Bloed op zand , deel 13

De stem van Peter den Ouden, die inmiddels had plaatsgenomen in de studio in Hilversum op het zwaarbewaakte Mediapark, klonk gedempt uit de televisie in het wegrestaurant naast de Shell-shop. Omdat iedereen muisstil luisterde naar de nieuwste berichten, was hij prima te verstaan.
Ivette roerde doelloos in haar koffie en knabbelde aan de restanten van haar broodje gezond, terwijl ze probeerde te begrijpen wat er gaande was. Ze keek naar het flakkerende beeld van de tv. Ze probeerde haar ogen niet af te wenden bij de gruwelijke beelden van de Efteling, hoewel ze het een en ander was gewend uit haar vorige leven. Ze probeerde er niet aan te denken dat het een boodschap was voor haar, en haar alleen.
'De aanslag in de Efteling, die zojuist heeft plaatsgevonden bij de lichtshow Aquanura, heeft vermoedelijk honderden slachtoffers gemaakt onder de tienduizenden bezoekers van het pretpark. Vanuit omringende steden zijn hulpverleners onderweg naar Kaatsheuvel. Nadere gegevens ontbreken nog.' Er waren beelden van de ambulances die af- en aanreden, gevolgd door een vaag filmpje dat iemand live met Periscope had gestreamd. De plotselinge flits in de lichtshow was zien, de knal die volgde was te horen. En dan... Ivette moest goed luisteren. Was dat het vuurwerk dat bij de lichtshow hoorde, of geweervuur?

'Eerder deze dag vond een aanslag plaats in Scheveningen, bij de toegang tot de Pier. Het dodental loopt nog steeds op en nadert de driehonderd, waarvan bijna de helft kinderen. Alle gewonden zijn nu weggebracht naar ziekenhuizen in de regio. Het strand zal tot nader order gesloten zijn wegens sporenonderzoek.' Het beeld van Den Ouden werd vervangen door het beeld van een webcam op een van de strandtenten in de omgeving. Mensen van de technische recherche bewogen zich als strandjutters over het slagveld. Tussen alle achtergebleven spullen van de slachtoffers, het gebruikelijke zwerfafval en jutterswaar, waren duidelijk de donkere plekken te zien waar het zand het bloed had geabsorbeerd.
Het beeld werd vervangen door dat van de minister-president. Hij zweette, en het was duidelijk dat dit niet alleen vanwege de hitte was. Achter hem schitterde de zon op de Hofvijver, voor hem op het dak van zijn dienstauto. 'De situatie is uitzonderlijk,' hijgde hij. 'We hebben de noodtoestand uit moeten roepen en nemen die zeer serieus. Op enkele plaatsen is het leger ingezet. Reservisten dienen zich zo spoedig mogelijk te melden bij hun onderdeel.' Het lachen was hem vergaan. Hij keek naar een agent van de Mobiele Eenheid, die nog net voor het oog van de camera zenuwachtig gebaarde met zijn semi-automatische geweer. 'Het Binnenhof wordt ontruimt, zoals u ziet. Het kabinet zal samenkomen op een geheime locatie om de situatie het hoofd te kunnen bieden. Ik roep u allen op om kalm te blijven. Veilig te blijven. Houdt u aan de aanwijzingen van de politie, de legereenheden en crisis.nl.' Hij stapte in de auto en liet zich met gierende banden wegrijden. Achter hem werden dranghekken neergezet, voorzien van rollen prikkeldraad. Het regeringscentrum was afgesloten.
'De noodtoestand zoals die is uitgeroepen door de minister-president, is tot minimaal volgende week van kracht,' zei de presentator. 'Gaat u zo spoedig mogelijk naar huis. Blijft u binnen, ga niet naar toeristische attracties of plaatsen waar veel mensen samenkomen.' Met een ernstige blik staarde Den Ouden even in de camera om de ernst van zijn woorden te onderstrepen.

