Malorie van Josh Malerman

Titel:Malorie

Auteur: Josh Malerman

 Uitgeverij: A.W. Bruna

Publictiedatum: november 2020

Recensie door Lisa

3,5 kraai

Twaalf jaar nadat Malorie en haar kinderen de rivier op voeren op zoek naar veiligheid, zijn blinddoeken nog steeds het enige wat de mensheid kan behoeden voor een gruwelijk einde.

Eén blik op de wezens die de wereld bevolken zal iemand immers tot onuitsprekelijk geweld drijven. Er is nog steeds geen verklaring voor deze gebeurtenissen. En geen oplossing.

Dan krijgt Malorie verbijsterend nieuws. Voor het eerst in jaren is er een sprankje hoop. Iemand van wie ze heel veel houdt is misschien nog in leven.

Malorie staat voor een onmenselijke keuze: blijft ze in haar veilige, beschermde omgeving? Of begeeft ze zich in de duisternis, op weg naar een hoopvollere toekomst?

 

Mijn mening:

Malorie is het vervolg op het geweldig populair Bird Box (De Kooi), een boek dat op zijn beurt wereldberoemd werd door de verfilming ervan op Netflix. Voordien was het boek niet zo gekend, maar dankzij de indrukwekkende hoofdrol van Sandra Bullock, en het feit dat de film wekenlang op de nummer 1 ranking van Netflix wereldwijd heeft gestaan, begon De Kooi aan een tweede leven.

En net dat succes van zowel boek als film, maakte het voor Josh Malerman extra riskant om een vervolg te schrijven, wat ook te voelen is aan het boek en zijn inhoud. Eén van de dingen die mij het meest verwondert, is dat Malorie haast geen promotie heeft gekregen. Je zou denken dat na het succes van De Kooi, er toch een zeer grote campagne aan dit boek zou gekoppeld worden, maar dat is niet gebeurd. Malorie is haast ongezien op de markt gegooid, en het is ook een vrij dun boek, met groot lettertype, waardoor het bijna een novelle is geworden. Ik las het op drie avonden gemakkelijk uit, en bleef met gemengde gevoelens achter.

Het verhaal speelt zich twaalf jaar na het vorige af, waar de kinderen van Malorie jongvolwassenen zijn geworden, en Malorie nog steeds in de afgesloten commune woont. Hier moet ze geen blinddoek dragen, maar daarbuiten is er nog steeds die enge en gevaarlijke wereld. Wanneer ze bericht krijgt dat iemand die haar dierbaar is nog in leven is, doet ze natuurlijk wat mensen verwachten van dit boek: ze gaat weer de wilde wereld in, met gevaar voor eigen leven. Ze verkiest dus een gevaarlijke wereld, waarin ze haar blinddoek weer moet aandoen. De cover geeft dit uiteraard al enigszins weg.

Deze keer komt het gevaar ook weer niet enkel van de wezens die geen mens in het echt heeft gezien, maar ook van de veranderde wereld om haar heen, waar mensen tot alles in staat zijn en vaak ook het slechtste van zichzelf laten zien.

Malorie, ook al is ze zachter geworden dan in het eerste boek, komt niet verrassend over. Ze is zeer herkenbaar en ze gedraagt zich zoals verwacht, wat ook wel moet enerzijds, maar anderzijds is het ook jammer dat daar niet verder werd uitgewerkt. Het maakt het verhaal ook vrij voorspelbaar. Daarnaast zijn er ook een aantal gebeurtenissen die wel heel handig overkomen of onrealistisch zijn, zelfs voor een dystopisch boek.

Mijn conclusie:

Enerzijds voorspelbaar, anderzijds hetzelfde gevoel als De Kooi, maken van Malorie een redelijke opvolger, maar geen hoogvlieger.

3,5 kraaien

De kooi van Josh Maleman

De Kooi – of hoe een boek toch nog steeds een reeds goeie film serieus kan overtreffen

Auteur – Josh Malerman

Misschien was ik wel de enige, maar ik geef grif toe dat het boek De Kooi me echt volledig ontglipt is de afgelopen paar jaar. Tot ik op Netflix steeds maar aangeraden werd om de Sandra Bullock-film Bird Box te zien. En toen ik die zag, zat ik met zoveel vragen dat ik het boek ben gaan lezen. En ik heb er geen spijt van.

Het officiële verhaal

Aanvankelijk negeerden de mensen de bizarre getuigenissen op het nieuws. Maar er kwamen er steeds meer en ze kwamen van steeds dichter bij huis. Algauw hoorden we dat het bij ons op straat gebeurde, om de hoek. De televisie ging op zwart, de radio zweeg en het internet viel uit. Telefoons stopten met overgaan. En we konden niet meer naar buiten. Want daar zijn zij. En zij mogen niet gezien worden…

Malorie voedt haar kinderen binnen op. Iets anders is ondenkbaar. Nog nooit zijn ze buiten geweest. Het huis is stil, de deuren zijn vergrendeld, de gordijnen gesloten. De ramen zijn afgedekt met matrassen, vastgespijkerd in de kozijnen. 

