Simone van der Vlugt ondervraagd

Ik ga geen introductie doen voor Simone van der Vlugt. Als je als lezer van thrillers nog nooit van deze schrijfster heb gehoord, heb je ver weg in een grot zonder social media en vooral zonder thrillers doorgebracht. Op de meeting met SophieHannah liep ik de schrijfster tegen het lijf. Bij wijze van spreken dan: een botsing zou niet goed uitvallen voor Simone.

Nu kan je het interview lezen wat wij die dag afspraken met een leuk nieuwtje.

*Je behoort tot de drie grote nederlandse Thrillerschrijfsters. Elke thriller verschijnt hoog in de CPNB 60. Maakt dat je nerveus nog als er een nieuw boek gaat uitkomen?

Nerveus is niet het goede woord. Natuurlijk ben ik benieuwd hoe het boek het zal gaan doen, maar wat ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat er altijd een groep is die het resultaat tegenvalt en een groep die juist heel enthousiast is. Dat komt omdat ik steeds iets anders doe. De ene keer gaat het meer om psychologische spanning, zoals in De doorbraak, en de andere keer zit er meer direct gevaar in mijn boeken.

*Stel dat iemand nog nooit een spannend boek van je las welke moeten ze dan oppakken als ze er een gaan proberen en  waarom juist die?

 

Ik denk Op klaarlichte dag, waar ik de NS Publieksprijs mee won. Dat boek heeft lekker veel vaart en zit vol onverwachte wendingen.

*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben?

Een kus voor je sterft van Ira Levin, en 24 uur van Greg Iles.

*Lees je zelf veel? Welk boek las je onlangs en bleef je echt bij?

Eigenlijk veel te weinig. Ik ben een typische vakantielezer. Voor mijn boeken moet ik altijd veel researchmateriaal doornemen, zeker voor mijn historische romans. En dan moet ik mijn eigen manuscripten nog eindeloos herlezen. Als ik klaar ben heb ik niet zoveel behoefte meer aan letters.

*Je hebt ooit de lerarenopleiding Frans en Nederlands gedaan. Heb je eigenlijk ooit echt les gegeven?

Wat wilde je als puber graag worden?

Nee, dat is er niet van gekomen. Toen ik afgestudeerd was ging ik op het secretariaat van de Crédit Lyonnais in Amsterdam werken, vanwege mijn Frans. In die tijd schreef ik mijn eerste historische jeugdroman, De amulet. Toen dat boek werd uitgegeven ben ik vol voor het schrijven gegaan. Dat was namelijk wat ik écht wilde. Ik stuurde vanaf mijn dertiende al boekjes naar uitgevers.

*Jullie 3 staan voor de verandering van de Nederlandse thriller begin 2000. Er kwam ook veel kritiek vanuit de mannenhoek die toch wel neerbuigend over de vrouwenthrillers deden. Hoe kijk je terug op die tijd?

Kritiek is nooit leuk, het kan je heel onzeker maken. Maar daar stond het overweldigende enthousiasme van mijn publiek tegenover. Ik zou ook niet graag een schrijver zijn die prachtige recensies krijgt maar die niet gelezen wordt.

- Er heerst nog altijd wel vanuit bepaalde hoek minachting voor de thriller in zijn algemeen. Zal het ooit veranderen denk je?

De kritiek is aardig verstomd. Zelfs de elitaire uitgeverijen die er eerst hun neus voor ophaalden, geven nu thrillers uit. Er zal altijd een zeker spanningsveld bestaan tussen thrillers en literatuur, maar volgens mij heeft de thriller intussen zijn bestaansrecht wel veroverd.

- Interesseert kritiek je nog?

Jazeker. Je wilt elk boek toch zo goed mogelijk schrijven en jezelf het liefst verbeteren. Kritiek is daarbij onmisbaar, het houdt je scherp. Ik trek me niet alles aan, maar ik heb er wel van geleerd.

