dinsdag 31 januari 2017

Marja in Malmö

In een wereld waarin iedereen over Trump schrijft wil ik het hebben over Malmö. Geen leider van formaat, maar een middelgrote havenstad aan de andere kant van Kopenhagen.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in een hotelkamer in Malmö. Volgens de wand met celebrities in de gang moet zelfs Paul McCartney hier een nacht hebben doorgebracht en aan de inrichting van de kamers te zien is er sindsdien weinig veranderd. Ik heb sommigen verteld dat ik hier ben om een Scandinavische thriller te schrijven, maar eigenlijk ben ik onderweg naar Stockholm om kennis te maken met de mensen op het hoofdkantoor van Storytel én het ABBA-museum te bezoeken.

Vanavond at ik een van de beste vegetarische burgers ooit in een Zweeds steakhouse waar twee wijn duurder bleek te zijn dan mijn burger. Het was het waard, maar als schrijver zul je het hier toch vooral van sterke koffie moeten hebben vrees ik, wil het leven betaalbaar blijven.

De reis begon in Nederland, deze ochtend (het is zondag). Het zal niet bij iedereen bekend zijn dat ik in Staphorst woon. Deze boodschap doet weleens mensen flauwvallen, vooral op de grachtengordel wordt men wiebelig als ik vertel waar mijn huis staat. In Staphorst zijn de mensen op zondag erg rustig. Vermijd de Gemeenteweg waar het kerkminnend volk overheen stiefelt op weg naar de dienst, en je kunt rustig met je Peugeot 106, zo’n rijdende jas die je aantrekt, richting Duitsland gaan. Maar daar begint de pret. 110 gaat prima in een 106’je, 120 ook nog wel, mits het asfalt niet over Hitlers betonplaten is gestort, maar bij 130 schud je uit elkaar alsof je in een verkeerd afgestelde kermisattractie zit. Dus reed ik zo’n keurige 110 over Der Autobahn. Dat vinden BMW rijders niet leuk, die komen van verre met een netevaart (nee, dit is geen Nederlands woord) aanrijden en proberen jou al knipperend van de weg af te dwingen. Dan zit je bij mij aan het verkeerde adres. Ik neem dan fiks gas terug en keutel rustig door op de linkerbaan terwijl José Feliciano door mijn luidsprekers schalt, zoals vandaag.

Eenmaal in Denemarken werd het rijgedrag beter en terwijl ik over de brug naar Malmö reed begreep ik dat zo’n Scandinavische thriller zich het beste laat schrijven na een ritje in een Peugeot 106 over de Duitse autobahn.

Over twee weken ga ik schriftelijk een Duitse BMW-rijder vermoorden in Smalland…




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen