terwijl ik over de brug naar Malmö reed begreep ik dat zo’n Scandinavische thriller zich het beste laat schrijven na een ritje in een Peugeot 106 over de Duitse autobahn.

Over twee weken ga ik schriftelijk een Duitse BMW-rijder vermoorden in Smalland…




vrijdag 27 januari 2017

Trumpiaanse thriller

De laatste dagen heb ik al veel gelachen. Hartelijk gelachen zelfs. Zo ongeveer elke keer als de nieuwe Amerikaanse president het woord nam. Het was niet uitlachen dat ik deed. Je kon me ook niet betrappen op het soort hoongelach dat je wel eens hoort als iemand publiekelijk wordt bespot. Het was ook geen fake lach, zo'n lachje dat mensen produceren als ze zich meerwaardig voelen ten opzichte van anderen. Een verleidelijke lach kan je het ook niet noemen, ik ben hetero en voel dus allerminste de behoefte om verleidelijk te glimlachen naar The Donald. Geen lach ook met gesloten lippen, die hanteer ik wel eens als ik mysterieus wil overkomen en het achterste van mijn tong niet wil laten zien. Als ik mensen wat in spanning wil houden over wat ik precies denk over een bepaald onderwerp. Zo van, je moest eens weten....
Nee, mijn lach van de laatste dagen was de oprechte, natuurlijke lach. Mijn hersenhuishouding was bij zowat elke uitspraak van The Donald danig in de weer om de juiste signalen uit te sturen naar mijn mond, mijn wenkbrauwen, mijn ogen en mijn wangen. Licht samengeknepen ogen, bolle wangen, een open mond. Met andere woorden, het soort spontane glimlach waar ook andere mensen blij van kunnen worden.
Vreemd is dat, vond ik, als ik naar de non-verbale communicatie keek van anderen bij dezelfde uitspraken van Trump. Ik zag afgrijzen, verontwaardiging, boosheid, sarcasme, cynisme. Zowat alles zag ik, behalve een oprechte, natuurlijke lach. Ben ik dan de enige die echt kan lachen om de onbehouwen, onconventionele en allesbehalve subtiele manier waarop The Donald zich als president van de Verenigde Staten manifesteert? Ben ik dan de enige die los door de gedurfde, soms ronduit schandalige uitspraken van The Donald kan kijken en gewoon kan genieten van de manier waarop hij dat doet.
Kom op, geef toe. Heerlijk is het toch hoe hij kan liegen dat hij het zelf gelooft. Fantastisch toch hoe hij zich omringt met vriendenmiljardairs, handjes schudt en openlijk zegt dat hij diezelfde vriendjes onmiddellijk zal helpen met welke vergunning dan ook. Te gek voor woorden is het als je hem bezig hoort over zijn eerste besluiten, waarvan je weet dat ze ofwel ongeloofwaardig ofwel totaal onuitvoerbaar zijn. Die stijl, dat woordgebruik, die vingertjes van hem: ik geniet ervan. En mijn hersenen zorgen voor een oprechte, natuurlijke lach.
Het kan dus ook zo. Weg met het gezeur, de negativiteit, de verontwaardiging. Want wat hij zegt, hebben heel veel mensen al wel eens gedacht. En dus vind ik het hypocriet of hem af te branden, om hem te stigmatiseren als de baarlijke duivel. Ach weet je, de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend. En vier jaar zijn zo weer voorbij. Intussen kunnen we maar beter lachen. Want geen enkele andere inspanning is zo gezond als lachen. Je lach is trouwens je beste natuurlijke pijnstiller. Spreken we het zo af? Humor als beste wapen tegen de verzuring? Hoera, leve Donald Duck.

Bart Debbaut woont in Zoutleeuw (Vlaanderen) en is auteur van zes thrillers, een novelle en een satirische roman. Hij is ook zaakvoerder van herenkledingzaak 'De Gouden Schaar' in Tienen. In april verschijnt zijn negende boek bij uitgeverij Lannoo, opnieuw een thriller van formaat.