Marja in Malmö

In een wereld waarin iedereen over Trump schrijft wil ik het hebben over Malmö. Geen leider van formaat, maar een middelgrote havenstad aan de andere kant van Kopenhagen.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in een hotelkamer in Malmö. Volgens de wand met celebrities in de gang moet zelfs Paul McCartney hier een nacht hebben doorgebracht en aan de inrichting van de kamers te zien is er sindsdien weinig veranderd. Ik heb sommigen verteld dat ik hier ben om een Scandinavische thriller te schrijven, maar eigenlijk ben ik onderweg naar Stockholm om kennis te maken met de mensen op het hoofdkantoor van Storytel én het ABBA-museum te bezoeken.

Vanavond at ik een van de beste vegetarische burgers ooit in een Zweeds steakhouse waar twee wijn duurder bleek te zijn dan mijn burger. Het was het waard, maar als schrijver zul je het hier toch vooral van sterke koffie moeten hebben vrees ik, wil het leven betaalbaar blijven.

De reis begon in Nederland, deze ochtend (het is zondag). Het zal niet bij iedereen bekend zijn dat ik in Staphorst woon. Deze boodschap doet weleens mensen flauwvallen, vooral op de grachtengordel wordt men wiebelig als ik vertel waar mijn huis staat. In Staphorst zijn de mensen op zondag erg rustig. Vermijd de Gemeenteweg waar het kerkminnend volk overheen stiefelt op weg naar de dienst, en je kunt rustig met je Peugeot 106, zo’n rijdende jas die je aantrekt, richting Duitsland gaan. Maar daar begint de pret. 110 gaat prima in een 106’je, 120 ook nog wel, mits het asfalt niet over Hitlers betonplaten is gestort, maar bij 130 schud je uit elkaar alsof je in een verkeerd afgestelde kermisattractie zit. Dus reed ik zo’n keurige 110 over Der Autobahn. Dat vinden BMW rijders niet leuk, die komen van verre met een netevaart (nee, dit is geen Nederlands woord) aanrijden en proberen jou al knipperend van de weg af te dwingen. Dan zit je bij mij aan het verkeerde adres. Ik neem dan fiks gas terug en keutel rustig door op de linkerbaan terwijl José Feliciano door mijn luidsprekers schalt, zoals vandaag.

Eenmaal in Denemarken werd het rijgedrag beter en terwijl ik over de brug naar Malmö reed begreep ik dat zo’n Scandinavische thriller zich het beste laat schrijven na een ritje in een Peugeot 106 over de Duitse autobahn.

Over twee weken ga ik schriftelijk een Duitse BMW-rijder vermoorden in Smalland…

Storytel

En daar was hij dan alweer, de reclame van Storytel. Boeken luisteren tijdens het hardlopen, schoonmaken en tal van andere bezigheden. Het klinkt toch best interessant. Want er zijn drie dingen die ik graag doe zodra het kleine meneertje naar bed is: haken, lezen en hardlopen. En deze drie zijn eigenlijk onmogelijk te combineren. Nu zal haken en hardlopen nooit te combineren zijn, dus het zou tijdswinst zijn om er in ieder geval twee van de drie tegelijkertijd te doen.

Oké, eerst maar eens een account aanmaken. Dat is zo gepiept. Je kunt een account creëren via Facebook of gewoon via e-mailadres en wachtwoord. De eerste 14 dagen zijn gratis, mits je binnen die periode ook weer opzegt. Dat betekent ook dat je direct gevraagd wordt om via Ideal 0,01 euro te betalen. Na die 14 dagen kost het abonnement 9,99 euro per maand.

En wat krijg je dan voor dat tientje in de maand? Een heleboel boeken in een heleboel genres. In ons genre zie ik gelijk de nieuwe Saskia Noort. Dat belooft veel goeds. Maar de nieuwe Karin Slaughter zie ik dan weer niet. Nou goed, eerst maar eens kijken hoe het werkt. Dat blijkt super simpel. Binnen no time had ik een paar boeken in mijn “bibliotheek” gezet. Zo kun je direct luisteren via de app, maar ook downloaden om offline te luisteren.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik al snel tot de conclusie kwam dat dit niets voor mij was. Toch wilde ik mijn opties allemaal uitproberen. Dus ging ik die avond niet hardlopen met Renate (Wennemars) maar met Saskia Noort. Maar hoe goed er ook verteld werd, ik kwam niet in een goed ritme. Na 10 minuten gaf ik het op. Ik liep niet lekker, maar ik had ook geen idee waar het boek over ging. Niet zo’n succes dus. Ik heb echt muziek nodig tijdens het hardlopen. Op naar poging twee, luisteren tijdens het haken. Maar ook dat vond ik niet geweldig. Ik zat steeds te rotzooien met het snoertje van mijn oortjes, en manlief zat ondertussen een serie te kijken. Ik werd weer afgeleid en heb het na 20 minuten uitgezet. Poging drie was in de auto. Om 06.30 uur stapte ik in de auto. Oortjes in, boek aan en rijden maar. Op zich ging dit prima. En toch dwaalden mijn gedachten weer af naar werk, thuis en boodschappen. Dus wat eigenlijk mijn algemene ervaring is, is dat ik te snel afgeleid ben voor een luisterboek. En daardoor grote stukken van de boeken niet meekrijg.

Voor mij is de conclusie dat dit niet voor mij is en dat het abonnement weer opgezegd gaat worden. Toch denk ik dat dit voor veel mensen een uitkomst kan zijn. Bijvoorbeeld voor mensen die slechtziend zijn of een boek gewoonweg niet kunnen vasthouden zoals op de groep al werd gezegd.

Maar laat je niet afschrikken, het concept is goed. Er wordt naar mijn idee goed voorgelezen. En je kunt het 14 dagen gratis uitproberen!

Groetjes,

Leontine