Ivette slikte zwaar. Zij zou voorlopig nog niet thuis zijn. Niet dat ze ook maar een oog dicht zou kunnen doen. De man die haar chanteerde, Omar Lobatsky had hij zichzelf genoemd, maakte zijn persoonlijke grieven wel erg openbaar. Verdorie, al die slachtoffers in de Efteling, alleen maar omdat hij haar moest laten zien dat hij het meende met zijn bedreigingen! Ze herkende zijn naam uit de dossiers: hij was hoofd van de terreurbeweging Al'Asl - "Het Origineel". Hij had binnen Europa een dekmantel als handelaar in Oost-Europese deegwaren. Zijn vader was ooit een hoge pief in een Kaukasus-republiek uit de Sovjettijd, zijn moeder een Syrische en verwant met het koninklijk huis van Perzië. Veel meer wisten ze niet van hem. Maar hij wist dus alles van haar. Zelfs alles wat ze had willen vergeten. Ze beet op haar lip.
Tijd. Ze had tijd nodig om zijn opdracht uit te voeren. In de tussentijd kon ze erachter zien te komen wat er nu echt aan de hand was. Kon ze hem uitschakelen? Kon ze zorgen dat zijn informatie, waarmee hij haar chanteerde, waardeloos werd?
Ze wierp weer een blik op de televisie. Zouden Scheveningen en Apeldoorn ook zo'n boodschap zijn geweest? Voor wie dan? Haar lichaam werd kil toen ze besefte dat zowel Charles als Aiden ook gechanteerd konden worden door Lobatsky. Misschien ook de andere leden van de unit, de staf. Wie kon zeggen hoe diep Al'Asl was geïnfiltreerd bij de nationale recherche? Het kon een reden zijn voor het vreemde gedrag van Charles. Ze kon niemand meer vertrouwen.

'De gijzeling in Apeldoorn is nog niet beëindigd,' zei Peter den Ouden. 'Het busje waarmee de prinses en een nog onbekende marechaussee van haar lijfwacht zijn ontvoerd, werd door verkeerscamera's gesignaleerd op de A12, in de richting van Den Haag. Inmiddels wordt in Den Haag gezocht naar het busje. De stad is hermetisch afgesloten.' Een shot van tanks op het Malieveld volgde. 'In Apeldoorn wordt de begrafenis van de prins voorbereid, echter in afwezigheid van de koninklijke familie, die onder de noodsituatie naar een veilige, geheime locatie is gebracht.'
Ivette keek om zich heen. Haar onderbuikgevoel was veranderd in een flinke buikpijn.
Ze zag in de hoek van de vrachtrijders de man met het sjaaltje zitten, spelend met de sleutels van zijn Iveco en kreeg een ingeving. Ze liep naar hem toe en wees op het sjaaltje. 'Sparta?'
De man grijnsde breed vanonder zijn borstelige snor.
'U komt uit Rotterdam?'
'Mathenesse, mevrouwtje. Mathenesse. Met uitzicht op het Kasteel.'
'Zou ik een lift kunnen krijgen naar Rotterdam? Mijn auto heeft het begeven, de Wegenwacht kan voorlopig niet komen door die toestanden. En iedereen moet naar huis, vanwege de noodsituatie.' Ze probeerde een smekende blik in haar ogen te leggen.
Peter den Ouden las het weerbericht voor. Zwaar onweer in de nacht, harde windstoten uit het zuidwesten, flinke afkoeling door een lagedrukgebied dat boven de Noordzee hing...

