Igor Znidarsic – Koud zonder jou

Titel: Koud zonder jou
Auteur: Igor Znidarsic
Uitgeverij: Karakter
Recensie door Jaimy
Waardering: 4,5 kraaien



Het eerste hoofdstuk begint meteen goed als er een vrouw wordt ontvoerd.
Anders dan in menig andere boeken, lezen we vanuit het perspectief van de ontvoerder.
Dit wakkert gelijk de nieuwsgierigheid aan. Wie is deze persoon? En wat is hij van plan met de vrouw?

In de volgende hoofdstukken wisselen de perspectieven telkens van de ontvoerder naar Bianca, de politie-agente die op de zaak van de vermiste vrouw wordt gezet.
Samen met haar collega Joris hoopt ze deze vrouw snel thuis te brengen.
Helaas is al vrij snel duidelijk dat dit niet het geval zal zijn.

We volgen de ontvoerder en moordenaar zowel in zijn jacht op een nieuwe vrouw en de uitvoering van haar dood, met alle gruwelijke details inbegrepen. Maar we krijgen daarnaast ook te lezen hoe hij is opgegroeid, wat een verklaring lijkt te zijn voor zijn gestoorde gedrag.
Het houdt de spanning er lekker in, deze wisselende perspectieven. Telkens eindigt een hoofdstuk zo, dat je snel verder wilt lezen om te zien wat erna komt.
Het is ook fijn dat niet alleen het onderzoek getoond wordt maar dat net zoals bij de dader, ook Bianca’s verleden en privéleven wordt uitgelicht.

Koud zonder jou is deel 3 uit de reeks omtrent politie-agente Bianca.
Dit deel kan makkelijk los gelezen worden, juist omdat er ook veel over haar als persoon te lezen valt.
Toch kan ik me voorstellen dat het om deze reden dan ook extra leuk is als je wél de voorgaande delen gelezen hebt.
Zo krijgt Bianca nog meer diepgang.

Langzaam maar zeker vormt de dader zich tot een ware psychopaat maar blijft hij lang een stapje voor op de politie, het is dan ook nog steeds onduidelijk wie hij precies is.
Toch komen ze steeds íets dichterbij, waardoor de spanning lekker op pijl blijft en in sommige gevallen ook zeker stijgt.
Het verhaal houdt je in zijn greep en laat je nagelbijten tot het einde.

Een lekkere dosis spanning, sensatie, goed uitgewerkte personages en “aha”momentjes.
Toch blijft de echte grote klapper voor mij uit, wat het net een halfje laat zakken naar een waardige 4,5 ster.

Wolfhunter van Rachel Caine

Titel: Wolfhunter River

Auteur: Rachel Caine

Uitgeverij: Karakter Uitgevers Bv

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

Gwen Proctor ontsnapte aan haar echtgenoot, een seriemoordenaar, en redde haar familie. Het lukt haar echter niet om aan de bekendheid van haar echtgenoot te ontsnappen. Op internet zijn fanatieke burgerwachten nog steeds uit op wraak. Ondertussen wil Gwen nog maar één ding: een normaal leven opbouwen voor haar kinderen.

In een poging haar naam te zuiveren en haar kinderen te beschermen, treedt Gwen op in een talkshow op de televisie. Het blijkt een gruwelijke misrekening. Gwen ontvangt een vreemd telefoontje van een vrouw uit Wolfhunter River. De vrouw voelt zich bedreigd en vraagt om hulp. Maar tegen de tijd dat Gwen in de kleine, geïsoleerde plattelandsgemeenschap aankomt, is de vrouw dood... 

“ Ze gingen in elk geval zo ver dat ze een vrouw door de borst schoten, alleen omdat ze dachten dat ze hen had verraden.”

MOCHT JE DEEL 1 EN/OF 2 NOG NIET GELEZEN HEBBEN, STOP DAN MET LEZEN I.V.M. MOGELIJKE SPOILERS!!

Ik was in het begin een beetje aan het worstelen om in het verhaal te blijven. Ik kreeg niet echt een feeling met het verhaal en ik vond dat de auteur veel in herhaling bleef vallen. Vooral het gedeelte met de camera's begon mij een beetje tegen te vallen.