De kinderen slapen. Straks zal ze hen wakker maken en hen blinddoeken. 
Vandaag zullen ze het huis verlaten. Vandaag zetten ze alles op het spel.

Bird Box, de film, was vrij bijzonder. Sandra Bullock (wel zwaar gebotoxed dezer dagen!) bewees moeiteloos dat ze nog altijd een erg sterke actrice is die haar kijkers kan meeslepen. Het verhaal was sterk, het acteerwerk oké (op enkele kleinere rollen na) en iedereen kent intussen de Bird Box-challenge wel (geblinddoekt over straat lopen omdat zij dat voortdurend doet in de film). Toch bleef ik met heel veel vragen zitten. Er klopten een aantal zaken niet, er waren personages die verdwenen zonder iets, waar nooit meer over gesproken werd, en het geheel voelde wat afstandelijk aan. Bovendien had ik het regelmatig moeilijk met het personage Malorie, omdat ze zo koel van instelling was.

Dus ging ik op zoek naar meer informatie over de origine van deze film en kwam zo bij het boek terecht. Een van de eerste recensies die ik las, overtuigde me al snel dat het boek veel ingewikkelder in elkaar zat en veel meer details vertelde over het gebeuren + de personages veel meer uitwerkte.

Dat bleek al snel ook zo te zijn. De Malorie in het boek is veel sympathieker, overtuigt ook veel meer en sleept de lezers ook mee in het gebeuren.

Het verhaal: Vreemde gebeurtenissen leiden tot vreemde zelfmoorden van mensen over de hele wereld. Al snel blijkt dat er buitenaardse wezens mee gemoeid zijn die wereld overnemen. Alleen, niemand kan hen zien zonder gek te worden. Zodra je met hen in aanraking komt, pleeg je zelfmoord.

De zwangere Malorie eindigt samen met een groep onbekenden in een huis, waar ze maandenlang moeten overleven. Zolang ze hun ramen, deuren dichthouden en alles afstoppen met doeken zodat ze niet naar buiten kunnen kijken, overleven ze. Maar zodra ze naar buiten gaan, moeten ze dit geblinddoekt doen. Want zodra ze de wezens zien, gaan ook zij sterven.

Vijf jaar later – “nu” – vertelt hoe Malorie al jaren twee kinderen alleen opvoedt, waardoor je als lezer uiteraard meteen beseft dat alle mensen met wie zij in dat huis samenleeft, het niet zullen overleven. Of wel? Nu moet Malorie samen met de twee kinderen die zij opvoedt een gevaarlijke tocht maken over een rivier om bij een groepje overlevenden te geraken die haar willen opvangen. Maar daarvoor moeten zij geblinddoekt die gevaarlijke tocht maken.

De flashbacks en het heden worden netjes afgewisseld – het is geen enkele keer verwarrend om te weten wat wanneer gebeurt, waardoor de vakkundigheid van de auteur duidelijk naar boven komt. Hij slaagt er bovendien om mooie karakters neer te zetten, het verhaal spannend te houden en te zorgen dat je als lezer echt wel op het puntje van je stoel zit.

Voor een mooi geschreven, sterke thriller, moet je zeker bij De Kooi zijn. Een aanrader die ik zeker nog eens terug wil lezen. En beter dan de film.

4,8 kraaien.

Sandra

De kooi van Josh Malerman

Titel: De Kooi
Auteur: Josh Malerman
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
Vertaald door: Erik de Vries
Publicatiedatum: Januari 2015
Recensie door: Lianne
Kraaien: 4,5

Aanvankelijk negeerden de mensen de bizarre berichten op het nieuws. Maar er kwamen er steeds meer en ze kwamen steeds dichter bij huis. Algauw hoorden we dat het bij ons op straat gebeurde, om de hoek. De televisie ging op zwart, de radio zweeg en het internet viel uit. Telefoons stopten met overgaan. En we konden niet meer naar buiten. Want daar zijn zij. En zij mogen niet gezien worden…

Malorie voedt haar kinderen binnen op. Iets anders is ondenkbaar. Nog nooit zijn ze buiten geweest.
Het huis is stil, de deuren zijn vergrendeld, de gordijnen gesloten. De ramen zijn afgedekt met matrassen, vastgespijkerd in de kozijnen. 

De kinderen slapen. Straks zal ze hen wakker maken en hen blinddoeken. 
Vandaag zullen ze het huis verlaten. Vandaag zetten ze alles op het spel.

Mijn mening over het boek.

