Posts tonen met het label Marie-José Verweij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Marie-José Verweij. Alle posts tonen

vrijdag 22 maart 2024

Interview met Marie-José Verweij


 Als copywriter schrijft Marie-José Verweij creatieve en commerciëlet eksten voor bedrijven. Daarnaast is Marie-José ook een betrokken leerkracht in het basisonderwijs. Met ‘Met onbedachte rade’ maakte ze in 2021 haar debuut als thrillerschrijfster. ‘Geen weg terug’ is haar tweede thriller die begin maart vers van de pers in de boekhandel ligt.

 Een goed moment om even met de auteur van gedachten te wisselen.



-    Wie is Marie-José Verweij? Stel je je even voor aan de Thrillerlezers!?

Hoi, ik ben Marie-José en woon met mijn man Lennard in Alphen aan den Rijn. Ik houd me naast schrijven ook twee dagen bezig in het basisonderwijs. Een ideale combinatie waarbij ik de ene dag rustig achter mijn laptop zit te schrijven en de volgende dag mag genieten van het lesgeven aan jonge kinderen. Verder houd ik van wandelen, sporten, samen koken, lekker eten, lezen, kamperen en reizen.

 

-      Je mag jezelf typeren in slechts drie woorden, welke zouden die woorden zijn?

Thrillerauteur, leerkracht en reisfanaat.

 

-      Hou je van lezen? Heb je een favoriet genre? Welk?

Uiteraard houd ik van lezen. Ik denk ook dat mijn liefde voor lezen onbewust heeft bijgedragen aan het leren schrijven.
Vroeger al verslond ik stapels boeken uit de bibliotheek. Elke woensdag gingen mijn moeder, mijn broertje en ik naar de markt in Vianen. Ook bezochten we dan de bieb. Heerlijk vond ik dat! Toen leende ik vooral spannende boeken (van bijvoorbeeld Anke de Vries, staat mij bij) en informatieve boeken over dieren en natuurverschijnselen enzo.
Momenteel lees ik nog steeds voornamelijk thrillers, maar ik kan ook erg genieten van (historische) romans en waargebeurde verhalen.

 

Waarom heb je gekozen voor het thrillergenre?  

Ik denk dat de thrillerserie van Uitgeverij Kluitman, die in de jaren 90 populair was, hier mee te maken heeft. Mijn zussen, broertje en ik genoten enorm van die enge verhalen. ‘Doodse stilte’ was mijn favoriet. Ik weet nog dat ik bijna niet durfde door te lezen toen er een man door het raam naar binnen stond te gluren in het verhaal.
Vorig jaar heb ik van een vriendin de hele reeks voor mijn verjaardag gehad. Zij wist dat we ze niet meer bewaard hadden. Echt een tof cadeau!

 

-      Mijn favoriete boek is overigens geen thriller:
-Duizend Schitterende Zonnen van Khalid Hosseini. Ik ben ontzettend geïnteresseerd in andere culturen en religies. Hoe tragisch het verhaal ook is, het geeft een mooi inkijkje in het leven van twee vrouwen op een andere plek in de wereld.

 

-      Was schrijfster zijn een lang gekoesterde droom? Hoe is het zo ver kunnen komen 😊?
Schrijven was inderdaad altijd wel een droom, alhoewel dat in de periode van de middelbare school en studie niet aan de orde was. Ik was druk met studeren, sociale contacten, bijbaantjes en hockeyen en dacht niet aan schrijven. Pas een paar jaar geleden na het afronden van mijn tweede studie (de Pabo) ging het weer knagen en schreef ik ‘Met onbedachte rade’.

 

Nu ben ik apetrots dat mijn tweede boek uitkomt, bij de Crime Compagnie nog wel. Dat is echt mijn droomuitgeverij!

 

-      Na ‘Met onbedachte rade’ ligt nu ‘Geen weg terug’ in de boekhandel. Hoe zou jij je tweede boek promoten bij de lezer?

