De dwalenden van Samantha Stroombergen

 

Wat vind ik van de cover?
Veel groen en oranje voor deze cover, ook de titel opvallend in oranje, en een roodharig meisje met een oranje jas op een grasveld. Pakkende covertekst 'Het weiland is donker en koud. Het meisje had geen schijn van kans. Waarom moest ze sterven?'

Wat verwacht ik van tevoren?
Ik las nog niet eerder iets van deze schrijfster, dit wordt dus een eerste kennismaking. Maar dan wel gelijk met deel 3 uit een reeks. Ik, die dan zo00 van lezen op volgorde hou, zie het als een uitdaging om op dit punt in te stappen. Benieuwd hoe me dit zal bevallen.

● De wereld bestaat uit wensen. Of beter gezegd, uit mensen met wensen: grote en kleine, brandende en verdovende, obsessieve en vernietigende. Over dingen die je nooit gedaan hebt of wel hebt gedaan en nooit meer terug kunt draaien. Het is interessant, dacht hij, dat de ene wens op het punt staat in vervulling te gaan, terwijl de andere als een zeepbel uiteenspat.

Mijn recensie:
De eerste paar zinnen van het boek raken me meteen, zodat ik deze gelijk als een quote markeer, best wel bijzonder zo vroeg in het boek.

Tijdens het lezen voelt het alsof ik op de één of andere manier maar moeilijk in het verhaal kom. Ik leer wel vlot personages en gebeurtenissen kennen, maar het voelt alsof het niet allemaal 'blendt', op 1/5 van het boek hoop ik maar dat hier nog verandering in komt.

Het spelletje tussen de veroordeelde moordenaar en de jonge politievrouw/slachtoffer doet mij op een bepaald moment qua machtsverhouding denken aan Hannibal Lecter en Clarice Sterling in Silence of the Lambs; ook in dit verhaal speelt de quid-pro-quo. De moordenaar wil in ruil voor zijn hulp bij een mogelijke copycat onder de huid van de agente kruipen. Ook in andere recente boeken ben ik dit tegengekomen, is dat een nieuwe trend?

Het verhaal op zich is helemaal ok, maar toch lijkt het voor mij af en toe of er samenhang tussen de verschillende hoofdstukken ontbreekt, waardoor het verhaal soms niet echt lijkt te vlotten. Langs de andere kant moet ik wel toegeven dat ik, ondanks het feit dat ik er dus eigenlijk niet van hou om midden in een reeks in te stappen, het mij toch niet stoort dat ik er niet van het begin bij was, gebeurtenissen uit het verleden die er toe doen worden min of meer vluchtig aangehaald en dus ben ik voldoende mee met het verleden.

De ontknoping van het verhaal heeft meer dan één verrassing in petto, dat is een absolute meerwaarde voor het boek. Altijd prettig als niet voor de meest voor de hand liggende uitwerking wordt gekozen!

Vooral pakweg het derde deel van het boek kon me zeker bekoren, en als dat nu net het laatste deel is, is dat natuurlijk wat blijft hangen als je het boek dichtklapt, nog een positief punt voor deze auteur.

Ik ga voor dit boek uitkomen om een eindoordeel van 3 kraaien, een goed boek, garant voor een aantal fijne uren lezen!

Karin V

Win De dwalenden van Samatha stroombergen

 Rechercheur Léon Coeur en zijn nicht Hanna worden geconfronteerd met het nooit echt verwerkte trauma uit Hanna’s jeugd: de moord op haar beste vriendin

Rechercheur Léon Coeur ontvangt een polaroidfoto van een doodsbang tienermeisje in een donker weiland. Op de achterkant staan coördinaten. Léon ziet direct de overeenkomsten met de omstandigheden waarin Lena Delfosse werd gevonden, de beste vriendin van zijn nichtje Hanna, die ruim tien jaar geleden werd vermoord. Als hij op de locatie arriveert, blijkt het meisje al dood te zijn. Hoewel Léon zich om gezondheidsredenen had voorgenomen het rustiger aan te doen, kan hij deze zaak onmogelijk aan iemand anders overlaten. Adam Rooijmans, Lena’s moordenaar, zit nog steeds vast in de gevangenis in Vught, dus de vraag is: wie is hem aan het kopiëren en waarom?

