Letterrijn blikt terug

Nog twee weken en dan is 2016 voorbij. Er is dan ook geen ontkomen aan; het is de tijd van terugblikken en goede voornemens. Ook ik kijk in dit blog terug op het afgelopen jaar en werp alvast een blik vooruit naar het jaar dat nog moet beginnen. Voor onze uitgeverij was 2016 een goed jaar. In mei 2017 bestaan we vijf jaar en ook het afgelopen jaar is het ons gelukt om de uitgeverij verder uit te bouwen. Zo langzamerhand beginnen mensen de naam LetterRijn te kennen en als ze dat dan ook nog eens koppelen aan het feit dat wij goede boeken uitgeven, dan zijn we op de goede weg!

Voor 2017 liggen er op dit moment plannen voor het uitgeven vier thrillers, drie Young Adults en twee verhalenbundels. Als al deze plannen ook daadwerkelijk worden gerealiseerd, dan is het jubileumjaar voor LetterRijn ook het meest productieve sinds het ontstaan van de uitgeverij.

Het streven voor 2017 is om in elk geval tien boeken uit te geven. Wanneer je bedenkt dat we op het drukken van de boeken na alles met zijn tweeën doen, dan ligt de lat best hoog, zeker omdat wij absoluut niet willen inleveren op de kwaliteit van onze boeken.

Wij hebben in december nog twee gesprekken in de planning met auteurs van wie wij hopen dat we tot overeenstemming komen en hun boek gaan uitgeven. In beide gevallen gaat het om een Young Adult en om manuscripten waar wij heel graag een mooi boek van willen maken.

Om te zorgen dat er geen belangrijke zaken worden vergeten, sturen wij ruim voor het gesprek de auteur, naast een conceptcontract, alvast de punten die tijdens het gesprek aan bod komen. Zo kan hij/zij zich goed voorbereiden en eventuele vragen en opmerkingen alvast op papier zetten.

Hieronder de punten die in ieder geval besproken worden.

1. Nader kennismaken: uitleg over ontstaan van LetterRijn, wat voor uitgeverij het is en de rolverdeling binnen de uitgeverij;
2. Verwachtingen: wat verwacht jij als schrijver van ons als uitgever en wat verwachten wij van onze auteurs;
3. Het contract: is alles duidelijk of zijn er nog vragen?
4. Begeleiding en redactie, van manuscript tot boek: proeflezers, aanwijzingen, proefdruk;
5. Promotie van het boek: bespreken van verwachtingen vanuit de uitgeverij, ideeën van de auteur met betrekking tot promotie doornemen. Aangeven wat LetterRijn doet aan de promotie van boeken. Het gebruiken van social media, wat doet LetterRijn en wat wordt er verwacht aan actie van de auteur;
6. Cover en vormgeving van het boek;
7. Presentatie van het boek: welke ideeën zijn er en hoe kan LetterRijn deze ondersteunen);
8. Afspraken maken over o.a : verschijningsdatum van het boek, oplage, zaken die de auteur moet doen met betrekking tot social media. Aanmaken van auteurspagina.

Of we na het bespreken van deze punten overgaan tot het tekenen van het contract hangt er vanaf of zowel de auteur als wij het gevoel hebben dat een goede samenwerking mogelijk is. Soms willen een van de partijen daar nog even over nadenken. Dat alleen maar goed, want beter iets langer nadenken en een volmondig ja dan een handtekening zetten onder een samenwerkingsovereenkomst terwijl er nog twijfel is. 

Tijdens zo’n eerste gesprek is het ook erg belangrijk om te kijken of er een ‘klik’ is tussen auteur en uitgever en of we dezelfde ideeën hebben over hoe we gezamenlijk een boek maken waar beide partijen trots op kunnen zijn. Het proces om van een manuscript tot een boek te komen, is namelijk een periode dat je intensief met elkaar moet samenwerken en voor ons is daarvoor die ‘klik’ belangrijk. Juist omdat we een open communicatie en korte lijnen belangrijk vinden.

Het zetten van de handtekening onder het contract is de belangrijke eerste stap op weg naar een boek. Voor het boek daadwerkelijk in de winkels ligt, gaat er nog behoorlijk wat tijd overheen. Ik zie het altijd maar als een zwangerschap; soms heel leuk, soms even stukken minder leuk maar aan het einde van het traject ligt er dan een mooie boekenbaby in de winkels.

