Vice versa met Mariska Overman en Marlen Beek-Visser

In 2017 kwam het thrillerdebuut van Mariska Overman uit: Hoofdzaak. In de hoofdrol Isabel Dieudonné, ex-rechercheur en specialist Postmortale zorg. In de tweede thriller 'Voltooid', die begin 2018 uit kwam, speelt Isabel wederom de hoofdrol. Op dit moment werkt Mariska aan het derde deel

Marlens debuut-thriller Stem! (ondertitel 'Als deelname aan een talentenjacht een obsessie wordt') verscheen in 2015. Stem! is een kritische kanttekening naar de maakbaarheid van succes. Dit debuut werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2016, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut.

Onlangs verscheen op Storytel haar Original Latte Macchiato, een spannende dramaserie. Momenteel werkt zij aan haar derde thriller die begin 2019 bzal verschijnen.

Voor Vice versa stelden de twee auteurs elkaar een aantal vragen.

Marlen: In het dagelijkse leven ben je -werktechnisch gezien- veel met de dood bezig. Jouw bureau zet zich in voor een betere bespreekbaarheid van de dood, onder meer door Death Cafés te organiseren en met een ‘Before I Die Wall’  door Nederland rond te toeren. Ook initieerde je publiekscampagnes over de dood, zoals ‘Zullen we over de dood praten?’ In je privéleven heb je te maken gehad met het vroege verlies van dierbaren. En je schrijft thrillers met nogal gruwelijke verhaallijnen, zoals Hoofdzaak, waarbij een hoofd wordt gevonden op de keukentafel.

Is het onderwerp ‘dood’ ook wel eens dag afwezig in jouw leven? En zo nee, hoe zorg je ervoor dat er een balans is tussen leven en dood?

Mariska: Wat een mooie vraag. De dood is eigenlijk geen dag niét aanwezig. Regelmatig denk ik daarover na, of dat een kwalijke zaak is of niet. En eigenlijk kom ik iedere keer tot dezelfde conclusie: het is niet erg. Sterker nog, ik denk dat ik er veel aan te danken heb. Door met de dood bezig te zijn ben ik me vaak bewust van de kwetsbaarheid van het leven. En dat helpt me in keuzes maken (liever film kijken met de kinderen dan stofzuigen bijvoorbeeld, maar ook de grotere keuzes: kiezen voor schrijven, proberen te doen waar je gelukkig van wordt) en het helpt in bewuster genieten van de kleine dingen. Kort gezegd zorgt juist die dood voor de balans, omdat de dood het leven zo zichtbaar maakt. En ook al lijkt het een triest onderwerp, ook juist daardoor hebben we misschien wel bovenmatig veel lol met elkaar. En een goed ontwikkeld gevoel voor zwarte humor… ;-)

Mariska: Mijn eerste vraag aan jou is:

Je hebt net een Storytel Original geschreven: Latte Macchiato. Na twee thrillers, en een thriller in de pen die komend jaar bij Prometheus gaat verschijnen, nu een spannende dramaserie. Hoe was het om dat te doen? Zowel qua opzet (ik kan me voorstellen dat schrijven voor een luisterboek anders werkt?), als qua genre?

Marlen: Een luisterserie is in feite een compleet boek, opgedeeld in tien afleveringen. De basis voor Latte Macchiato, de Storytel Original luisterserie die ik heb geschreven, was een manuscript dat ik voor mijn debuut Stem!schreef. Ik schreef aan de hand hiervan een synopsis en een samenvatting van de tien afleveringen en Storytel vond dit een goede opzet. Al (her)schrijvend merkte ik dat het verhaal eerder een spannend drama was dan een thriller: herkenbaar, een tikkeltje smeuig, met pakkende dialogen en toewerkend naar een climax. Het fijne van Storytel is dat zij minder in hokjes denken dan de boekhandel. Een Original is een Original en moet vooral een pakkend verhaal zijn, waarbij de luisteraar niet kan wachten om de volgende aflevering te luisteren. Dat is, hoop ik, gelukt. Op 2 juli wordt Latte Macchiato gelanceerd.

Het schrijven van een luisterserie is in zoverre anders dat je rekening moet houden met het feit dat een luisteraar niet terug kan luisteren. Dat betekent dat een verhaallijn helder moet zijn, dat je niet te veel sprongen in de tijd moet maken en ook niet te veel personages moet opvoeren. Uitgebreide beschrijvingen werken ook minder goed. De luisteraar kan immers  niet ‘screenen’ maar moet de hele scène ‘uitluisteren’. Wat wel werkt is herkenbare dialogen, cliffhangers en lekker veel vaart.

Marlen: Jij hebt twee goed ontvangen thrillers geschreven voor de Crime Compagnie, Hoofdzaak en Voltooid. Hoe ben je bij deze leukeuitgeverij binnengekomen en wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?

