Hoofdzaak van Mariska Overman

Titel:  Hoofdzaak

Auteur: Mariska Overman

Serie: Isabel Dieudonné deel 1
Uitgeverij: De Crime Compagnie
Publicatiedatum: April 2017
Pagina’s: 300

Cover

Een echt zomer-thriller cover vind ik. Een deel van een lichaam drijvend in het water (zwembad/zee?) Nu met het mooie weer voor de deur een uitnodigende cover maar zou hem niet direct als thriller zien in de winkel denk ik. Als hij op de thriller tafel zou liggen zou ik hem wel even beter bekijken in ieder geval. De achterflap ziet er goed uit, dus ik hoop en verwacht een spannend boek te gaan lezen!

Auteur

Mariska Overman schrijft al jaren blogs en columns over de dood en rouw en samen met haar man heeft ze een communicatiebureau om de dood bespreekbaar te maken. In 2017 debuteerde zij met haar eerste thriller Hoofdzaak over Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg. Momenteel is ze bezig aan het tweede deel met Isabel in de hoofdrol.

Achterflap

Specialist Postmortale zorg Isabel Dieudonné heeft twee jaar geleden haar werk als rechercheur vaarwel gezegd na een heftige zaak. Tot nu. Haar halfbroer, rechercheur David Nichols, roept haar hulp in als hij een hoofd op zijn keukentafel vindt. Van wie is dat hoofd? Waarom ligt het in zijn keuken?

Mening

Het verhaal start gelijk goed, de eerste zin komt gelijk binnen: Het hoofd lag op tafel. De ogen keken verrast de keuken in, alsof ze die voor de eerste keer zagen. Hiermee is de toon gelijk gezet en verwacht je niet anders dan een spannend verhaal. Het is er even in komen doordat de personages worden voorgesteld en de onderlinge verhoudingen nog niet direct helemaal zichtbaar zijn. Maar zodra het verhaal eenmaal loopt, loopt het ook goed. Voornamelijk Isabel wordt erg goed uitgelicht, door de manier van vertellen ben je echt nieuwsgierig naar wat er allemaal in het verleden gebeurt is waardoor ze onder andere gestopt is met recherchewerk. Deze afwisselingen werken goed in het verhaal. Isabel had van mij nog wel iets duidelijker beschreven mogen worden, ik kan nu nog steeds niet echt een persoon voor mij zien. Maar dit komt misschien in het tweede boek beter naar voren.

Het verhaal is niet overal heel erg spannend, maar ondanks dat wordt je toch getriggert om door te lezen, het verhaal maakt je namelijk gewoon nieuwsgierig naar wat er nog staat te gebeuren. Spanning is er echt in pieken en dalen. Psychologisch vond ik dat het verhaal prima in elkaar zat en vooral de psyche van Isabel komt hierin duidelijk naar voren.

Er zaten wel wat onwaarschijnlijkheden in, zoals het deelnemen van David en Isabel aan het onderzoek terwijl het hoofd bij David op tafel gevonden is. Dit zou in het echt niet plaats kunnen vinden, maar dit wordt in het nawoord ook toegelicht waarom hier toch voor gekozen is.

Net op het moment dat je denkt, nou, dit was het dan, krijgt het verhaal nog een totaal andere wending en gaat het ineens allemaal heel erg vlug. Ik had hier het idee dat het een klein beetje afgeraffeld werd, dit had van mij nog iets beter uit de verf mogen komen. Iets meer uitgewerkt en afgerond. Nu kwam en gebeurde alles ineens heel plotseling.

Voor een debuut is dit boek zeker de moeite waard om te lezen, het is een verhaal waar je toch steeds nieuwsgierig naar blijft. Ik ben in ieder geval nu wel heel nieuwsgierig naar het tweede deel met Isabel, want ik denk echt dat daar nog wel wat uit te halen valt!

Spanning: 3
Plot: 3,5
Leesplezier: 4 
Schrijfstijl: 3,5
Originaliteit: 4

Psychologie: 3,5

Daarmee kom ik uit op 3,5 kraai voor Hoofdzaak het debuut van Mariska Overman.

Amanda

Mariska Overman over haar boekpersonage Isabel

Ze stond voor me, glimlachend. Ik herkende direct haar gezicht, al heb ik het nooit in het echt gezien. De lange haren in een staart waren net zo bekend. Ze was een fractie kleiner dan ik. Ook dat klopte. Alleen die jas… Ze droeg zo’n lange bruine jas zoals inspecteur Columbo die altijd droeg in de gelijknamige serie, weet je nog? Net toen ik wilde vragen hoe ze in godsnaam aan die jas kwam, werd ik wakker.

Ja, ik droomde. En in die droom zag ik, levensecht, Isabel Dieudonné, het personage dat ik creëerde voor mijn thrillers. Isabel. Anderhalf jaar geleden bestond ze nog niet. En nu zag ik haar in een droom, zoals ik haar bedacht en beschreven heb. Alleen die jas, die klopte niet. In mijn boeken beschrijf ik niet tot in detail de kleding van personages. In mijn tweede thriller Voltooid vermeld ik ergens dat ze een groene parka draagt, dat is zo ongeveer de enige concrete beschrijving van haar kleding. Een bruine Columbo-jas, nee, die noem ik niet, en die heb ik ook nooit in gedachten gehad bij Isabel.

Het zette me aan het denken. In hoeverre gaat een personage dat je zelf bedenkt, leven? Tijdens het schrijven gebeurt het af en toe dat een personage iets zegt of doet dat me verrast. Voor ik zelf schreef, dacht ik altijd dat zo’n opmerking van een auteur onzin was: je typt toch zelf? Dan weet je toch wat er geschreven gaat worden? Inmiddels heb ik aan den lijve ervaren dat het niet zo simpel werkt. Kennelijk werken hersenen af en toe zo snel dat het lijkt alsof er zonder jouw bewuste input iets geschreven wordt. En dat je dan naar je scherm staart en denkt: wat gebeurt er nu?

In mijn droom gebeurde ongeveer hetzelfde. Ik zag ‘mijn’ Isabel, alles klopte, behalve de jas. En ik dacht: wat doe je nu? Ergens in mijn hoofd is Isabel een persoon geworden die, ogenschijnlijk los van mij, dingen doet (of kleding uitzoekt… ;-) ).

Erg fascinerend vind ik dit. Waar eindigt en begint een fictief leven? Uit ervaring weet ik dat je je als lezer erg kunt hechten aan een fictief karakter, in boeken, in films en series. En wat is uiteindelijk ‘echt’? En kan een fictief karakter zich losmaken van zijn of haar schepper? Oftewel, kan Isabel een eigen leven gaan leiden?

Isabel is uiteraard in veel opzichten mij. Ik doneer allerlei persoonlijke eigenschappen en hebbelijkheden aan haar. Dus als zijzelf eigenschappen krijgt die voor mij een verrassing zijn, moet ik misschien eens te rade gaan bij mezelf. Wil ik stiekem, al jaren, die bruine Columbo-jas?