De terugkeer van C.J. Tudor

Titel:De terugkeer 

Auteur: C.J. Tudor

Uitgeverij: AW Bruna

Publicatiedatum: juni 2019

Recensie door Lisa

Waardering: afgeronde 4 kraaien

Toen Joe Thorne vijftien jaar was, verdween zijn zusje Annie. Iets ergers kon er niet gebeuren. En toen kwam ze terug.

Vijfentwintig jaar later is Joe terug in zijn geboortedorp Arnhill. Hij heeft een baan aangenomen als leraar Engels op zijn oude middelbare school. Niet omdat hij zo graag terug wil, maar omdat hij het geld nodig heeft - hij heeft schulden. Terugkomen in zijn oude woonplaats betekent ook dat hij de mensen met wie hij opgroeide opnieuw onder ogen zal moeten komen, evenals de dingen die ze op hun geweten hebben. Dan krijgt hij een anonieme mail: Ik weet wat er gebeurd is met je zusje. Het gebeurt opnieuw.

Mijn recensie:

Wie Tudors debuut ‘De Krijtman’ in de gaten hield enige tijd geleden, merkte wellicht al heel snel op dat je voor- en tegenstanders hebt van deze auteur. Een aantal vonden het boek geweldig. Anderen knapten erop af. Velen vonden het matig. Persoonlijk vond ik De Krijtman een sterk debuut waar ik ontzettend van genoten heb. De Terugkeer was dus voor mij zeker geen straf om te mogen lezen en Tudor bevestigt met dit verhaal dat ze haar plek in het genre heeft verdiend. Maar over dat genre ga ik het nog even hebben.

Het verhaal is niet echt origineel (man verlaat dorp – komt terug – ontdekt zijn oude jeugdliefde – heeft een vermiste zus), maar de prettige schrijfstijl van Tudor doet je dat wel vergeten en de manier waarop ze het verhaal heeft opgebouwd, werkt beklijvend.

Over het genre ging ik het nog even hebben. De Terugkeer is deels psychologisch – deels horror, wat erg bedrieglijk overkomt als je de korte inhoud van dit boek leest en denkt dat het over een ‘gewone’ thriller gaat.

Aanvankelijk werkt de auteur vooral op het psychologische, maar verderop in het boek komen vooral de horrorelementen rijkelijk aan bod. Dit is niet altijd voor gevoelige zielen en soms erg extreem. Dit gedeelte van het boek vond ik persoonlijk minder sterk – de conclusie kwam te snel, bad guys gingen heel snel voor de bijl en het voelde wat te gemakkelijk aan. Desalniettemin was het verhaal zelf goed, maar het had nog beter moeten uitgewerkt worden. Ook kwamen er weinig spannende elementen aan bod aan het einde van de hoofdstukken, waardoor je niet het gevoel had van door te moéten lezen.

Conclusie: Voor wie denkt dat dit een psychologische thriller is zonder gruwel en horror, komt dus bedrogen uit. Dit moet wel duidelijk zijn als je dit boek ter handen neemt, of je komt voor nare verrassingen te staan, zeker als de horror toeneemt en je dus echt wel gruwel te lezen krijgt.

Anderen die het wél weten, mogen een echte King-stijl thriller verwachten met al zijn aspecten en elementen zoals het een echte horror-thriller betaamt. Toch deed dit boek me minder dan De Krijtman, dat ik sterker vond uitgewerkt, vooral naar het einde toe. Hoe dan ook geef ik dit boek graag 3,8 kraaien.

Laura Reims Anders dan anders

Lara Reims kwam in mei met haar debuut Upgrade, een boek wat in ons boekvonnis maar liefst een 4,5 kreeg. De leden van die leesclub zitten dan ook met smart op het tweede deel te wachten.

Wij stelden Lara eens andere vragen dan de gebruikelijke, zoals wanneer begon je te schrijven bijvoorbeeld.  

Wat maakt je kwaad?

Ondoordacht, kwetsend gedrag of harde woorden die makkelijk uitgesproken of ingetik t worden. Dat vind ik wel echt een probleem met al die – verder heel leuke- moderne communicatiemiddelen.

Geloof jij in toeval?

Ja. Maar ik geloof ook dat we dingen als toeval ervaren omdat we nog niet precies weten hoe het zit. Als je bijvoorbeeld op hetzelfde moment aan iets denkt, ervaar je dat als toeval, terwijl die gedachte dan vermoed ik in een of andere door ons nog niet begrepen vorm in de ruimte hangt.

Welk nummer doet pijn aan je oren?