*Waar haal je elke keer weer de inspiratie vandaan.

Geen idee. Het is alsof er een soort antenne op mijn hoofd staat die voortdurend alles wat ik hoor en zie scant. Het is een merkwaardig proces dat bijna niet uit te leggen valt.

*Gabby Naus , 1 van onze leden vraagt zich af :“Hoe vind je de balans tussen productiviteit in het schrijven en kwaliteit blijven bieden?”
Want dat lijkt me dus moeilijk: wanneer is een verhaal of boek echt af? Je kunt blijven schaven en verbeteren maar er moet ook brood op de plank, en je bent ook nog tijd kwijt aan research, promotie enz.

Samen met Inge Ipenburg bij meeting Sophie Hannah

Ik schrijft fulltime, ik heb er geen andere baan naast, dus ik kan zoveel tijd aan mijn boeken besteden als ik maar wil. Zeker nu mijn kinderen de deur uit zijn, gaat het hard. Als ik vier of vijf maanden lang hele dagen (ook de weekeinden) met mijn boek bezig ben, staat de eerste versie er wel. De rest van het jaar is voor de tweede en derde versie, research voor het volgende boek en ontspanning. In de herfst en winter werk ik het hardst, in de zomer veroorloof ik me meer vrije tijd.

*Luna heeft de volgende vraag:

Je debuut was De amulet een jeugdboek over heksenvervolgingen en dit boek is mij altijd bijgebleven en heb ik keer op keer uit de bieb geleend toen ik nog op school zat. Zou je het leuk vinden om voor volwassenen ook een historische roman over die tijd en die plek te schrijven, met nieuwe personages, maar met ook kleine bijrollen voor de personages uit De amulet?

Nee, dat onderwerp heb ik gehad. Ik schrijf liever iets nieuws. Als ik het al over heksenvervolging zou hebben, dan met een compleet ander verhaal.

*Mascha:

Hoeveel van het verhaal heb je al in je hoofd voor je begint met het daadwerkelijk schrijven? Zijn de verhaallijnen, personages en het plot van tevoren uitgedacht of alleen in grote lijnen en ontstaat er nog veel tijdens het schrijven?

Bijna alles zit al in mijn hoofd, maar dat kan tijdens het schrijven ook weer veranderen. Juist als je bezig bent, komen er mooie invallen die je van tevoren niet had kunnen bedenken. Ik bedenk altijd eerst het einde, zodat ik weet waar ik naartoe moet en ik niet vastloop. Maar ook dat einde kan veranderen. Het gaat erom dat je niet zomaar begint en verwacht dat de rest wel komt. Dat kan erg tegenvallen. Bovendien moet je als schrijver controle over je verhaal hebben.

*Je doet voor elk boek veel onderzoek. Voor De doorbraak ging je langs bij Marco Borstao en Edsilia rombley. Ook ging je op zangles. Wat deed je allemaal voor je toekomstige boek Het schaduwspel?
En hoe werk je aan dit boek. Heb je een werkkamer, heb je muziek aan , plakken er overal gele briefjes?

Voor Het schaduwspel moest ik vooral veel lezen. Op vakantie zorgden mijn man ervoor dat we altijd een dag gingen varen, het liefst de oceaan op. In het boek maakt Eva namelijk een lange zeereis. Verder heb ik inderdaad een fijne werkkamer, met whiteboards waar ik met magneten plattegronden, reproducties van schilderijen en portretten van mijn personages ophang.

*Bij de zogenaamde recensieboeken lees ik met post-itjes. En lees je dus minder onbevangen. Hoe leest een thrillerschrijfster thrillers van anderen. Kijk je wat jij anders had gedaan?

Alleen maar. Ik kan eigenlijk niet meer normaal lezen. Misschien dat ik het daarom ook niet meer zoveel doe.

 

Meeting Sophie Hannah

*Onlangs bij de meeting van Sophie Hannah ging het over het minder lezen onder jongeren. Zie jij oplossingen?

