Schaduw van de Thrillerlezers- 10 jaar later

Het is oktober 2014 en ik ben een klein jaar lid van de Thrillerlezers op Facebook. Ik had de leden al eens gezien op de Avond van het Spannende boek eerder dat jaar, maar ik had ze niet gesproken. In oktober was het Thrillerfestival in Zoetermeer en nu hadden we afgesproken dat ik ze zeker zou begroeten. Zo gezegd zo gedaan. En dat resulteerde in een hele gezellige middag waarbij ik de groep als een, niet zo heel stille, schaduw volgde. Ik had het zo naar mijn zin gehad dat ik een verslag schreef over die middag als schaduw. En de blogster in mij was geboren.  En nu, na wat omzwervingen ben ik weer terug op het oude nest. En zal ik af en toe ook mijn mening spuien en duo’s doen. 

 Maar nu eerst mijn verslag van het Thrillerfestival. Ik twijfelde of ik wel zou gaan, maar toen Inkie zei dat ze kwam, was het voor mij ook duidelijk. Ik ben erbij! 

 Ik was vroeg bij het Stadstheater in Zoetermeer. Dus ben ik op een bankje in de zon gaan zitten. Zo zag ik al een aantal mensen komen. Zoals Mariska Noordeloos en Terence Lauerhohn. Net op het moment dat ik het koud begon te krijgen kwam een bekende aan en zijn we samen naar binnen gegaan. Ik had al een rondje over de boekenmarkt gedaan toen ik Inkie spotte bij de ingang. Na een stevig knuffel en kennis gemaakt te hebben met Wendy, Karin en Jantsje, moesten de dames naar de leesclub van het boek: Ik weet wat je hebt gedaan van Darby Kane. Maar eerst moesten toch eerst de nodige mensen begroet worden. En vooral Bert Bergs. Inkie en ik hebben iets met de man. De avonturen op de Boekenbeurs in Antwerpen zijn legendarisch. En het is altijd een feestje om die man te zien en te spreken.  

 Toen was het echt tijd om naar de ruimte van de leesclub te gaan. Ik had niet meegedaan, maar Inkie vond dat ik gewoon mee moest gaan. En ach, waarom niet? Dus ik ging als verstekeling mee naar boven. Daar bleek het helemaal geen probleem dat ik er bij kwam zitten. Na de eerste voorzichtige gesprekken met de teamleden van het blog en de nodige lachsalvo’s ( that’s me! ) en koppen koffie en thee, werd de leesclub afgetrapt door gespreksleider Wim Bax. Iedereen had het boek tot bladzijde 192 mogen lezen en de bedoeling was nu om te gaan speculeren hoe het verder zou gaan. Maar eerst was er een interview met de vertaalster van het boek, Wilma Paalman. En wat was dat leuk en interessant! Vertalers zijn bij een boek natuurlijk best belangrijk, maar je krijgt ze eigenlijk nooit te spreken. Ik vond het een cadeautje dat we deze kans kregen. Het speculeren vond ik interessant om te horen. En eigenlijk iedereen deed ook wel een duit in het zakje, en er waren ook echt verschillende theorieen. En niet iedereen was het eens, wat een

interessant gesprek opleverde. Ook voor mij, al had ik nog niks gelezen. Na de afsluiting kreeg iedereen een exemplaar van het boek zodat ze snel verder konden lezen. Ik kreeg ook een exemplaar en dat vond ik heel aardig, dus dank je wel uitgeverij Volt. 

 Eigenlijk was het daarna al heel snel tijd voor de uitreiking van de verschillende Max Vleermuizen. Onderweg naar de zaal raakte ik het team kwijt omdat ik echt even moest knuffelen met Anette ( Birdy’s boeken ) en haar man. Maar de dames hadden heel lief een stoel voor mij vrijgehouden. Over de uitreiking kan ik heel veel zeggen. En zeker niet alles positief. Want was het bij vlagen echt onbeschoft. Auteurs die de moeite nemen om via Zoom in te loggen. Vervolgens geen woord mogen zeggen, er alleen maar Nederlands gesproken wordt en zonder bedankt te worden gewoon weg worden geklikt. Echt mensen, dat kan niet! Zo ga je niet met mensen om. De muzikale intermezzo’s…Waarom muzikaal? Wat heeft dat met een boekenfeestje te maken? Leuk voor de kinderen die mochten optreden, maar het had echt 0 toegevoegde waarde. Ook werd er nog vergeten om die Vleermuizen daadwerkelijk uit te reiken. Maar dat kan te maken hebben met het feit dat er bijna geen, winnende, auteur aanwezig was. Was het allemaal negatief? Nee! In tegenstelling tot 10 jaar geleden viel de prijs dit keer niet uit elkaar… 