We beginnen het verhaal met Ellie. Ellie is een meisje dat wordt ontvoerd en ook al begint het verhaal hiermee, het is niet de rode draad van het verhaal. Het was net of dat Caine had besloten dat Ellie de hoofdrol zou krijgen in het verhaal maar zich daarop snel had bedacht.

Uiteraard lezen we over Gwen, Conor, Sam en Lanny. Net als in het voorgaande boek, lees je hoe ieder het op dat moment vergaat of denkt. Al moet ik zeggen dat de kinderen dit keer heel weinig podium hebben gekregen. Het concept is eigenlijk een beetje hetzelfde elke keer. Gwen wordt nog steeds belaagd, Sam ook, er gebeurd iets en iedereen gaat op pad. Gwen en Sam vechten met alles en iedereen, de kinderen worden of gegijzeld of onder schot genomen, Gwen en Sam winnen, ze omhelzen de kinderen en het is klaar... Dit gaat eigenlijk ook een beetje met dit verhaal zo.

Het verhaal leest lekker weg, op een gegeven moment wordt het spannend, het einde is ook weer wat slapjes en het is klaar. Hier en daar komt de ex man nog aan bod, maar Caine heeft ook wel door dat ze dit niet lang meer kan rekken. Het wordt wat voorspelbaar, dingen worden aangehaald wat niet echt nodig blijkt te zijn en ik ben bang dat Gwen ook in het volgende boek zal verschijnen.

Wat alleen in het verhaal niet is opgelost is waarom de onderwijzeres Ellie heeft meegegeven aan de ontvoerder. Wat is haar belang hierin geweest?

Eerlijk, het verhaal is wel oké, maar ik vind het geen hoogstandje meer. Melvin is klaar, Gwen wordt een beetje de 2e Lara Croft. Voor mij is het allemaal iets te toevallig, iets te overdreven.

Als je een lekker wegleesboek zoekt, zit je hiermee goed. Zoek je een boek met wat diepgang, laat hem dan maar staan.

Spanning: 3,5

Originaliteit: 3

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 3

Killman Creek van Rachel Caine

Titel: Killman Creek

Auteur: Rachel Caine

Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: september 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2,5

Gwen Proctor heeft haar kinderen gered van haar ex, seriemoordenaar Melvin Royal, en zijn verbond van psychopathische handlangers. Maar de strijd is nog niet voorbij. Niet nu Melvin uit de gevangenis is ontsnapt. Niet nu ze een beangstigend sms'je heeft ontvangen...

Je bent nu nergens veilig.
Haar schuilplaats aan Stillhouse Lake voldoet niet meer. Gwen laat haar kinderen veilig achter bij een goed bewapende buurman. Zelf gaat Gwen op jacht, met de hulp van Sam Cade, de broer van een van Melvins slachtoffers. Ze weet wat ze moet doen, ze heeft de kunst kunnen afkijken van een van de meest gestoorde moordenaars. Maar waar ze tegen strijdt, is erger dan alles wat ze gevreesd had – een uitgekiend psychologisch spel met als doel haar te vernietigen. Gwen vertrouwt alleen nog op woede en wraak als ze haar prooi nadert. Eén ding is zeker: een van hen zal sterven.

“Melvin stapt over Annie heen, pakt een schroevendraaier uit het rek en stoot in één keer met kracht door haar schedel.”

Voordat ik deze recensie ging typen, las ik nog vlug mijn recensie terug van het eerste boek. Toen vond ik de eerste 100 pagina's ruk maar daarna greep het boek mij vast.

Dit boek is van een ander kaliber geschreven. In plaats van een bange Gwen, tref je nu een een zelfverzekerde Gwen met maar 1 doel, haar ex man Melvin vermoorden.

Ik had in dit boek erg het gevoel dat James Bond gekruist werd met Indiana Jones. Veel dingen hadden een te hoog “Yeah...Right” ( lees het sarcastisch) gehalte. Er is veel tijd gestoken in het vinden van Melvin, maar toen het moest hebben van de actie en geweld, was het binnen een bladzijde afgelopen.

