De favoriete boeken van Nancy Elferink

Nancy Elferink bracht onlangs het boek Afgekocht uit. Wat las en leest deze auteur zelf graag?

In mijn beleving was ik als kind meestal aan het tekenen en gedichtjes schrijven. Lezen was niet zo mijn ding. Toch, nu mij de vraag wordt gesteld welke boeken ik door de jaren heen las, betrap ik mij erop dat ik wel degelijk boeken las.
Het begon met de kinderbijbel. Het oude testament, wat een prachtige verhalen vond ik dat. Een broer die werd verkocht, een reus die werd gedood met een slinger en een steen…hoe spannend!

Ook was ik verzot op de avonturen van Wipneus en Pim en later De vijf als detectives van Enid Blyton.
In mijn jeugd was ik vooral fan van Paul Biegel en Guus Kuijer. Mijn lievelingsboek- ik denk dat ik die nog steeds heb- was ook van Guus Kuijer.

De korte verhalen over Madelief in ‘Grote mensen daar kan je beter soep van koken’ vond ik te gek.

Op de Havo moest ik opeens boeken in allerlei talen lezen. Beowolf was verplicht en voor Duits boeken over de Biedermeiertijd. Bah.
Wat handig dat (oud) leerlingen uittreksels hadden. Als ik dan wel een boek las dan was het de dunste die ik kon vinden.

Las ik dan helemaal niet? Tuurlijk wel. Ik kon heerlijk zwijmelen bij de verhalen over een zuster die verliefd werd op een knappe dokter of een stugge buurman die toch een charmeur bleek te zijn. Yep,
de Bouquetreeks.

Kennen jullie de boekjes uit de jaren zestig, de Saffier reeks? Ik heb ze
allemaal. Nou ja, bijna allemaal want er ontbreekt nog steeds 1 nummer (welk nummer weet ik niet meer). Samen met een vriendin struinde ik alle rommelmarkten af op zoek naar de ontbrekende nummers op mijn lijstje. De laatste tien heb ik niet eens meer gelezen, het was gewoon een hebbedingetje geworden.

Aan het eind van die periode maakte ik kennis met boeken van Gerard Reve, Marjan Berk en Simon Carmiggelt en daarna stortte ik mij op waargebeurde verhalen. Einde zwijmelperiode dus.

Een favoriet boek heb ik niet. De boeken die mij het meest zijn bijgebleven zijn van veel later. Ik ben alleen zo slecht in het onthouden van titels. Het is mij ook niet vreemd dat ik een boek uit de bibliotheek meeneem en er dan pas veel later achter kom dat ik het al een keer heb gelezen.
Nadat ik in 2000 bij de Amish in Lancaster ben geweest heb ik een hele periode boeken van Cindy Woodsmall en van Wanda Brunstetter gelezen.
En toen kwam Harlan Coben en stortte ik mij op wat spannende boeken.

Om toch een boek te noemen wat mij is bijgebleven roep ik Spoorloos van Jane Casey (Eén van de weinige boeken waar ik de titel nog van heb onthouden).
En nog recenter Samuel Bjork. Laat deel drie maar komen!
Ook hou ik enorm van onze ‘eigen’ schrijfsters zoals Simone van de Vlugt en Linda van Rijn, om er maar even twee te noemen.

Joh, er zijn zoveel goede boeken. En er komen er steeds meer bij!

De favoriete boeken van Max van Olden

Max van Olden won met zijn debuut Lieve edelachtbare de Schaduwprijs in 2016 voor het beste debuut, volgens een vakjury.
In 2017 kwam zijn tweede thriller uit De juiste man. Ik waardeerde dit boek met vier sterren. Maar wat zijn eigenlijk de favoriete boeken van Max zelf?


 Als advocaat bouw ik maar meteen een disclaimer in: de afwezigheid van een titel of schrijver in onderstaand overzicht betekent niet dat ik de betreffende boeken niet lees of niet waardeer. Het is alleen zo vreselijk moeilijk een selectie te maken… 

Maar laat ik bij het begin beginnen: Wipneus en Pim. Mijn vader las uit die boekjes voor en wow, wat heb ik daarvan genoten als klein jochie. Eigenlijk zou ik een paar oude exemplaren op de kop moeten tikken, nu ze nog zijn te krijgen. Toen ik iets ouder was las ik de reeks van ‘De Vijf’ van Enid Blyton, ‘Haas’ van Paul Biegel, de boeken van Roald Dahl en het geweldige ‘Kruistocht in spijkerbroek’ van Thea Beckman. Over die laatste: misschien dat ik het verhaal destijds niet eens helemaal begreep, maar het gegeven van tijdreizen was mindblowing. 