Voor Hanna, die haar trauma na vele moeilijke jaren eindelijk achter zich begon te laten, komt de copycatmoord als een grote klap. Voor haar eigen bestwil mag ze zich van haar baas bij de politie niet bezighouden met de zaak. Dan laat Adam Rooijmans doorschemeren dat hij bereid is te vertellen wat hij weet. Op één voorwaarde: Hanna is de enige met wie hij wil praten. En ze moet alleen zijn.

Onze vraag: Welke prijs won Samantha Stroombergen met een eerder boek?

Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv De dwalenden.

Zij die zwijgt van Samatha Stroombergen

Titel: Zij die zwijgt

Auteur: Samantha Stroombergen

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: juni 2020

Recensie door: Jaimy

Kraaien: 4

Samantha Stroombergen won de Gouden strop met haar debuutthriller ‘De witte kamer’. Gelukkig hoeven we nog geen afscheid te nemen van Léon Coeur en zijn nichtje Hannah, want in ‘Zij die zwijgt’ keert dit gouden duo weer terug.

Ondanks dat het dus om een tweede deel in een serie gaat kan het boek ook los gelezen worden.
Leuker is natuurlijk om het op volgorde te lezen, zodat je net wat meer achtergrondinformatie hebt over Léon en Hannah.
In ‘Zij die zwijgt’ wordt er over hun verleden gepraat, maar niet over uitgeweid, wat voor de lezers van ‘De witte kamer’ fijn is, omdat het geen herkauwde info is maar wat voor een nieuwe lezer als gemis ervaren kan worden.
De personages zijn derhalve goed genoeg uitgewerkt om er toch een connectie mee te voelen.

Léon en Hannah duiken in een nieuw avontuur bij de politie van Leiden. Hannah heeft besloten haar stage daar te lopen en Leon werkt er als rechercheur.
Wanneer Vera, de verloofde van een bekende politicus, wordt aangevallen en in het ziekenhuis belandt lijkt het op het eerste gezicht geen zaak voor Léon en zijn team.
Toch trekt het hun aandacht maar omdat Vera niet praat sinds de aanval komen ze geen stap verder.
De dood van een bekende YouTuber past meer in hun taakomschrijving en omdat er geen enkele overeenkomst lijkt tussen de aanval op Vera en deze moord, worden de zaken dan ook als twee aparte behandelt. Toch knaagt er iets bij het team en de zaken worden dieper onderzocht.
Is er toch een link? En waar moet deze dan gezocht worden?

Het verhaal kent vele lagen, die door Stroombergen goed uitgewerkt zijn. Er worden verschillende lijntjes gemaakt en de verdachten stapelen zich al snel op.
Als lezer zit je middenin het avontuur en word je net zo radeloos als Léon en zijn team als elke strohalm op niets lijkt uit te komen. Toch blijken ze uiteindelijk op een goed spoor te zitten, maar helaas gaat de zoektocht naar de dader hun niet gemakkelijk af en krijgen we zelfs nog een dode te betreuren.

‘Zij die zwijgt’ bevat alle elementen voor een topthriller: een pakkend en verrassend plot, menselijke personages, onverwachte wendingen en een aanhoudende spanning.
Een verhaal dat wederom smaakt naar meer en iets zegt me dat we Léon en Hannah nog terug gaan zien. 

Verwachte boeken voor april deel 4

Op 6 april

Op klaarlichte dag wordt in de Achterhoek een vrouw van haar fiets gesleurd en ontvoerd. Een dag later treft een wandelaar haar naaktelichaam aan in het bos. Het is doorboord met messteken en op haar onderarm zijn cijfers gekrast. Een paar weken later verdwijnt in dezelfde regio opnieuw een fietsster. De vrouw is door verdrinking om het leven
gebracht, met een speelkaart in haar hand geklemd.
Ondanks intensief speurwerk van de recherche blijft de toedracht een mysterie. Dan valt er een derde slachtoffer. De rechercheurs vermoeden dat het steeds om één dader gaat: de drie slachtoffers waren allen stevige vrouwen met lang blond haar van een jaar of veertig.





Op 23 april

Het spectaculaire nieuwe boek van Graham Moore dat leest als een spannende film. Making a Murderer meets Dertien van Steve Cavanagh in De laatste stem!

