Boekenbeurs Antwerpen 3.0 Slotdag

Na in een pikdonker regenachtig Breda met de hond een goede wandeling gemaakt te hebben, een lekker ontbijt, worden we door de diesel opnieuw naar Antwerpen gebracht. Bij binnenkomst kregen we een papier dat het de 100e verjaring was van het eind van de 1e wereldoorlog waar men in België veel meer aandacht besteedt en men om 10:58 met trompetten zou gaan aangeven dat om 11.00 een minuut stilte zou ingaan. Vanzelfsprekend wilden wij hier aan meedoen. Maar we hadden nog een dikke 3 kwartier. Even langs Lemniscaat en Clavis om weer eens te kijken en te besluiten welke boeken we zouden kopen en vanmiddag zouden ophalen.

We komen langs Kramat en enthousiast komt Anne Laure van Neer naar mij toe. Anne Laure schreef de boeken Justine en Maurice. Spannende boeken met heerlijke zwarte humor. Ik heb ze graag gelezen en kijk uit naar nummer 3. Terwijl wij kletsen horen we in de verte applaus. Het is toch geen 11 uur zeker, zegt Anne Laure nog. Iedereen kijkt op zijn horloge... en jawel dus. Ieder had de verwachting gehad dat we in alle hallen de muziek zouden horen. Ietwat beschaamd staan we toch wel even. Young adult auteur Inge Verbruggen schuift ook aan voor een praatje. Ze schreef een meer dan uitstekende Young adult Doodverklaard.   Met een gezin en baan is het ruimte zoeken voor de volgende te schrijven.

Wat later lopen we langs Hilde Vandermeeren en Walter Damen, die het boek Rusteloos schreven.
Er gaat zelfs een 2e komen waarvan we de cover al zagen. Mooi schoon kaftje wordt dat. Nu vroeg ik Hilde nog wanneer er weer een soloboek kwam. Ik schrok van het antwoord, maar weet niet meer wanneer het dan wel niet zou zijn.


Dan treffen we Sandra J. Paul aka Joanne Carlton. Wat heb ik genoten van Hartslag. Tijdens de koffie probeer ik Linda Jansma over te halen het ook te gaan lezen. Sandra vertelt over haar jeugdboek De duistere school die in februari uitkomt en laat de cover zien. Een plaatje vind ik het. 
Na heel talentvol koffie gehaald te hebben met de ene beker halfvol en de andere melk zonder koffie, stappen we verder. Even bij Jo Claes die vertelt over zijn boek die net uit is ( Het kainsteken) en waar ik gelukkig daar niks over de omslag hoef te zeggen. Het is een boek zonder zijn vaste personages en het speelt zich af in Toscane. Gewoon weer zwaaien en kletsen bij Jan van der Cruysse die zo'n grote smile op zijn hoofd heeft, daar hij snachts een uitstekende scène had geschreven voor zijn boek.

Toni signeert zich nog steeds suf en ik spreek intussen zijn vrouw weer die opmerkt dat ik er alweer ben. Jij ook weer toch? Leuke vrouw heeft hij.
Dan ook Sterre maar even dag zeggen en tot volgend jaar. Intussen horen wij een uitspraak uit het orakel van dit jaar: " Je hebt lezers en schrijvers. Ik ben een auteur!" Welk niet door Sterre gezegd wordt (natuurlijk niet).
 Na die uitspraak stel ik Sterre voor dat een Vlaamse Nicci French samen met die auteur een succes zal gaan worden.

Het wordt steeds drukker in de stand van Witsand en ik spurt even naar Lannoo. Even daar Belinda Aebi gedag zeggen en we belandden in een lang gesprek. Ook met Anja feliers nog wat bijgepraat. Bart Debbaut zat er middenin geplakt, maar daar helaas geen tijd meer voor, want ze moesten verderop weer signeren.