Op de middelbare school klaagde iedereen over de twintig boeken die je voor ‘de lijst’ moest lezen, terwijl ik er met gemak vijftig op had kunnen zetten. Dat deed ik niet want dat was natuurlijk niet cool. Een paar boeken van mijn lijst waarvan ik erg heb genoten: ‘De Aanslag’ van Harry Mulisch, het boek dat op iedere leeslijst stond, heeft grote indruk op me gemaakt. Je voelt de angst van de Tweede Wereldoorlog, de karakterontwikkeling van de hoofdpersoon is fantastisch uitgewerkt en er zit veel tijdsverloop in het boek – een gegeven dat ik vaak erg mooi vind en dat ik zelf in mijn laatste boek ‘De juiste man’ heb toegepast. 

‘Het Gouden Ei’ van Tim Krabbé beschouw ik nog steeds als een ideaal boek: een relatief eenvoudig plot dat toch ongelooflijk spannend is, met een verpletterend einde. En daarbij heeft het ook nog een aardig filosofische thema. Wie wil nou niet zoiets bedenken? Niet voor niets twee keer verfilmd.  

Van Willem Frederik Hermans las ik ‘De donkere kamer van Damokles’ en ‘Nooit meer slapen’. Hermans schrijft met een bepaald cynisme dat ik geen vijf boeken achter elkaar volhoud maar De donkere kamer kan ik iedereen aanraden vanwege het spannende plot. ‘Een vlucht regenwulpen’ van Maarten 't Hart is bijzonder omdat je niet vaak zulke mooie ‘thrillereske’ romans tegenkomt. Natuurlijk las ik ook ‘Turks fruit’ en ‘Kort Amerikaans’ van Jan Wolkers vanwege de rode oortjes die je ervan kreeg. Iedereen op school had het erover…’De trap’ van de Vlaamse schrijver Jef Geeraerts was mijn eerste kennismaking met het thrillergenre en van Kees van Kooten is vooral ‘Hedonia’ me bijgebleven: een licht boekje, geschreven in de relativerende, humoristische toon waar Van Kooten patent op heeft. 

In mijn studententijd ben ik de boeken van John Grisham gaan lezen – natuurlijk omdat dat zo lekker aansloot bij mijn studie. Grishams verhalen

worden dan misschien niet bevolkt door levensechte, volledig uitgewerkte personages maar ik vind de plots meesterlijk en zeer onderhoudend. Bovendien is het interessant om iets op te steken van het Amerikaanse rechtssysteem. Die andere Amerikaanse bestsellerschrijver, Stephen King, is wat mij betreft net zo goed als Grisham. Donker, eng en altijd origineel. Ongelooflijk wat die man allemaal bij elkaar heeft bedacht. Ik zie nog steeds Annie Wilkes voor me, de geschifte verpleegster uit Misery, Kings eerste boek dat ik ooit las.  

Nu naar een schrijver die ik zeer recent heb ontdekt. Gianrico Carofiglio, een Italiaanse anti-maffia magistraat, is groot in Italië maar (nog) niet bekend in Nederland. Met ‘De onbewuste getuige’ was ik meteen verkocht, en met ‘De volmaaktheid van het tijdelijke’ wist ik het zeker: deze schrijver is geweldig. Zijn boeken houden het midden tussen subtiele thrillers en uiterst scherp geschreven romans met veel ruimte voor zelfspot en melancholie. Lees deze man! 

Het lekkerste bewaar ik tot het laatst. Het prachtigste boek dat ik ooit las, een werk dat ik iedere paar jaar herlees is ‘Narziss en Goldmund’ van de Zwitser Herman Hesse: een monumentale roman over de vriendschap tussen de rationele, gedisciplineerde kloosterling Narziss en de onstuimige, dromerige gevoelsmens Goldmund. Lyrisch geschreven en gesitueerd in de Middeleeuwen. Een klassieker die iedereen gelezen zou moeten hebben. Mijn absolute nummer één.