In het middelbaar onderwijs kan nog veel gewonnen worden. Scholen die investeren in schrijversbezoeken zien het aantal lezende scholieren wel groeien.

*Je boeken waarin Lois het hoofdpersonage is wordt eind dit jaar een tv serie. Is er inmiddels meer bekend?
In De reünie had Thekla Reuten de hoofdrol. Niet bepaald de minste. Was je trots?

De verfilming van De reünie was ongelooflijk leuk om mee te maken, vooral omdat het de eerste keer was. Thekla kende ik al, ik had haar voorgedragen om de hoofdrol te spelen.

Ruim twee jaar geleden benaderde Endemol me om een televisieserie van mijn boeken over Lois te maken. Ik heb dus erg lang mijn mond moeten houden, erg lastig!

Nu is eindelijk de cast bekendgemaakt en zijn de opnames begonnen, in mijn woonplaats Alkmaar. Daar spelen de boeken, Aan niemand vertellen, Morgen ben ik weer thuis en Vraag niet waarom zich af. Noortje Herlaar speelt de hoofdrol en ik ben erg blij met haar.

Het worden drie lange telefilms, een over elk boek, die op de vrijdagavond worden uitgezonden.

Ik ben heel nauw betrokken geweest bij het schijven van de scripts, maar de serie is geen blauwdruk van de boeken. Op onderdelen zijn er verschillen, dat kan niet anders. In een boek heb je veel meer ruimte om je verhaal te doen. Als ik schrijf dat een boottochtje uitloopt op een gevaarlijke onderneming door een storm, kunnen ze moeilijk weken op een storm gaan zitten wachten. Om praktische redenen moet er dus weleens iets aangepast worden.

Maar de personages en de plots zijn overeind gebleven, en het karakter Lois ook. En dat is het belangrijkst.

*Welke wensen heb jij nog op schrijfgebied?

Ik hoop op nog meer verfilmingen, en een prijs winnen is ook altijd leuk. Maar vooral hoop ik op deze manier door te kunnen gaan, met een trouw lezerspubliek dat mijn boeken waardeert. Want uiteindelijk gaat het om de lezers.

Boekpresentatie Beschadigd Ika Gerritsen

De boekpresentatie van Beschadigd is in Alkmaar dat er vandaag extra feestelijk uitziet omdat het op deze zonnige zaterdag ook Alkmaar pride is. Wanneer we de parkeergarage uitlopen, worden we dan ook verwelkomd door vrolijk zingende mensen die op prachtig versierde boten door de grachten varen.

Na een korte wandeling zien we de vlaggen van boekhandel Feijn en even later stappen we de enorm ruim opgezette winkel binnen. Deze zaak is een aanrader voor boekenfans! Het heeft een mooie, overzichtelijke indeling, personeel waar de boekenliefde van afspat en natuurlijk boeken, heel veel boeken.

Achter in de zaak is de ruimte waar straks de presentatie zal plaatsvinden en Ika is daar al druk bezig met het klaarleggen van de laatste zaken. Ze is nerveus, maar vindt het vooral allemaal erg leuk. Het verwondert ons niet, want je debuteert maar één keer en dat is een bijzonder moment.

Een man spreekt Ika aan met de vraag of ze zijn net aangeschafte exemplaar van Beschadigd wil signeren en stralend voldoet ze aan zijn verzoek.

Rond 15.30 beginnen de eerste gasten binnen te druppelen en al snel is de zaak gevuld met mensen die de lancering van dit boek graag live willen meemaken.

Rond 16.00 neemt Michael, de eigenaar van de boekwinkel, het woord om de mensen welkom te heten en Ika te introduceren. Nadat ook Ika op haar beurt de mensen heeft verwelkomd, geeft ze het woord aan Theo van Rijn van uitgeverij LetterRijn. Hij vertelt in het kort iets over het ontstaan van de uitgeverij en de totstandkoming van Beschadigd. Hij besluit met het geven van een klein kadootje aan Ika: de cover van het boek afgedrukt op een canvas.