Wanneer Jessica Silver, erfgename van een vastgoedfortuin, vermist raakt en al het bewijs in de richting van haar Afro-Amerikaanse leraar Bobby Nock wijst, lijkt zijn veroordeling onvermijdelijk. Toch weet jurylid Maya Seale het vonnis van een van de meest sensationele zaken van het decennium te beïnvloeden. De uiteindelijke beslissing om Bobby Nock vrij te spreken zal elk jurylid de rest van hun leven achtervolgen.
Tien jaar later wordt er een documentaire over de oude zaak gemaakt, precies op het moment dat Maya zelf van moord wordt beschuldigd. De zaak blijkt nog lang niet gesloten te zijn. Kan ze daarmee haar eigen onschuld bewijzen?
Terwijl het hedendaagse onderzoek naar de moord zich ontvouwt, vertellen de juryleden individueel het verhaal achter de gebeurtenissen die zich tien jaar geleden voltrokken tijdens de beraadslaging.


Op 14 april

Liv en Gerry, een succesvol stel dat festivals organiseert, besluiten een weekje te gaan relaxen in Andalusië. Om hun puberzoon Pepijn te paaien, beloven ze ook te gaan surfen in het hippe Tarifa.
Na een avondje romantisch corona's drinken bij een beachclub komt hun zoon niet terug van stappen. Hij is ook de dag erna nergens te bekennen. Behalve een golf paniek, krijgen Liv en Gerry veel vragen en onbegrip over zich heen. Wat zou er gebeurd kunnen zijn? Hadden ze beter op hem moeten letten?
Tegen de stroom kritiek in moeten ze uitvinden wat er aan de hand is. Al gauw wordt duidelijk dat Pepijn dicht bij de gevaarlijke onderwereld schuilgaat achter het vrolijke partystadje Tarifa… Maar kunnen Liv en Gerry elkaar eigenlijk wel vertrouwen?







Op 21 april

Op een zeer koude nacht strompelt een jonge vrouw met een bloedende hoofdwond en zonder schoenen langs de Leidse grachten. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht, waar ze zich hult in hardnekkig stilzwijgen. Rechercheur Léon Coeur wordt erbij gehaald, maar als blijkt dat de -gewonde vrouw de verloofde is van een bekende politicus, moet hij de zaak overdragen aan een rivaal.


Ondertussen wordt het lichaam van de populaire YouTuber Ceyda Yilmaz in haar huis aangetroffen. Léon onderzoekt samen met zijn nichtje Hanna, studente criminologie, de plaats delict. Als ze daar een cryptisch bericht van de moordenaar vinden, komen ze erachter dat er misschien een verband is met de mishandelingszaak. Ceyda is waarschijnlijk niet het eerste dodelijke slachtoffer, en als Léon en Hanna niet opschieten ook niet het laatste…



Op 2 april

Kom je zomervakantie bij mij doorbrengen. Ik moet je wat vertellen. Iets van levensbelang.
Wanneer Maud dit bericht van haar tante Josie in Ierland krijgt, is haar nieuwsgierigheid gewekt. Bovendien wil ze dolgraag weg uit Nederland. Maar als ze bij het witte huis van haar tante aankomt, wordt haar leven op zijn kop gezet. Maud raakt verzeild in een mysterieuze zoektocht naar haar afkomst, die haar kriskras door een duister Ierland voert.

De witte kamer van Samantha Stroombergen

Titel:               De Witte Kamer
Auteur:           Samantha Stroombergen
Uitgeverij:      De Boekerij

Recensie:       Baukje

Waardering:   Twee kraaien

Achterflap

Een ijzersterk, spannend thrillerdebuut van een nieuw Nederlands talent.

In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter. Rechercheur Léon Coeur is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn team niet zonder hem kan. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert.

Als blijkt dat de journalist is onderworpen aan een wrede Midden-Oosterse marteltechniek, opsluiting in een volledig witte kamer, vermoeden ze dat hij te veel wist over de recente terroristische aanslag in Amsterdam. Was hij een complot op het spoor? Was de werkelijke dader van de aanslag wel de vluchteling die samen met de bom tot ontploffing kwam? Stukje bij beetje komen Léon en Hanna dichter bij de angstaanjagende waarheid.