 Na dit “feest” was er nog gelegenheid om rond te lopen op de boekenmarkt, boeken te kopen en laten signeren en auteurs te spreken. Zo sprak ik uitgebreid met Björn van der Eynde over de Boekenbeurs en diens opvolger Boektopia. Met Floris Kleijne over zijn eerste boek Klaverblad en ik kocht zijn boek Kleinste Kwaad dat hij ook voor mij signeerde. Met Marelle Boersma over mijn favoriete boek van haar en de Crime Compagnie Club, waar ik met veel plezier lid van ben. Verrassend snel liep de ruimte leeg. En na een laatste groet, en dikke lach met Bert Bergs, gingen ook wij weg. Omdat het zo gezellig was zijn we nog even de

kroeg ingedoken, samen met Nina Verheij. Waar het onverminderd gezellig was en zelfs zo gezellig dat de foto’s ontbreken. Inkie, Wendy, Jantsje en Karin, dank jullie wel dat ik zo welkom was in de groep en ik kijk uit naar de samenwerking! Dat we maar veel boeken mogen villen!

Juul

Hopla, de prijzenkast vult zich verder

Esther Verhoef kreeg gisteren in Zoetermeer tijdens het Nederlands Thrillerfestival de Gouden Vleermuis uitgereikt.  Inmiddels lijkt de Gouden vleermuis bijna meer allure te gaan krijgen dan groter broertje de strop.

Echter gaat het niet om de beste thriller , maar om het oeuvre van een auteur. Hoe je dan precies beoordeelt waarom het ene oeuvre meer een prijs verdient dan dat van een van de andere auteurs, is mij een raadsel. Tel je de boeken en dan hoeveel je er goed vond? Of is het meer ienemienemutte? Geen idee.

De anderen op de shortlist waren:
 Corine Hartman, Jacob Vis, Hilde Vandermeeren, Simone van der Vlugt en Deon Meyer. 

In de afgelopen jaren heeft Hartman wel beter leren incasseren. Berucht is de avond enkele jaren geleden waar de Strop aan haar neus voorbij ging en haar staf iedereen sommeerde haar met rust te laten. 

Bijzonder was ook de aanwezigheid van alle Nederlandse genomineerden. Was vorig jaar allang van tevoren bekend wie de prijs ging winnen, want zij waren gevraagd of ze de prijs wel op zouden willen komen halen. Voorwaarde is namelijk dat je aanwezig bent om te kunnen winnen. Ook leuk voor de bezoekers was dat daardoor ook wat meer gerenommeerde auteurs aanwezig waren. De boekendag was een jaar of vijf geleden medegeorganiseerd met Crimezone. Een eerste keer druk bezocht en met vele bekende auteurs van de grotere uitgeverijen. Het jaar daarop werd het al rustiger en het derde jaar was het gewoon stil te noemen en waren er veel ontevreden gezichten. We werden zelfs gevraagd of we alsjeblieft bij de uitreiking in de zaal wilden gaan zitten, omdat het zo leeg was.
Crimezone stopte als geheel en het festival behield de dag met de Gouden vleermuis, maar grote uitgeverijen en hun auteurs kwamen niet meer. Het zijn nu voornamelijk de selfpubbers of kleine uitgeverijen met hun vaste fanbase. Als de organisatie eerder bekend had gemaakt, dat de genomineerden ook aanwezig zouden zijn, waren er vast meer boekenfans afgereisd naar Zoetermeer.
Voor nu was de opkomst helaas niet al te hoog. In aanmerking nemend dat er toch veel thrillerlezers zijn, moet dat aantal toch opgekrikt kunnen worden de komende jaren.