Dan loopt het wel hard naar het einde van de boekenbeurs 2018, maar ik bedenk me dat ik nog even bij Henk van Straten wil aanlopen. Ik las al wat boeken van hem en hij intrigeert mij met zijn tattoos en Brabantse accent. Oh, hij zit er nog niet. Drentel drentel..Nog een keer kijken. Ik zie hem nergens. Dan maar even vragen. Ik word naar een mevrouw van de uitgeverij gestuurd die netjes aan de balie zit met een stapeltje Henkies. Henkie zelf bleek net weg. Maar...hij zou van 4 tot 5 signeren? En het is net 4 uur? Hij had zich voor lul voelen zitten, omdat er niemand stond en was weg gegaan. 
Ja hallo zeg. De mevrouw en de auteur die ernaast zit halen een beetje de schouders op en benoemen hoe raar zij het ook vinden.
Ik stuur de auteur die avond nog een berichtje met dat ik dit best belachelijk vond. Hij geeft geen antwoord, maar de volgende dag verschijnt zijn column welk eindigt met de volgende tekst:

"Een dag later, op Facebook, kreeg ik een boos bericht van een mevrouw. Ze had een boek van me gekocht en was naar me toegekomen voor een handtekening. Ze was er op de juiste tijd en ze stond op de juiste plaats. Maar ik was er niet. 

Ze noemde me onsympathiek."

Dat vind ik iets kort door de bocht gezegd. Sws was ik niet boos. Ik vond het stom en ook vond ik zijn gedrag van weggaan niet sympathiek. Dat is wat anders dan hem zelf. Nou ja, een lang verhaal kortmakend: we hebben wat heen en weer gemaild en klaar.  Hij blijft een leuke gast en snap nu waarom hij wegging na en zijn column en zijn mail. Hoop hem toch nog eens te ontmoeten in het echie.
Na 2 dagen flink lopen en heel veel kletsen, was het batterijtje leeg. En daar Linda ook nog helemaal terug zou gaan naar Friesland, besloten we richting de auto te gaan. 

Ik heb een drie heerlijke dagen gehad op de Antwerpse beurs en kan balen zoiets niet in Nederland te hebben. Zoveel.mensen gesproken, zoveel mensen gezien, zoveel gezelligheid, zoveel plezier.. absoluut voor herhaling vatbaar.

Volgend jaar weer minimaal twee dagen!

Doodverklaard van Inge Verbruggen

Titel: Doodverklaard

Auteur: Inge Verbruggen

Publictiejaar: 2017

Uitegeverij: Kramat

Achterflap
Heb jij jezelf al eens gegoogled? 
Isa Mendonck is gelukkig met haar leven. Ze doet het goed op school en heeft een hechte vriendengroep. Op een feestje leert ze de knappe Siebe kennen. De ochtend erna googlet ze zichzelf uit verveling en vindt bij de vijfde hit een doodskaartje... van zichzelf! Totaal overstuur roept ze de hulp van haar vrienden in. Wie wil haar dood en kan zo'n gedetailleerd overlijdensbericht opstellen? En waarom? Ze heeft nog nooit iemand kwaad gedaan! De stappen die de dader neemt, worden drastischer en levensgevaarlijk. 
Inge Verbruggen is boekenverslaafd. Ze leest alle genres, maar Young Adult nog het meest, omdat ze zelf altijd 17 is gebleven. Al heel vroeg wist ze dat ze schrijfster wilde worden en spannende verhalen vol avontuur wilde creëren. In 2011 kwam haar eerste Vlaamse Filmpje 'Alexander' uit en in 2013 verkoos de kinderjury van diezelfde John Flanderswedstrijd haar verhaal 'De smartphone' unaniem als winnaar.



Mening

Met ‘Doodverklaard’ neemt de Vlaamse Inge Verbruggen je mee op een sneltrein … een TGV als het ware. In volle vaart kom je terecht in het leven van de 16-jarige Isa. Zoals het elke jongere betaamt geniet ze volop van het leven : uitgaan, vrienden, school. Ze heeft zopas ook Siebe ontmoet waar ze hopeloos verliefd op is. Een periode in het leven zoals het zou moeten zijn totdat ze in een vlaag van verveling haar naam googlet en oog in oog komt te staan met haar eigen overlijdensbericht. De verschrikkelijke datum 14 mei komt angstaanjagend dichtbij … het worden dagen van tobben, schrikbeelden, speculaties en twijfels. Wie kan ze nog vertrouwen ? Waarom overkomt dit haar ?
“De tijd loopt niet, de tijd rent de ziel uit mijn lijf.”
Een cover die op het eerste zicht niet aanspreekt. Een groepje jongeren dat veel plezier heeft terwijl er op de voorgrond een meisje te zien is dat in haar gedachten verzonken is. Op zich niet storend, maar het is de kleur of wazigheid die me niet echt kan bekoren. Achteraf gezien sluit de keuze van het kaft weliswaar helemaal aan bij het verhaal. Opvallend is ook dat het een zeer stevig boek is, uitermate goed gebonden.
Het is niet ondenkbaar dat sommige lezers misschien gaan muggenziften dat enkele zaken soms iets teveel op toeval berusten, maar is dat niet iets dat veelvuldig voorkomt bij zowel thrillers als romans ? Mij heeft het alleszins niet gestoord en het zal zeker de jeugdige lezer niet opvallen.
Verbruggen laat je meermaals op een verkeerd spoor terecht komen. Zeer sterk dat ze je zelfs, als volwassen thrillerliefhebber, af en toe in stilte doet vloeken omdat je gedachten in de war werden gestuurd. Daar ligt tevens ook een deel van de kracht in dit boek : verwarring brengen. De schrijfster doet dit door de personages uiterst goed te karakteriseren èn door de emoties van het hoofdpersonage goed te beschrijven. De wanhoop, het verdriet en angst van Isa zijn met momenten zeer tastbaar. Het zijn ook situaties die zeer herkenbaar zijn voor zowel jong als oud waardoor je je als lezer nog meer kan inleven.
De taal is zeer makkelijk, fris en jong. De hoofdstukken kort en krachtig. Kortom dit boek vraagt om gelezen te worden !