De cover

Een voornamelijk witte cover. In een witte kamer ligt een in het wit geklede vrouw met lang donker haar en met gesloten ogen. De titel en naam van de auteur staan in eenvoudig maar prominent lettertype diagonaal geschreven.

Mijn mening

Na het verhaal gelezen te hebben past de cover goed bij het verhaal. Verder is het gewoon een wat saaie, veilige afbeelding.

Het verhaal

In een park in Leiden wordt het lichaam gevonden van een man. Hij mist zijn ogen en heeft een vijf op zijn buik gekerfd staan.

Léon Coeur, een geschorst rechercheur, hoort van het misdrijf en in plaats van naar zijn vervangende werk te gaan, les geven op een hoge school, snelt hij zich naar de plaats delict.

Het lichaam blijkt van de journalist Jeffrey Holt te zijn, werkzaam voor tijdschrift Verbum. Holt doet onderzoek naar terroristische motieven in Nederland. Ondanks zijn schorsing duikt Coeur meteen op de zaak.

Zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert en als jonge puber slachtoffer is geweest van een ernstig misdrijf, wil van haar oom Léon meer weten over de dader van dit misdrijf. Hanna wil ook graag weten wat er tien jaar geleden met haar vriendin is gebeurd, die eveneens slachtoffer was,  maar daarbij het leven liet. Coeur belooft Hanna haar daarbij te helpen echter wel onder zijn voorwaarden, zij moet hem eerst helpen bij zijn illegale onderzoek naar de moord op Holt.

Holt blijkt opgesloten geweest te zijn in een witte kamer. Een marteltechniek die in het Midden-Oosten vaker gebruikt wordt. Hebben de in Nederland gepleegde terroristische aanslag en de moord met Holt met elkaar te maken? En zijn beide daders inderdaad afkomstig uit het Midden-Oosten? Of moet de dader van de moord op de journalist veel dichterbij huis worden gezocht?

Mijn mening

Het idee van het verhaal is goed. Ook de eerste bladzijden van het boek pakten me meteen. Maar dit veelbelovende begin taande snel en als het boek geen recensie-exemplaar was geweest, vraag ik me af of ik het uit had gelezen.

De personages zijn vlak en maken weinig tot geen ontwikkeling door. Ze zijn niet boeiend en de manier waarop ze op elkaar reageren is met grote regelmaat warrig en ongeloofwaardig.

De dialogen zijn ronduit slecht geschreven. Ik weet dat dit boek een debuut is, maar ook dan verwacht ik meer dan een amateuristisch niveau. Zeker wanneer het boek bij een serieuze uitgeverij als De Boekerij is uitgegeven.

Daarnaast gebruikt Stroombergen zo ver gezochte metaforen dat ik me serieus afvraag hoe ze deze überhaupt gevonden heeft, want eerlijk is eerlijk, dat is best knap. Zelf raakte ik er alleen maar meer van in verwarring wat het al weinige leesplezier niet beter maakte.

Wat me echter enorm stoorde waren de enorme fouten in het boek. Over een d of t teveel of te weinig, daar lees ik overheen.

Maar een overhemd dat in stukken gescheurd op de vloer van een ambulance ligt en even later in het ziekenhuis wordt uitgetrokken lijkt, nee, zo’n inconsistentie stoort me enorm. Of het slachtoffer van de steekpartij heeft altijd een reserve overhemd in zijn achterzak zitten voor het geval dat hij wordt neergestoken en hij toch graag goed gekleed indruk wil maken op die kekke verpleegster. Dan heb ik niets gezegd.

Dan het feit dat een rechercheur, voordat hij de plaats delict betreedt wel handschoenen aantrekt maar pas na enig rondbanjeren een paar slofjes over zijn schoenen doet, vind ik wat bijzonder. Nog vreemder wordt het dat deze rechercheur vervolgens wat opraapt en dan zijn mouw over zijn, gehandschoende, hand trekt om geen vingerafdrukken achter te laten.

Deze fouten horen niet in een boek. En zeker niet in een boek waarin in het dankwoord toch best wat namen uit de boekenwereld worden genoemd, als meelezer. Laat ik het zo zeggen, ik zou niet in het dankwoord van zo’n boek willen staan, als ikzelf ook nog wat te verkopen had in boekenland.