Even later zat Ivette als bijrijder naast de Sparta-supporter, die zich had voorgesteld als Moes. Ze reden de A59 op. Op de andere rijbaan reden met loeiende sirenes hulpverleners in de richting van de Efteling. Ivette keek een laatste maal achterom naar haar auto, die ze achterliet op de parkeerplaats. Ze liet zich zuchtend terugvallen in de stoel. Geen achtervolgers.
'Wat een dag, wat een dag,' zei Moes. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hoewel de zon langzaam onderging, bleef de drukkende hitte hangen. In het westen waren al de eerste contouren van onweerswolken te zien, met hun kenmerkende donderkoppen. Moes had de raampjes van zijn cabine geopend, de rijwind blies nog enige koelte naar binnen. Verder was het windstil. Stilte voor de storm.
Ivette had van de gelegenheid gebruik gemaakt om stiekem haar telefoon naar buiten te werpen. Genoeglijk zag ze hoe het ding over het asfalt stuiterde en werd verpletterd onder de wielen van een dieplader. Niemand zou haar nog kunnen volgen via haar gsm-locatie. Het was een opluchting.
'Waar ga je heen?!' vroeg Ivette toen Moes zijn auto de uitvoegstrook naar de A27 opstuurde. Haar stem klonk te hoog. Panisch. Denk aan je hartslag. Ze moest rustig worden om haar opdracht in Rotterdam te kunnen uitvoeren, het zou al moeilijk genoeg zijn zònder trillende handen.
'Iedereen die over de Moerdijkbrug wil, wordt gecontroleerd. Er staat een file van heb-ik-jou-daar.' Hij knikte naar het scherm van zijn navigatiesysteem. Rond alle bruggen over de grote rivieren zag het rood van de filemeldingen. 'Maar Moes Koeriersdiensten kent de sluipwegen. We nemen de pontjesroute naar Rotterdam, mevrouwtje.'
Moes Koeriersdiensten was niet de enige die de sluipwegen kende. Het oponthoud bij de veerponten was behoorlijk, het was al tegen middernacht toen de Iveco New Daily-bestelauto Rotterdam binnenreed.
'Waar kan ik u afzetten?' vroeg Moes.
'Erasmus Medisch Centrum, 's-Gravendijkwal.'
'Het ouwe Dijkzigt,' zei Moes. 'Daar is m'n jongste geboren. Malik heet-ie.' Hij tikte op de oude polaroidfoto van een jochie met een donkere krullenkop, die op het dashboard prijkte.
'Leuk joch,' zei Ivette. 'Bijzondere naam.'
'Mijn vrouw is Egyptische. Het is Arabisch voor koning.'

Het Erasmus was uiteraard nog open, zo laat op de avond, zo vroeg in de nacht. Het was er zelfs druk. Natuurlijk waren slachtoffers van Scheveningen ook hierheen gebracht. Traumahelikopters, ambulances, taxi's, het was nog steeds een komen en gaan. Ivette stond voor de hoofdingang waar ze een sigaretje opstak, de laatste van die dag. Ze genoot er van de bries die kenmerkend was voor de wereldhavenstad. Het gaf haar enige verkoeling terwijl ze zich probeerde te herinneren hoe ze het beste haar alma mater binnen kon gaan. Er was veel veranderd sinds ze hier had gestudeerd. Dat haar misstap in haar afstudeeronderzoek zoveel mensen het leven zou kosten, had ze niet kunnen bevroeden. Ze had immers volledig gebroken met het onderzoeksteam, was naar de politieacademie gegaan en had uiteindelijk gekozen voor de nationale recherche en via hen het NCTV. Nu was ze terug. Drukte de peuk uit in de daarvoor bestemde asbak. Ze schreed binnen en volgde zonder aarzeling de borden naar de afdeling Klinische genetica.

