Pjotr over schrijven

Een boek schrijven


Een jaar of drie geleden kreeg ik een idee. Ik had ooit eens zo’n tegeltje met een boodschap erop aan de muur zien hangen, je kent ze vast wel die tegeltjeswijsheden. Ik kan me niet meer de complete tekst voor de geest halen, maar één zin herinner ik me nog wel: Later, schrijf ik een boek.
De laatste zin ken ik trouwens ook nog: Later is nu.

Dat het daarna nog jaren duurde voordat ik er echt zou beginnen, is weer een heel ander verhaal, maar die tekst is me altijd bijgebleven. Vol goede moed klom ik op een dag in de pen en begon aan mijn manuscript. Ik had geen flauw benul van waar ik mee bezig was. Misschien was dat wel beter ook, want als ik van tevoren had geweten wat ik mezelf op de hals zou halen, was ik er wellicht nooit aan begonnen.

Maar goed. Om een lang verhaal kort te maken; drie jaar later lag daar dan toch ineens mijn debuut. Masterplan. Ik heb er al veel en vaak over verteld.


Toch wil ik er nog wat over kwijt, over dat schrijven.
Ik ben er ondertussen achter gekomen dat er heel veel mensen zijn die het heel goed kunnen, en ik ontdekte dat er ongeveer net zo veel manieren zijn om het te doen.
Maar hoe doe je dat nou, een boek schrijven? Die vraag wordt best vaak aan mij gesteld. Het leek me leuk om mijn manier eens nader toe te lichten.

Gek genoeg begin ik met een proloog. Nu beginnen de meeste boeken daarmee, maar ik schrijf hem ook als eerste. Een lekker proloog is voor mij de voorbode van een goed verhaal. Ik heb er echt tientallen in mijn laptop staan. Ik gooi ze nooit weg, want het zijn feitelijk kleine boekjes in de maak. Een vette proloog bepaalt de sfeer, de feel waarin ik verder wil schrijven.
Het verhaal heb ik als een dun lijntje in mijn hoofd. Van A tot Z. Zo gaaf dan, als je eigen brein plotseling een loopje met je neemt en een plot een andere wending laat nemen. Of dat die ene personage, die eigenlijk de held had moeten zijn, ineens slecht blijkt te zijn. Dat vind ik het mooie aan schrijven; Je hebt een leeg scherm voor je neus en de woorden, de zinnen, de hoofdstukken komen er bijna als vanzelf op terecht. Ik meen het als ik zeg dat ik zelf geen flauw idee heb hoe het verhaal afloopt.

Voor mijn tweede manuscript heb ik een iets andere aanpak geprobeerd. Ik schreef iedere verhaallijn los van elkaar. Iedere personage kreeg een eigen Word-document. Ik deed dit om de ontwikkeling van mijn personage beter te kunnen volgen, maar ook om de draad niet kwijt te raken. Schrijven is eigenlijk net zoiets als puzzelen. Een enorme legpuzzel van ruim tachtigduizend stukjes. Ahhhhh ...


Ik vraag me af hoeveel aspirant schrijvers er zich eigenlijk onder jullie bevinden? Wat is jullie aanpak? Of is er iets dat je nog tegenhoudt?
Denk dan eens aan die tegel. Later is nu!

Pjotr bij het GNM

GNM

Een maand of drie geleden werd ik lid van het GNM, voluit; Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Alleen het woord genootschap al … Want zeg nou eerlijk, wie wil er nou geen lid van een genootschap zijn?
Het leek mij een goed idee om de contributie zo snel mogelijk over te maken, want het jaarlijkse Mystery Diner stond voor de deur.

Een week of twee geleden was het dan zover; met de trein naar Amsterdam en vervolgens op de pont naar de Tolhuistuinen in Amsterdam-Noord. Voor mijn gevoel had ik ergens in een park met heel veel groen terecht moeten komen, maar toen ik halverwege het IJ over de reling van het schip hing, begon ik toch te twijfelen. Ik zag niets anders dan gebouwen. Ik vroeg me af of ik wel op de goede boot was gestapt.

Gelukkig was het maar een klein stukje varen en toen ik weer aan wal stond, lag het complex van de Tolhuistuinen recht voor me. Licht gespannen nam ik het mezelf toch een beetje kwalijk dat ik de uitnodiging maar met een half oog had bekeken. Moest ik de trap nou op … of was het toch af? Ik koos voor het eerste en belandde in het restaurant. Vanuit mijn ooghoek zag ik eigenlijk al waar ik moest zijn maar ik sloot toch netjes aan in de rij en liet me verwijzen naar het zaaltje achter een draaideur aan de zijkant van het complex.

In het midden stond een grote ronde bar. Het leek me op dat moment de veiligste plek om even te gaan hangen maar toen ik een biertje bestelde keek de barjuffrouw me een tikkeltje wantrouwend aan met een blik die leek te vragen: waar is jouw sticker? Damn! Ik moest dus toch echt eerst tussen al die onbekende mensen door lopen om bij de voorzitter een naamplaatje te gaan halen.

Nou ben ik niet bepaald mensenschuw, maar wat moest ik zeggen? Hallo, ik ben nieuw hier. Of hallo, ik ben Pjotr Vreeswijk en mijn eerste boek is net drie weken geleden uitgekomen? Ik voelde me lullig en vroeg me af wat ik hier eigenlijk deed. Ik voelde me een indringer.

Na het stickerincidentje werd het al snel beter. Ik zag mijn grote vriend Max van Olden aan een statafeltje staan. Hij had net als ik een glas bier in zijn hand. Het voelde als een bevrijding. Ken je dat gevoel, dat geluksmoment dat je ervaart als je op zo’n moment een bekende tegenkomt?

Later werd het zelfs echt leuk. We gingen aan tafel en tussen iedere gang wisselden we van plaats. Perfect voor het netwerken. En wat heb ik een leuke mensen ontmoet. Chantal van Mierlo, zij had mijn boek voor de leesclub gelezen, Loes den Hollander, Marlen Beek-Visser, ondertussen een oude bekende van me, Ika, mijn LetterRijn-collega en nog veel meer leuke mensen. O ja, Melissa Skaye - ook al een collega bij LetterRijn - en Linda Jansma heb ik bijna gesproken. De avond was helaas om voordat ik er erg in had.

Terug op het pontje overdacht ik het diner. Het eten was heerlijk, en de biertjes smaakten prima. Maar het mooiste was dat ik achteraf helemaal geen indringer bleek te zijn. Ik hoorde er gewoon bij. Volgend jaar maar weer.

Groetjes Pjotr

Volg mij op twitter of op Facebook