Ann

Ann Janssens op de Antwerpse Boekenbeurs

De boekenbeurs … alom bekend in België. Zelfs als klein meisje keek ik er elk jaar reikhalzend naar uit ! Toen was het nog schriftje en pen bij de hand en aan de lopende band titels noteren. ’s Avonds kroop ik dan uitgeput de zetel in om in de gekochte nieuwe boeken te bladeren. Folders en flyers werden grondig bekeken, nòg wat extra titels belandden in mijn schriftje (als ik er over nadenk had ik toen al een zeer lange trl). De eerstkomende zondag was ik vergezeld van al die titels aan het rondhuppelen in de plaatselijke bib. Gang in, gang uit, snuffelen in de kaartenbak op zoek naar al dat verse leesvoer. De tijden zijn anders nu, maar mij hoor je niet klagen. Met 3 gewonnen inkomticketten, een boekenlijst met titels die ik ZEKER wou kopen èn een geschreven (oh nostalgie) uurschema met de signeersessies of auteurs die ik zeker niet wou missen.


Dag 1 heb ik samen met mijn 2 pubers de 4 grote hallen bezocht. Zij op zoek naar comics en graphic novels

en ik … ik heb een zeer lange tijd rondgehangen bij Kramat. Ik wou en moest sowieso Johan Deseyn zien. Misschien onbekend voor het grote publiek, maar voor de horrorliefhebber zal deze naam toch wel een stevig belletje doen rinkelen. Alleszins is het een auteur die, althans volgens mij, best wel wat meer in de spotlights mag staan. Hoor je titels als ‘Daemonium’ of ‘Labyrint’ dan denk je aan de werken van Stephen King. Nu, zoals Deseyn zelf aanhaalt “Stephen King is Stephen King, met zo iemand kan je me niet vergelijken.” En toch, Johan Deseyn schrijft gruwelijke en zeer vermakelijke horror en thrillers ! Hij is iemand die zeer graag en vol passie kan praten. Nu Deseyn in pensioen is gegaan mag hij met die grote gedrevenheid verder werken aan zijn volgende boek. Inderdaad ja, zopas is zijn 14de boek (zijn 12de roman) ‘Deal?’ uitgekomen en de ideeën voor een opvolger zijn al volop aan het borrelen.

Johan Deseyn zorgde zelf voor de foto van het boek. Deze auto, die op enkele 100 meters van zijn woning staat, werd statig geparkeerd voor een oude fabrieksmuur en de auteur creëerde hierdoor een prachtige no-nonsense cover.







Ook met Erik Persoons, schrijver van de psychologische thriller ‘Kaakslag’, kon ik een kort klapje maken. Hij is volop bezig met het regisseren van een toneelvoorstelling die eind deze maand te zien is en ook de plannen voor een opvolger van ‘Attractopia’ zijn reeds concreter. ‘Attractopia’ is een thriller voor alle leeftijden maar geschreven door 10-14 jarigen. Erik verklapte me dat hij naast het project met jongeren, ook volop aan het schrijven is aan z’n nieuwe, duistere thriller die naar alle waarschijnlijkheid de titel ‘Nevelhel’ zal krijgen. Dat wordt weer iets om naar uit te kijken in 2018 !