Dan is het grote moment daar; Ika gaat het eerste exemplaar van haar thrillerdebuut overhandigen aan Kees Stam, bestuurder van het Hoogheemraadschap Noord-Kennemerland. In de thriller speelt het gemaal Wouter Sluis in de Beemster een grote rol en dit valt onder het beheer van dit hoogheemraadschap.

Hierna is het woord opnieuw aan Ika, die Beschadigd aan een viertal van haar vriendinnen overhandigt als dank voor de hulp en steun op weg naar het uiteindelijke boek.

Terwijl the Voice Kids-deelneemster Pien van der Werff haar zangtalent laat horen gaat Ika aan de slag met het signeren van boeken en dat zijn er veel! Mensen staan letterlijk in een lange rij om hun boek van een krabbel te laten voorzien. Als alle boeken gesigneerd zijn, neemt Ika de tijd om nog even na te praten met de gasten. Een aantal van de aanwezigen willen graag nog even op de foto met de stralende debutante en Ika laat zich dit vergenoegd welgevallen.

Het was een zeer geslaagde boekpresentatie. Vanaf nu is Beschadigd voor iedereen te koop. De eerste recensies zijn veelbelovend en de reacties vanuit de leesclub op ons blog. Van de uitgever begrepen wij dat boeken de winkel uitvliegen . Wij  feliciteren Ika van harte met haar thrillerdebuut en we hopen dat Beschadigd een groot succes mag worden. Omdat volgens het NRC de Nederlandse thriller onder vuur ligt, is het mooi dat er bewezen wordt dat er in Nederland absoluut mooie en goede thrillers worden geschreven en dat het publiek die zeker wel weet te waarderen. 

Ondervraagd: Ika Gerritsen

foto: Sanne Reijnders

Ika Gerritsen (Medemblik, 1978) is copywriter bij Alkmaar Marketing en boekrecensent en verslaggever bij de Boekenkrant. Als freelance journalist schreef zij o.a. voor Boek Magazine en Ouders van Nu. Ika woont met haar man en twee kinderen in het centrum van Alkmaar. Beschadigd is Ika’s debuut. Deze echt Nederlandse thriller speelt zich af in Alkmaar, maar ook in Medemblik, de Wieringermeer en de Beemster.
Deze weken zit haar debuut bij ons in de leesclub en wordt door bijna alle 15 deelnemers supergoed ontvangen. Binnenkort wordt de uitslag gepubliceerd.

Wil je jezelf met 5 kernwoorden omschrijven?
Lees- en schrijfverslaafde, moeder, vrouw en levensgenieter!

Hoe kwam je op het idee om nu een boek te gaan schrijven?
Toen ik begin 20 was wist ik het ineens: ik wilde verhalen schrijven. Eigenlijk kwam ik nog laat tot die conclusie; want ik was mijn hele jeugd lang al dol op boeken, had (en heb) een fantasie die af en toe met me aan de haal ging en ben daarnaast dol op taal. Ik ben toen meteen gaan schrijven; eerst heel voorzichtig, omdat ik het wel leuk vond maar niet zeker wist of ik het wel kon.

Heb je al eerder verhalen geschreven?
Ja, maar echt als hobby, om te oefenen. Er is vóór Beschadigd nog nooit iets van me gepubliceerd.