Wij kijken in ieder geval uit naar 2017, een jaar waarin wij als uitgever hopelijk weer vaak het geweldige moment mogen meemaken dat het boek van de drukker komt en je na maanden van hard werken voor de eerste keer een exemplaar in handen hebt.

Ik wens jullie namens LetterRijn een heel mooi 2017 toe!

Sandra van Letterrijn

Het lijkt mij zo gaaf om een uitgeverij te hebben, dan mag je lezen voor je werk en kun je dus van je hobby je vak maken.

Dit of iets in gelijke strekking heb ik al best vaak gehoord als ik vertel dat ik samen met Theo een uitgeverij heb. En eerlijk is eerlijk, voordat ik samen met Theo ruim 4 jaar geleden LetterRijn begon, zou ik er waarschijnlijk ook zo over hebben gedacht. De waarheid is echter een compleet andere.

Zolang ik mij kan herinneren, zijn boeken en lezen belangrijk in mijn leven. Ik was zo’n kind dat op woensdag naar de bibliotheek ging om stapels boeken op te halen en die dan op zaterdag weer naar de bieb moest omdat alle boeken al weer uit waren. Ook toen ik volwassen werd, bleef ik een veellezer, minimaal vier boeken in de week werden er verslonden. Tijdens en na mijn studietijd las ik vooral veel literatuur en zo af en toe eens een thriller. Toen ik eenmaal ging werken, werden dat steeds vaker thrillers en als ik tegenwoordig al aan het lezen van een boek toekom, dan is dat negen van de tien keer een thriller en dan niet zo’n softe, maar graag één met veel detail en het liefst ook lijken. Als ik een boek lees en er is na vijftig pagina’s nog steeds niemand op een gruwelijke manier vermoord, dan begin ik er al een beetje de pest in te krijgen. Bizar wel, want ik ben in het dagelijks leven de vriendelijkheid zelve en tegen iedere vorm van geweld. Maar goed, lezen dus, of eigenlijk: niet lezen dus.

Sinds we een uitgeverij hebben is het lezen van een boek puur voor mijzelf en de ontspanning, een luxe en iets wat bijna nooit meer gebeurd. Ik denk dat ik op dit moment hoogstens twaalf boeken per jaar lees, waarvan dan zeven in de vakantie. Aangezien wij die vakantie dit jaar oversloegen, vrees ik dat ik voor 2016 niet verder kom dan drie à vier boeken.  

Zo weinig lezen voor de ontspanning is eigenlijk bizar, want lezen maakt nog steeds een belangrijk deel van mijn leven uit, en nu dus ook van mijn werk. Dat gebeurt tegenwoordig op een compleet andere manier dan voordat we een uitgeverij hadden. Ik lees nog steeds dagelijks. Uiteraard is dat voor een deel de mail die LetterRijn ontvangt, maar daarnaast scan ik de manuscripten die mensen ons toesturen, om te zien of het iets is wat eventueel naar de proeflezers gestuurd zou kunnen worden. En als een manuscript in onze ogen de potentie heeft om uitgegeven te worden, dus naar een aantal geselecteerde proeflezers gaat, dan lees ik het hele manuscript. Als dat alles leidt tot een: ja, wij willen dit uitgeven, dan lees ik het manuscript voordat Theo aan de redactie begint en zet ik het vol vragen. Want redactie, daar moet ik mij vooral niet mee bemoeien maar wat ik wel kan en doe is heel het heel kritisch lezen en vervolgens vragen stellen bij situaties die in mijn ogen niet kloppen, zinnen die ik niet duidelijk genoeg vind, enz. De manier waarop wij binnen LetterRijn omgaan met de bij ons binnengekomen manuscripten, daar zal ik later nog eens uitgebreider over schrijven.

Dit blog ging over lezen, en dat ik het voor mijzelf lekker en ontspannen een boek lezen soms zo mis. Want ja, wij geven mooie boeken uit en natuurlijk, die heb ik allemaal gelezen. Maar dat is toch anders.

