Ondervraagd: Max van Olden

Max van Olden (1973) is advocaat en voert een civielrechtelijke praktijk, voornamelijk met betrekking tot de creatieve industrie. Met zijn debuut Lieve edelachtbare won hij de Schaduwprijs 2016. Onlangs verscheen zijn tweede boek De juiste man.

Je hebt voorin je nieuwe boek  De juiste man een stukje uit een lied van Bob Dylan; ben je een groot Dylanfan? Komt dit uit een van je favoriete songs?

Now I've always been the kind of person that doesn't like to trepass but sometimes 
you just find yourself over the line
Oh if there's an original thought out there I could use it right now

 https://www.youtube.com/watch?v=ZbKlABsChiA&list=RDZbKlABsChiA

Ik ben niet een enorme fan, maar dit nummer vind ik toevallig erg mooi. Het is een nummer van elf minuten waarin je als het ware wordt meegenomen op een soort roadtrip door Amerika. Er wordt een heel verhaal verteld, begeleid door een achtergrondkoor. Ik vind het een prachtig, raadselachtig nummer. En die paar zinnetjes passen ontzettend goed bij het boek.  

Luister je überhaupt veel muziek? Welk nummer hoorde je de laatste tijd het vaakst op Spotify of andere bronnen?

Ik luister iedere dag naar muziek, bijna uitsluitend pop, soms jazz. Ik houd een afspeellijst bij op Spotify die langer en langer wordt. Het nummer dat ik de laatste tijd vaak draai is 'I feel it coming', van The Weeknd. Heerlijk nummer met zo'n 'Daft Punk-feel good' sound.

https://www.youtube.com/watch?v=4Kx-ke9RKww
 

De juiste man is het tweede boek na een prijswinnende debuut. Hoe grote druk leverde dat op?

Het levert wel wat extra druk op, maar tegelijk geeft het natuurlijk ook zelfvertrouwen. Dat versterkt elkaar en geeft energie. Ik heb De juiste man in elf maanden geschreven.

Hoe anders is De juiste man in vergelijking met Lieve edelachtbare?

In De juiste man wordt de hoofdpersoon voortgestuwd door een allesoverheersende drang tot vergelding. Het beheerst zijn hele leven en uiteindelijk, nadat hij een kansje ziet, besluit hij heel doelgericht in actie te komen. Dat maakt dit boek anders dan Lieve edelachtbare, waarin de hoofdpersoon juist een speelbal is van externe krachten.

Er is ook een duidelijk thema, namelijk de vraag wanneer je onrecht moet aanvaarden en wanneer je er juist tegen moet vechten. Oscar maakt daar een hele duidelijke keuze in en ik ben benieuwd of lezers die keuze kunnen begrijpen en goedkeuren.

Als een boek eenmaal uit is, zoals Lieve edelachtbare, blader je het dan zelf nog wel eens door?

Soms doe ik dat inderdaad, maar niet vlak na de lancering. Dan ben ik namelijk bang dat ik fouten tegenkom waardoor de feeststemming zou worden bedorven. Verder lees ik soms voor uit eigen werk. 

Schrijf je De juiste man eerst helemaal af voor je het thuis laat lezen of vertel je tussendoor stukjes?

Tijdens het schrijven praat ik er alleen inhoudelijk over met mijn redacteur. Zij kent de personages en de plot en zij is natuurlijk een professional. Als het manuscript in een vergevorderd stadium is laat ik het door mensen lezen die ik heb geraadpleegd voor research. Mijn partner, familie en vrienden mogen pas lezen als het boek gedrukt is... Het is overigens heel bijzonder om de reacties van je partner te horen of te zien terwijl hij het leest. Je kunt dat maar één keer meemaken en daarom wil ik graag dat hij het gepolijste eindproduct leest.

Hoe lastig is het om de eerste versie los te gaan laten en op te sturen? Baal je van de eerste  opmerkingen, ook al weet je dat het uiteindelijk een beter boek zal gaan worden?

Eigenlijk valt dat wel mee omdat ik eerst een hele losse, ruwe versie schrijf en ik er rekening mee houd dat er nog behoorlijk aan gesleuteld moet worden. Er mogen desnoods hele hoofdstukken uit het manuscript verwijderd worden, dat is jammer maar niet erg. Alleen wanneer mijn redacteur met haar opmerkingen de fundamenten onder de plot weg zou slaan zou ik wel een slechte dag hebben, maar dat is gelukkig nog niet gebeurd. 

Hoe wacht je nu de kritieken af? Laat je het eerst een ander lezen om te kijken of ze te kritisch of durf je ze aan?