Met reggae maak je mij heel ongelukkig. Ik weet niet precies waarom, altijd al zo geweest. En ik weet dat het voor sommige mensen klinkt als vloeken in de kerk, maar met jazz maak je me ook niet blij.

Welk nummer blère je altijd zo hard mogelijk mee?

Vooropgesteld dat het dan ook echt blèren is, want geloof me, je wilt mij niet horen zingen: Changes van Bowie, en Let it go van Frozen, met mijn dochter in een blauwe jurk. Of No, no, rien a changé van de Poppy’s.

de Poppy's om even zelf te zien en luisteren

Met welk bekende persoon zou jij wel een avondje willen gaan stappen?

Flauw, maar waar: met mijn man, omdat we in een nogal turbulente tijd zitten waarin een moment vinden om elkaar uitgebreid te spreken soms een uitdaging is. En Met J.K. Rowling, niet alleen omdat ik haar werk bewonder en het fantastisch vind dat ze zoveel mensen aan het lezen heeft gekregen, maar ook omdat ik me afvraag hoe het is als dingen die jij bedacht hebt zo’n eigen leven gaan leiden. Dat lijkt me zo’n bizarre ervaring. Ik luister weleens podcasts over Potter en over Fantastic Beasts. Mensen praten over haar verhalen alsof het een op zichzelf staande wereld is die niet tot fictie behoort. Dat lijkt me zo wonderbaarlijk, ik ben heel benieuwd hoe iemand daar mee omgaat.

Waarvan word jij super-enthousiast?

Een goed boek, een stevige beat in mijn oren tijden een wandeling in een mooi bos, uren achter elkaar schrijven en de tijd vergeten.

Waar werd je voor het laatst stil van?

Het klinkt idioot want het is een gebouw, maar toen we hier de Notre Dame zagen branden, viel ik stil.

Speel je wel eens vals in spelletjes?

Ja, in games, als ik een monster niet doodgemept krijg zoek ik op hoe andere spelers dat aangepakt hebben.

Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?

Taxichauffeur, om de doodeenvoudige reden dat ik niet kan rijden. Ik heb wel een rijbewijs, een feit waarvoor het CBR zich weleens achter de oren mag krabben, maar de wereld is beter af als ik niet achter een stuur zit.

Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

Ken je Grey’s Anatomy ? In de eerste seizoenen dansen Meredith en Christina de stress vaak uit hun lichaam. Dat doen wij hier thuis ook graag. Aan te raden.

Kan jij tolerant zijn voor intolerante mensen?

Tot op zekere hoogte, als ik begrijp waar de intolerantie vandaan komt.

Word je liever aangevallen door een hond of een zwerm bijen?

In Zuid-Frankrijk bezocht ik als kind eens een bijen-houderij, toen raakten er een paar in mijn haar verstrikt. Als je mijn haar weleens gezien hebt, kun je je voorstellen dat dat niet echt een pretje was. Maar ik ben ook eens gebeten door een hond, en sindsdien roept het zien van zo’n beest toch altijd enige stress op. Dus als ik beide aan me voorbij mag laten gaan, graag.

Welke film vond je verschrikkelijk?

Ik kan over het algemeen niet tegen films waarin mensen ineens gaan zingen, zeker als het geen kinderfilms zijn. Op Annie na. Van haar kan ik het hebben.

Welke film kan jij wel duizendmaal zien? 

Annie dus, en de Potterfilms, en ET.

Wat bestel je bij McDonald's?

Vroeger hadden ze daar een mckroket, die waren vet, maar ik weet niet of die nog bestaan. De friet met frietsaus vind ik ook lekker, en de Sunday-ijsjes.

Welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop? 

Ik heb altijd zoveel documenten en schermen openstaan, dat ik even moet kijken wat daarachter verschuild gaat. Een blauwe, standaard sterrenhemel. Mooi wel. Rustgevend. Ik zal eens opruimen.

Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welk zou je dan nemen?

Onmogelijke vraag. De dikke van Dale dan maar. Dan heb ik in elk geval genoeg woorden om een nieuw boek voor mezelf te schrijven, voor als ik de van Dale uit heb.

Wat zou je eten als laatste avondmaal?

Kroketten, en appeltaart met slagroom, liefst die van mijn oma van vroeger.

Wat staat op de eerste plaats op je bucketlist?

Mijn trilogie afmaken. En daarna, hoop ik, nog een paar boeken schrijven.

Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?

Ook moeilijk. Een kat dan toch, denk ik. Observerend, schuw, op zichzelf, eigenwijs, maar als je mijn vertrouwen hebt, heb je een vriend voor het leven.

Wie moet het volgende Songfestival in Amsterdam presenteren? 

 Chantal Jansen en Beau van Erven Dorens. Het moet wel leuk worden.

De lees- en doe week van Mir

En weer een week voorbij. Het gaat zo snel soms! Nou ja soms, best wel vaak eigenlijk.

Afgelopen week was relatief rustig. De griep had zijn koffers gepakt en vertrok naar mijn schoonmoeder. Maandagavond weer rustig een stukje hardgelopen. Klein stukje, want hey, een griepje moet je niet onderschatten en dan moet je weer voorzichtig beginnen (kuch). Zondag staat de Circuitrun in Zandvoort op de kalender en dan zou het fijn zijn als ik in één keer de finish haalde. Een erg leuk event vind ik het altijd. Met vier dames gaan we rennen deze keer en Annie is er natuurlijk ook. Waar zou ik zijn zonder Annie :-)

Op woensdag had ik afgesproken met Ann. Het werd hoog tijd om weer eens bij te kletsen (al is dat bij ons een onbegonnen missie, omdat we nooit uitgepraat raken, maar je moet ergens beginnen). De muppet ging mee, want die hoefde in verband met een studiedag niet naar school. 'Kunnen we meteen voor nieuwe schoenen kijken mam'. Tuurlijk. Waarom ook niet.

Er stond niet alleen 'bijkletsen onder het genot van een lunch bij Dudok' op het programma. Er was nog iets anders. James Dashner (schrijver van o.a. De Labyrintrenner) kwam signeren bij Paagman. Ann en ik hadden ons daar allebei voor aangemeld. De man schrijft erg fijne boeken en wij wilden er wel eentje laten signeren. Voordat Lot en ik naar Dudok gingen, liepen we eerst bij Paagman naar binnen zodat ik Cyberbrein kon kopen. Dan had ik die vast in mijn tas.

Na een lekkere (ik mis toch die zelfgemaakte eiersalade) en vooral gezellige lunch gingen we weer naar Paagman. Nu had ik die ochtend op Facebook ergens al gelezen dat er 200 aanmeldingen waren voor de signeersessie....toen we Paagman binnenliepen bleek dat inderdaad ook zo te zijn. Meneer Dashner is mateloos populair! Het signeren zou boven gebeuren, maar 'boven' bij Paagman is klein, heel klein. Zeker als er 200 meiden in de rij staan/zitten/hangen. De roltrap naar boven was stilgezet, zodat je daar ook gewoon kon aansluiten. Het was serieus niet grappig. Voor Pearl Jam liggen we graag in de rij, geen enkel probleem. Maar dit? Nope. De lichte paniek in Lotte's ogen verdween meteen toen we zeiden dat we niet in de rij gingen staan. Jammer, maar helaas.

Een tijdje terug kwam de vraag van een collega of ik weer wilde corrigeren bij het groot Alphens Dictee. Tuurlijk. Erg leuk om te doen vorig jaar, dus ik ging vast op zoek naar mijn rode pen. Het dictee van dit jaar werd geschreven door kinderboekenschrijver Gerard van Gemert. Hij had het leuk bedacht allemaal. En je leert nog eens iets. Earlgreythee bijvoorbeeld, in plaats van Earl Grey thee. En jackrusselterriër is ook een leuke. Het Alphens dictee werd gewonnen door een Vlaming met maar 3 fouten. Gemiddeld werden er 22 fouten gemaakt. Zelf had ik er 19, niet slecht vond ik zelf!

Momenteel ben ik bezig met een vertaalklus voor het blog. De Zuid-Afrikaanse schrijfster Chanette Paul heeft een aantal vragen voor ons beantwoord. Al een tijdje geleden. Maar ze is nogal lang van stof, zes A4'tjes om precies te zijn (leuk!!) en die hele lap Engelse tekst gooien we liever in het Nederlands op het blog. Maar dat kost wat tijd. Ik ben er bijna, nog twee pagina's te gaan :-)

Dan wordt het ook eens tijd dat ik de recensie van Magnus Chase ga maken. Dat boek las ik afgelopen maandag uit. Ik heb toen een ander boek opgepakt dan eigenlijk mijn bedoeling was: De crypte van Amanda Stevens. Nog 50 bladzijden te gaan en dan is die ook uit. Het gaat over Amelia Gray, een vrouw die kerkhoven restaureert. Als er een vermoorde vrouw wordt gevonden op het kerkhof waar zij aan het werk is, wordt haar hulp ingeroepen door rechercheur John Devlin. Samen gaan zij op zoek naar de moordenaar...

Hoog tijd voor mij om hier even in actie te komen (lees: douchen en aankleden), want ik ga de opticiën weer een bezoekje brengen. De nieuwe lenzen zijn niet helemaal je van het....balen!

Fijne week!

Miriam