Tot slot dan de spanning en het plot. Over het eerste kan ik kort zijn. Dat is er nauwelijks. Het plot is dan wel weer enigszins een verrassing maar dat komt vooral doordat het net zo ver gezocht is als de door Stroombergen bedachte metaforen, dan dat het een goed gevonden pareltje is.

De Witte Kamer en De Gouden Strop

Omdat De Witte Kamer op de shortlist staat voor De Gouden Strop ben ik dit boek gaan lezen. Tenslotte verwacht ik dat op deze lijst de vijf beste thrillers van Nederland staan van dat jaar. En natuurlijk kunnen smaken verschillen, maar ik verwacht daar geen boek met fouten, tenenkrommende dialogen en platte en ongeloofwaardige personages. Zeker niet als een debuut, zoals De Witte Kamer is, deze lijst haalt.

Voor De Schaduwprijs kan de jury uit een stuk of 15 a 20 debuten kiezen. Mits de uitgevers van deze boeken hebben betaald om überhaupt kans te maken op een plekje op deze lijst. Want voor niets gaat alleen de zon op, zeker in prijzenland.

Voor De Gouden Strop zal het aantal titels waaruit gekozen kan worden toch rond de 100 liggen. En met alle respect, wat heeft de jury in vredesnaam gebruikt tijdens het lezen van De Witte Kamer, om dit boek te nomineren als één van de 5 vetste thrillers van dit jaar?! Of, wat heeft De Boekerij hiervoor betaald?

De Nederlandse thrillermarkt heeft het zwaar. De auteurs moeten opboksen tegen een hoop buitenlands geweld. Als je dan een keer de Nederlandse thriller een kans wil geven kan ik me voorstellen dat juist ‘De Spannende Boekenweken’ daar dé gelegenheid voor is. En wat doe je dan, als authentiek Nederlands thrillerbroekie in de boekhandel, dan pak je een boek van de shortlist. De Witte Kamer bijvoorbeeld, van Samantha Stroombergen.

Nou, dan weet ik zeker dat er weer een lezer, geen authentieke Nederlandse thriller meer koopt. Want als dit het niveau is voor het Nederlandse spannende boek, dan pak je een buitenlandse auteur.

En ja, ik geloof best dat Stroombergen haar best gedaan heeft op haar debuut en dat ze reteblij is met haar plek op de shortlist van De Gouden Strop. Maar de jury moet zich kapot schamen naar al die goede Nederlandse thrillerauteurs die de belangrijkste prijs in hun vakgebied aan hun neus voorbij zien gaan ten gunste van een goed verhaal met een bijzonder beroerde uitwerking.

Schrijfstijl   1

Leesplezier  2

Spanning  1

Plot  2

Originaliteit  4

2 Kraaien

De witte kamer van Samantha Stroombergen

Recensie De witte kamer

Datum recensie: 23 februari 2019

Titel: De witte kamer

Auteur: Samantha Stroombergen

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij BV

Jaar uitgifte: juni 2018

Recensie door: Jacqueline

Cover

De cover is er een die me intrigeert en ziet er goed uit. Na de achterkant te hebben gelezen weet ik zeker dat ik dit boek wil lezen.

Achterflap

In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter. Rechercheur Léon Coeur is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn team niet zonder hem kan. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert.

Als blijkt dat de journalist is onderworpen aan een wrede Midden-Oosterse marteltechniek, opsluiting in een volledig witte kamer, vermoeden ze dat hij te veel wist over de recente terroristische aanslag in Amsterdam. Was hij een complot op het spoor? Was de werkelijke dader van de aanslag wel de vluchteling die samen met de bom tot ontploffing kwam? Stukje bij beetje komen Léon en Hanna dichter bij de angstaanjagende waarheid.

Mijn mening

Na een begin van verschillende gebeurtenissen waar ik geen touw aan kon vast knoppen kwam ik in een superspannende en boeiende thriller terecht waarvan de grote lijn mij al snel duidelijk werd. In het begin heb ik dan ook wel even getwijfeld of ik door zou lezen of niet. Maar wat ben ik blij dat ik de juiste keuze heb gemaakt om door te lezen. Zelf vind ik dat de ontwikkeling van Hanna haar personage, die in haar jeugd een traumatische ervaring heeft meegemaakt en gedurende het verhaal ook weer genoeg voor haar kiezen krijgt, goed door Samantha is neergezet. Maar ook Léon wordt in bepaalde situaties een spiegel voorgehouden en aangezien ik persoonlijk wel van zelfreflectie ben, vind ik het fijn wanneer dit in een verhaal gebruikt wordt. Het zet mij in ieder geval weer even aan het denken.