Maar chapeau voor de organisatie, want de prijs heeft een mooie sponsor en ook nog aandacht in de kranten kunnen trekken en ook nog vandaag in een goed bekeken programma een gesprek met de winnaar.
Daar de Gouden Strop en Schaduwprijs geen lang leven meer beschoren lijkt, zo zonder sponsor en irritaties onderling over het kiezen van de winnaars, is het mooi te zien dat de Gouden vleermuis een blijvertje lijkt.

Hakan Nesser ondervraagd

Hakan Nesser in Zoetermeer

De Zweedse schrijver Håkan Nesser (1950) was in oktober voor een kort bezoek in Nederland naar aanleiding van zijn nieuwste boek De levenden ende doden in Winsford en tijdens het Thrillerfestival in Zoetermeer mocht Thrillerlezers hem een aantal vragen stellen. Nesser heeft behoorlijk wat boeken geschreven. Een aantal romans, maar voornamelijk thrillers. De Van Veeteren- en de Barbarotti-reeks zijn in Nederland heel succesvol geweest.

En toch…toch heb ik tot op heden geen boek van hem gelezen, Ink wel. Ik ga maar meteen met de billen bloot en vertel hem dat ik zijn boeken ken, maar er geen een gelezen heb, ik wijs naar Ink en zeg dat zij wel zijn boeken gelezen heeft en dat zij een groot liefhebber is.
‘Aha’, lacht hij, ‘wat is er mis met jou dan?’.

Als iemand (zoals ik) uw boeken nog niet gelezen heeft, wat raadt u aan?

Je kunt dan het beste beginnen met De zomer van Kim Novak, en als je dat niks vindt, nou ja, dan kun je de rest ook gewoon overslaan hahaha!  
Maar het hangt er natuurlijk ook vanaf of je van misdaad houdt of niet, want dan kun je beter met een boek uit de Van Veeteren-reeks of de Barbarotti-reeks beginnen.
Mijn laatste boek is niet echt een misdaadverhaal…nou ja, er zit wel een misdaad in verborgen.

Komt Van Veeteren ooit nog terug of bent u helemaal klaar met hem?Ik dacht dat ik wel klaar met hem was. Maar sinds een halfjaar heb ik een idee in mijn hoofd (mensen vragen me wel vaker of Van Veeteren ooit nog terugkomt of dat Barbarotti ooit nog terugkomt) om Van Veeteren en Barbarotti samen te laten komen in één boek. Maar je moet dan ook een verhaal vinden waarin die ontmoeting mogelijk is, maar vooralsnog heb ik dat verhaal nog niet, dus misschien gebeurt het, maar misschien ook niet. Ik beloof niets!

Heeft u enig idee waarom de Scandinavische schrijvers zo populair zijn in Nederland?Die vraag is me vaker gesteld en ik weet het eigenlijk gewoon niet. Er is namelijk niet echt een specifieke manier van schrijven in bijvoorbeeld Zweden. Als ik naar mezelf kijk, of Henning Mankell of Stieg Larsson, we zijn zo ontzettend verschillend qua schrijven. Het is ooit gewoon een heel goed idee geweest om als Zweed thrillers te gaan schrijven, ik bedoel, een Zweedse dichter, wie leest dat? Maar ik heb er niet echt een verklaring voor.

Leest u zelf veel?Ik lees heel veel, maar nauwelijks thrillers of misdaadromans. Ik lees literatuur, goede romans voornamelijk, wat ‘goed’ dan ook mag zijn. Het laatste boek dat ik las en wat ik ook aanraad, is het nieuwste boek van Linn Ullmann, een van de dochters van Ingmar Bergman. De rustelozen is een boek waarin zij vertelt hoe het is om de dochter van twee zeer beroemde ouders te zijn, een geweldig boek.

Bent u bang dat het teveel invloed heeft op uw eigen schrijven als u wel veel thrillers zou lezen?Nee, helemaal niet. Ik ben van mening dat je tijdens het schrijven juist moet lezen, ik krijg er zelf veel ideeën door.