Mariska: Ik had Hoofdzaak in de zomer van 2017 geschreven, en ben online gaan zoeken naar uitgevers die thrillers uitgeven. De site van de Crime Compagnie sprak me direct aan, en ik heb niet verder gezocht, maar heb mijn manuscript opgestuurd. Dat was op een vrijdag, en de maandag erna kreeg ik al een mail van Ilse dat ze erg enthousiast was! Vijf maanden later lag Hoofdzaak in de winkels. Ik kreeg een contract voor twee boeken, en Voltooid volgde niet lang daarna. Inmiddels ben ik bezig met de derde in de Isabelreeks, die kan een van de komende weken naar de uitgever ter beoordeling. Spannend weer! En we hebben nog hele leuke plannen: in juli komt er een kortverhaal in de Flair, een spannend en mysterieus verhaal, een beetje gothicnovel (Spooky, geheimzinnig, en een vleugje romantiek). Dit verhaal speelt zich af in Ierland. Ilse werd er erg enthousiast van (en ik ook), de bedoeling is dat er een compleet boek komt met dezelfde hoofdpersoon als in het korte verhaal. Mooie plannen dus… J

Mariska: Jij bent van uitgever gewisseld, je volgende twee boeken komen uit bij Prometheus: een grote gerenommeerde uitgever. Hoe is dat zo gekomen, ben je er zelf op af gestapt, of ben je benaderd? En ik ben heel erg nieuwsgierig hoe ver het staat met de eerste thriller die je onder hun vlag gaat uitbrengen, kun je daar al iets over kwijt?

Marlen: Vorig jaar was ik aanwezig bij de boekpresentatie van De Doorbraak van Simone van der Vlugt. Het was haar eerste thriller die bij Prometheus verscheen, nadat zij de overstap had gemaakt naar deze uitgeverij. Het feestje vond plaats in het prachtige pand aan de Herengracht in Amsterdam. Toen ik naar het toilet ging, liep ik in de gang Mai Spijkers tegen het lijf. Ik gaf hem een hand en we raakten aan de praat. Het was een leuk gesprek en hij stelde voor om visitekaartjes uit te wisselen. Ook vroeg hij me om het bestand van Meesterdeal, mijn laatste boek, te mailen. Dat heb ik gedaan en enkele weken later kreeg ik een uitnodiging van een redacteur om een kop koffie te komen drinken, om te verkennen of we iets voor elkaar konden betekenen in de nabije toekomst. Met een paar boekideeën in een notitieboekje ging ik naar Amsterdam. Het was een fijn gesprek, waarbij ik veel ruimte kreeg voor mijn eigen invulling van die ideeën. En het resulteerde in een contract voor twee thrillers, waar ik erg blij mee ben, omdat er vertrouwen uit spreekt voor de toekomst.

Inmiddels ben ik begonnen met schrijven. De samenwerking met mijn redacteur is nog steeds heel fijn. Ze denkt mee, geeft waardevolle tips en houdt rekening met mijn schrijfproces, ook als het even lastig is. De planning is dat mijn boek (werktitel: Een lot uit de loterij) in het eerste kwartaal van 2019 verschijnt.

Marlen: Je hebt een eigen bedrijf en een gezin en toch schrijf je je boeken in een hoog tempo. Op welke momenten van de dag of week schrijf jij (het best)? En met wie kun je sparren over je schrijfproces? Of is schrijven voor jou een volledig solistische bezigheid?

Mariska: Sinds Hoofdzaak verschenen is, heb ik mijn activiteiten in Bureau MORBidee teruggeschroefd. Ik wil me graag op het schrijven richten, en ik ben niet zo heel erg goed in het combineren van verschillende bezigheden. Ik schrijf op erg wisselende momenten, afhankelijk van mijn energie (ik ben beperkt in energie, helaas), maar veelal is dat in de ochtend. Ik wacht in ieder geval niet op inspiratie, ik begin gewoon. Mijn ervaring is dat dan de ideeën wel gaan stromen. Ik kan gelukkig goed sparren met mijn man, hij is journalist en heeft ook boeken (non-fictie) geschreven. Hij begrijpt goed hoe een schrijfproces kan verlopen, en dat is erg fijn. Hij is ook mijn 1^e lezer. En soms als ik twijfel over iets, dan leg ik het hem voor.

Mariska: Mijn laatste vraag aan jou is:

Heb je nog dromen en wensen voor de toekomst, wat schrijven betreft? Wil je misschien ooit een uitstap naar een ander genre doen? Of wil je het begeleiden van andere schrijvers uitbouwen naar meer?

Marlen: Ik geniet nu al van elke fase van het schrijven en alles wat ik er nu omheen doe. Het zou mooi zijn als ik, in samenwerking met mijn nieuwe uitgever, mijn boeken in de nabije toekomst bij nog meer lezers onder de aandacht kan brengen. Verder hoop ik dat ons collectief Moordwijven (thrillerschrijverscollectief met Isa Maron, Liesbeth van Kempen, Ingrid Oonincx, Anya Niewierra en ik) een soort merk wordt voor lezers, boekwinkels en media. Dat iedereen weet: dit is een Moordwijven-boek, dus dit is een goed boek!

Het begeleiden van beginnende schrijvers vind ik een van de leukste dingen om te doen. Voorlopig beperk ik dat tot twee keer per jaar in Italie, tijdens onze schrijfweek op een toffe locatie. Eenvoudigweg omdat ik een drukke baan heb en vier dagen per week werk. Incidenteel en op verzoek verzorg ik de losse workshops overigens ook in Nederland. Als ik met boeken schrijven meer zou verdienen, zou ik overwegen om minder te werken en naast het schrijven meer tijd te steken in het geven van cursussen.

Maar zoals gezegd, ik geniet nu al elke dag. Dat is maar goed ook, want bij elke wens die uitkomt, heb je meestal weer een volgend doel dat je nastreeft. De kunst is om te genieten van dat wat je nu doet en ervaart.

Mariska Overman ondervraagd

Mariska Overman kwam onlangs met haar tweede boek Voltooid. Vorig jaar verscheen haar debuut Hoofdzaak. Naast auteur van thrillers  schrijft zij blogs en columns over de dood en rouw, in vakbladen en op websites. Samen met haar man heeft zij  Bureau MORBidee, een communicatiebureau dat de dood bespreekbaar maakt.

Thrillerlezers stelde Mariska wat vragen om haar wat beter te leren kennen.

*Wil je aan de hand van vijf kenmerken voorstellen aan de lezers?

Onzeker, eigenwijs, nieuwsgierig, melancholisch, bijdehand

*Je tweede boek Voltooid is net uit. Hoe was het om aan je 2e boek te gaan schrijven. Ik hoor vaker opmerkingen van auteurs over het lastige 2e boek nl.

Ik vond het eigenlijk wel meevallen. Ik was al begonnen met de tweede voor Hoofdzaak uitkwam, dat scheelde denk ik. Nu met de derde worstel ik meer. Ik heb van Hoofdzaak veel geleerd, dat heb ik meegenomen in het schrijven van Voltooid, en nu wil ik meer en nog beter. Ik wil namelijk niet steeds hetzelfde truukje doen, maar steeds een nieuwe vorm vinden. En dat legt de lat hoog, met alle worstelingen van dien…

*De clichevraag aan auteurs is hoeveel er van hunzelf in de personages is gedaan. Dus wat zit er van jou in Isabel Dieudonne?

Meer dan ik vantevoren kon bedenken. Veel kleine dingen die zij doet zijn eigenlijk ‘van mij’. Hoewel ze ook eigen is, ze is niet honderd procent mij. Wat wel heel erg terugkomt en wat veel over mij zegt, merk ik meer en meer, is de broer-zus verhouding. Het gemis van mijn eigen broertje is daar absoluut debet aan (hij overleed op 17-jarige leeftijd in 1991, toen ik 21 was).

*Alle twee de boeken hebben nogal een heftige start. Dit keer met een vlag in een lichaam gepland met daarop Klaar. Waarom de keuze voor een gruwelijke start?
=En hoe kwam je op het idee van de vlag?

Ik houd van ‘met de deur in huis vallen’. Bij Hoofdzaak zat die eerste zin al tijden in mijn hoofd, bij Voltooid niet, maar als vanzelf begon het weer met een heftige start. Ik wilde per se de boodschap KLAAR bij het lijk. Dat had een briefje op het lijk kunnen zijn, of in de broekzak, maar ik wilde het dramatischer. En toen bedacht ik die tak….

*Naast jouw werk als auteur heb je bureau MORBidee. Dit run je samen met je man Rob. Jullie willen de dood meer bespreekbaar maken. Nu klinkt dat heel groot, zou je in het kort kunnen uitleggen hoe jullie dat proberen?

Heel in het kort proberen we op creatieve en toegankelijke manier het onderwerp dood onder de aandacht te brengen. We maken bijvoorbeeld kaartspellen, bierviltjes en memoblokjes met vragen erop. Kortom: alledaagse producten waarop vragen over leven en dood staan, en op die manier mensen helpen in gesprek te gaan erover.

*Ben je eigenlijk niet en met schrijven en met je bureau de hele dag met de dood bezig? Kijk je net als Isabel ook nog eens ter ontspanning The walking dead.

Haha, dat is mijn favoriete serie! En ja, er is erg veel dood in ons leven, en dat ik enorm hypochonder ben helpt niet. Ik moet echt minder bezig daarmee denk ik weleens. Hoewel ik ook echt veel lol heb, de (zwarte) humor is een groot deel van mijn en ons leven. Misschien juist wel omdat we er zo bewust van zijn dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Ik denk dat het bezig zijn met de dood, absoluut zorgt dat ik intenser en bewuster leef.

*Je bent van origine docent levensbeschouwing en filosofie las ik. Heb je daar les ingegeven?

Ik heb inderdaad les gegeven in die vakken. Ik vond dat geweldig leuk, docent zijn zit wel in mijn genen. Tot frustratie van mijn kinderen, want ik hang thuis ook regelmatig de betweterige docent uit. Ik geef geen les meer, helaas. Niet omdat ik niet wil, maar omdat mijn energieniveau door verschillende oorzaken te laag en te onbetrouwbaar is. En voor een groep staan kost nu eenmaal energie.

*Wat wilde je vroeger worden eigenlijk? 

Zee-bioloog…. En nog steeds wel eigenlijk. Ik kijk graag naar natuurdocu’s, word ik lekker rustig van. Ik zag mezelf altijd op een bootje ver weg onderzoek doen naar de driedubbeldwarsgedraaide zeemus, of zoiets. Heerlijk lijkt me dat.

*En wat maakte de keuze de opleiding Levensbeschouwing te gaan doen?

 Vragen, vragen en nog eens vragen. Ik ben niet religieus opgevoed, maar als klein meisje vroeg ik me al af hoe alles in elkaar zat. Ik hoopte in de theologie-opleiding antwoorden te vinden, maar nee, niets. Ik ben de meest gelovige ongelovige denk ik weleens. En ik denk nog steeds dat het feit dat ik als ongelovig opgevoed meisje zo gefascineerd ben door het geloof, wel een teken moet zijn…

Ik ga terug naar jouw deel auteurs zijn. 
*Hoe werk jij aan boek? Whiteboard, briefjes, boekjes en waar?

Briefjes, véél briefjes. Elke keer tracht ik het te doen met een notitieblok, om alles bij elkaar te houden, maar dat mislukt voortdurend. Van Hoofdzaak en van Voltooid heb ik honderden briefjes. En nu bij boek drie stapelt het zich ook weer op. Kennelijk werkt het voor me. Ik schrijf hoofdzakelijk op zolder, daar staat mijn vaste computer. Maar soms ook in de woonmaker op mijn laptop. En altijd met muziek erbij.

*Was het bij het schrijven van je eerste boek meteen duidelijk dat je een vast hoofdpersonage wilde en dus eens drie ging schrijven?

Niet meteen. Pas toen ik er zo ongeveer klaar mee was voelde ik dat het nog niet klaar was met Isabel. Inmiddels zit ze in boek 3, dus duidelijk nog niet klaar. Ik houd zelf ook van seriethrillers, dat zal wel de reden zijn.

*Lees jezelf eigenlijk graag?

Absoluut. Veel, en divers, van thrillers tot de oude Russen, en ook non-fictie. Ik lees zelfs verpakkingen, ik moet gewoon lezen, de hele tijd.

 
*Met welke schrijver zou jij wel eens een avondje willen borrelen en praten over het vak?

Dostojevski, maar die is dood. Dus dan ga ik voor Donna Tartt. En misschien wil ik ook wel graag een keer met Karin Slaughter praten. 

*Wat zijn je toekomstplannen met schrijven?

Vooral veel schrijven. Een hele reeks met Isabel, maar ook andere boeken. Ik heb een geweldig idee voor een historische thriller, ik ben er al voor op reis geweest (Weimar). Dat wordt echt zoooo gaaf. Maar eerst nog bezig met boek nummer drie rondom Isabel. Dat overigens niet zo’n heftige start als de andere twee boeken heeft. De hele opzet is anders, ik wil niet zo’n serie maken waarbij elk boek hetzelfde stramien kent, dat leek me niet echt spannend.

Dan nu een paar ander soort vragen om je nog beter te leren kennen:

*Bij welke gebeurtenis in het verleden had je graag wel bij willen zijn?

De Russische revolutie. Ik houd van mensen die hun leven riskeren voor iets

waar ze in geloven. Ik houd van revolutie. Ben ooit bij het Winterpaleis in St. Petersburg geweest, dat bestormd werd in 1917. Geweldig!

*Wat was vroeger leuker dan nu?

Geen internet. Het is een geniale uitvinding waar ik niet meer zonder zou willen, maar tegelijkertijd mis ik de rust van vroeger, het niet afgeleid raken door alles wat internet aanbiedt.

*Welke foto heb je als achtergrond op je mobiel?

Een foto van mijn man. Omdat hij de liefste en de mooiste is….

*Welke nummer heb je nu in de eerste weken van 2018 het meest gehoord?

Poeh, ik luister erg veel. Maar vermoedelijk een nummer van Jason Isbell, die heb ik de laatste weken veel gedraaid. Na Ryan Adams mijn favoriete zanger.
Jason Isbell te luisteren

Wat is een smakelijk hapje om letterlijk te eten en welke om te zien?

Om te eten: sushi

Om te zien: mijn man uiteraard. En van de rest van de wereld: Acteur Paul Rudd. En qua vrouw: niemand topt Marilyn Monroe….

Boekenduel met Voltooid van Mariska Overman

Titel: Voltooid

Auteur: Mariska Overman

Publicatiedatum: 25 januari 2018

Uitgeverij: De Crime Compagnie 

Het eerste boekenduel van 2018 is met Voltooid, het tweede boek van Mariska Overman. dit keer zijn de lezers Lydia Buist en Ink Kroon.


De cover

Lydia:
De cover triggert mij om de samenvatting te lezen; het maakt mij echt nieuwsgierig. En wanneer ik dat gedaan hebt, word ik alleen maar nieuwsgieriger. 

Een gruwelijke moord.
Een boodschap
Is dit slecht het begin?

Dit staat genoteerd op de achterflap. Tja,bij deze woorden wil je maar één ding en dat is starten met lezen. De keuze om de titel in roze letters te doen is goed, want op deze manier is het een lekker opvallende cover die je uitnodigd om op te pakken.

Ink
Al begin ik het wat beu te worden dat na alle rode jasjes op covers, we nu veel drijvende lichaamsdelen zien, maar eerlijk is eerlijk: het is een mooie intrigerende foto. Met de roze letters neigt het al naar het idee van een vrouwenthriller, wat de naam van de uitgeverij alleen maar extra bevestigd. Ik ben geen groot liefhebber van de zogenaamde vrouwenthriller.

Achterflap
Een gruwelijke moord. Een boodschap. Is dit slechts het begin?
Een onbekende man wordt dood aangetroffen in het bos. Uit zijn borst steekt een tak met een witte vlag met de tekst: KLAAR. 

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur wordt bij de zaak betrokken. Wie heeft deze bizarre moord gepleegd, en vooral: waarom? Welke boodschap wil de dader overbrengen? En misschien belangrijker nog... blijft het bij dit ene slachtoffer?

Voor het lezen

Lydia
Ik heb zojuist van Mariska Overman haar debuut Hoofdzaak gelezen en ben toch wel blij dat ik dat gedaan heb. In het debuut lezen we dat er een moord is gepleegd :bij een rechercheur ligt een hoofd op de keukentafel. De vraag is natuurlijk wie heeft dit op zijn geweten.  Maar als dat duidelijk wordt,  ben je net als hoofdpersonage Isabel verbaasd als de dader aan het licht komt. Door deel 1 te lezen heb ik veel achtergrondinformatie van de personages.  Door het debuut heb ik al mogen proeven van haar schrijfstijl. Ze beschrijft alles nauwkeurig tot in de details. 

Ink
Ik las het vorige boek juist niet. Ik ga dus ervaren of je ze los kan lezen. Aangezien de hoofdpersoon als beroep specialist postmortale zorg heeft, verwacht ik dat er veel rondom de dood verteld wordt en minder uit de view van de recherche. Mijn beeld is een beetje als de oude Patricia Cornwells waar veel vanuit een patholoog anatoom verteld wordt.
Ook ben ik eerlijk gezegd wat huiverig om te starten, daar ik vaak de echte vrouwenthrillers wat tuttig vind en er te veel romantiek in gepropt wordt. Als ik romantiek wil, pak ik wel een roman ipv een thriller denk ik dan altijd. Ben ik dus niet al bij voorbaat te kritisch?

Tijdens het lezen
Ink
 Ik ben inmiddels halverwege en vind het echt heerlijk lezen. Overman heeft een fijne schrijfstijl. Ik leer Isabel echt goed kennen hoe ze denkt en waarom ze dingen doet, zoals zij ze doet.
Maar ik heb werkelijk geen idee welke kant het zal opgaan. Wie de dader is?, nog geen idee. Het boek nodigt erg uit tot door lezen. 

Lydia
Ik ben nu bij pagina 201, ik heb echt geen idee wie de dader is. Het is voor mij nog één groot raadsel. Isabel is een personage die de lezer  zeer nieuwsgierig maakt. Ze heeft het niet makkelijk, omdat ze de zus is van een moordenaar. Ik ben benieuwd of ze David (haar halfbroer) nog gaat ontmoeten. En wat mankeert Peter? Allemaal vragen dus. Het verhaal leest heerlijk weg. Het houdt me allert.

  ' ik voel me belachelijk. Sta hier een beetje sporen te zoeken alsof fucking Winnetoe himself ben.'

Menco lachte ' zal ik een veer zoeken voor op je hoofd?'

Na het lezen
Ink
De enorme kanteling van het plot na een groot deel gelezen te hebben is zo top bedacht. Zo gaan niet alleen de personages maar ook jij als lezer een hele andere kant op. Mijn vooroordeel was bij Voltooid totaal onterecht. Misschien was er zelfs wel te weinig romantiek in het verhaal. Wat was namelijk de kleine rol van Harry als vriendje van minimaal. Zeg ik nu echt te weinig romantiek? Voor anderen bedoel ik dan hoor.


Lydia
De dader was lang onduidelijk. Goed gedaan dus. En dat nawoord liet mij opnieuw weer dingen afvragen. 

Conclusie
Lydia
Voltooid is een thriller die je gelijk pakt. Het verhaal maakt je nieuwsgierig en houdt je alert. De dader  houdt Mariska tot op het laatst goed geheim. Ik had werkelijk geen idee.
Het personage van Isabel blijft mij ook in dit tweede deel boeien. Het is een dame met pit. Mariska heeft een beeldende schrijfstijl en zo zie je het verhaal  als een film voorbij gaan. 

Voltooid is een boek van formaat  en dan wanneer je denkt dat je alles hebt gehad... nou, hou je vast want Mariska zet je in het nawoord nog even goed aan het denken.Voltooid is een must read voor thrillerlezers.

Ik geef het vier sterren

Ink

Voltooid is mij goed bevallen. Isabel is een mooi persoon die zich bekommerd om de overledenen. 

Door verrassende plotwendingen en de nodige actie toe te voegen, voorkomt Overman dat het veel alleen gepraat en gedachten zijn. Door een onverwachte ontwikkeling tegen het einde van het verhaal en het plot opeens kantelt , komt er extra spanning en een verrassende ontknoping.
De personages zijn goed uitgewerkt, zeker Isabel en dit draagt zeker bij tot het goede plot.

Isabel heeft een bijzonder beroep en  door de gebeurtenissen met haar halfbroer in het vorige boek krijgt ze vele twijfels. Maakte het uit dat ik het boek zonder het vorige Hoofdzaak las? Nee, de auteur heeft er voor gezorgd dat door bepaalde stukken in te voegen, zoals dat Isabel het verleden bespreekt met collega's,dat het jou als lezer duidelijk is wat er plaatsvond.

 Ik vond Voltooid een thriller die mij fijne leesuurtjes bracht en waarvan ik genoten heb. Van mij krijgt het boek vier kraaien.

Dat maakt een mooi totaal van vier kraaien voor Voltooid!

Hoofdzaak van Mariska Overman

Titel:  Hoofdzaak

Auteur: Mariska Overman

Serie: Isabel Dieudonné deel 1
Uitgeverij: De Crime Compagnie
Publicatiedatum: April 2017
Pagina’s: 300

Cover

Een echt zomer-thriller cover vind ik. Een deel van een lichaam drijvend in het water (zwembad/zee?) Nu met het mooie weer voor de deur een uitnodigende cover maar zou hem niet direct als thriller zien in de winkel denk ik. Als hij op de thriller tafel zou liggen zou ik hem wel even beter bekijken in ieder geval. De achterflap ziet er goed uit, dus ik hoop en verwacht een spannend boek te gaan lezen!

Auteur

Mariska Overman schrijft al jaren blogs en columns over de dood en rouw en samen met haar man heeft ze een communicatiebureau om de dood bespreekbaar te maken. In 2017 debuteerde zij met haar eerste thriller Hoofdzaak over Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg. Momenteel is ze bezig aan het tweede deel met Isabel in de hoofdrol.

Achterflap

Specialist Postmortale zorg Isabel Dieudonné heeft twee jaar geleden haar werk als rechercheur vaarwel gezegd na een heftige zaak. Tot nu. Haar halfbroer, rechercheur David Nichols, roept haar hulp in als hij een hoofd op zijn keukentafel vindt. Van wie is dat hoofd? Waarom ligt het in zijn keuken?

Mening

Het verhaal start gelijk goed, de eerste zin komt gelijk binnen: Het hoofd lag op tafel. De ogen keken verrast de keuken in, alsof ze die voor de eerste keer zagen. Hiermee is de toon gelijk gezet en verwacht je niet anders dan een spannend verhaal. Het is er even in komen doordat de personages worden voorgesteld en de onderlinge verhoudingen nog niet direct helemaal zichtbaar zijn. Maar zodra het verhaal eenmaal loopt, loopt het ook goed. Voornamelijk Isabel wordt erg goed uitgelicht, door de manier van vertellen ben je echt nieuwsgierig naar wat er allemaal in het verleden gebeurt is waardoor ze onder andere gestopt is met recherchewerk. Deze afwisselingen werken goed in het verhaal. Isabel had van mij nog wel iets duidelijker beschreven mogen worden, ik kan nu nog steeds niet echt een persoon voor mij zien. Maar dit komt misschien in het tweede boek beter naar voren.

Het verhaal is niet overal heel erg spannend, maar ondanks dat wordt je toch getriggert om door te lezen, het verhaal maakt je namelijk gewoon nieuwsgierig naar wat er nog staat te gebeuren. Spanning is er echt in pieken en dalen. Psychologisch vond ik dat het verhaal prima in elkaar zat en vooral de psyche van Isabel komt hierin duidelijk naar voren.

Er zaten wel wat onwaarschijnlijkheden in, zoals het deelnemen van David en Isabel aan het onderzoek terwijl het hoofd bij David op tafel gevonden is. Dit zou in het echt niet plaats kunnen vinden, maar dit wordt in het nawoord ook toegelicht waarom hier toch voor gekozen is.

Net op het moment dat je denkt, nou, dit was het dan, krijgt het verhaal nog een totaal andere wending en gaat het ineens allemaal heel erg vlug. Ik had hier het idee dat het een klein beetje afgeraffeld werd, dit had van mij nog iets beter uit de verf mogen komen. Iets meer uitgewerkt en afgerond. Nu kwam en gebeurde alles ineens heel plotseling.

Voor een debuut is dit boek zeker de moeite waard om te lezen, het is een verhaal waar je toch steeds nieuwsgierig naar blijft. Ik ben in ieder geval nu wel heel nieuwsgierig naar het tweede deel met Isabel, want ik denk echt dat daar nog wel wat uit te halen valt!

Spanning: 3
Plot: 3,5
Leesplezier: 4 
Schrijfstijl: 3,5
Originaliteit: 4

Psychologie: 3,5

Daarmee kom ik uit op 3,5 kraai voor Hoofdzaak het debuut van Mariska Overman.

Amanda

Hoofdzaak van Mariska Overman

Titel: Hoofdzaak
Auteur: Mariska Overman
Uitgeverij: De Crime Compagnie
300 pagina's


Mariska Overman (46 jaar, Twente) is samen met haar man eigenaar van MORBidee, een communicatiebureau dat de dood bespreekbaar maakt. Ze schrijft als columnist voor verschillende websites over rouw en dood.
“Hoofdzaak” is haar thrillerdebuut.

Specialist Postmortale zorg Isabel Dieudonné heeft twee jaar geleden haar werk als rechercheur vaarwel gezegd na een heftige zaak. Tot nu. Haar halfbroer, rechercheur David Nichols, roept haar hulp in als hij een hoofd op zijn keukentafel vindt. Van wie is dat hoofd? Waarom ligt het in zijn keuken?

Nou er was weinig voor nodig om mijn aandacht voor dit boek te krijgen. 
‘Een hoofd op een keukentafel’. Ja hoor, hier wil ik wel meer van weten.
De start van het boek is dan ook meteen, ‘to the point’ en laten we er geen doekjes omwinden. Het hoofd wordt meteen ter discussie gesteld en vervolgens neemt het verhaal zijn plaats in.

Met een snel tempo volgt de ene ontwikkeling na de andere en vol spanning zit je te wachten of er aanknopingspunten worden gevonden die leiden tot de dader. Maar telkens ontbreken er puzzelstukjes en wordt het een doolhof zonder uitgang. Vermoedens flitsen door je hoofd en telkens worden deze dan weer ontkracht door nieuwe bevindingen.

'De kracht van het leven was nergens zichtbaarder dan in de dood, daar waar het leven juist ontbrak.'

Het rechercheteam onder leiding van Peter zit goed in elkaar en de personages komen tot leven in mijn gedachte. Niets kan mij nu nog stoppen om verder te lezen. Naar het einde toe wordt het plaatje duidelijk en ondanks je eigen interpretatie slaat de laatste zin je dan toch nog even om je oren. Die zie je niet aankomen. 

Mariska heeft een sterk debuut neergezet. Alles klopt gewoon. De gevoelige onderwerpen die ze aansnijdt met betrekking tot scheiding, zelfmoord en kindermishandeling weet ze op een goede manier weer te geven, zonder daar een eigen oordeel in aan te brengen. Ik heb genoten en dit is absoluut een aanrader. 


Plot. : 4,5
Schrijfstijl. : 4,5
Originaliteit : 4
Psychologie : 4
Leesplezier : 5
Spanning. : 4

Ik geef ‘Hoofdzaak’ 4,5 kraai
Danielle
(Deze recensie stond eerder op de website van thrillerlezers)

Mariska Overman over haar boekpersonage Isabel

Ze stond voor me, glimlachend. Ik herkende direct haar gezicht, al heb ik het nooit in het echt gezien. De lange haren in een staart waren net zo bekend. Ze was een fractie kleiner dan ik. Ook dat klopte. Alleen die jas… Ze droeg zo’n lange bruine jas zoals inspecteur Columbo die altijd droeg in de gelijknamige serie, weet je nog? Net toen ik wilde vragen hoe ze in godsnaam aan die jas kwam, werd ik wakker.

Ja, ik droomde. En in die droom zag ik, levensecht, Isabel Dieudonné, het personage dat ik creëerde voor mijn thrillers. Isabel. Anderhalf jaar geleden bestond ze nog niet. En nu zag ik haar in een droom, zoals ik haar bedacht en beschreven heb. Alleen die jas, die klopte niet. In mijn boeken beschrijf ik niet tot in detail de kleding van personages. In mijn tweede thriller Voltooid vermeld ik ergens dat ze een groene parka draagt, dat is zo ongeveer de enige concrete beschrijving van haar kleding. Een bruine Columbo-jas, nee, die noem ik niet, en die heb ik ook nooit in gedachten gehad bij Isabel.

Het zette me aan het denken. In hoeverre gaat een personage dat je zelf bedenkt, leven? Tijdens het schrijven gebeurt het af en toe dat een personage iets zegt of doet dat me verrast. Voor ik zelf schreef, dacht ik altijd dat zo’n opmerking van een auteur onzin was: je typt toch zelf? Dan weet je toch wat er geschreven gaat worden? Inmiddels heb ik aan den lijve ervaren dat het niet zo simpel werkt. Kennelijk werken hersenen af en toe zo snel dat het lijkt alsof er zonder jouw bewuste input iets geschreven wordt. En dat je dan naar je scherm staart en denkt: wat gebeurt er nu?