Voor de lezer van thrillers ben je nog een onbekende, want Beschadigd is jouw debuut: waarom koos je voor een thriller?
Toen ik naar Alkmaar verhuisde, meer dan 10 jaar geleden, liep ik vaak zomaar wat door de stad, om zo mijn nieuwe woonplaats te leren kennen. Het liefst dwaalde ik door wijken met mooie, oude huizen. Ik dacht erover na hoe ze allemaal hun eigen geschiedenis hebben, en ik begon te fantaseren hoe het zou zijn als je zomaar in zo’n huis mocht gaan wonen. Wie weet wat voor geheimen je dan zou ontdekken! Met dit idee ben ik aan Beschadigd begonnen. Ik heb nooit bewust de beslissing genomen dat het om moord zou moeten gaan - dat gebeurde gewoon. Ik ben zelf gek op spannende boeken, vandaar denk ik.

Wie is jouw grote voorbeeld in de schrijfwereld? Met wie zou je wel eens een middag over schrijven willen praten?
Ik heb er meerdere. Als het om de opbouw van spanning en het neerzetten van mooie karakters gaat zou ik het liefst Stieg Larsson (van de Millenniumtrilogie) het hemd van het lijf vragen, maar helaas leeft hij niet meer. Donna Tartts Verborgen Geschiedenis is mijn lievelingsboek, maar haar andere twee romans vind ik beduidend minder, dus ik denk niet dat ze me kan vertellen hoe ze dat de eerste keer gelapt heeft (anders zou haar geheime formule bij haar tweede en derde roman ook wel weer toegepast hebben). Ik heb ook grote bewondering voor het echtpaar Nicci French, zij zijn bij mij ook altijd welkom op de thee!

Hoe borrelde het idee van Beschadigd bij jou op?
Het begon dus met die oude huizen, en met mijn fantasie daarover. Het basisidee was dat iemand in zo’n oud huis zou komen wonen en dan op aanwijzingen zou stuiten dat er iets niet de haak was. Diegene zou op onderzoek uitgaan en zichzelf daarmee in een gevaarlijke situatie brengen. Wat ik me wel afvroeg; waarom zou die persoon dan niet gewoon weggaan, als het niet pluis bleek in het huis? Daar heb ik lang (jaren!) over na moeten denken. Pas toen ik het idee voor de flashbacks kreeg was de cirkel rond – nu was er geen ontsnappen meer aan.

Hoelang ben je bezig met je boek van de eerste bladzijde tot het drukken van je boek?
Het is dus al meer dan 10 jaar geleden dat ik met Beschadigd begon dus ik heb er nogal lang over gaan, haha. In het begin was ik veel te kritisch op mezelf, dan durfde ik weer tijdenlang niet verder. Pas toen ik het allang opgegeven had kreeg ik (zoals bij de vraag hierboven verteld) een idee waardoor het hele verhaal ineens klopte. Toen móest ik wel verder, puur omdat ik zelf nieuwsgierig was hoe het verhaal zich zou ontwikkelen!

De eerste reacties zijn best goed gelukkig. Stelt dat iets gerust?
Ja ik vind het heel fijn dat de eerste lezers (de deelnemers aan de Thrillerlezers-leesgroep) zo enthousiast reageren! Het is ook heel bijzonder dat een verhaal wat je zelf bedacht hebt opeens begint te leven in de hoofden van anderen, en dat ze daar met plezier in meegaan. Toen ik de eerste positieve reacties op Facebook zag, was dat echt een geluksmomentje.

Standaardvraag is altijd of iemand iets van zichzelf in zijn eigen boek heeft gestopt, dus vertel maar?
Ja er zit veel Ika in dit boek, vooral in Kirsten en Elise. Zij verschillen enorm van elkaar, dat is wel gek hé, maar een mens kan natuurlijk meerdere kanten hebben.

foto: Sanne Reijners

Hoe is jouw manier van schrijven (thuis, stilte, pen)?
Ik schrijf aan de keukentafel achter mijn laptopje. Daarbij moet het helemaal stil zijn; wat soms erg lastig is in een huis met opgroeiende kinderen en een man die gek is op muziek. Daarom trek ik me ook vaak terug in mijn slaapkamer, maar aan de keukentafel schrijf ik toch het lekkerst.

Ik begreep dat je zelf ook recensies schrijft, is dat lastig als je zelf met een boek komt?
Dat jouw ‘kindje’ door een vreemde beoordeeld wordt is best heftig en dan is bot of onaardig zijn gewoon niet zo leuk. Daar sta ik altijd al bij stil als ik een recensie schrijf voor de Boekenkrant (een gratis krant over boeken die je bij de boekhandel mee kunt nemen). Ik probeer in mijn recensies voornamelijk zo goed mogelijk te beschrijven om wat voor soort boek het gaat, wat het verhaal is en voor wie het iets zou kunnen zijn. Ik geef ook weleens minpunten aan, maar dat doe ik heel voorzichtig, want ik hou niet van ‘affikken’. Daarbij: smaken verschillen vaak enorm en wat ik lelijk vind, kan iemand anders juist mooi vinden.

Wat lees je zelf graag?
Ik hou van enorm van lezen en ben gek op zo ongeveer alle genres. Een paar van mijn lievelingsschrijvers heb ik hierboven al genoemd maar ik ben daarnaast ook nog fan van Delphine de Vigan, Karl Ove Knausgard, Annejet van der Zijl en Judith Koelemeijer.

foto: Sanne Reijnders

Wat sloeg je onlangs dicht?
IV van Arjen Lubach. Een heerlijk spannend boek van Hollandse bodem dat ik alle thrillerlezers aan kan raden.

Wanneer is Beschadigd voor jou al een succes?
Als er mensen zijn die genieten van het boek. Daar verbind ik niet echt aantallen aan. Dus eigenlijk is mijn wens al vervuld, want uit de reacties van de thrillerlezers-leesgroepleden heb ik begrepen dat dit in ieder geval bij een aantal mensen het geval was!

Bedankt Ink voor het leuke interview en jullie aandacht voor Beschadigd!

Boekpresentatie Donald Nolet 12 mei 2016

Op donderdag 12 mei werd het nieuwe boek van Donald Nolet, Handschrift Van De Duivel, gepresenteerd in boekhandel Feijn te Alkmaar (een recensie van het boek vindt u hier). Alex en ik hebben dit keer wat extra motivatie om naar een boekpresentatie te gaan; de auteur is een oud trainingsmaatje van Alex’ broer en mijn zwager, Bernard, en dus praktisch familie. Reden genoeg om in onze trouwe Fabio te stappen en de rit af naar Alkmaar af te leggen bij een volstrekt overdreven temperatuur van 27 graden. Zonder ijsjes.

Ik ben trouwens zelden tot nooit in Alkmaar en dit is sowieso mijn eerste bezoek aan boekhandel Feijn. De naam is goed gekozen; het is één grote ruimte met veel verschillende genres en een mooie zithoek. Sowieso ben ik al fan als ik zie dat de nieuwe Barbara Stok in de kast staat en er een display is met uitsluitend Terry Pratchett-boeken. De volgende keer dat ik in Alkmaar ben, weet ik waar ik zijn moet.

We blijken niet de eerste gasten die voor Donald Nolet komen, toch blijft ons gezelschap redelijk bescheiden. Dat mag de pret niet drukken. Het heeft eigenlijk wel iets gezelligs dat zelfs het besluit om te beginnen bijna in groepsverband genomen wordt. Bovendien kunnen we ons zo nog even voorstellen aan de auteur!

Deze boekpresentatie wordt geopend door Marjolijn Schurink, hoofdredacteur van uitgeverij Cargo (onderdeel van de Bezige Bij). In haar praatje noemt ze hoe het tweede boek altijd moeilijk is; een uitgever staat dan altijd over je schouder mee te kijken en wil weten of je al iets nieuws hebt, want het liefst willen ze al binnen een jaar dat tweede boek kunnen publiceren, wanneer je nog vers in het geheugen van je lezers ligt.

Als de auteur dan ook nog de Gouden Strop wint en de Schaduwprijs, zoals Donald deed in 2014, dan wordt de druk helemaal opgevoerd. Marjolijn benadrukt dat ze vooral heel trots is dat het tweede boek er nu is. Donald had al vrij snel een heel goed idee voor zijn boek en koos er daarbij niet voor om een boek te schrijven dat sterk op zijn debuut lijkt. Bij heel veel auteurs ziet ze dat vaak juist wel gebeuren, omdat het vertrouwd en makkelijk is en misschien een grotere kans op succes.
Donald heeft juist gekozen voor een onderwerp dat hij zelf helemaal geweldig vindt en dat gegoten in een boek dat Versleuteld overtreft, dat in onderwerp en thematiek niet lijkt op Versleuteld en waar toch de schrijver zelf in te herkennen is; diezelfde schrijver die de Gouden Strop won maar ook iemand die zeker als schrijver is gegroeid.

Marjolijn geeft het woord vervolgens aan Chris Kooi, die samen met Tomas Ross heeft gewerkt aan de redactie van Handschrift Van De Duivel. Hij vertelt wat meer over het redactieproces, dat vooral gebaseerd is op vertrouwen van de auteur; je neemt aan dat wat er aan kritiek wordt geleverd klopt en denkt op zijn minst na over de punten en aanwijzingen die je krijgt aangereikt. Dat heeft Donald naar zijn mening voortreffelijk gedaan en ook Chris is dus enorm trots op dit boek.

Hij nodigt Donald uit om naar voren te komen en overhandigt hem het symbolische eerste exemplaar van Handschrift Van De Duivel. Donald wil er niets van geloven dat het echt oprecht het allereerste exemplaar is (ook al verzekert Chris hem dat hij hoogstpersoonlijk naar de uitgeverij is gegaan) maar is er desalniettemin ontzettend blij mee. Ook krijgt hij een mooie bos bloemen en een speciale ingelijste poster van Handschrift.

Tijd om van de auteur zelf te horen: Donald neemt plaats achter de microfoon en bedankt de aanwezigen die op zo'n mooie warme dag zwetend naar een stamelende auteur wilden komen luisteren. In het bijzonder bedankt hij Marjolijn en Chris en ook Tomas Ross, die hem enorm hebben geholpen. Na het winnen van de Gouden Strop vergat hij door de euforie dat het schrijven van een boek een enorm proces is. Zelf schreef hij al een column over het gevreesde tweede boek en het Second Album Syndrome.

Het onderwerp van zijn nieuwe boek, het mysterieuze Voynich-manuscript, greep zijn aandacht. Het is een echt bestaand manuscript uit de vijftiende eeuw, van een onbekende auteur, dat nog steeds niet is ontcijferd. Zoiets heb je nodig, vertelt hij, een onderwerp dat je mateloos fascineert en waar je heel veel tijd en moeite in wilt steken. En het boek is af; nu is het afwachten wat er gaat gebeuren. Hij kijkt even naar het boek in zijn hand alsof hij het nog niet helemaal kan bevatten.

Tot slot bedankt hij Rowena Timmermans en overhandigt het symbolische eerste boek aan haar, dan is het tijd om het glas te heffen op dit nieuwe boek. Want ook dat heeft boekhandel Feijn; een toonbank die dienst kan doen als bar. Met een drankje in de hand voegen we ons even later bij de kleine rij fans die Handschrift wil laten signeren. Wanneer we aan de beurt zijn neemt Donald niet alleen de tijd om een persoonlijke boodschap te schrijven aan Alex, ook mogen we foto’s maken.

Na het bemachtigen van het gesigneerde boek en wat foto’s slenteren we naar de uitgang zodat de andere gasten de ruimte hebben. Heel langzaam. Ik moet nog even kijken bij elke boekenkast en zelfs Alex leest een paar kaften.

Donald Nolet: het was de rit naar Alkmaar zeker waard. Ook zonder ijsje.

Yfke Brandhout