 

‘Geen weg terug’ is een ideale thriller voor lezers die van onderhuidse spanning houden.


 

Door de korte hoofdstukken blijven de vaart en de spanning erin. Ik heb al een paar keer gehoord dat het boek niet weg te leggen is. Dat is natuurlijk een groot compliment.

 

Qua thema denk ik dat het onderwerp veel mensen de stuipen op het lijf jaagt: het gaat over basisschoolleerkracht die met goede bedoelingen een meisje van twee jaar oud van de buitenschoolse opvang mee naar huis neemt. Eenmaal thuis komt hij tot inkeer en maakt hij een dusdanige rampzalige keuze dat het meisje alleen maar verder van huis raakt. Letterlijk dus. Ik kan niet teveel zeggen, maar Mila maakt behoorlijk spannende dingen mee terwijl de internationale politie op zoek naar haar is.

-      Als je eenmaal in het boek begint, is er geen stoppen meer aan. Ging het schrijven ervan ook zo vlot?

Het schrijven zelf ging redelijk vlot. Ik denk dat ik anderhalf jaar over het boek gedaan heb. Daarna startte de zoektocht naar een nieuwe, wat grotere uitgever. Tussen het insturen van het manuscript en het hele traject van herschrijven, proeflezers, redactie en drukken zit ook nog zo’n 12 maanden.

 

-      Wat bracht je op het idee voor ‘Geen weg terug’ en wat was er eerst: het plot of de personages?

Ik heb twee ideeën die ik opdeed in het dagelijks leven gecombineerd. Eentje ontstond tijdens het lesgeven en eentje tijdens een ritje in onze camperbus.
De eerste heeft geleid tot het begin van ‘Geen weg terug’ waarin leerkracht Walter een tweejarig meisje stiekem van de opvang mee naar huis neemt.

De tweede gebeurtenis heeft geleid tot een ontdekking in een camper van personage Iris. Zij hoort een vreemd geluid vanachter uit de camper komen en krijgt de schrik van haar leven als ze ziet wat er op haar matras ligt.

 

Het plot was er eerst. In tegenstelling tot bij het eerste boek heb ik het plot eerst grofweg uitgewerkt en ben ik toen pas begonnen met het schrijven zelf. De personages, hun handelen en karaktertrekjes vormen zich bij mij gaandeweg.

 


-      Wat zijn volgens jou de ‘ingrediënten’ van een goede thriller? Spanning, decor, geloofwaardigheid, plot, …, I

Ik geniet zelf het meest van een thriller met relatief korte hoofdstukken waardoor de vaart erin blijft. Daarnaast vind ik het prettig om niet te ingewikkelde zinnen te lezen (ik wil niet struikelen over woorden of zinnen) en ik merk dat ik tijdens het lezen van boeken afknap als ik te vaak denk ‘huh, maar dat zou iemand in de echte wereld toch nooit doen?’ Geloofwaardigheid vind ik kennelijk een belangrijk aspect van een verhaal. Iemand op het verkeerde been zetten en daarmee verrassen is natuurlijk altijd belangrijk in een thriller.

 

-      In welke mate spelen deze elementen mee in de opbouw van jouw thrillers?

Ik schrijf mijn verhalen zoals ik zelf een boek zou willen lezen en dus bevatten mijn verhalen korte hoofdstukken, veel vaart, onderhuidse spanning en verrassende wendingen.

 

-      Hoe belangrijk zijn de personages?

Zonder personages geen verhaal, zeker niet binnen psychologische thrillers. Het zijn de handelingen en gedachten van de personages die een verhaal maken. Ik vind het heel interessant en leuk om in de hersenen van de zelf bedachte personages te kijken.

-      Hoe krijgen personages zoals Walter, Iris en Cynthia vorm tijdens het schrijven? Heb je een lijstje met karaktertrekken, fysieke eigenschappen, … ? Inspireer je je op personages van vlees en bloed die je kent, ontmoet in de winkel, … ?

Ik werk niet met lijstjes met karaktertrekken of iets dergelijks. Ik had in het begin van het schrijfproces voor iedere personage iemand in mijn hoofd die ik ken, voor Iris zelfs drie personen. Ik merkte dat halverwege het schrijfproces de personages op zichzelf staande personen begonnen te worden, waardoor de personen die ik in gedachten had vervaagden. Een mooi proces is dat.  

-      Personages laten onverschillig, stoten af of veroveren een plekje in je hart. Welke connectie ontwikkelde jij met de personages in ‘Geen weg terug’?

Ik kreeg gaandeweg steeds meer een connectie met Iris. Haar gedrag is, zo gezegd, niet zo gangbaar maar op een gegeven moment wist ik heel goed hoe ze op bepaalde situaties zou reageren. Een bezoek aan een psychiater om haar persoonlijkheid te bespreken heeft hier enorm bij geholpen. Ik kreeg dankzij het gesprek een goed beeld van Iris.

 

-       Tot slot: wat nu na ‘Geen weg terug’? Zit er al een nieuwe thriller klaar in jouw hoofd om geschreven te worden?

De derde thriller is al geschreven. Het thema gaat mij aan het hart. Het gaat namelijk over een massagraf dat is gevonden in Vianen, het stadje waar ik ben opgegroeid en 25 jaar heb gewoond. In 2020 (waargebeurd!) stuitten archeologen op een massagraf van 82 skeletten. In mijn verhaal stuiten ze niet alleen op het massagraf, maar ook op iets anders. 😉 Mijn vaste meelezers, Mark en Geraldine, gaan het  manuscript nu lezen en daarna gaat het naar de Crime Compagnie.

Zelfs voor iemand die niet is opgegroeid in Vianen klinkt dit al heel goed: een thema dat je nauw aan het hart ligt, een massagraf en ook nog iets anders … . Ik zal niet de enige thrillerlezer zijn die nu al uitkijkt naar je volgende boek.

Dank je wel Marie-José.

Super leuk dat Thrillerlezers mij zo’n podium biedt! Ik waardeer dat heel erg. 

 

zaterdag 2 maart 2024

Geen weg terug van Marie-Jose

 


Verzin eer je begint

Het plot van ‘Geen weg terug’ van Marie-José Verweij beslaat amper vier dagen, maar het is een rollercoaster aan noodlottige beslissingen en gebeurtenissen.

Aanvankelijk starten twee verhaallijnen apart van elkaar. Op basisschool Het Palet maakt meester Walter zich ongerust over de thuissituatie van leerling Sepp en zijn zusje Mila. De tweede verhaallijn start met Iris en tweelingbroer Michael op restaurant. Iris heeft wilde plannen die Michael absoluut niet ziet zitten.

Met meester Walters goedbedoelde interventie komt een neerwaartse spiraal in werking waarvan ‘geen weg terug’ is. De verhaallijnen versmelten met elkaar.

Een goed uitgebalanceerde dynamiek komt op gang: de inertie van Walter enerzijds en anderzijds Iris die van de ene actie in de andere buitelt.

De schrijfster kijkt en luistert goed naar haar personages. Boosheid, schuldgevoel, machteloosheid, radeloosheid, maar ook hoop, liefde worden realistisch verweven met de gebeurtenissen. En wat is dat geheim dat mama Cynthia koste wat kost wil verbergen?

Plottwists en de psychologische verdieping van de personages houden de aandacht van begin tot eind vast. Ook jonge oortjes en oogjes zorgen voor verrassingen. En zijn (eerste) indrukken wel zo betrouwbaar? Hoe je te gedragen als je kind vermist raakt en iedereen naar je kijkt en een mening heeft? Sommige twists zie je aankomen en dat mag geen probleem zijn want de weg ernaartoe wordt goed en geloofwaardig uitgewerkt. Er gebeuren nog genoeg onverwachte dingen die best onthutsend zijn. En ja, het zou zo maar kunnen want de auteur blijkt professioneel advies ingewonnen te hebben. Ook al kan ik me moeilijk voorstellen hoe het voelt om een ‘Iris’ te zijn, dit personage heb ik zeker in mijn hart gesloten.