Nee ik lees de recensies meteen. Ik probeer ervan te leren. Je moet het eigenlijk zo zien: iemand heeft de moeite genomen om zich misschien wel acht of tien uur lang onder te dompelen in jouw creatie en vervolgens ook nog eens een verslag daarvan te schrijven. Bovendien zijn recensenten echte boekenliefhebbers, die meters en meters boeken hebben gelezen en dus over veel vergelijkingsmateriaal beschikken. Dan is het eigenlijk fantastisch dat zo iemand daar een onderbouwde mening over geeft. Je moet je daar als schrijver echt voor openstellen vind ik. Het zou kinderachtig en arrogant zijn om zo'n mening niet serieus te nemen. 

Hoe waren de kritieken op je eerste boek? Hoe vond je de eventuele kritische geluiden?
De jury van de Schaduwprijs had het over een goed doordacht plot met sublieme verhaallijnen, maar zei ook dat het verhaal wat langzaam op gang kwam. Andere kritiek gold juist de snelheid waarmee het verhaal eindigde: sommige mensen hadden liever gezien dat die laatste hoofdstukken wat langer zouden duren. Ik begrijp de kritiek wel en heb er ook iets mee gedaan. In De Juiste man zit de lezer, als het goed is, meteen in het verhaal. Ik heb veel aandacht besteed aan die opbouw en afgaande op de eerste geluiden heeft dat ook goed uitgepakt.

Welk boek van wat je in je leven las had jij zelf graag geschreven willen hebben?

Het Gouden ei van Tim Krabbé vind ik in alle opzichten een juweeltje. De plot is om jaloers op te worden, het einde is verpletterend en dan zit er ook nog een mooie thematiek in. Het Parfum van Patrick Süskind is ook prachtig, zo ongelooflijk origineel, poëtisch en toch spannend: zo'n boek wordt maar een keer per eeuw geschreven. 

Nu nog wat ander soort vragen om jou beter te leren kennen:

Welke foto staat er als achtergrond op je telefoon? 

Haha, geen enkele! Maar als ik een foto zou moeten uitzoeken dan zou ik die van mijn dochter nemen. 

Huil je bij films. Welke was een echte tearjerker?

Ik huil niet snel bij films, eerder bij zo'n programma als All you need is love. Zoals afgelopen kerstavond: die zieke man die zijn kleinkind voor het eerst ziet, ja dan pink ik wel een traantje weg.

Welke Netflix serie is jouw favoriet?
Ik moet nog steeds dat fantastische Breaking Bad afkijken maar vind er de tijd niet voor. Het zijn ook zo veel afleveringen. Stranger Things heb ik wel afgekeken: lekker mysterieus en geweldige eighties muziek eronder. 

Voor welk eten mogen ze jou wakker maken?
Voor Butter Chicken, mijn favoriet uit de Indiase keuken. 

Wat kocht je van je eerste salaris?
Van mijn eerste loon als vakkenvuller kocht ik de LP met de muziek uit Rocky IV.

Wat was jouw favoriete speelgoed vroeger? 
Het piratenschip van Playmobil!

Als je de loterij zou winnen, wat zou je dan als eerste kopen?
Ik zou mijn tien beste vrienden trakteren op een lang weekend New York. 

Bij welke gebeurtenis in het verleden zou je graag bij hebben willen zijn?
De eerste vlucht van de gebroeders Wright, in 1903.

Naar wie stuurde je je laatste appje?
Naar mijn goede vriend Emmanuel aan wie ik het eerste exemplaar van mijn boek ga uitreiken.

Kies een van de twee:

Advocaat/rechter

Advocaat

Zomer/winter

Zomer 

Wijn/bier

Bier. Bij eten: wijn.

Klassiek/pop

Pop

Barbie/Ken

Ken 

Kolonisten van Catan/schaken

Ik ken beide spellen niet goed, maar kolonisten van Catan lijkt me wat gezelliger. 

Zwemmen/schaatsen

Zwemmen 

Sushi/biefstuk

Sushi 

Boek/netflix

Boek 

Boekenprijs/hoge verkoop

Boekenprijs 

Hotel/camping

Lastig. Ik kan erg genieten van de luxe van een goed hotel, maar doe mij in de zomer maar een tentje op een rustige camping in de natuur. En een stoeltje. En een boek. 

De juiste man van Max van Olden

Titel: De juiste man
Auteur: Max van Olden
Verschenen: februari 2016
Uitgeverij Ambo|Anthos

Omslag:

Mooie kleurstelling en de twee autolampen zijn kenmerkend voor het verhaal. De foto roept al spanning op.