Kai schrok op van de knal. Instinctief boog hij zich over de prinses. Weer een knal, gerommel. Hij zag het nu ook weerlichten door de gaten in de laadruimte. Onweer! besefte hij en ontspande. Hij luisterde goed naar wat er buiten het busje te horen was. Hij probeerde zich Aiden voor te stellen, zijn blinde oom. Wat zou die allemaal kunnen "zien" door slechts te luisteren? Hij spande zich extra in. Onweer buiten. Nog geen tien seconden tussen de bliksem en de donder. Regen, maar niet op de carrosserie van het busje. Ze stonden ergens binnen, overdekt, een carport misschien, of een garage met een open wand. Hij rook de typische ozongeur, vermengd met een sterke zoutlucht, die door de kogelgaten het busje binnenkwam. Het prikkelde op zijn lippen. Waren ze aan zee? Hij dacht aan wat hij over de aanslag in Scheveningen had gehoord, de gruwelijke beelden op Twitter voor het internet rond Het Loo uitviel. Honderden doden. Hij hoorde auto's rijden, buiten. Rubber op nat asfalt, een diepe plas vlakbij. Geen sirenes. Hoorde hij nou paarden hinniken in de verte? Hoe laat was het eigenlijk?
Toen Kai zijn ogen weer opendeed, zag hij hoe de prinses hem aanstaarde met haar reeënogen.
'Wat hoorde je?' vroeg ze hem fluisterend.
'Paarden, denk ik.'
'Ik hield van paardrijden. Vroeger. Galopperen over het strand, door de branding.' Het was duidelijk dat ze haar mémoires wilde vertellen voor het doek voorgoed zou vallen. Schoon schip maken, haar zonden opbiechten. Ze vertelde van haar jeugd op het paleis, nam daarna een jerrycan water aan van Kai en dronk een paar slokken.
Terwijl zij op een mueslireep kauwde, vertelde Kai zijn verhaal. Over zijn jeugd, de dood van zijn vader, zijn puberteit met zijn neef Matthijs. Over de aanslag op zijn oom Aiden en de dood van Matthijs. Over Eva. Vooral over Eva. Hij was in tranen toen hij aan hun laatste nacht dacht. Hoe had hij haar kunnen laten gaan? Niet klaar voor een relatie. 'Ik ben een sukkel,' besloot hij.
De prinses had haar arm weer troostend om zijn schouder. 'Iedereen maakt fouten,' zei ze. 'Je moet weten dat ik je oom Aiden-'
Ze zweeg prompt toen er zware voetstappen waren te horen, vlak bij het busje.

Herstarten met lezen

Kerst en Oudjaar weer allemaal overleefd?? Tenminste van de lezers hier..

Ik had een heerlijke kerst met als grootste voordeel geen zeurende mensen op mijn werk bij de klantenservice. Man man, wat is het een hondenbaan. Mensen met de grootste schulden doen het meest eisend en als je aangeeft iets niet te kunnen uitvoeren, gaan ze te keer.  Ja..ja ze hebben het al zwaar etc etc, maar ga lekker een ander uitschelden.
De dagen na kerst tot en met 31 januari tot 13.00 waren extreem druk  op mijn werk. Mensen hadden wachttijden tot 45 minuten, dus stel je het humeur van veel mensne voor als ze eindelijk mij hoorden...

Met de kerst heb ik heerlijk kunnen lezen. Helaas leven mijn beide ouders niet meer en heb ik geen broers of zussen, dus weinig verplichtingen. Lekker met een portje, kaasjes, kaarsjes en een mooi boek. Fijner kan ik het bijna niet hebben. Al mis ik wel degelijk de grote hondenkop die de afgelopen jaren altijd lekker tegen mij aanlag als ik in mijn leeshoekkie zat. "Heb je het nog steeds geen plekje kunnen geven?", vroeg iemand mij onlangs. Wat is een plekje kunnen geven eigenlijk?
Dat je weet dat hij dood is en nooit meer terugkomt? Dat je hem niet meer mist? Niet meer verdrietig wordt? Rare term eigenlijk.
Ik mis hem nog steeds verschrikkelijk. Nee, ik kom niet meer elke dag thuis en verbaasd dat er geen kwispelende kont bij de deur staat. Dat stuk is gesleten. Toch maak ik nog steeds van die hersentikjes; dat je iets lekkers hoger weg wil zetten,want dat het dan anders gejat werd en je de verpakking terug kon vinden in zijn mand. Die kop als je thuis kwam en hij wat gejat had en dan naast zijn mand ging zitten met zijn kop omlaag.

