vrijdag 27 januari 2017

Trumpiaanse thriller

De laatste dagen heb ik al veel gelachen. Hartelijk gelachen zelfs. Zo ongeveer elke keer als de nieuwe Amerikaanse president het woord nam. Het was niet uitlachen dat ik deed. Je kon me ook niet betrappen op het soort hoongelach dat je wel eens hoort als iemand publiekelijk wordt bespot. Het was ook geen fake lach, zo'n lachje dat mensen produceren als ze zich meerwaardig voelen ten opzichte van anderen. Een verleidelijke lach kan je het ook niet noemen, ik ben hetero en voel dus allerminste de behoefte om verleidelijk te glimlachen naar The Donald. Geen lach ook met gesloten lippen, die hanteer ik wel eens als ik mysterieus wil overkomen en het achterste van mijn tong niet wil laten zien. Als ik mensen wat in spanning wil houden over wat ik precies denk over een bepaald onderwerp. Zo van, je moest eens weten....
Nee, mijn lach van de laatste dagen was de oprechte, natuurlijke lach. Mijn hersenhuishouding was bij zowat elke uitspraak van The Donald danig in de weer om de juiste signalen uit te sturen naar mijn mond, mijn wenkbrauwen, mijn ogen en mijn wangen. Licht samengeknepen ogen, bolle wangen, een open mond. Met andere woorden, het soort spontane glimlach waar ook andere mensen blij van kunnen worden.
Vreemd is dat, vond ik, als ik naar de non-verbale communicatie keek van anderen bij dezelfde uitspraken van Trump. Ik zag afgrijzen, verontwaardiging, boosheid, sarcasme, cynisme. Zowat alles zag ik, behalve een oprechte, natuurlijke lach. Ben ik dan de enige die echt kan lachen om de onbehouwen, onconventionele en allesbehalve subtiele manier waarop The Donald zich als president van de Verenigde Staten manifesteert? Ben ik dan de enige die los door de gedurfde, soms ronduit schandalige uitspraken van The Donald kan kijken en gewoon kan genieten van de manier waarop hij dat doet.
Kom op, geef toe. Heerlijk is het toch hoe hij kan liegen dat hij het zelf gelooft. Fantastisch toch hoe hij zich omringt met vriendenmiljardairs, handjes schudt en openlijk zegt dat hij diezelfde vriendjes onmiddellijk zal helpen met welke vergunning dan ook. Te gek voor woorden is het als je hem bezig hoort over zijn eerste besluiten, waarvan je weet dat ze ofwel ongeloofwaardig ofwel totaal onuitvoerbaar zijn. Die stijl, dat woordgebruik, die vingertjes van hem: ik geniet ervan. En mijn hersenen zorgen voor een oprechte, natuurlijke lach.
Het kan dus ook zo. Weg met het gezeur, de negativiteit, de verontwaardiging. Want wat hij zegt, hebben heel veel mensen al wel eens gedacht. En dus vind ik het hypocriet of hem af te branden, om hem te stigmatiseren als de baarlijke duivel. Ach weet je, de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend. En vier jaar zijn zo weer voorbij. Intussen kunnen we maar beter lachen. Want geen enkele andere inspanning is zo gezond als lachen. Je lach is trouwens je beste natuurlijke pijnstiller. Spreken we het zo af? Humor als beste wapen tegen de verzuring? Hoera, leve Donald Duck.

Bart Debbaut woont in Zoutleeuw (Vlaanderen) en is auteur van zes thrillers, een novelle en een satirische roman. Hij is ook zaakvoerder van herenkledingzaak 'De Gouden Schaar' in Tienen. In april verschijnt zijn negende boek bij uitgeverij Lannoo, opnieuw een thriller van formaat. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen