Toni Coppers ondervraagd

 

De Boekmaskes mochten ‘Val’ van Toni Coppers lezen.  Dit keer geen verhaal met als hoofdpersonage Liese Meerhout.  De protagonisten van dienst zijn dit keer Alex Berger en Sara Cavali.  Toch even vragen aan Toni Coppers of het nieuwe speurdersduo voortaan de plaats zal innemen van Liese Meerhout en welke affiniteiten hij zelf heeft met Alex en Sara.

● Zou je je, voor die ene enkeling die jou nog niet kent, even willen voorstellen aan de bezoekers van Thrillerlezers!?

Ik schrijf thrillers. Ik werk afwisselend aan twee reeksen: sinds elf jaar aan een reeks rond een vrouw -Liese Meerhout, commissaris in Antwerpen- en sinds een paar jaar aan eentje rond een man -Alex Berger. Een aantal boeken in de Liese Meerhout serie werden verfilmd in de serie ‘Coppers’ (VTM en RTL 4)

● In ‘De zaak Magritte’ en ‘Val’ geen Liese Meerhout, maar een splinternieuw speurdersduo.  Is het verhaal van Liese Meerhout volledig verteld?  Vanwaar de beslissing om een nieuw speurdersduo te introduceren in jouw boeken?

Integendeel! Maar ik heb mezelf -en mijn lezers- altijd beloofd dat het geen bandwerk mag worden, dat de verhalen fris en levendig moeten blijven, en dat kan ik door af en toe eens te kunnen afwisselen tussen Liese en Alex.

● Hoe moeilijk is het, om na zo lang te hebben gewerkt met Liese, een nieuw personage te creëren?

Niks moeilijk, gewoon heerlijk! Alex is een man die ik internationale avonturen laat beleven, en dat schrijft anders dan Liese Meerhout. Net daarom is het niet zo moeilijk om tussen beiden te switchen.

● Alex heeft zich teruggetrokken in Oostende.  De zee speelt een belangrijke rol in zijn leven.  Heb jij ook een speciale band met de Belgische kust en met Oostende in het bijzonder?

Ik ben graag in Oostende, ik vind het een heerlijke stad. Van nature neig ik meer naar bossen en bergen, maar een verlaten strand en de monotone golfslag van de zee inspireren, heb ik al gemerkt.

 

Oostende

● In ‘Val’ wordt het kleurenpalet van het zeewater herhaaldelijk beschreven.  Met ‘De zaak Magritte’ en ‘Val’ kies je voor opvallende kleuren voor de covers.  Spelen kleuren een rol in jouw leven?  Is dit een trend die je gaat doorzetten?

Kleuren en geuren -en eigenlijk vooral dat laatste- spelen een belangrijke rol, inderdaad. Zowel in mijn boeken als in mijn dagelijkse leven. Misschien omdat ik lichtjes overgevoelig ben voor slechte geuren en kleuren J

● In ‘Val’ ontmoet de lezer Sara Cavali en Alex Berger, twee personages die in hun verleden heel wat schade hebben opgelopen (wat geen vreemd gegeven is in thrillerwereld).  Hoe onderscheiden Sara en Alex zich van andere getraumatiseerde rechercheurs in thrillerland?

Ik ken natuurlijk niet alle andere rechercheurs in de boeken van buitenlandse collega’s… Ik zou zeggen: Alex en Sara zijn kwetsbare, beschadigde mensen die uiteindelijk de rug rechten, en net in die weerbaarheid zit het ‘m volgens mij.

C Karolien Coenen

● Is er enige gelijkenis tussen Sara, Alex en Toni Coppers?

Absoluut.  Het belang van mildheid en mededogen, de wetenschap dat mensen breekbaar zijn. De manier waarop we met leed omgaan. De mate waarin we compassie voor anderen kunnen opbrengen.

● Nietzsche, Sartre, de Dalai Lama.  Best indrukwekkende namen in ‘Val’.  Hou je van filosoferen?

Met mate J

● Wat kan jou ongelukkig maken?