Het einde vond ik echt té afgeraffeld. Melvin en Gwen staan voor elkaar, er worden wat klappen uitgedeeld (niet letterlijk) en 1 van hun overleefd en klááár!

Net als de actiescènes met de haar kinderen...het is té snel afgelopen. Het gaat allemaal nét wat te makkelijk.

Ook hier is geprobeerd om een gevoel achter te laten, soort van beklemming. Jammer want dat mislukte grandioos bij mij. Het is leuk te lezen hoe Gwen is omgeturnd tot een 2e Lara Croft met haar gezwaai met pistolen en gevechtspositie maar ik had liever gehad dat er wat meer aandacht aan Melvin en haar werd besteed. Dáár draait het gehele boek / verhaal om!

Maar goed... Wel vond ik leuk te lezen dat niet alleen Gwen haar verhaal kon vertellen, maar ook Sam en de kinderen kregen ieder de kans om op dat moment te vertellen wat er speelde en hoe hun dat ervoer zij dat hadden ervaren.

Wel zat er een stukje in het boek wat ik meerdere malen heb herlezen en het proberen voor mij te zien (wat overigens niet lukte). Het gaat om het volgende: Sam staat bij een hekwerk en ziet dat het is doorgeknipt, “en met een paar paperclips weer is vastgemaakt.” Ik vind het heel knap dat hekwerk wat om gebouwen zit ter beveiliging, vastgemaakt kan worden met paperclips. Ik krijg ze al met moeite om een stapel papier, laat staan een stuk metaal.

Al met al vond ik dit boek absoluut geen waardige opvolger van het eerste deel. Deel 3 staat ook op de lijst om uitgebracht te worden, maar of ik daar nu warm voor loop....Misschien als er dan geen boek is wat mijn aandacht eist dat ik het dan probeer....

Spanning: 2

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 2

Plot: 2

Vlucht van Blake Crouch

Titel: Vlucht

Auteur: Blake Crouch

Uitgeverij: Karakter

Publicatiedatum:augustus 2018

Recensie door Tamara

Kraaien: vijf

¨Dus ik denk dat ze iedereen hebben neergehaald met AR~15`s en hun karwij hebben afgemaakt met een kettingzaag.¨

Jack weet eigenlijk niet waarom maar dát er mensen komen, staat voor hem vast. Om hem en zijn familie uit te schakelen. Vijf dagen geleden Een invasie van bizarre moorden trekt over het land. Een agent richt een bloedbad aan in een bejaardentehuis, er zijn schietincidenten op scholen, hevige opstanden breken uit in gevangenissen. Het land wordt overspoeld door onbegrijpelijke, agressieve uitspattingen. Vier dagen geleden De moorden vertienvoudigen... Drie dagen geleden De president smeekt het volk tot kalmte... Twee dagen geleden De moordenaars verenigen zich... Gisteren De elektriciteit valt uit. Vanavond Op de radio hoort Jack zijn naam noemen. Iedereen die genoemd wordt, moet worden gedood. Jack weet: ze zijn onderweg naar hem en zijn gezin. Hij heeft geen tijd om na te denken. Ze moeten nu vluchten.

Bij het dichtslaan van dit boek had ik echt even een tijdje nodig om bij te komen. Ik ben niet gauw omver te blazen en ik ben niet heel gauw onder de indruk van een boek, maar dit boek.... Dit boek staat letterlijk bol van geweld, drama, dood en verderf. 

Het fijne is, dat je meteen middenin de invasie komt. Geen lange aanloop, geen uitleg..Gewoon huppa en gaan met die banaan. Je krijgt geen kennismaking met Jack en zijn gezin, want die leer je gaandeweg het verhaal wel kennen. Het verhaal is goed geschreven. Elke bladzijde gebeurt wel wat, zodat je als lezer op het puntje van de bank/stoel/bed zit. Het verhaal draait om Jack, Dee, Naomi en Cole. Uit het niets worden mensen massaal afgeslacht en als ze jouw naam op de radio noemen, ben jij de volgende. De supermarkten zijn geplunderd, overal liggen lijken en de moordenaars vormen zich samen. Jack doet zijn best om zijn gezin te beschermen, met alle gevolgen van dien.