Achterflap:

Max van Olden won met ‘Lieve edelachtbare’ de Schaduwprijs voor het beste thrillerdebuut. Met ‘De juiste man’ komt Max van Olden met een waardige opvolger. Het is een gelaagde thriller waarbij vergelding vooropstaat. Hoofdpersoon is Oscar, een alleenstaande advocaat op leeftijd. Sinds een persoonlijk drama van twintig jaar eerder, staat zijn leven in het teken van wraak. ‘De juiste man’ is een thriller in de wereld van de advocatuur. Uit het juryrapport van de Schaduwprijs: ‘Een goed doordachte plot met sublieme verhaallijnen, die aan het eind prachtig bij elkaar worden gebracht. Een zeer verrassend en overtuigend debuut dat doet uitzien naar een vervolg.

Samenvatting
Alexander Henzel en Oscar Seefelt zIjn beiden advocaat op hetzelfde kantoor. Na een cursus, waar flink gedronken werd, ziet Oscar op weg naar huis zijn kantoorgenoot hem hard passeren op een donkere weg. Diezelfde avond blijkt de zoon van Oscar doodgereden te zijn. Zal Henzel de dader zijn? Oscar is volkomen overtuigd dat dit zo is.

Wat volgt is het leven van Oscar in de 20 jaar volgend op dit verlies. Het verhaal wisselt regelmatig van het jaar 1996 naar 2016. In 1996 vond het ongeluk plaats en in 2016 gaat het delict verjaren.

Oscar blijft in het rouwproces steken in de fase van boosheid. Die boosheid uit zich in bedenken hoe hij wraak zou kunnen nemen op de dader die zijn zoon Jelte zou hebben doodgereden. 

Het leven van Oscar heeft door zijn drang naar vergelding een draai gemaakt naar dat van een vrij eenzame man. Hij heeft zijn eigen kantoor met zaken waar hij niet te veel tijd in hoeft te steken, speelt veel World of Warcraft waardoor hij vriend Jasper heeft ontmoet.

Daarnaast heeft hij contact met buurvrouw Astrid, bij wie hij steeds opener wordt en aan wie hij zijn verhaal over Jelte vertelt. Astrid confronteert hem in deze gesprekken met hoe de vergelding zijn leven beheerst.

Bij een nieuwe zaak springt de naam van de tegenpartij hem tegemoet: zijn oud-kantoorgenoot. Zijn wil om dan alsnog iets te kunnen doen, neemt weer vorm aan in zijn hoofd.

Vriend Jasper is een sjaggeraar waar altijd wel wat mee aan de hand is. Door een enorme fout van Jasper komt Oscar tot het voor hem lumineuze idee om eindelijk zijn doel te kunnen gaan bereiken. Hoe Oscar vervolgens zich helemaal in dit idee vastbijt, laat goed zien hoe groot de obsessie is.

In deze fase wordt het verhaal van De juiste man echt spannend. Gaat het Oscar lukken? En vooral de beschrijvingen van het wachten, bedenken en alle gebeurtenissen die dan plaatsvinden laten je dan meelopen in de spanning en nervositeit van de hoofdpersoon. Je voelt de spanning hangen.

Max van Olden is een schrijver die makkelijk leesbaar, beeldend en lekker schrijft. Het boek heeft spannende momenten waarin je uitstekend kunt meeleven met een man die zijn puberzoon verloor. De impact op het leven van Oscar en zijn vrouw en vooral hoe beiden hiermee om zijn gegaan, zijn uitstekend beschreven. De een gaat de rouw in en de ander gaat de strijd aan. 

Het verhaal zal bij iedere lezer een ander gevoel oproepen. Snap jij de gevoelens van Oscar of zou je hem iets anders gunnen?

Opvallende verbetering in verband met zijn debuut Lieve edelachtbare vind ik de meer gevulde personages. Het zijn meer realistischere personen geworden. 

Zoals het een thriller betaamt, word je op het verkeerde been gezet. Het einde hoort thuis in het door Van Oldens bedachte psychologische verhaal. De allerlaatste zinnen laten voelen hoe het op dat moment met Oscar gesteld is.

Leesplezier   4,5

Schrijfstijl      4

Spanning      3,5

Psychologie  4,5

Plot                4

Originaliteit    3,5

Vier sterren voor De juiste man.

Ink

Nieuw boek van Schaduwprijswinnaar Max van Olden

Op zijn facebookpagina schreef Max van Olden woensdag dat het nog maar een maand is en dan ligt- 'De juiste man', zijn tweede boek, in de winkel. 
Daarbij zette hij een fragment van de achterflap: 'De juiste man is naast een thriller die een inkijk geeft in de juridische wereld, ook een prachtig gelaagde roman over vriendschap, rouwverwerking en de keuze tussen acceptatie en de strijd aangaan.' 
Ik kijk uit naar het tweede boek van Max van Olden. Zijn eerste boek 'Lieve Edelachtbare' won namelijk de debuutprijs en gaat hij het waar maken om een minstens net zo goed boek uit te laten komen?