' Maar dan hoort ze het geluid van klievend water. Het ding beweegt. Het klinkt verder weg. Melodie hijgt zo erg dat ze naar adem moet happen. '

Het boek is erg spannend en het sleept je helemaal mee. Ik kon het boek maar moeilijk wegleggen. 

Je leest hoe Malorie probeert te overleven in een wereld waar amper meer leven is. Hoe creatief ze worden door alles beperkt te moeten doen. Hoe ze haar kinderen opvoedt voor een leven zonder daglicht. Hoe ze de "wezens" probeert te ontwijken. De opbouw van de spanning is erg goed. Het begin van het boek gaat over de wereld zoals hij nu is. Steeds kom je een stukje verder in de wereld zoals Malorie hem beleefd. 

De verschillende hoofdstukken maken het verhaal erg interessant. Ieder hoofdstuk neemt je mee in een bepaalde fase in Malorie haar leven. Je wilt graag weten hoe het verder gaat maar je kan geen bladzijdes overslaan omdat je anders het hele verhaal niet meer volgt. Wel vind ik het erg jammer dat de "wezens" niet echt besproken worden en dat je geen beeld hebt van hoe zo'n wezen er nou eigenlijk uitziet. De schrijfstijl vond ik erg prettig. De zinnen en woorden zijn duidelijk. Ik heb in het hele boek niet 1 keer gehad dat ik een woord meerdere malen moest lezen om de zin te begrijpen. 

Ik was vanaf de eerste bladzijde direct verslaafd aan dit boek.

De verfilming heb ik ook gezien. Maar het grootste gedeelte van de film komt niet eens in het boek voor. Wat zich in de film afspeelt is maar een minuscule greep van het boek. Als ik nu opnieuw mocht kiezen voor de film of het boek, dan kies ik toch zeker wel voor het boek. Het boek is spannender en alles is veel uitgebreider uitgelegd. 

Spanning: ☆☆☆☆
Geloofwaardigheid: ☆☆
Schrijfstijl: ☆☆☆☆☆
Verhaallijn: ☆☆☆☆☆
Leesplezier: ☆☆☆☆☆

De kooi van Josh Malerman

“ CNN toonde foto's van de vrouw zonder gezicht dat letterlijk was afgerukt en naast haar bebloede schedel op de stoep lag.”

Aanvankelijk negeerden de mensen de bizarre getuigenissen op het nieuws. Maar er kwamen er steeds meer en ze kwamen van steeds dichter bij huis. Algauw hoorden we dat het bij ons op straat gebeurde, om de hoek. De televisie ging op zwart, de radio zweeg en het internet viel uit. Telefoons stopten met overgaan. En we konden niet meer naar buiten. Want daar zijn zij. En zij mogen niet gezien worden…

Malorie voedt haar kinderen binnen op. Iets anders is ondenkbaar. Nog nooit zijn ze buiten geweest.
Het huis is stil, de deuren zijn vergrendeld, de gordijnen gesloten. De ramen zijn afgedekt met matrassen, vastgespijkerd in de kozijnen.

De kinderen slapen. Straks zal ze hen wakker maken en hen blinddoeken.
Vandaag zullen ze het huis verlaten. Vandaag zetten ze alles op het spel.

Dit boek kent 2 verhaallijnen. Malorie voor deze gebeurtenis en Malorie tijdens de gebeurtenis.

Het verhaal loopt lekker en je kan eigenlijk niets anders doen dan doorlezen. Ik wou zó graag weten wat er nu precies buiten afspeelt, wat die dingen nu precies zijn en wat ze komen doen. Eigenlijk had het hele verhaal een beetje iets weg van Stephen King. Het deed me echt een beetje denken aan “De mist” van hem. Alleen waar King wel in slaagde, het daadwerkelijk creëren van zo'n monster,  deed Josh het dus niet. Eigenlijk kom je helemaal niet te weten wat er nu precies aan de hand is en wat de bedoeling ervan is. Het einde is ook alles behalve bevredigend en na een dag van lezen sloeg ik het boek een beetje geïrriteerd dicht.

Ik snap ook niet waarom de 2 kinderen het hele boek “Jongen” en “Meisje” worden genoemd en pas aan het einde ze een naam krijgen. Dat deed voor mij een klein beetje afbreuk aan het verhaal.

Toch wordt het verhaal goed neergezet en word je letterlijk in het boek gezogen. De gevaarlijke tocht die Malorie maakt voel je heel goed, maar ook haar angst, woede en pijn.

De terugblik vond ik zelf iets minder, vooral het gedeelte van haar bevalling, daar gaat een grote gebeurtenis (zonder iets te verklappen) heel snel voorbij terwijl het juist een mooie opening was geweest voor een evt. opheldering van zaken, maar helaas......

Komt dit boek in mijn kast?: Mede door het einde niet.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik denk het wel.

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Als ze een gewoon “lekker weglees boek” zoekt wel.

Ik geef dit boek 4 kraaien.

Tamara