Kinderleed.

● Er komen nogal wat namen van auteurs voorbij.  Lees jij zelf veel?

Heel veel! Al sinds mijn zestiende, een levenslange passie.

● Als je dan een boek begint te schrijven, plan je dan vooraf om bepaalde citaten te gebruiken, of komt dat spontaan tijdens het schrijfproces?

Dat komt spontaan -die dingen wijzen zichzelf uit tijdens het schrijven…

● Zo is er ook de verwijzing naar Charles Aznavour en zijn ‘La jeunesse’.  De melancolie spat van de bladzijde.  Ik was er echt van aangedaan.  Ben jij een melancholische ziel?  Een fan van Aznavour?

Dat heb ik vooral gebruikt omdat het perfect paste bij het gevoel dat die scène moest uitdragen – de tijd die nooit stopt, het feit dat het nooit terugkomt en we dat op het moment zelf te weinig beseffen.

●  Alex reist wat af.  Reis jij veel en graag?  Zijn reizen een bron van inspiratie voor jou?  Verwerk je eigen reiservaringen in jouw verhalen?

Ik ben vijftien jaar lang reis-en cultuurjournalist geweest voor de VRT (Radio 1). Alles wat ik toen gezien en beleefd heb, speelt onlosmakelijk mee in mijn schriftuur vandaag. Zoals een reisvriend ooit zei: ‘Wie reist, leeft dubbel’.

● Alex is onder de indruk van de schoonheid van het meer van Lugano.  Heb jij op deze aardbol ergens een plaats die speciaal is voor jou?

De mate waarin een plek speciaal of onvergetelijk is, hangt bij mij af van de mensen en de omstandigheden, van fases in mijn leven ook. De speciale plekken zijn dan ook te veel om op te noemen…

Lugano

● Alex toont zich op meerdere momenten begaan met onze planeet, met het klimaat.  Ben je sterk bekommerd om waar het met onze planeet naartoe gaat?  Heb je, subtiel, een boodschap willen doorgeven aan de lezer van ‘Val’?

Wat wil je, met vijf kinderen tussen 17 en 27? De jeugd leert ons veel -onder meer dat we de planeet en de toekomst van de latere generaties op het spel aan het zetten zijn.

copyright Luc Dalemans

● Staat er ondertussen een nieuw boek op stapel?  Zal het opnieuw met Sara en Alex zijn of is Liese Meerhout weer aan zet?

Liese Meerhout is opnieuw aan zet, en hoe J  Er staat een geweldige thriller met haar op stapel die begin februari zal verschijnen.

Thrillerlezers! en ik wensen jou nog veel schrijfplezier en we kijken heel nieuwsgierig uit naar je volgende boek.

Interview door Anita

 

Val van Toni Coppers

 Titel: Val

Auteur: Toni Coppers

Publicatiedatum: juni 2020

Recensie door Anita

Waardering: vier kraaien

‘Val’ is na ‘De zaak Magritte’, het tweede deel in een nieuwe reeks geschreven door Toni Coppers. Geen Liese Meerhout. Hoofdpersonages zijn Sara Cavani en haar ‘consultant’ Alex Berger.

Het begin is al meteen spannend. Een meisje van 21 wordt in Londen in een bad gevuld met ijsblokjes gewurgd teruggevonden. Vreemd detail: op de crimescène wordt een sneeuwbol met daarin een miniatuur van het Atomium achtergelaten. Van de dader geen enkel spoor. Motief?

Het plot is opgebouwd rond de geijkte ‘ingrediënten’ van een misdaadverhaal: een misdaad wordt gepleegd, de politie tast in het duister, het speurwerk loopt vast, een tweede misdaad volgt, …

‘Val’ leest niet superspannend. Misschien is het boek ook niet met die bedoeling geschreven en moet het het label ‘misdaadroman’ krijgen in plaats van ‘thriller’? Wel is het verhaal met heel veel gevoel gebracht. Na de moord op de 21-jarige Roisin Bentink, verdwijnt de spanning helemaal. En ik vind dat eerder realistisch dan jammer. De politie moet de tijd krijgen en nemen om de juiste onderzoeksdaden te stellen, om op zoek te gaan naar de ware toedracht van de misdaad. In real life gebeurt dit ook niet in een wip en een tel. Naar het einde toe stijgt de spanning én mijn bloeddruk, maar nooit is het echt nagelbijten geblazen.

Toni Coppers heeft zich vooral volledig gegeven in de uitdieping van zijn hoofdpersonages. Hun persoonlijke leven, hun (kleine en absoluut in de minderheid) goede momenten en hun vele diepe downs, zuigen je mee in het verhaal. Eerlijk, hoe veel keren heb ik niet met een krop in mijn keel bijna mee zitten wenen, samen met Sara? Voelde ik het koude zeewater mijn voeten overspoelen op het nachtelijke strand aan de zijde van Alex? Heb ik die onsympathieke Reynders van antwoord willen dienen? Gruwelde ik bij het lezen over de gruwelijke misdaden? De bijna constante mistroostige sfeer waarin de hoofdpersonages leven, het slechte weer, de kou, de wind, de sneeuw, alles draagt bij tot het scheppen van een kader waarin de pijn, het gevecht met de emoties, bijna tastbaar wordt. Het is uit het leven gegrepen. Gevoelens als hulpeloosheid, groot verdriet, een immens groot schuldgevoel spatten van de pagina’s. Maar … vermoedelijk gaat het met Sara en Alex in de toekomst toch de goede kant op. Af en toe lijkt de hemel op te klaren wanneer ze alweer een absoluut dieptepunt hebben overleefd en de kracht die de twee individuen lijken te putten uit hun verbondenheid doen hopen op betere tijden. Daartoe dragen de positieve filosofische overwegingen die met de regelmaat van de klok door Toni Coppers worden opgevoerd zeker bij. De terugkerende titels ‘The Rabbit Effect’, ‘De neuroloog en de boeddha’ hebben me aan het googelen gezet.

Naast het vertellen van een misdaadverhaal doet Toni Coppers ook subtiel een appel aan ons verantwoordelijkheidsgevoel inzake klimaat. Klimaat komt op verschillende momenten in de bubbel van verschillende personages aan bod als een thema dat zonder dat het ooit op de voorgrond alle aandacht opeist, voortdurend een discreet plaatsje opeist in onze gedachten. Ik heb de boodschap begrepen.

De schrijfstijl is vlot en helder. Er komen heel wat mooie en gedetailleerde beschrijvingen voorbij van personages, plaatsen en omstandigheden. Het meer van Lugano, bijvoorbeeld, je kan het je in kleur en klank voorstellen. Toni Coppers verweeft moeiteloos Franse citaten, Engelse en Duitse zinnetjes à la Assimil met zijn tekst. Boekentitels van bekende schrijvers passeren de revue.

‘Val’ is meer dan een thriller een misdaadroman waarin de schrijver met zin voor detail en diepgang diepmenselijke emoties uitwerkt zonder daarbij in overdrijving over te gaan. Bij momenten raakte ik zelf diep geëmotioneerd, al helemaal toen ik onder het beluisteren van de zoetgevooisde en diepmelancholische stem van Charles Aznavour (ebook p. 32) het lezen verderzette.

‘Il faut boire jusqu’à l’ivresse sa jeunesse, car tous les instants de nos vingt ans nous sont comptés.’

‘Et jamais plus le temps perdu nous fait face: il passe.’

Ik heb wel al eens minder goede raad gekregen.

4 kraaien

Win Val van Toni Coppers!

Waar gaat Val over?

Alex Berger, een wat bijzondere privédetective, was in een eerder leven commissaris bij de Moord in Brussel. Op zijn vijfenveertigste besliste hij zijn verleden overboord te gooien en sinds kort leeft hij teruggetrokken in Oostende. Alex is er niet echt ongelukkig: hij kijkt veel naar de zee en praat meer tegen de meeuwen dan met de mensen.