‘Geen weg terug’ leest supervlot. Tegen het mechanisme dat in werking treedt bij aanvang van het boek is geen kruid opgewassen. In een meeslepend verhaal raken mensen, ook al zijn hun intenties goed, van het rechte pad af. Het is één ding dat gebeurtenissen onhoudbaar uit de hand lopen, dat sommige spelers in het drama er een eigen verwerpelijke agenda op na houden, maakt alles nog veel gecompliceerder. ‘Geen weg terug’ is een goed uitgewerkte psychologische thriller waarin het gewicht van schuld en radeloosheid zwaar doorweegt!

4 kraaien

maandag 24 oktober 2022

Hermes Thriller event in Ermelo

 

Zaterdag 8 oktober was het eindelijk weer eens tijd voor een boekenfeestje. De laatste kan ik mij niet meer heugen, behalve dat het voor Corona moet zijn geweest.

In de tussentijd is het favoriete uitje, de Antwerpse boekenbeurs, geheel verdwenen (knap hoe ze dat toch verkloot hebben).
Maar de baas van Ellessy heeft een nieuwe thrillerprijs in het leven geroepen: de Hermes award voor de beste thriller van 2022.
Dat ik bij de titels verbaasd ben over de genomineerden boeken, maar ook om de jaartallen dat ze uitgebracht zijn, zo komt Mijn waarheid van Sandra J Paul uit 2020.
Maar hé, elk boekenfeestje wordt gewaardeerd. Of beter gezegd: elk idee wordt gewaardeerd.

Nadat ik lang geleden mijn zwarte kousendorp uit gevlucht was, was het bijzonder om nu weer eens een kerk in te moeten lopen. Maar i.p.v. Maria zag ik opeens Marelle Boersma zitten met haar Jan. ‘Erg lang geleden’, riepen we allebei.

Ook even kletsen met Marie Jose Verweij die het boek Met onbedachte rade schreef en waarvan het weer zonde is dat het bij een kleine uitgeverij uitkwam met weinig promo, want heb erg genoten van haar boek. En deze middag ook van haar verschijning trouwens: knappe dame.

Er liepen vooral auteurs waar ik weinig tot geen boeken van gelezen heb, maar wie zag ik daar opeens in het wild? DE Nederlandse feelgood auteur van LS, mevrouw Tamara Haagmans.

Tamara Haagmans
Nu heb ik een hekel aan feelgood..oh excuses overnieuw: zelf hou ik wat minder van feelgood, maar Tamara heeft een plekske in mijn hart. Al flink wat jaren geleden ontmoette ik de dame in een boekenwinkel in Oosterhout. Een flamboyante dame in kersenjurk met toen nog pikzwart haar kreeg een enorme black-out tijdens haar voorleessessie. Ik vond haar toen zo lief en schattig. Wist ik veel hoe ze echt was, haha.

Maar serieus: heerlijk om haar weer te zien en ze was de kers op de taart voor de rest van de middag. Deze dame heeft het rollen met de ogen uitgevonden en ik heb regelmatig mijn tanden op elkaar moeten klemmen om niet de slappe lach te krijgen.

Ik werd nog even gevraagd om voor Anja Feliers op het podium te gaan staan, want die was er niet en was wel genomineerd. Maar toen ik hoorde dat Tamara voor Thomas Olde Heuvelt ging staan en niet wilde ruilen, vertikte ik het.