In mijn boekenkast hebben sommige boeken een roze sticker, om precies te zijn hebben nu veertig boeken zo’n sticker. Dat zijn de boeken die ik nog moet lezen. En dat aantal neemt alleen maar toe, want ik blijf boeken kopen. Ik vrees daarom dat ik binnenkort ook weer nieuwe roze stickers zal moeten aanschaffen. Ik neem mij  bijna dagelijks voor om nu echt weer eens gewoon voor mijn plezier aan een boek te beginnen. Maar als ik klaar ben met werken en met zaken als huishouden, eten koken etcetera, dan ben ik vaak gewoon te moe en lamlendig en ontbreekt mij de energie die ik nodig heb om vol overtuiging een boek in te duiken. Dan ga ik toch maar weer lui op de bank hangen en vul ik mijn avond met het kijken van series op Netflix, want het lezen van ondertitels lukt dan nog net.

Vanuit mijn kast staren mijn boeken mij dan aan en roepen mij toe: lees mij, lees mij dan en iedere dag als ik de tv uitschakel om vervolgens naar mijn bed te gaan, denk ik weer: morgen ga ik echt aan een boek beginnen.

Het mag dan waar zijn dat het beginnen van een uitgeverij betekent dat boeken en lezen mijn werk zijn geworden, maar ik moet er nu wel voor zorgen dat mijn werk ook weer mijn hobby wordt.

Pjotr bij het GNM

GNM

Een maand of drie geleden werd ik lid van het GNM, voluit; Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Alleen het woord genootschap al … Want zeg nou eerlijk, wie wil er nou geen lid van een genootschap zijn?
Het leek mij een goed idee om de contributie zo snel mogelijk over te maken, want het jaarlijkse Mystery Diner stond voor de deur.

Een week of twee geleden was het dan zover; met de trein naar Amsterdam en vervolgens op de pont naar de Tolhuistuinen in Amsterdam-Noord. Voor mijn gevoel had ik ergens in een park met heel veel groen terecht moeten komen, maar toen ik halverwege het IJ over de reling van het schip hing, begon ik toch te twijfelen. Ik zag niets anders dan gebouwen. Ik vroeg me af of ik wel op de goede boot was gestapt.

Gelukkig was het maar een klein stukje varen en toen ik weer aan wal stond, lag het complex van de Tolhuistuinen recht voor me. Licht gespannen nam ik het mezelf toch een beetje kwalijk dat ik de uitnodiging maar met een half oog had bekeken. Moest ik de trap nou op … of was het toch af? Ik koos voor het eerste en belandde in het restaurant. Vanuit mijn ooghoek zag ik eigenlijk al waar ik moest zijn maar ik sloot toch netjes aan in de rij en liet me verwijzen naar het zaaltje achter een draaideur aan de zijkant van het complex.

In het midden stond een grote ronde bar. Het leek me op dat moment de veiligste plek om even te gaan hangen maar toen ik een biertje bestelde keek de barjuffrouw me een tikkeltje wantrouwend aan met een blik die leek te vragen: waar is jouw sticker? Damn! Ik moest dus toch echt eerst tussen al die onbekende mensen door lopen om bij de voorzitter een naamplaatje te gaan halen.

Nou ben ik niet bepaald mensenschuw, maar wat moest ik zeggen? Hallo, ik ben nieuw hier. Of hallo, ik ben Pjotr Vreeswijk en mijn eerste boek is net drie weken geleden uitgekomen? Ik voelde me lullig en vroeg me af wat ik hier eigenlijk deed. Ik voelde me een indringer.

Na het stickerincidentje werd het al snel beter. Ik zag mijn grote vriend Max van Olden aan een statafeltje staan. Hij had net als ik een glas bier in zijn hand. Het voelde als een bevrijding. Ken je dat gevoel, dat geluksmoment dat je ervaart als je op zo’n moment een bekende tegenkomt?

Later werd het zelfs echt leuk. We gingen aan tafel en tussen iedere gang wisselden we van plaats. Perfect voor het netwerken. En wat heb ik een leuke mensen ontmoet. Chantal van Mierlo, zij had mijn boek voor de leesclub gelezen, Loes den Hollander, Marlen Beek-Visser, ondertussen een oude bekende van me, Ika, mijn LetterRijn-collega en nog veel meer leuke mensen. O ja, Melissa Skaye - ook al een collega bij LetterRijn - en Linda Jansma heb ik bijna gesproken. De avond was helaas om voordat ik er erg in had.

Terug op het pontje overdacht ik het diner. Het eten was heerlijk, en de biertjes smaakten prima. Maar het mooiste was dat ik achteraf helemaal geen indringer bleek te zijn. Ik hoorde er gewoon bij. Volgend jaar maar weer.

Groetjes Pjotr

Volg mij op twitter of op Facebook