Weer eens een leuke babbel gehad met Inge Verbruggen. Na een zeer geslaagde ‘Doodverklaard’ is Inge eveneens druk in de weer met een volgende YA-boek. Stiekem toch wel erg benieuwd naar !




Een pluspunt aan zo’n boekenbeurs is dat je ook nieuwe schrijvers ontdekt. De boeken van Ignace Pollet en Helena Daelman waren me tot dusver

onbekend. Helena was zelfs helemaal vanuit Frankrijk overgekomen om haar boeken te promoten en te signeren. Binnenkort volgt zeer zeker een recensie van ‘De Magische reis’ van Daelman. En ook ‘Lichaamsvreemd’ van Pollet ligt hier op m’n
recensiestapeltje te wachten.

’s Avonds bekaf terug gekeerd naar het kleine Zwijndrecht. Bekaf, maar zo hyper omdat ik enorm uitkeek naar zaterdag : een leuk weerzien met enkele (lees)vrienden !

Dag 2 begon met veel gelach, gebabbel, geschetter en westvlaamse nonsens (grapje he). Na een zeer gezellige lunch trok ik samen met Lena van de ene stand naar de andere. De eerste stop werd gemaakt bij Karen Dierickx, schrijfster van kinder -en jeugdboeken. Afkomstig uit mijn eigen geboortestreek en haar laatste boek ‘De geesten van Ter Welle’ moest ik gewoonweg hebben, omdat het zich ook afspeelt in het Waasland ! 

 Ook een bezoek aan Witsand kon niet uitblijven. Tussendoor hadden Lena en ik wel af en toe onze gekke westvlamingen en andere vrienden veelvuldig tegen het lijf gelopen, maar om de dag compleet af te sluiten hadden we min of meer afgesproken aan de signeertafel van Sterre Carron . Eerst nog een gezellige babbel met YA en thrillerschrijfster S.J. Paul en Tom Bergs gekend van de thriller ‘Dubbelleven’.


 ‘Puta’ en de 8 voorgaanden uit de Rani Diaz reeks lagen vol glorie te pronken rondom Sterre. Met haar 10de Diaz is ze volop bezig ! Sommigen weten het misschien, anderen niet, maar ik ben een enorme Bert Simons-fan. In ‘Carta’ en ‘Puta’ ben ik zelfs de vriendin van Bert ! (kan het soms nog niet geloven. Eh ja, ik weet dat het maar fictie is maar laat me maar rustig genieten van m’n fictief Bertje) Wanneer ik Sterre vraag of ze iets kan lossen over het nieuwe boek begint ze alleen maar luidop te lachen en laat ze me weten dat ik nog ga afzien ! Afwachten tot maart dan maar zeker (gatverderie toch).

Bij een ditmaal korter bezoek aan Kramat een zeer aangename babbel gehad met de superenthousiaste Tamara Geraeds . Zij werkt volle gas aan een nieuwe Christopher Plum (10+) èn een thriller voor volwassenen ! Om eerlijk te zijn was ik enorm onder de indruk van deze goedlachse duizendpoot ! Ondanks ik (als één van de weinigen) niet zo’n fan was van ‘Echo’ ben ik eigenlijk toch wel benieuwd naar haar volgende thriller.



Zondag tenslotte was een mooie afsluiter ! Op m’n dooie gemak nog even rond geslenterd. Beetje gekeuveld aan de stand van Witsand waar Sterre Carron volop aan het signeren was. En eindelijk, maar echt eindelijk kon ik in de namiddag Peter Perceval van de met humor overgoten thriller ‘Clownkiller’ even spreken.  Als je Perceval ziet weet je gewoonweg in één oogopslag dat hij geen saai boek kàn schrijven. Met een serieus plat Antwaarps (=Antwerps) accent,

een glimlach van hier tot in Tokyo staat er een man voor m’n neus die ik gewoonweg niet kan negeren. Net zoals z’n boek straalt hij uit ‘Hier ben ik, hier sta ik … en nu gaan we er een fameuze lap op geven’ ! En ja hoor, ook deze auteur is volop aan het broeden … een derde thriller is in de maak.

Ben ik nog steeds hyper ? YES ! Zeker nu ik weet dat er in 2018 weer veel leuks van Vlaamse bodem te lezen zal zijn. 
En voor nu … sparen maar voor al dat nieuws en aftellen maar naar november 2018

Ann