Maar het begon met het bekend maken van de winnaar van de Korte verhalen wedstrijd. Enkele tientallen auteurs hadden hun verhaal ingestuurd met als thema Een ijskoude moord.
Laat ik nu 1 van de juryleden zijn die al die verhalen doorgeworsteld had. Soms (vaak) was het echt een worsteling, want niet ieder heeft het in de vingers om in een beperkt aantal woorden een goed plot neer te knallen.
In dat hele dikke boek wat ik ooit over de boekenwereld ga schrijven, komen ook wat anekdotes over deze wedstrijd. Wat gebeurde er een hoop.

Maar de 20 beste verhalen werden gebundeld in een boek wat die dag uitkwam. De winnaar was 
Danique Van Der Rijt-de Ridder ( onthoud haar naam. We gaan meer van haar horen) werd verblijd met een uitgeverscontract en won een bedrag van 250 euro.
Ietwat thrillerachtig ging het er wel aan toe op het podium, toen bleek dat de voorzitter dacht dat de presentator de sterke punten zou benoemen en die precies andersom dacht. Vervolgens konden ze dus niet opgenoemd worden. Niemand wist waar ze het konden….
Het humeur bij de ene zakte ietwat onder vriespunt en ging in een andere ruimte flink mopperen.
Voor de winnaar maakte dat weinig uit op dat moment.

Nicolette Steemers werd geroepen om haar moordspel te gaan spelen, dit geheel niet verwacht op dat moment, want ze ging lekker zitten met een net gehaald theetje en keek verbaasd op. Ze vertelde een moordspel maar, even hangend en kletsend bij de dames van de Hamley uitgeverij, was dat daar op die plek niet helemaal te volgen maar mensen moesten raden wie de dader was en uit welke tekst dat in het verhaal bleek.

Een pauzetje gaf even de tijd om te kletsen met de eregast Caroline van der Plas. U weet wel die van de politieke partij voor de boeren. Vraagt u zich af waarom juist zij de speciale gast was? Eigenlijk bijna iedereen deed dat.
Jammer was wel dat er minutenlang ruimte was om over haar politieke ideeën te spreken. Niet helemaal de plek voor.

Buiten met zijn tweetjes in de pauze en in alle rust staan kletsen over boeken. Vooral een

liefhebber van King en Scandinavisch. Haar voorgesteld straks wat Nederlandse thrillers te geven en dat ze die ging lezen. Al had ze nog maar weinig tijd om echt te lezen naast al het papierwerk van de overheid. Het is niet de partij ( BBB) waar ik op zou stemmen, maar zij is een tof wijf. Vertelde ook wat over hoe het leven met beveiliging is. Dat die beveiliging in orde was, bleek toen de meeste mensen al waren vertrokken en er agenten binnenvielen. Mevrouw van der Plas had per ongeluk haar noodknop ingedrukt. Die werkte goed dus.


Na de pauze was de uitreiking voor de beste thriller. Genomineerd waren: Thomas Olde Heuvelt, Sandra J. Paul, Anja Feliers, Bas Haan en Elvin Post. Wie ik hem gunde was wel bekend. Wie hem had moeten winnen ook. Wie er niet in dit rijtje hoorde ook...



Moeilijk was het niet, wie hem ging winnen. De jury bestond voornamelijk uit mannen en over het algemeen lezen die andere boeken van Nederlandse auteurs. Plus er was opeens een bekende pief van Ambo Anthos aanwezig en Bas Haan zelf, die eerst niet zou komen.
Tromgeroffel en ja, het werd dus Lenoir van Bas Haan. Ik geef eerlijk toe dat ik het boek nooit las. Soms trekt een boek je niet, maar aangezien hij na de Schaduwprijs nu deze prijs won zou ik dat eens moeten gaan doen. Maar er zijn ook alweer zoveel nieuwe boeken uitgekomen. Dus ik ga vast de winnaar van volgend jaar lezen.



Na Miss rolling eyes van het podium gekomen was, nog even gemopperd dat het Thomas moest zijn en vervolgens twee auteurs naar de BBB mevrouw getrokken, zodat zij hun boek konden aanbieden. Zo kon Caroline van der Plas terug naar huis met Mijn waarheid van Sandra J. Paul en Met onbedachte rade van Marie Jose Verweij.