De vakantiekoffer van John Brosens

Van begin mei tot half juni zat ik in Frankrijk voor een gecombineerde research- en relaxvakantie. Ik bezoek een heel lijstje locaties in verband met een nieuw jeugdboek.

Welke boeken heb ik bij me? 
* De Bende van Jan de Lichte;
* De Da Vinci Code (herlezen);
* Secrets of The Da Vinci Code (feit of fictie);
* Stem!;
* Lieve Edelachtbare.

Wat ik jullie aanraad om te lezen? Ha ha, uiteraard 'De Vrouw Die Niet Zwijgen Wilde'...

Max van Olden is blij met zijn nominatie!

Gefeliciteerd met je nominatie weer Max!

Hoe ontdekte je dat je met Lieve Edelachtbare genomineerd was voor de Debuutprijs?
Ik werd door een vriend gefeliciteerd op Facebook en toen ik de link opende zag ik het. Geweldig nieuws natuurlijk. 

Aan het winnen van een tweede prijs - na de Schaduwprijs van nog geen twee maanden geleden - wil ik nog niet denken. Voorlopig zie ik de nominatie vooral als aanmoediging voor het schrijven en natuurlijk als entreekaartje voor een leuke avond in Zoetermeer. 

Hoe ga je het vieren?
Ik drink er vanmiddag zeker een biertje op! 


In Lieve Edelachtbare staat hoofdpersoon Luna aan het begin van een veelbelovende carrière. Haar dagen worden gevuld met strafdossiers en het schrijven van pleitnota’s. Als Luna na een ruzie met haar vriend de nacht met een ander doorbrengt, realiseert ze zich niet dat ze daarmee alles op het spel zet.

Winactie: win Lieve Edelachtbare van Max van Olden

Een politieman en een advocaat zaten in een auto…

Je zou bijna denken dat er nu een mop komt. Niets is echter minder waar. Het is een waargebeurd verhaal.

Vorige week had ik namelijk niemand minder dan Max van Olden bij mij in de auto. We waren elkaar tegen het lijf gelopen op de Avond Van Het Spannende Boek in Amsterdam. Het klikte onmiddellijk.

Na een onwennig bakkie Haagse pleur in de kantine heb ik Max een korte rondleiding door het bureau gegeven. Je snapt natuurlijk dat de politie dit normaal gesproken niet zo snel zou doen, een advocaat door ons bureau laten wandelen. Advocaten staan meestal lijnrecht tegenover wat wij proberen te doen. Wij sluiten de boeven op, de advocaten laten ze vrij. Althans, dat proberen ze (en het lukt ze ook wel eens ).

Maar voor Max maakte ik natuurlijk graag een uitzondering. Max is namelijk niet alleen een advocaat, hij is ook een schrijver. En niet zomaar eentje. Zoals iedereen natuurlijk wel weet, is hij met zijn boek Lieve Edelachtbare winnaar van de Schaduwprijs 2016. Dit leek mij dan ook een uitgelezen kans om hem eens stevig aan de tand te voelen.

Na de rondleiding, de vrijwillige opsluiting in een cel en de nodige selfies hebben we een politiebus gepakt en zijn we de straat op gegaan. Eigenlijk wilden we de fiets pakken, maar helaas gooide het slechte weer roet in het eten. Onderweg heb ik Max van alles over de politiepraktijk verteld. Superinteressant voor hem natuurlijk. Ik kan me dat als schrijver heel goed voorstellen; politieverhalen uit eerste hand. Perfect voor zijn volgende boek.

Uiteraard mocht ik hem ook van alles vragen over debuteren. Want daar heeft hij dan weer verstand van. Het was te gek om hem te horen vertellen over het avontuur dat hij met Lieve Edelachtbare heeft meegemaakt. Vaak herkende ik in zijn verhaal de hobbels die ik met Masterplan heb moeten nemen. Leuk, een schrijver die vertelt, terwijl ik onze politiebus stapvoets over de boulevard in Scheveningen manoeuvreer.

Na ons ritje was het natuurlijk weer tijd voor koffie. Nu begon voor Max het serieuze gedeelte: zijn research. Ik vertel er niets over, behalve dan dat hij een paar goeie vragen voor me had. Ik ben blij dat ik hem hiermee heb kunnen helpen.

Ik had nog een kleine verrassing voor hem in petto: de strandjeep. Wat is er nou gaver om met de strandjeep over het verlaten strand te rijden! Grappig om te zien dat iets wat voor ons een doodnormale bezigheid is voor anderen als een feestje aanvoelt. Max had de tijd van z’n leven (of in ieder geval, de tijd van die middag).

Max had voor mij trouwens ook nog een verrassing. Ik kreeg van hem een exemplaar van Lieve Edelachtbare. Gesigneerd en met een leuke persoonlijke tekst erin. Superbedankt Max.