Hoe viert u het als u een boek af heeft? Viert u dat überhaupt? Blijven de personages nog lang bij u of valt dat mee?(Lacht). Ik vier het niet echt, maar het is wel net als bij het lezen, als je een goed boek uit hebt, dan ben je er ook nog niet klaar mee. Het is wel een kleine overwinning als het weer gelukt is, dat zeker. Dat het weer gelukt is om 500+ pagina’s vol te schrijven (en dan ga je weer schrappen en herschrijven).
Een personage blijft in je herinnering en blijft wel bij je, maar ik kan ze wel makkelijk loslaten omdat ik ze al zolang bij me had tijdens het schrijven.

Uw laatste boek, De levenden en de doden van Winsford, is een stand alone. Was dat een bewuste keuze?Dat was zeker een bewuste keuze. Ik zal nooit meer een serie gaan schrijven. Wat er in de toekomst nog uit mijn pen of uit mijn brein komt, het zullen allemaal stand alones zijn. Ik ben gewoon te oud om nog een serie te gaan schrijven. Zo’n serie bestaat uit meerdere boeken verspreid over een aantal jaren en het is nogal stom om midden in een serie dood te gaan. En ik heb het al gedaan en het is geen uitdaging meer. Je gaat de Kilimanjaro toch ook niet twee keer beklimmen? Een keer is toch genoeg? Ik heb al twee series geschreven en dat is genoeg.

Hoe bevalt Nederland? U bent hier ongetwijfeld al vaker geweest?Oh Nederland bevalt heel goed! Ik ben er al een aantal keren geweest en een van mijn boeken speelt af in Amsterdam. Ik noem het A. maar het is Amsterdam. Tijdens zo’n bezoek als dit heb je niet veel tijd voor sightseeing, maar ik ben dol op Utrecht, compacter en knusser dan Amsterdam.
En men denkt dat de Van Veeteren-serie zich in Nederland afspeelt, maar ik schrijf de straten en grachten bewust verkeerd. Ik weet hoe ik ze schrijf, maar ik wil niet bevestigen dat het ook echt in Nederland is, ik laat dat gewoon graag in het midden, het lijkt op Nederland, maar het zou ook zomaar ergens anders kunnen zijn. De naam van Van Veeteren heb ik afgeleid van Jan-Willem van de Wetering, dat dan weer wel. Het is verder aan het inlevingsvermogen van de lezers.

Hoe vindt u het om de lezers van uw boeken te ontmoeten?Ik schrijf de boeken die ik graag zelf zou willen lezen en ik vind het erg belangrijk om de lezers te ontmoeten en te horen hoe zij het vinden. Het wordt ook steeds belangrijker om de lezers te ontmoeten vind ik. Zeker als je schrijft wat je zelf leuk vindt, om dan te horen of anderen net zo slim of stom zijn als jijzelf haha. Ik vraag lezers nooit ‘wat zal ik nu eens schrijven?’. Ik vertrouw erop dat er ook anderen zijn die leuk vinden wat ik zelf leuk vind.

Leest er iemand met u mee terwijl u schrijft?

Nee. Absoluut niet. Ik lees het hardop voor aan mijn hond tijdens lange wandelingen haha. Het ligt gewoon wat gevoelig. Stel ik schrijf een hoofdstuk en laat dat aan mijn vrouw lezen en zij zegt ‘mwoa, dat was niet heel best of wel?’…dat is gewoon niet goed voor je vertrouwen. Maar als het klaar is, dan lees ik het als eerste voor aan mijn vrouw (en dan valt ze in slaap). En als ik dan stop met lezen (want ze slaapt toch), dan zegt ze ‘nee nee, ik ben wakker!’, maar dat is niet zo, want dat kan ze inmiddels ook in haar slaap zeggen haha De hond is de veiligere optie, die luistert altijd.

‘Dank jullie wel voor jullie vragen, ik vond het erg leuk! En probeer zeker een van mijn boeken, het zijn er best veel ;-) Als ik jullie een volgende keer spreek, dan ga ik jullie de vragen stellen over mijn boeken. Do we have a deal?’