Of als ik een tukkie op de bank wilde gaan doen. Het moment dat ik een bepaald dekentje pakte (die Miriam gehaakt had) dan spurtte hij op de bank en ging volop mij liggen.
Gelukkig heb ik altijd de tik om overal en altijd fotootjes te maken. Ik heb honderden foto's en tientallen hele mooie. Maar wat had ik hem graag zelf nog lekker naast me hebben liggen....
Ik hoop dit jaar een ander beestje uit het asiel te gaan zoeken die ik bij mij vind passen. Murphy is onvervangbaar, maar ik mis het wandelen, de kletspraatjes met andere hondenmensen en het thuiskomen en zo'n beestje heel blij is. Asiels zitten vol en er is vast weer eentje die een gouden mandje hier kan gaan krijgen. Voor nu voelt het als een soort verraad, maar de zoektocht gaat ergens in het jaar komen.
In de kerstvakantie togen wij tweede kerstdag al vroeg naar Scheveningen, want we hadden kaartjes front row voor de Lion King.
Nou, ik kan niet anders zeggen dan dat het helemaal geweldig was. Wat een indrukwekkend spektakel waar je ogen te kort komt. En wat gaaf op de eerste rij precies kunnen kijken hoe alles achter de dierenmaskers werkt. Ik ga echt nog een keer.

In het nieuwe jaar is het wel spannend op het  werk. Er gaan elke week een groep mensen uit, omdat de grootste drukte klaar is. En vooral de nieuwelingen vertrekken. Ik zit met mijn grote kont nog tussen de deur geklemd.
Maar he..gaat het ook nog eens over boeken? Ik ben in boek drie bezig. Maar eerlijk is eerlijk: boek 1 van dit jaar heb ik na 100 blz snel in een envelop geduwd en naar een teamlid gestuurd. Ik moest me naar blz 100 worstelen en ergerde mij kapot aan het verhaal. Als ik een thriller lees wil ik een thriller en niet een quasi geil geschreven verhaal met een beetje spanning. Ik ben klaar met de boeken die meeliften op een bepaalde hype voor huisvrouwen die wat spanning zoeken. Het waren al nooit mijn favoriete boeken. 
Op naar boek twee en dat was Troebel water van Belinda Aebi. Een puike misdaadroman. Ook geen thriller, maar een boek gebaseerd op onderzoek van de politie met mooie sfeerbeelden en kenmerkende hoofdpersonen. Ik sloeg het boek met een glimlach dicht.

Nu ben ik bezig in Niks van Koen Gubbels. De eerste hoofdstukken zijn als een geweersalvo geschreven en ik lach me rot.Tussendoor lees ik een manuscript. En bedenk ik wat nieuwe ideetjes voor onze site. Deze maand hebben we een aantal nieuwe columnisten en startte ons vervolgverhaal Bloed op zand. Elk half jaar ben ik opnieuw weer trots. Elke keer komt er dan wat nieuws zodat het verbeterd is. Trouwens mocht je een leuke tip hebben, roep maar he.

Tot volgende week!

Ink

Boekpresentatie Masterplan van Pjotr Vreeswijk op 15 oktober 2016

Zo’n vier maanden geleden kwam ik via Thrillerlezers in contact met Pjotr. Hij schreef blogs over zijn aankomend debuut als schrijver op onze website. En door allerlei Twitter berichten was er al snel een klik ontstaan.

Aangezien we er nogal veel plezier aan beleefden om zijn debuut goed op de kaart te zetten, hebben we de media nogal redelijk bestormd met de aankondiging hiervan.


De spanning liep hoog op en dat was ook te merken aan Pjotr zelf. Alsof hij een eigen rol had in zijn boek. De countdown werd ingezet. Er werden al enkele highlights van zijn boek prijsgegeven en daarmee werd het mij in ieder geval al duidelijk, dit boek wil ik lezen!

En toen was daar dan eindelijk het beruchte moment….de boekpresentatie van ‘Masterplan’.

Wij als Thrillerlezersclub hadden rond 14:00 uur afgesproken om eerst nog gezellig een voorafje te nemen (lees: koffie/thee en een tosti/pannenkoek) voordat het feest zou beginnen rond 17:00 uur. Aangezien we allemaal een beetje uit de buurt van elkaar wonen is dit dan ook een gezellig treffen en ik leer weer drie nieuwe gezichten kennen.

De locatie, Beachclub De Golfslag aan het Scheveningse strand, was een bewuste keuze aangezien deze omgeving zeer bekend is voor hem als wijkagent van die buurt. De weergoden waren hem gunstig gezind want het zou een mooie nazomerse dag worden.