Ik kan het niet laten. Toch nog een mop over een advocaat en een politieman.

Een advocaat loopt naar zijn auto en doet de deur open.

Er komt ineens een auto heel hard aanrijden. Hij raakt de deur van de auto van de advocaat. De deur vliegt ervanaf.

De advocaat belt de politie.

De politie komt ter plaatse.

‘Meneer, wat is er aan de hand?’

De advocaat: ‘Ze hebben de deur van mijn BMW gebroken. Mijn BMW!’

De agent: ‘Ik haat advocaten, ze maken zich alleen maar zorgen over materiële zaken.

Kijk eens naar uw arm!’

De advocaat kijkt naar het bloederige stompje waar de arm van af is gerukt en zegt:

‘Mijn Rolex???’

O ja, voordat ik het vergeet: Max is zo vriendelijk geweest om nog een gesigneerd exemplaar van zijn boek voor me achter te laten. Die mag ik onder jullie verloten. Het enige wat je ervoor hoeft te doen is mijn Facebookpagina liken: https://www.facebook.com/actiethriller/

Delen mag, hoeft niet.

Daarna kies ik zonder te kijken een winnaar. De winnaar zal zondag 17 juli a.s. bekend worden gemaakt.

Pjotr Vreeswijk

Ondervraagd: Max van Olden

Hoe sliep je de nacht na de Avond van het Spannende Boek?
Door de adrenaline heb ik nauwelijks geslapen....de overwinningsroes heeft nog dagen aangehouden en eigenlijk voel ik die nog steeds een beetje. 

Waar heb je de Havank zeefdruk gehangen of neergezet? 
De zeefdruk staat op een 'prijzenkastje' in de woonkamer. Als de bloemen zijn verwelkt ga ik er een mooi plaatsje voor zoeken.

In jouw prijswinnende boek gaat het over een advocaat en nu ben je dat zelf ook. Is de research voor jouw boek dan best makkelijk geweest? 
Niet helemaal, omdat ik als advocaat al lang geen strafzaken meer heb behandeld. Ik heb daarom wel wat research moeten doen. Zo heb ik als toehoorder enkele strafzittingen bijgewoond, een paar non-fictie boeken gelezen over de rechterlijke macht en heb ik de ruwe versie van het manuscript door twee strafrechtadvocaten laten lezen.

Je schrijfstijl wordt helder en elegant genoemd in het juryrapport. Wat denk jij dat ze met een elegante schrijfstijl bedoelen?
Tja, dat zou je eigenlijk aan de jury moeten vragen. Maar als ze bedoeld hebben dat mijn zinnen vloeiend lopen, dan kan ik me daar wel in vinden. Ik wil namelijk dat de zinnen lekker rollen en daar heb ik dan ook veel tijd in gestoken.

Wil je jezelf eens aan de hand van vijf kernwoorden voorstellen aan de lezers?
Ik doe een poging:

Nieuwsgierig. Ik ben in de eerste plaats een nieuwsgierig mens. Ik wil altijd van alles leren, proeven, uitproberen, doen. Die gretigheid heb ik altijd al gehad. 

Doorzetter. De aanhouder wint, daar geloof ik heilig in. Debuteren is niet makkelijk, maar als je bereid bent veel tijd te investeren, offers te brengen en je aanpak soms wat bij te stellen, dan kom je er.

Competitief. Ik wil graag goed zijn in de dingen die ik doe. Daarbij geldt: hoe liever ik iets doe, hoe groter die competitiedrift. Dat geldt dus voor het vak van advocaat, maar ook zeker voor het schrijven. Dat betekent niet dat ik in alles per sé moet uitblinken. Als ik een partijtje tennis verlies, dan ben ik daar niet rouwig om.

Ongeduldig. Als een project te lang duurt, dreigt mijn bevlogenheid te verdwijnen. Ik zie me daarom niet snel een trilogie schrijven, of een boek van achthonderd pagina's. Maar ja, ze zeggen ook: zeg nooit nooit.

Talig. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door (vreemde) talen. Ik heb eens een abonnement gehad op een online talencursus. Eerst alleen voor Spaans, maar daarna nam ik een volledig abonnement, voor alle talen die ze aanboden. Avonden lang zat ik te studeren; ik schakelde van een lesje Tsjechisch, via Turks naar Zweeds en weer terug. Daar ben ik uiteindelijk toch maar mee opgehouden...

Speelde je vroeger al advocaatje of kwam je wens later?
Dat kwam pas in het laatste jaar van mijn rechtenstudie. Ik deed toen een studentenstage op een kantoor in Nijmegen. Daarvoor had ik altijd al gedacht dat de advocatuur niets voor mij zou zijn, maar op dat kantoor werd ik onmiddellijk gegrepen door de veelzijdigheid en de actie van het vak. Na mijn afstuderen ben ik meteen advocaat geworden.

