Boeken van 2021 van Lisa

 

Ik heb gekozen voor de boeken die ik dit jaar voor Thrillerlezers heb gelezen en gerecenseerd. Dit lijstje is mijn leidraad. 

 

Mijn topboek van dit jaar was Later, van Stephen King. Een geweldig boek waar ik tot in het laatste detail van genoten heb. 

 

En ja, ik val in herhaling, maar Billy Summers hoort ook in mijn top drie. Ook dit boek - weer een hele andere King - kon me echt bekoren. 

 

Als derde in het rijtje kies ik voor Toen was ze weg, van Lisa Jewell. Een minder bekend boek voor velen, maar voor mij een topper. Zowel de auteur als haar werk liggen in mijn hoogste lade. 

 

Dus 

 1. Later - Stephen King, 2. Billy Summers - Stephen King en 3. Toen was ze weg - Lisa Jewell.

 

 Ik heb heel weinig Nederlandstalig werk gelezen dit jaar, (schande!), maar wat me

is bijgebleven is zeker en vast Het Huis van Berouw van Anita Terpstra. Stevig verhaal, mooi geschreven.

 

Dus die mag als favoriet Nederlandstalige boek. 

 

Teleurstelling: 

De eerste, die met kop en schouders erbovenuit stak, was Bambi lust je rauw. Op de valreep voor dit lijstje nog gelezen, en het enige boek dat ik een 1 kraai heb gegeven ooit. 

Het verhaal, de antipathische 'heldin', het straattaaltje, het geweld, ... het was allemaal niet aan mij besteed. Ik had het niet uitgelezen als het geen recensieboek was geweest.

Daarnaast had ik hals reikend uitgekeken naar Malorie, van Josh Malerman, het langverwachte vervolg op Bird Box, maar dat boek viel me ontzettend tegen. 

 Ik was een grote fan van het eerste boek (veel minder van de film), dus dat vond ik wel jammer. 

Lisa

 

 

Win Malorie van Josh Malerman GESLOTEN

Vandaag komt Malorie van Josh Malerman uit.

Waar gaat het boek over (dit vervolg op..)Twaalf jaar nadat Malorie en haar kinderen de rivier op voeren op zoek naar veiligheid, zijn blinddoeken nog steeds het enige wat de mensheid kan behoeden voor een gruwelijk einde.

Eén blik op de wezens die de wereld bevolken zal iemand immers tot onuitsprekelijk geweld drijven. Er is nog steeds geen verklaring voor deze gebeurtenissen. En geen oplossing.

Dan krijgt Malorie verbijsterend nieuws. Voor het eerst in jaren is er een sprankje hoop. Iemand van wie ze heel veel houdt is misschien nog in leven.

Malorie staat voor een onmenselijke keuze: blijft ze in haar veilige, beschermde omgeving? Of begeeft ze zich in de duisternis, op weg naar een hoopvollere toekomst?

Dit is het tweede boek van Josh Malerman. Zijn eerste boek heet Bird box. Echter zo heet het boek pas na de film van het boek. Hoe heette het boek eerst in de Nederlandse versie?

Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezerblog@gmail.com ovv Malorie

Word je ook even lid van onze facebookgroep Thrillerlezers? Heel simpel kan dat door de volgende link aan te klikken:

Thrillerlezers op facebook

De kooi van Josh Maleman

De Kooi – of hoe een boek toch nog steeds een reeds goeie film serieus kan overtreffen

Auteur – Josh Malerman

Misschien was ik wel de enige, maar ik geef grif toe dat het boek De Kooi me echt volledig ontglipt is de afgelopen paar jaar. Tot ik op Netflix steeds maar aangeraden werd om de Sandra Bullock-film Bird Box te zien. En toen ik die zag, zat ik met zoveel vragen dat ik het boek ben gaan lezen. En ik heb er geen spijt van.

Het officiële verhaal

Aanvankelijk negeerden de mensen de bizarre getuigenissen op het nieuws. Maar er kwamen er steeds meer en ze kwamen van steeds dichter bij huis. Algauw hoorden we dat het bij ons op straat gebeurde, om de hoek. De televisie ging op zwart, de radio zweeg en het internet viel uit. Telefoons stopten met overgaan. En we konden niet meer naar buiten. Want daar zijn zij. En zij mogen niet gezien worden…

Malorie voedt haar kinderen binnen op. Iets anders is ondenkbaar. Nog nooit zijn ze buiten geweest. Het huis is stil, de deuren zijn vergrendeld, de gordijnen gesloten. De ramen zijn afgedekt met matrassen, vastgespijkerd in de kozijnen. 

De kinderen slapen. Straks zal ze hen wakker maken en hen blinddoeken. 
Vandaag zullen ze het huis verlaten. Vandaag zetten ze alles op het spel.

Bird Box, de film, was vrij bijzonder. Sandra Bullock (wel zwaar gebotoxed dezer dagen!) bewees moeiteloos dat ze nog altijd een erg sterke actrice is die haar kijkers kan meeslepen. Het verhaal was sterk, het acteerwerk oké (op enkele kleinere rollen na) en iedereen kent intussen de Bird Box-challenge wel (geblinddoekt over straat lopen omdat zij dat voortdurend doet in de film). Toch bleef ik met heel veel vragen zitten. Er klopten een aantal zaken niet, er waren personages die verdwenen zonder iets, waar nooit meer over gesproken werd, en het geheel voelde wat afstandelijk aan. Bovendien had ik het regelmatig moeilijk met het personage Malorie, omdat ze zo koel van instelling was.

Dus ging ik op zoek naar meer informatie over de origine van deze film en kwam zo bij het boek terecht. Een van de eerste recensies die ik las, overtuigde me al snel dat het boek veel ingewikkelder in elkaar zat en veel meer details vertelde over het gebeuren + de personages veel meer uitwerkte.

Dat bleek al snel ook zo te zijn. De Malorie in het boek is veel sympathieker, overtuigt ook veel meer en sleept de lezers ook mee in het gebeuren.

Het verhaal: Vreemde gebeurtenissen leiden tot vreemde zelfmoorden van mensen over de hele wereld. Al snel blijkt dat er buitenaardse wezens mee gemoeid zijn die wereld overnemen. Alleen, niemand kan hen zien zonder gek te worden. Zodra je met hen in aanraking komt, pleeg je zelfmoord.

De zwangere Malorie eindigt samen met een groep onbekenden in een huis, waar ze maandenlang moeten overleven. Zolang ze hun ramen, deuren dichthouden en alles afstoppen met doeken zodat ze niet naar buiten kunnen kijken, overleven ze. Maar zodra ze naar buiten gaan, moeten ze dit geblinddoekt doen. Want zodra ze de wezens zien, gaan ook zij sterven.

Vijf jaar later – “nu” – vertelt hoe Malorie al jaren twee kinderen alleen opvoedt, waardoor je als lezer uiteraard meteen beseft dat alle mensen met wie zij in dat huis samenleeft, het niet zullen overleven. Of wel? Nu moet Malorie samen met de twee kinderen die zij opvoedt een gevaarlijke tocht maken over een rivier om bij een groepje overlevenden te geraken die haar willen opvangen. Maar daarvoor moeten zij geblinddoekt die gevaarlijke tocht maken.

De flashbacks en het heden worden netjes afgewisseld – het is geen enkele keer verwarrend om te weten wat wanneer gebeurt, waardoor de vakkundigheid van de auteur duidelijk naar boven komt. Hij slaagt er bovendien om mooie karakters neer te zetten, het verhaal spannend te houden en te zorgen dat je als lezer echt wel op het puntje van je stoel zit.

Voor een mooi geschreven, sterke thriller, moet je zeker bij De Kooi zijn. Een aanrader die ik zeker nog eens terug wil lezen. En beter dan de film.

4,8 kraaien.

Sandra

Phoebe Locke ondervraagd

Phoebe Locke is het pseudoniem van  Nicci Cloke. Waarom ze voor een pseudoniem koos, kan je lezen in onderstaand interview. Haar boek De Schaduwman verscheen onlangs bij Harper Collins. Wij mochten de enthousiaste en superaardige auteur interviewen.

*Wie is Phoebe Locke ?  Welke vijf woorden beschrijven jou het beste en waarom ?

Oeh goede vraag ! Ik zou zeggen dat ik creatief ben, emotioneel, bedachtzaam, zorgzaam en beetje een geek !  Ik hou van lezen, koken en lopen. Ik kijk graag naar waargebeurde misdaaddocumentaires en horrorfilms maar ook naar romantische komedies. Voordat ik een gepubliceerde schrijver werd, heb ik veel jobs gedaan – ik was serveerster bij een bar, kinderoppas en een kerstelf (wat niet zo leuk is als het klinkt!)




*Waarom gebruik je een pseudoniem ?

Ik heb al andere romans gepubliceerd onder mijn echte naam (Nicci Cloke) maar deze waren voor tieners. Aangezien dit mijn eerste thriller voor volwassenen was, wou ik een pseudoniem gebruiken om de twee genres gescheiden te houden.



*Hoe kwam je op het plot voor dit eerste boek ?