Intussen werden de kraampjes weer opgeruimd en gingen de meesten weg, en een ander deel borrelen. Een kleiner deel van 3 personen, ik en twee vriendinnen, besloot nog samen wat te eten en de middag door te praten.

Een conclusie van deze middag: het was rommelig, er was weinig chemie, weinig sfeer, weinig bekende auteurs, weinig kraampjes en toch heb ik mij prima vermaakt en dat misschien juist wel door alle vorige genoemde punten.



zondag 17 oktober 2021

Met Onbedachte rade van Marie-José Verweij

 



De cover
:
De cover toont een lief klein meisje met haar teddybeer. Op de achtergrond een bos in warme herfsttinten. De cover spreekt mij aan en ik zou dit boek zeker hebben opgepakt om de achterflap te lezen.

De flaptekst:
Eef is op jonge leeftijd betrokken bij de dood van haar zusje, Kiki. In haar jeugd gaat ze gebukt onder een immens schuldgevoel en leeft ze in een verscheurd gezin. Als ze volwassen is, begint ze in twijfel te trekken of de dood van Kiki haar echt valt aan te rekenen. Ze gaat op onderzoek uit in Toscane, waar Kiki stierf, en komt tot een onthullende ontdekking.

Het verhaal:
We volgen Eef in verschillende fasen van haar leven, de periode net na de dood van haar zusje Kiki, de moeilijke jaren die volgen, haar tienerjaren en de volwassen Eef. Wanneer Eef zeven jaar is verliest zij haar jongste zusje Kiki tijdens een vakantie in Toscane ten gevolge van een noodlottig ongeval. Haar moeder is er heilig van overtuigd dat het ongeluk Eef haar schuld is en steekt dit dan ook niet onder stoelen of banken. Eef zelf kan zich er niets meer van herinneren. De jaren die volgen zijn niet gemakkelijk voor Eef. Ze gaat gebukt onder de zware last die ze op haar schouders draagt en hoewel haar vader nooit heeft geloofd dat zij iets met de dood van haar zusje te maken heeft, lukt het hem niet om deze last van haar schouders te nemen. De sfeer in huis wordt steeds grimmiger, haar moeder zwelgt in haar verdriet, haar vader vlucht in zijn werk en Eef wordt steeds onzekerder en ontwikkeld een angststoornis en dwangneurose. Uiteindelijk kiest Eef voor zichzelf en verlaat op vrij jonge leeftijd haar ouderlijk huis om op zichzelf te gaan wonen.
Wanneer Eef na vele jaren haar moeder weer opzoekt raakt zij helemaal van slag en is ze klaar met alle onbeantwoorde vragen die haar, haar leven lang zijn blijven achtervolgen. Ze besluit om het heft in eigen handen te nemen, zoekt hulp bij een psycholoog en is vastbesloten om uit te zoeken wat er die fatale nacht nu werkelijk is gebeurd.

Het verhaal is fijn geschreven en het leest prettig weg. Hoewel er meerdere tijdlijnen door elkaar heen lopen is het verhaal goed te volgen. De karakters zijn goed neergezet en het verdriet en de wanhoop, alsook de onmacht en woede zijn goed in te voelen. De verschillende cliffhangers maken dat je het verhaal maar moeilijk weg kunt leggen. De spanning bouwt zich langzaam op en ondanks dat ik vrij snel een idee had wat hier mogelijk speelde, kwam het eind toch als een verrassing en moest het verhaal even bezinken.

Het eindoordeel:
Marie-José Verweij heeft met haar boek ‘Met onbedachte rade’ een fantastisch debuutboek geschreven dat ik van harte kan aanbevelen. Ik kijk uit naar het volgende boek. De lat ligt hoog.
Ik geef het debuutboek ‘Met onbedachte rade’ van Marie-José Verweij 4 dik verdiende Kraaien.

Hilona