In Londen wordt Roisin Benting, eenentwintig en in de fleur van haar leven, in haar loft koelbloedig gewurgd. De moordenaar laat een souvenir achter op haar buik: een sneeuwbol met daarin een miniatuur van het Atomium. Als Sara, een van de weinige mensen voor wie Alex nog plaats heeft in zijn leven, bij Interpol opgezadeld wordt met deze onverklaarbare moord, roept ze de hulp in van haar ex-chef en boezemvriend.

Een tweede slachtoffer valt, dit keer in Vlaanderen, en de familie Bonard komt in beeld: een steenrijke redersfamilie met aan het hoofd de mysterieuze David Bonard, een man die niemand in zijn omgeving toelaat en van wie niemand iets weet.
Alex Berger belooft zijn vriendin wat research achter de schermen te doen. Dan gebeurt er iets vreemds: hij ontvangt een persoonlijk bericht van David Bonard, een uitnodiging voor een verblijf in zijn mythische landhuis aan het Meer van Lugano.

Aan de zijlijn blijven staan, blijkt plotseling geen optie meer…

Nu de vraag die je moet beantwoorden:

Alex Berger kwam in een eerder boek van Toni Coppers voor en in welk boe is dat?
Stuur jouw antwoord even naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Val.

Bookhaul eerste helft januari

Het is weer een nieuw jaar en was het in december een stuk rustiger met boeken die uitkwamen, die rust is voorbij. Ik heb lekker wat kunnen bijlezen en wat ingehaald van de boeken die bleven liggen. Maar het is weer tijd om te bespreken wat hier in de brievenbus plopte de afgelopen tien dagen.

Ten eerste Voltooid van Mariska Overman. De opvolger van Hoofdzaak heet dus Voltooid.

Een gruwelijke moord. Een boodschap. Is dit slechts het begin?

Een onbekende man wordt dood aangetroffen in het bos. Uit zijn borst steekt een tak met een witte vlag: KLAAR.
Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur, wordt bij de zaak betrokken. Wie heeft deze bizarre moord gepleegd, en vooral: waarom? Welke boodschap wil de dader overbrengen? En misschien belangrijker nog… blijft het bij dit ene slachtoffer?

Ik ben er al in bezig en ga het samen lezen met Lydia voor een boekenduel. Ik ben bij 150 en het leest heerlijk tot nu toe. Dus als de auteur geen al te gekke dingen verderop in het verhaal verzonnen heeft...kan ik een enthousiaste recensie maken.


Sharon Bolton met Het donkerste water
Lacey Flint heeft een woonboot op de Theems betrokken, en begint deel uit te maken van de kleurrijke gemeenschap die in
Londen op de rivier woont. Elke dag zwemt ze ook in de Theems. Op een vroege zomerochtend vindt ze tijdens het zwemmen een in doeken gewikkeld lichaam van een jonge vrouw. Het lijkt toeval – Lacey werkt sinds kort bij de rivierpolitie en weet hoeveel lichamen er elk jaar uit de Theems gevist worden. Maar onderzoek lijkt aan te tonen dat dit lichaam bedoeld was voor haar om te vinden. Ook al is ze geen inspecteur meer, ze kan niet anders dan zich met deze zaak bemoeien…
Tja, Sharon Bolton..dat boek ligt te schreeuwen. Ik ben groot fan van deze auteur. Van haar vorige boek Kleine zwarte leugens heb ik zo ontzettend genoten en gaf ik ook de vijf volle kraaien.