Ik heb lang aan een roman over de Banner-familie gewerkt – ik wist dat Sadie, de moeder, verdween toen haar dochter Amber een baby was en dat ze terug kwam toen Amber 16 was. Maar ik wist niet waarom Sadie zo bang was of waar ze van weggelopen was. Toen las ik een artikel over twee 12-jarige meisjes in de VS die zo geobsedeerd waren door een internet meme, Slender Man, dat ze probeerden hun vriend te doden om hem te plezieren.  Ik was gefascineerd door het verhaal – het is
verschrikkelijk en ongelooflijk triest – en ik wist direct dat ik wilde dat een soortgelijke jeugdlegende Sadie zou kwellen en dat dit uiteindelijk zou leiden naar Amber, die terecht staat voor moord.



*Welk personage in het boek heeft het meeste van jou ?

Ik denk dat ze allemaal een klein stukje van mij hebben maar ik hoop dat Greta, de filmproducer die werkt aan een documentaire over Amber, het meest op mij lijkt. Ze is de meest sympathieke van de personages, diegene die probeert in Amber het beste te zien terwijl iedereen anders gelooft dat Amber slecht is of een crimineel. Amber is waarschijnlijk het personage dat het minst op mij lijkt maar dat maakte haar wel het meest interessante om te schrijven.



*The Tall man/De schaduwman is je eerste boek en is verkocht aan verschillende landen: hoe voel je je hier hierbij?

Het is geweldig ! Ik kan het nog steeds niet geloven. Het is een droom die uitkomt en ik voel me heel, heel gelukkig.



* Heb je een schrijfroutine of schrijfrituelen, en zo ja, welke?

Nee, niet echt – ik merk zelfs dat het helpt als ik niet elke dag hetzelfde doe.  Dus sommige dagen  schrijf ik ’s morgens, andere dagen ’s avonds. Soms zit ik graag aan mijn bureau, andere keren ga ik graag schrijven in een koffiehuis.  Het enige wat ik altijd moet doen, is ervoor zorgen dat ik een grote kop koffie naast me heb voordat ik begin!



* Wat was de soundtrack terwijl je aan het schrijven was? Luister je tijdens het schrijven naar muziek?

Soms doe ik dat wel, maar meestal kan ik geen muziek hebben met woorden - ik vind het te storend.

Dus ik luister graag naar filmsoundtracks. Ik merk dat ze echt helpen om de stemming te bepalen. Mijn favoriet toen ik The Tall Mann aan het schrijven was , was de soundtrack van Gone Girl van Trent Reznor en Atticus Ross. Het is echt griezelig en spannend - perfect!
Soundtrack Gone girl


*Plot je je boek van begin tot einde en schrijf je het op of laat je je personages het verhaal leiden en zien waar ze je naartoe brengen?

Een beetje van beide. De eerste 10.000 woorden schrijf ik het liefst zonder te veel te plannen in mijn hoofd - ik wil graag de personages leren kennen en enthousiast worden over het verhaal dat ze misschien  te vertellen hebben. Maar dan stop ik en plan ik de rest. Ik vind het gemakkelijker om een eerste concept vrij snel te schrijven als ik een gedetailleerd plan heb, en het is gemakkelijker om te zien waar het verhaal meer actie nodig heeft of waar een wending in het verhaal kan werken.



*Wat kan jou afleiden van schrijven ?

Het internet ! Vooral twitter en instagram. En eten – ik sluip constant naar de keuken voor snacks!



*Wat genre boeken lees je zelf graag ?

Ik hou van alles, echt waar ! Thrillers, natuurlijk, maar ik hou ook van literaire fictie, komedie, romantische dingen en dystopische verhalen of SF.  Ik heb altijd een grote stapel boeken die ik niet kan wachten om te lezen.



*Wanneer ontdekte je dat je een schrijver wilde worden ?

Al vanaf ik klein was schreef ik graag verhalen, maar toen ik afstudeerde op de universiteit, dacht ik dat ik in de uitgeverij wilde werken. Ik hield zo veel van boeken dat het de beste carrièremogelijkheid voor me leek – ik dacht niet dat gewone mensen auteurs zouden kunnen zijn ! Toen ik echter begon, besefte ik dat dat niet waar was en ik realiseerde me ook dat schrijven mijn droom was. Ik begon in het geheim aan een roman te werken en uiteindelijk vond ik de moed om te proberen er een agent voor de vinden.




* Kun je enkele boeken noemen die we moeten lezen?

Ik hou van alle boeken van Megan Abbott – ik vind haar een geweldige schrijfster. The Three (De drie) van Sarah Lotz is een van mijn meest favoriete boeken en het beste wat ik vorig jaar las, was Bad Apple van Zoje Stage (in sommige landen ook Baby Teeth genoemd).  Ik hield ook erg van Birdbox (De kooi) van Josh Malerman– ik heb net de Netflix-serie gekeken en die is goed, maar het boek is beter vind ik.




*Ben je al aan een nieuw boek aan het werken ?

Ja ! Het heet The July Girls en het gaat over een moordenaar die elk jaar op dezelfde dag toeslaat en een jong meisje dat denkt dat het haar vader zou kunnen zijn.