En wanneer kwam het idee om een boek te gaan schrijven?
Op mijn achtentwintigste las ik Fantoompijn van Arnon Grunberg. Ik las altijd al veel maar ik heb zo van dat boek genoten dat ik dacht: ik wist niet dat lezen zó leuk kon zijn, dit wil ik ook kunnen! Ik heb toen mijn eerste manuscript geschreven, maar dat werd overal afgewezen. Het schrijven heeft daarna een tijd stilgelegen maar een paar jaar geleden begon het toch weer te borrelen. Lieve edelachtbare ging in een rechte lijn van idee, via mijn agent naar een uitgever en uiteindelijk won ik er dus zelfs de Schaduwprijs mee. 

Heel cliché is de vraag hoeveel er van jezelf in het boek zit, dus....vertel...
Zowel Luna als Wessel heeft karaktereigenschappen die horen bij de kernwoorden van hiervoor. Verder kostte het mij, net als Luna, wat moeite om mijn draai te vinden bij mijn eerste werkgever. Het decor van het advocatenkantoor waar Luna werkt is gebaseerd op dat kantoor. Het was een prachtige kantoorvilla, met klassieke elementen als glas-in-lood ramen, parket met visgraatmotief, krakende trappen en een serre. Die setting schreeuwde erom om te worden gebruikt in mijn boek. 

Van wie zou je graag eens goede schrijftips willen krijgen of gewoon een avondje mee willen bomen?
Ik zou graag eens een biertje willen drinken met Herman Koch omdat ik zijn humor waardeer. Hij zit bij dezelfde uitgeverij als ik dus misschien komt het er een keer van. Stephen King (ik bewonder hem zeer om zijn productiviteit en originaliteit) zet ik ook op de lijst, al zal die ontmoeting een stuk lastiger worden en hetzelfde geldt voor John Grisham (altijd weer knappe plots, hoe doet die man dat?). 

Lees je zelf veel boeken/welk genre? Welk boek sloeg je onlangs dicht? Welk boek raad je iedereen aan om te lezen? (hoeft geen thriller te zijn)
Ik lees altijd, en van alles door elkaar: romans, thrillers en non-fictie. Mijn laatst gelezen boeken zijn Bidden en Vallen van Henk van Straten, Verloren vrouw van Gillian Flynn, Karakter van Ferdinand Bordewijk en The appeal van John Grisham.

Een boek dat iedereen zou moeten lezen? Mag ik er twee noemen? Het Gouden Ei van Tim Krabbé: fantastisch plot, krankzinnig einde, een plot dat je zelf verzonnen wilt hebben. De andere is Narziss en Goldmund van Herman Hesse, een prachtig en onroerend boek over vriendschap.

Wordt boek twee een vervolg of een stand alone? Ben je al bezig? 
Het wordt een stand alone. Ik ben erg blij met de plot, het thema en vooral met de hoofdpersonage; een oudere advocaat met een heftig verleden. Het komt in het voorjaar van 2017 uit en dat is alles wat ik er nu over kan zeggen. 

Juryrapport van De Schaduwprijs

 SCHADUWPRIJS 2016
Uit het juryrapport van het CPNB

De jury van de Schaduwprijs 2016 bestond uit: John Brosens, auteur en GNM-bestuurslid, Linda Jansma, auteur en GNM-lid, Peter Römer, auteur en GNM-lid, Marian Lerchbaumer, bibliotheek Kennemerwaard en juryvoorzitter Wendela de Vos, voorzitter van het GNM en helft van het schrijversduo Tupla M.

De Schaduwprijs werd uitgereikt door Jo Claes, winnaar van De Gouden Strop 2015.

De onderstaande boeken waren genomineerd voor de Schaduwprijs 2016:
Stem! - Marlen Beek-Visser (uitgeverij Ellessy)
Lieve Edelachtbare - Max van Olden (uitgeverij Ambo│Anthos)

De Kamers - Lucas de Waard (uitgeverij de Geus)

De winnaar van de Schaduwprijs 2016 is Lieve edelachtbare van Max van Olden geworden


Wat is De Schaduwprijs?