Dennis Lehane met De vrouw in de spiegel

Met 'De vrouw in de spiegel' schreef Dennis Lehane een afwisselend ontroerende en psychologische pageturner, met messcherpe dialogen en levensechte personages. Dit is Lehane op zijn best. Dennis Lehane is de auteur van onder andere 'The New York Times' bestsellers 'Gone, Baby, Gone'; 'Mystic River'; 'Shutter Island'; 'De infiltrant' en 'Nachtleven'.
Rachel Childs was ooit een succesvolle journaliste, tot ze live op tv een inzinking kreeg. Sindsdien komt ze haar huis niet meer uit. Thuis heeft ze gelukkig een comfortabel leven met een ideale echtgenoot. Tot ze door een toevallige ontmoeting gedwongen wordt vraagtekens te zetten bij de oprechtheid van haar man. In haar zoektocht naar de werkelijkheid wordt ze een wereld ingezogen van samenzweringen, misleiding en geweld, die haar tot op de rand van de waanzin brengt. Wie is haar man?

Dit boek wilde onze recensente Lilian heel graag lezen, dus die gaat er volgende week in beginnen.




Sophie Hannah met Heb jij haar gezien?

Cara Burrows verlaat uitgeblust haar man en kinderen, en vlucht naar een wellnessresort. Als ze daar uitgeput haar hotelkamer betreedt blijkt die al bezet. Het foutje van de receptionist doet Cara twijfelen; het meisje dat ze springlevend in de kamer heeft gezien is iemand die ze niet gezien kán hebben: de vermoorde Melody Chapa, wier ouders een levenslange gevangenis uitzitten voor de moord op haar. Cara raakt verwikkeld in een web van leugens en intrige, een gevaarlijk web.

In de nieuwe van Sophie Hannah is Lilian nu aan het lezen. Daar wij de schrijfster dit weekend ontmoeten, leek het ons leuk snel een recensie te hebben. Tot nu toe beviel het lezen best goed, zoals ik begreep. Al heeft Lilian bij bladzijde 60 het idee dat ze weet hoe het in elkaar gaat zitten.

Sandra Brown met De laatste zet

Na Nora Roberts is Sandra Brown wereldwijd de bestverkopende
auteur van romantic suspense

Non-stop plotwendingen en verleidelijke erotische spanning maken van Sandra Brown een van de meest geliefde auteurs ter wereld
Er sloeg een vonk over toen Jordie Bennet en Shaw Kinnard elkaar voor het eerst in de ogen keken. Shaws gevaarlijke uitstraling maakt iets los in de slimme zakenvrouw, maar neemt een onverwachte wending als blijkt dat hij een bountyhunter is met de opdracht haar te doden. Shaw heeft echter andere plannen en ontvoert haar. Hij hoopt dat het hem dichter bij de dertig miljoen dollar brengt die haar broer heeft gestolen.
Shaw is niet de enige die het vermogen achternazit. Vluchtend voor de FBI en een beruchte crimineel, moeten Jordie en Shaw op hun verstand – en elkaar – vertrouwen om in leven te blijven. Maar ook Jordie lijkt niet te vertrouwen. Was zij bij haar broers plannen betrokken of is zij een onschuldige pion? En hoeveel is haar leven werkelijk waard?

Vorig jaar hadden we een teamlid waar ik altijd al dit soort boeken heenstuurde. Ik heb zelf helemaal niets met romatic suspense. Nu waren de recensies vrij voorspelbaar en werd het aantal kraaien altijd 4 of 4,5. Dus zou in theorie zo een soortgelijke recensie kunnen maken. In theorie wel.


Voor de val van Noah Hawley

Cover uit 2016

Op een mistige zomeravond gaan tien mensen in Martha's Vineyard aan boord van een klein privévliegtuigje: negen rijke mensen die daar thuishoren, en een kunstenaar die toevallig aan boord belandt. Zestien minuten later is het vliegtuig neergestort in zee. De enige overlevenden zijn een jongetje van vier en Scott Burroughs, de kunstenaar, die het kind weet te redden. Afgewisseld met flashbacks naar de levens van de passagiers en bemanningsleden van het vliegtuigje die het niet overleef­den, ontvouwt zich het verhaal van Scott, het jongetje en de fragiele vriendschap die zich ontwikkelt tussen dit onwaar­schijnlijke duo. Langzamerhand rijst het vermoeden dat er iets achter de vliegtuigcrash zat - er zijn te veel bizarre toevallig­heden. Waarom zaten er zo veel invloedrijke mensen aan boord van deze vlucht? Was het ongeval een mechanische of een menselijke fout, of was er iets anders aan de hand? 