Bij het afdalen van de trap kwam het feestgedruis ons al tegemoet. Een grote groep mensen hadden zich inmiddels al verzameld in de tent van ‘Day by Day’.
Op zoek naar het middelpunt van die dag schoten mijn ogen over het totale publiek. Andere leden van onze club kwamen al snel bekende mensen tegen, maar voor mij waren ze dus allemaal nieuw.
Al snel  had ik hem in de menigte gevonden en met een begroeting van eindelijk we zien elkaar eens in levende lijve, was voor mij het ijs meteen gebroken. Ook de kennismaking met zijn vrouw Mariska voelde als vertrouwd na maanden lang Twitter contact wat we inmiddels al aardig hadden opgevoerd.

Het moment suprème, Pjotr stapt op het podium en spreekt de menigte toe. Simpel en eenvoudig als hij is, in het Haags accent, nodigt hij de hoofdredacteur Theo van Rijn van de Uitgeverij LetterRijn uit om op het podium te komen. Met veel toewijding naar Theo en ook aan Sandra spreekt hij zijn dankwoord uit naar de uitgever voor het vertrouwen in zijn debuut boek ‘Masterplan’.
Theo neemt het woord over en spreekt over een goeie samenwerking waaruit dit mooie en spannende boek tot stand is gekomen. De aankondiging van een tweede boek wordt nog even snel benadrukt.

Vervolgens nodigt Pjotr Hanneke, commissaris en plaatsvervangend korpschef uit. Hanneke maakt haar werk als commissaris meteen waar, door na een duidelijk onderzoek, vast te stellen dat er wel degelijk overeenkomsten zijn tussen het schrijven van een boek en hun werk als politieagent.
Met treffende steekwoorden als vertrouwen, doorzettingsvermogen en creativiteit die zowel bij politiewerk als bij het schrijven van een boek voorbij komen is het toch meer dan duidelijk dat hieruit wel een ‘Masterplan’ moest ontstaan.

En dan de uitreiking van het eerste boek, naar wie zou die eer gaan?. Met glunder in zijn blauwe ogen kondigt Pjotr zijn speciale gast aan: John van de Heuvel betreedt het podium.

John spreekt over zijn eigen debuut van 1998 over niemand minder dan Bram Moszkowicz. Het gevoel van dit debuut kan hij zich nog goed herinneren en het is ook voor hem een eer om het eerste boek in ontvangst te mogen nemen.

Hierna volgen nog de laatste slotwoorden van Pjotr om er een gezellig feestje van te maken. Vervolgens geniet iedereen van de prachtige entourage, de gezelligheid en de heerlijke hapjes en drankjes. Enkele bekende schrijvers komen we tegen zoals Max van Olden (de Schaduwprijs-winnaar), Marlen Beek-Visser en Yvonne Deinert. 

Rond 19:00 uur liep het feestje langzaam ten einde, maar er moest nog één ding gebeuren. Ons cadeau aan Pjotr was nog niet aangeraakt. De heerlijke marsepeintaart die wij hem hadden overhandigd met onze felicitatie erop moest wel nog even aangesneden worden.

Onder het genot van een lekker kop koffie werd de taart met een geselecteerd gezelschap opgegeten. Hiermee was de grote dag aan zijn einde gekomen.
Ik weet zeker dat deze het boekje in gaat als een van de betere boekpresentaties en we zullen hier nog lang over napraten.

Bij deze wil ik Pjotr dan ook namens Thrillerlezers heel hartelijk bedanken voor de mooie dag en hem veel succes wensen met de verkoop van zijn boek ‘Masterplan’!

Daniëlle

Masterplan is gelanceerd

Gisteren 15 oktober werd het boek Masterplan van Pjotr Vreeswijk gelanceerd in aanwezigheid van John van de Heuvel. Volgens de mensen die het boek al lazen is het een spannende actiethriller en een mustread. Momenteel zit het boek bij ons in de leesclub en zullen 12 meningen binnenkort gepresenteerd worden. Een verslag over de wel zeer gezellige boekpresentatie volgt snel...