De Schaduwprijs is een aanmoedigingsprijs voor de beste spannende debuutroman, ingesteld door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) en is, samen met De Gouden Strop, onderdeel van de campagne Spannende Boeken Weken 2016.
De Schaduwprijs wordt dit jaar voor de 20ste keer uitgereikt. Vijftien boeken werden beoordeeld, waaronder slechts twee van Vlaamse auteurs. Dat is jammer, gezien het feit dat de Vlaamse spannende literatuur in Nederland al jaren een zeer gewaardeerde plaats inneemt. De kwaliteit van de ingezonden debuten was hoog. Het is misschien te vroeg om van een ontwikkeling te spreken, maar de jury hoopt natuurlijk dat de opgaande lijn zich zal voortzetten. De Schaduwprijs is niet alleen een aanmoediging om door te gaan met schrijven, maar net als De Gouden Strop ook zeker om dat schrijven goed en steeds beter te doen.
Het is eigenlijk merkwaardig dat creatief schrijven een beroep is dat zonder opleiding of diploma gedaan moet kunnen worden. Taal en grammatica hebben we ten slotte geleerd op school en dan moet het opschrijven van een verhaal ook geen probleem zijn. Dat er voor het schrijven van een goed boek meer nodig is, is te zien bij debuten, die vaak de kiem van een goed verhaal wel degelijk in zich hebben. In het Angelsaksische taalgebied heeft de studie Creative Writing al veel succesvolle schrijvers voortgebracht. Inmiddels zijn er ook in Nederland een paar gedegen schrijfopleidingen. Dat het volgen van een schrijfopleiding zijn nut kan hebben bewijst het genomineerde debuut De kamers.

Wat verder opviel was dat de boeken onderling geen grote gemene deler leken te hebben, ze waren zeer verschillend, zowel in stijl als in vorm. Wel waren er wat betreft achtergrond waartegen en milieu waarin de verhalen spelen overeenkomsten. Zo spelen zes van de boeken in de wereld van politie, justitie of advocatuur. Thematisch kennelijk een actueel en aantrekkelijk onderwerp, zie ook de jubileumbundel Kwade zaken van het GNM ter gelegenheid van haar 30- jarig bestaan dit jaar. Maar ook de televisiewereld, de Tour de France en de popmuziek dienden als decor, evenals de (internationale) politiek.

Waar gingen de drie genomineerde boeken over?


Lieve edelachtbare Auteur: Max van Olden 

Een psychologische thriller over machtsmisbruik en chantage in het Nederlandse rechtssysteem. Hoofdpersoon Luna staat aan het begin van een veelbelovende carrière. Haar dagen worden gevuld met strafdossiers en het schrijven van pleitnota’s. Als Luna na een ruzie met haar vriend de nacht met een ander doorbrengt, realiseert ze zich niet dat ze daarmee alles op het spel zet. 

De jury: Een goed doordachte plot met sublieme verhaallijnen, die aan het eind prachtig bij elkaar worden gebracht. Goed en strak geschreven. Deze schrijver houdt een strakke regie over zijn plot en heeft een schrijfstijl die helder en elegant is. De personages zouden iets meer diepgang kunnen hebben en het verhaal komt misschien een beetje langzaam op gang, maar als het eenmaal op stoom is, is er geen ontkomen meer aan. Auteur heeft niet alleen kennis van zaken vanuit zijn eigen beroep als advocaat, maar ook de gave en het literaire vakmanschap om hiermee een spannend (fictief) verhaal te vertellen. Een zeer verrassend en overtuigend debuut dat doet uitzien naar een vervolg.


Stem! Auteur: Marlen Beek-Visser 

Trudy is een vrouw van 28 jaar, die onzichtbaar door het leven gaat. Ze woont alleen, heeft een weinig inspirerende baan en vrijwel geen sociaal netwerk. Dan attendeert iemand haar op de talentenjacht Stem! Ze ziet een mogelijkheid om een nieuw leven te beginnen. Al snel ontwikkelt ze echter een obsessieve belangstelling voor Senna, een van de juryleden van het programma. Trudy ziet Senna als de sleutel tot haar succes. Vastbesloten om haar te leren kennen overschrijdt ze gaandeweg elke denkbare grens.

De jury: Een bijzonder goed geschreven boek, met de korte hoofdstukken goed op spanning gehouden. Een verrassende ontknoping en een hoofdpersoon die begint met ontroerend te zijn maar eindigt als psychiatrisch patiënt. Knappe psychologische ontwikkeling. Het is een aansprekend onderwerp, de wereld van de talentenjachten, hoewel moeilijk om echt in door te dringen als je geen toegang hebt achter de schermen. Een leuk boek, in frisse stijl geschreven, en auteur getuigt van een veelbelovend schrijftalent.

 De kamers Auteur: Lucas de Waard 

Televisiepresentator Aram is ontslagen nadat hij in zijn programma een kind per ongeluk ernstig heeft verwond. Hij zit thuis, tot niets in staat. Zelfs het vertrek van zijn vriendin, een succesvol rechercheur, ondergaat hij gelaten. Dan stuit hij op een van haar dossiers over de verdwijning van een meisje. De naam van een verdachte schokt Aram. Het is de jeugdvriend die door hem ooit in de steek is gelaten.