Je begint je op een gegeven moment te ergeren aan de kinderen. Ik zat letterlijk tegen het boek te schreeuwen dat ze gewoon stil moesten zijn en Dee moest ophouden te zeiken.

¨Toen hij de hoek omging, naar het eerste gangpad, stuitte hij op een jong kind dat in stukken was gehakt en op 1 pees na was onthoofd.¨

Wat ik me wel afvroeg, als er geen internet,stroom en elektriciteit is, hoe kan de filmpjes dan geüpload worden op internet? Het einde was voor mij iets te makkelijk. Het gehele boek was een topper maar het einde voelde een beetje té makkelijk aan.

Sommige stukken van het boek waren echt heftig, als je dit boek gaat lezen is een sterke maag aangeraden. Vooral het stuk bij de uitgraving vond ik heel heftig geschreven. ( En dat zeg ik zelden!)  Dit boek gaat letterlijk ten koste van je nachtrust en nagels. En ik hoop echt, dat ze dit boek gaan verfilmen! Ik denk dat dit een topper van een gruwelfilm kan worden.

Komt dit boek bij mij in mijn crème de la crème kast?: Oh zekerste weten!!!!!

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Oh echt wel!!!!!!!!

Zal ik doet boek aan anderen aanraden?: Als je een sterke maag hebt, zeer zeker!

Dik boek krijgt van mij een dikke 5 kraaien!!!! Zelden zo´n stevig boek in handen gehad!

¨Het konden alleen maar de botten van de mensen in de groeve zijn die braken onder het gewicht van de bulldozer.¨

Het negende gebod van Chris Houtman

Samenvatting
Bij een antiquariaat word een document ter verkoop aangeboden van Plinius de Jongere. Dit document bevat teksten die als ze openbaar worden, de christelijke wereld op zijn kop zet. Esther van Baerle, scenario schrijfster, wordt benaderd om over dit document een film te maken. Ze raakt al snel in de ban van dit oude document en zet alles op alles om de film te maken en te tonen aan het grote publiek. De kerk is er op tegen dat er ook maar iets van de Plinius brieven openbaar wordt gemaakt en zet alle middelen in om dit te voorkomen. 

Leeservaring
Evenals het debuut Akte van berouw leest ook deze thriller vlot weg. De schrijfstijl is soepel en realistisch. De plaatsen (steden, dorpen en gebouwen) waar het verhaal zich afspeelt zijn echt. Ook de onderwerpen die in dit boek behandeld worden bevatten een grond van waarheid. Het is goed te merken dat de auteur weet waar hij over schrijft. Het verhaal is spannend maar zet je ook aan het nadenken over de praktijken van de kerk die voor de meeste mensen onbekend zijn. De onderdrukking van vrouwen binnen het christendom speelt een grote rol in het verhaal.
Dit boek heeft twee verhaallijnen. Aan de ene kant Esther en de mensen die de film willen realiseren en aan de andere kant de kerk/het Vaticaan. Boven ieder hoofdstuk staat vermeld waar het zich afspeelt en een datum waarop e.e.a. zich afspeelt. Dit helpt om een goed beeld te krijgen van het waar en wanneer van het verhaal. De hoofdstukken hebben een prima lengte, niet te lang en niet te kort.

Een boeiend, vlot lezend boek met spanning en realiteit.

Mijn waardering voor deze thriller is dan ook vijf kraaien.
Ans

Stille oorlog van Andreas Norman

Andreas Norman – Stille oorlog

Auteur:  Andreas Norman
Titel: Stille oorlog
Uitgeverij: Karakter Uitgevers

Citaat:

Nu is ze aan hem verbonden door middel van schuldgevoel en dankbaarheid, de sterkste band die er bestaat.

Achterflap:

Stille oorlog is een briljante thriller over leugens en macht, verraad en liefde. Een verhaal vol zinderende spanning en huiselijke beproevingen, doorspekt met dat beklemmende gevoel uit spionagethrillers.