Deal!

De leesweek van Mir

Af en toe heb ik zo'n moment dat ik heel erg moe word van mezelf. Kent u dat? Vast wel. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit soort momenten. Gisteren was het weer zover. 

Ik was een dagje naar Utrecht, daar had ik afgesproken met twee vriendinnen. Samen lunchen en dan lekker shoppen. Een hele gezellige dag gehad en om een uur of vier gingen we weer richting huis. Toen ik uit de trein gestapt was, ging ik al zoekend naar mijn autosleutels naar de parkeerplaats. Zonder resultaat. Geen autosleutels in mijn tas. @#$!$!!! Allerlei scenario's staken de kop op. 'Als die bos maar niet uit mijn tas is gevallen toen ik mijn portemonnee eruit haalde...maar ja, dat zou ik wel gehoord hebben. Of iemand zou dat wel gezien hebben. Toch?'. 

En op het moment dat ik bij mijn auto kwam, wist ik het eigenlijk al. 

Het is niet de eerste keer namelijk dat het gebeurt (zucht). 

Als ik door het raampje naar binnenkijk, zie ik ze gewoon in het contact zitten. Ik heb namelijk nog een prehistorische auto, zo eentje bouwjaar eind jaren '90 en ik heb geen sleutel nodig om het kreng op slot te doen. Dat kan gewoon heel makkelijk, knoppie naar beneden, klink ingedrukt houden en dichtgooien die hap. Hatseflats. Alleen niet zo handig als je dat dan doet terwijl je sleutels nog in het contact zitten. Is wel eens eerder gebeurd. Stond ik bijvoorbeeld met kinderen en al ergens op het dak van een parkeergarage en dan zaten die sleutels er weer eens in. Manlief bellen (die heeft namelijk de reservesleutel) en die kwam dan vanuit Den Haag...of Zoetermeer.

Nu zat er niks anders op dan naar huis lopen (manlief niet thuis namelijk in verband met bbq waar hij met het draakje alvast naar toe was gegaan), andere auto halen met sleutelbos waar de reservesleutel aanhangt, mijn sleutelbos uit mijn auto halen en de auto normaal op slot doen en dan auto daar laten staan, oudste dochter ophalen zodat wij ook richting bbq konden. Je zou er het heen en weer van krijgen. Vanmorgen een wandelingetje richting station, auto staat weer voor de deur. 

Het zal ongetwijfeld nog wel een keer gaan gebeuren. 

Het draakje wordt binnenkort vier jaar en dan mag ze ein-de-lijk naar school. Al een jaar roept ze dat ze naar 'gool' wil net als haar grote zus en nu mag ze vast een aantal keer komen wennen. Afgelopen dinsdag was haar eerste wenmiddag. Je zou denken dat zo'n kind het een beetje spannend vindt, een lokaal met bijna dertig van die onbekende kleuters, maar nee hoor. Madam stampt gewoon naar binnen, hop op haar stoeltje en ze is er helemaal klaar voor. 'Ehm, misschien even je jas uitdoen en ophangen aan de kapstok?'. Oh ja. 

Ze vond het 'heeel leuk mama'. Maar ik mocht in het vervolg de 'paplu' niet meer mee naar huis nemen, want 'die hoort in de gang eigenlijk'.
Dat ik dat even weet. 

Qua lezen heb ik niet heel veel te melden. Ik heb Schaduwvechters gelezen en de recensie is inmiddels klaar. Vanmorgen heb ik Handschrift van de duivel van Donald Nolet opengeslagen, die viel letterlijk van de stapel (voorteken?) en ik ben gaan lezen. Ik moet nog 100 bladzijden (van de 334). Lekker opgeschoten dus. Het is een goed geschreven boek, dat zeker, maar het kabbelt een beetje voort, er gebeurt niet heel erg veel. Het is me niet helemaal duidelijk waar het nu allemaal heen gaat. Nog 100 bladzijden te gaan en dan weet ik het. Hopelijk. En dan eindelijk Baldacci! (update: boek inmiddels uit en volop bezig in De laatste mijl, tot nu toe: genieten!)

Fijne leesweek!

Miriam