Het boek is eerder uitgebracht in 2016 en nu in een goedkopere tien euro versie op de markt. De cover is wel veel intrigerender gemaakt nu. Het boek is mij in 2016 totaal niet opgevallen.

Kleine zus van Isabel Ashdown
Nadat ze elkaar zestien jaar lang niet hebben gezien, worden de zussen Jessica en Emily weer met elkaar herenigd. Nu ze hun lastige verleden achter zich hebben gelaten, keert de warmte tussen hen gelukkig terug. Algauw trekt Jess zelfs in bij Emily in haar comfortabele eilandhuis, waar ze woont met haar man en dochtertje Daisy. Pijn en oud zeer maken plaats voor harmonie en familieliefde. Eind goed al goed, zo lijkt het.

Maar als Daisy verdwijnt terwijl Jess op haar past, begint het perfecte leven dat Emily zo zorgvuldig heeft opgebouwd uit elkaar te vallen. Had ze haar zusje wel moeten vertrouwen, na alles wat er in het verleden is gebeurd? 

De cover van het boek Kleine zus is op het internet nog niet aangepast. de uitgeverij heeft besloten het Kleine zus te gaan noemen. Het boek komt pas 21 februari uit.


Dit was wat tot nu toe binnenkwam via de brievenbus. Thrillerlezers vermaakt zich wel weer met zijn allen.

De boekenkast van... Marcel Vaarmeijer

Marcel Vaarmeijer schreef een aantal boeken in het spannende genre: In 2004 debuteerde hij met de thrillerroman Val, in 2006 gevolgd door de detective Dodelijk fruit. In 2014 verscheen zijn derde thriller: Spit. Zijn in 2015 verschenen roman De gloriedagen van Walter Gom, wordt qua stijl wel vergeleken met het werk van de Nieuw-Zeelandse auteur Graeme Simsion. Daarna bracht hij in 2016 Voor wie ik lief heb gehad en dit jaar Heelmeester, een hilarische en ontroerende roman uit. 



Hoe divers is jouw boekenkast?
- Van Dick Bruna tot Gerard Reve (geen horror en spirituele boeken)

Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?
- Alles staat door elkaar. Wel netjes, ik heb een hekel aan rommelkasten.


Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?
1. Winterijs – Peter van Gestel
2. The Catcher in the Rye – JD Salinger
3. Fantoompijn – Arnon Grunberg

Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?
- Winterijs – Peter van Gestel

Belandt elk boek in de kast of doe ook makkelijk weg?
- Ik bewaar alleen boeken die persoonlijk voor mij gesigneerd zijn en boeken waarvan ik zeker weer dat ik ze ga herlezen.

Lees je veel?
- Ik lees alleen als ik niet schrijf, anders kruipt de stijl van het boek in mijn boek. Sinds 2010 schrijf ik heel veel, dus lees ik heel weinig.

Waar lees je het liefst?
- Thuis op de bank.

Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?
- Asterix + Suske en Wiske (in veelvoud)
- De A.F.C.’ers + De Katjangs van JB Schuil
- Bob Evers (32 delen) van Willy van der Heide

Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?
- Mijn gezin bestond uit twee personen: mijn moeder en ik. Zij las geregeld, ik ook.

Leen je wel eens boeken uit?
- Nooit. Je krijgt ze meestal terug met gebakken eieren tussen de pagina’s, of je krijgt ze helemaal niet terug.

PS. Vroeger had ik honderden boeken in stampvolle boekenkasten. Toen ik merkte dat die kasten een soort altaar waren geworden en ik de boeken niet meer las omdat ik ze niet wilde beschadigen, heb ik bijna alles 
verkocht. Het restant heb ik twee bescheiden kastjes gezet. Die boeken kan ik onbezorgd lezen en beschadigen.