Wie kun je nog vertrouwen als je grote geliefde misschien wel je grootste vijand is? Bente Jensen, een Zweedse spion werkzaam in Brussel, in het hart van de Europese Unie, weet wat het is om in een leugen te leven. Als ze een duister geheim in haar eigen familie ontdekt, stort haar wereld in. Bovendien onthult het geheim een groot gevaar.

De Zweedse schrijver Jakob “Andreas” Norman (1973, Farsta Stockholm) werkte voor het ministerie voor Buitenlandse zaken. Na de tsunami in 2004 werd hij als crisismanager uitgezonden naar Thailand. Zijn boeken zijn beïnvloed door zijn ervaringen en het werk dat hij verrichtte in het kader van terrorismebedreiging. In 1996 maakte hij zijn literaire debuut met een dichtbundel. Zijn eerste thriller En rassande eld werd in 2013 uitgegeven in Zweden, een jaar later verscheen het in een Engelse vertaling als Into a raging blaze en kwam op de shortlist voor de CWA International Dagger, waarna het ook verfilmd werd. Stille oorlog is het tweede deel van een serie met Bente Jensen en het eerste dat naar het Nederlands is vertaald.

Stille oorlog speelt zich af in de wereld van de inlichtingendiensten met name de Zweedse Sectie voor Bijzondere Informatieverwerving en MI6, die nauw samenwerken en regelmatig informatie uitwisselen die van belang is voor de spionage. Bente Jensen, hoofd van de Sectie, is gedetacheerd naar Brussel waar ze contacten onderhoudt met Jonathan Green, die werkt als commercieel adviseur voor de Britse ambassade als dekmantel. Het vertrouwen wordt geschonden als Bente Jensen via een Brits lek, B54, vertrouwelijke informatie krijgt toegespeeld over een geheime Britse operatie, Hercules genaamd. De Britten doen er alles aan om het lek te dichten en om te voorkomen dat de gevoelige informatie uitlekt. De ontstentenis bij Bente is groot als blijkt dat Jonathan Green zijn assistente de opdracht heeft gegeven om Fredrik, Bentes echtgenoot, te benaderen om zo de documenten terug in handen te krijgen. Zowel Bente Jensen als Jonathan Green zetten hun carrière als spion op het spel maar wie trekt uiteindelijk aan het langste eind.

De foto op de cover is goed gekozen en heeft een mysterieuze uitstraling, de lange schaduw wekt de indruk dat er geheimen schuilgaan die beter verborgen blijven. Het boek bevat alle aspecten voor een spionagethriller maar mist actie en spanning, waardoor de goed uitgewerkte plot aan kracht verliest. Bovendien is het einde redelijk voorspelbaar en wekt het nauwelijks verbazing. Het verhaal is aangenaam om lezen, soms mist het echter belangrijke details waardoor je even tijd nodig hebt om de juiste linken te leggen. Mijn belangstelling werd meer vastgehouden door de ontwikkelingen in het familieleven van het hoofdpersonage, wat overigens een grote rol speelt, dan voor de aspecten van de spionage. Dat maakt van Stille oorlog geen slecht boek, spanning is echter de grote afwezige waardoor het meer een goed spionageverhaal is. Norman heeft zeker potentieel als auteur maar heeft met Stille oorlog een kans gemist om een goed uitgewerkte spionagethriller te schrijven.

Bovendien heb ik mij gestoord aan een detail in de vertaling; de Brusselse straatnamen zijn allemaal in het Frans en hetgeen wel in het Nederlands wordt genoemd, heeft dan nog de verkeerde spelling. Ik zou deze keuze nog begrijpen als het boek zich afspeelde in het Franstalige milieu maar gezien de tweetaligheid van Brussel en de taal van de doelgroep is dit, naar mijn mening, niet logisch.

De ontbrekende spanning en actie resulteren in 3 kraaien.

Eindbeoordeling:

Originaliteit: 3
Leesplezier: 3
Psychologie: 3
Schrijfstijl:  4
Spanning: 2
Plot: 3

Deze recensie is mits kleine aanpassingen conform de vormgeving ook te lezen op https://www.leveninextratijd.be/

Tilly Hoskens