In mijn droom gebeurde ongeveer hetzelfde. Ik zag ‘mijn’ Isabel, alles klopte, behalve de jas. En ik dacht: wat doe je nu? Ergens in mijn hoofd is Isabel een persoon geworden die, ogenschijnlijk los van mij, dingen doet (of kleding uitzoekt… ;-) ).

Erg fascinerend vind ik dit. Waar eindigt en begint een fictief leven? Uit ervaring weet ik dat je je als lezer erg kunt hechten aan een fictief karakter, in boeken, in films en series. En wat is uiteindelijk ‘echt’? En kan een fictief karakter zich losmaken van zijn of haar schepper? Oftewel, kan Isabel een eigen leven gaan leiden?

Isabel is uiteraard in veel opzichten mij. Ik doneer allerlei persoonlijke eigenschappen en hebbelijkheden aan haar. Dus als zijzelf eigenschappen krijgt die voor mij een verrassing zijn, moet ik misschien eens te rade gaan bij mezelf. Wil ik stiekem, al jaren, die bruine Columbo-jas? 

De boekenkast van Mariska Overman

Mariska Overman is eigenaar van een bureau dat de dood bespreekbaar maakt. Ze schrijft als columnist voor verschillende websites over rouw en dood.
In Mariska heeft altijd de wens gezeten ooit een eigen boek te schrijven. Dat werd Hoofdzaak, een thriller, die dit jaar is verschenen. Ze schreef het in drie maanden tijd. Nadat ze op een vrijdag het manuscript naar de Crime Compagnie had verstuurd, volgde op maandag een uiterst positieve reactie van de uitgever. Na vijf maanden lag het boek in de winkel. Nieuwsgierig als we zijn naar wat schrijvers zelf lezen, kijken we mee in haar boekenkast.


*Hoe divers is jouw boekenkast?

Heel divers. We hebben op drie plekken in huis boekenkasten staan. De kasten in de woonkamer staan vol romans/literatuur, en een beetje non-fictie. Er staat echt van alles in, van 19e-eeuwse Russische literatuur tot David Mitchell (een favoriet!), maar ook boeken over Marilyn Monroe. Een tweede plek is in de kantoorruimte, die staat volgepropt met vakliteratuur over dood, palliatieve zorg, rouw en uitvaart. En dan is er nog mijn werkplek op zolder, daar staan alle theologie- en filosofieboeken en thrillers. 

*Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

Euh, er is niet echt sprake van sortering… De vakliteratuur is wel enigszins gesorteerd op thema, maar de boekenkast in de kamer is een kleine ramp. Of eigenlijk een grote ramp. 

*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt? En waarom die?

De gebroeders Karamazov van Dostojewski: dit boek is het ultieme boek. Het ontroert, zet aan tot denken, is spannend en ondanks dat het meer dan een eeuw oud is, nog steeds zó relevant. 
De verborgen geschiedenis van Donna Tartt: geniaal geschreven, zette me aan het denken, gaf me rillingen, blies me omver. En de proloog… Zo geniaal.
Elementaire deeltjes van Houellebecq: na het lezen was ik dagen van slag. En als een boek dat kan…
Het mooiste boek, letterlijk, is trouwens een Hebreeuws lexicon. Een prachtig oud boek met een mooie kaft.

*Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?

Ja, dat is De gebroeders Karamazov. Ooit wil ik het herlezen (dat doe ik normaal nooit met boeken…).

*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Boeken die ik niet echt goed vond, doe ik makkelijk weer weg. En vanwege ruimtegebrek en vele verhuizingen heb ik al vele honderden boeken weg moeten doen in het verleden. Soms met spijt.

*Lees je veel?
Heel veel. En heel snel. Vroeger las ik zelfs gebruiksaanwijzingen en reclames als ik niets anders voorhanden had…

*Waar lees je het allerliefste?

Thuis op de bank of bij mooi weer in de tuin. Ook in bed wel, maar dan word ik meestal snel moe.

*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

De brief voor de koning van Tonke Dragt. Die heb ik twee keer gelezen, ik vond dat zo gaaf. En Het oneindige verhaal van Michael Ende vond ik ook fantastisch. Ik heb ze vroeger van de bieb gelezen, maar ze staan nu ook bij mijn kinderen in de kast. 

*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

Nee, mijn ouders lazen nooit. En toch fietste ik in mijn eentje naar de bieb als klein meisje, elke week. Ik heb geen idee waar dat vandaan kwam. Het zit in de genen, vermoed ik. Maar welke genen???





*Leen je wel eens boeken uit?

Jawel, maar dat is niet altijd een goed idee gebleken. Ik denk dat er her en der nog wel wat van me ligt…