De jury: Op de omslag van De kamers staat ‘roman’. Het reglement van de Schaduwprijs laat in principe ieder debuut in het genre toe, en stelt alleen dat de in te zenden titels dienen te zijn uitgegeven in het genre van het 'spannende boek' voor volwassenen. (…) De uitgeverij kan schriftelijk overtuigende redenen aanvoeren waarom een boek met de NUR-aanduiding 301 toch moet kunnen meedingen. ‘De kamers is een merkwaardig boek’ schreef een van de juryleden. ‘ Roman, meldt de cover. Niet echt een thriller dus? Klopt, althans niet in de zin van 'wie heeft het gedaan en volgt er gerechtigheid'. Maar ik kon het boek moeilijk wegleggen, en dat is ook een ijkpunt.’ Een ander schreef: ‘Een intrigerend en talentvol boek. Het eerste deel is spannend, maar het surrealistische einde en de ontknoping gingen mij net iets te ver over de grenzen van het genre.’ De kamers is echter een prachtig verhaal. Met korte hoofdstukken, steeds vanuit verschillende perspectieven verteld, waardoor het vlot leest. De jury hoopt dat deze nominatie een aanmoediging is om door te gaan in het spannende genre.

Bron: CPNB

Lieve edelachtbare van Max van Olden

Het verhaal

Lieve Edelachtbare van Max van Olden is een ijzersterke psychologische thriller over machtsmisbruik en chantage in het Nederlandse rechtssysteem, geschreven in de stijl van John Grisham.

Hoofdpersoon Luna staat aan het begin van een veelbelovende carrière. Haar dagen worden gevuld met strafdossiers en het schrijven van pleitnota’s. Als Luna na een ruzie met haar vriend de nacht met een ander doorbrengt, realiseert ze zich niet dat ze daarmee alles op het spel zet.

Lieve Edelachtbare laat zien wat het betekent om te werken in de harde afrekencultuur van het strafrecht, en wat er gebeurt als iemand het recht in eigen hand neemt. Met deze spannende en gelaagde 'legal thriller' is de Nederlandse John Grisham opgestaan.

Over de auteur

Max van Olden (1973) is advocaat met een passie voor schrijven. Hij schreef artikelen en columns voor verschillende juridische bladen en in oktober 2015 debuteerde hij bij uitgeverij Ambo/Anthos met Lieve edelachtbare, een legal thriller over een jonge advocaat-stagiaire. In maart 2016 tekende hij een contract voor publicatie van een tweede boek, dat naar verwachting in het voorjaar van 2017 verschijnt.

Cover

Ik word niet heel enthousiast van deze cover. Ik vind hem niet bijzonder en niet opvallen. Alleen misschien vanwege de kleuren. De cover is rood-oranje-gelig van kleur. En in het zwart een beeld van Vrouwe Justitia. De cover past wel bij wat je van het verhaal verwacht.

Mijn mening

Er komen 2 verhaallijnen in het verhaal voor die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben.

Je hebt het verhaal van de net afgestudeerde Luna die aan de slag gaat bij een gerenommeerd advocatenkantoor.

En het tweede verhaal draait om een moord op 2 mensen bij een nachtclub.

Lang blijft onduidelijk wat deze verhaallijnen met elkaar te maken hebben.

Ik vond het zelfs zo lang duren ( al had ik wel een vermoeden ) dat het mij ging irriteren. De connectie had wat mij betreft best eerder uit de doeken gedaan mogen worden. Ik denk ook niet dat dat veel afgedaan had aan het verhaal. Sterker nog: nu ontnam het voor mij een deel van het leesplezier.

Luna komt tijdens haar werk in contact met een rechter die het niet zo heel nauw neemt met de regeltjes. Zij gaat een relatie met hem aan, vooral voor eigen gewin, al is er zeker ook sprake van seksuele spanning.

De ambitie van Luna begrijp ik, maar dat ze zo ver gaat in haar ambitie is voor mij onbegrijpelijk. Zeker omdat ze zich zo bewust is van het feit dat ze zich op glad ijs begeeft.

De titel maakt voor mij al duidelijk dat die edelachtbare waarschijnlijk niet zo lief is als de titel doet suggereren. Maar het blijkt allemaal nog erger dan ik verwacht had. Wat een nare en narcistische man zeg! Bah!

De schrijfstijl van Max is fijn. Het leest lekker weg. Personages gaan leven. Zeker de rechter is een man waar ik echt een hekel aan heb gekregen.

En al begrijp ik lang niet alle keuzes en irriteerde ik mij aan het feit dat de connectie zo lang onduidelijk bleef, het is wel een leuk boek om te lezen. Geen hoogvlieger, maar fijn voor tussendoor.

Plot: 3

Spanning: 3

Psychologie: 3,5

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 3

3,5 sterren

Juul


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!