Samantha heeft mij met haar thrillerdebuut dan ook aangenaam verrast met een plot die ik niet had kunnen bedenken en zeker niet had voorspeld!

Dit boek krijgt van mij:

3,5 kraaien

De witte kamer van Samantha stroombergen

Een witte cover met daarop een liggende dame in het wit gekleed, lang donker krullen haar. Is ze dood? Slaapt ze? De titel van het boek De Witte Kamer past bij de cover, refereert direct aan de witte kamer.

Het boek is het debuut van Samantha Stroombergen en wordt aangekondigd als een ijzersterk debuut. Misschien legt deze boude uitspraak de lat onnodig hoog voor het lezen.

De hoofdpersonages in het boek zijn rechercheur Léon Coeur die op non actief staat vanwege een intern onderzoek die samen met zijn criminologie studerend nichtje Hanna een doorbraak in een onderzoek probeert te bereiken. Dit gegeven is niet bijster origineel. Hoofdpersoon Hanna deed me af en toe denken aan Kyra uit de Noordzee moorden.

De achtergrond van de moord op een journalist, een aanslag tijdens de dodenherdenking op de Dam, waarbij het de vraag is wie er achter deze aanslag zit (wellicht zelfs een Nederlander met als de doel de haat jegens Moslims te stimuleren) is wel eigentijds.

Hanna helpt Léon om de dood van de journalist te onderzoeken. Ondertussen kampen zowel Hanna als Léon met allerlei privéproblematieken. Zo is het beste vriendinnetje van Hanna ontvoerd vermoord toen ze 13 jaar oud waren en voelt Hanna zich daar schuldig over en depressief, kampt Léon met de naweeën van het interne onderzoek en in zijn privéleven met ongewenste kinderloosheid.

Hoewel het boek zeker een goede spanningsopbouw heeft heb ik me toch van tijd door de pagina’s heen moeten worstelen. Door de vele thema’s en problematieken die een plek moeten krijgen in het boek raakte ik soms verward. De vele namen die langskwamen, de vele emoties die opspeelden, de vele gedachten die in bijzinnen werden weggeschreven, zowel op het gebied van werk als privé maakten het verhaal af en toe rommelig. Het was soms gewoon te veel van alles om het overzicht te houden en de lijn van het verhaal helder te krijgen.  Ook kwam ik teksten tegen die niet lekker liepen: ‘Binnen een paar tellen lag hij bovenop haar en pinde haar armen boven haar hoofd’ en ‘..zodat ze de volgende keer een stuk opzichter kon laten merken dat ze naar huis wilde’

Ik denk dat de schrijfster beter wat had kunnen doseren in alle thema’s en zaken iets meer had kunnen uitwerken. Want in de basis heeft het thema van het boek echt potentie.

Het boek is ook spannend en de ontknoping is ook onverwacht. Het lezen zelf vond ik van tijd tot tijd alleen wat taai.

3 kraaien

Annemarie

Op de thee... met Samantha Stroombergen

Samantha Stroombergen (1990) is een thrillerauteur én boekenwurm. Op 5 juni  verscheen haar debuutthriller, De witte kamer, bij Uitgeverij Boekerij. Daarnaast werkt ze als copywriter voor een multinational, recenseert ze thrillers voor Hebban en blogt ze over boeken voor Readalicious.
Voor Thrillerlezers dronk ze een kop thee...

Hoe belangrijk is Social Media voor je?
Eerlijk gezegd heb ik daar een haat-liefdeverhouding mee. Ik vind social media fijn omdat ik het tof vind te volgen wat oude studiegenoten bijvoorbeeld doen – sommigen zijn echt met mooie projecten bezig. En het is een goede manier om te weten wat er speelt en makkelijk contacten te leggen. De keerzijde is dat ik het lastig vind social media goed bij te houden. Ik plaats niet veel, ook omdat ik me ‘schuldig’ voel als ik alleen aan het zenden ben. Reageren op anderen is wel zo leuk, maar dat kost stiekem toch best wat tijd.

Aan welk huishoudelijk klusje heb jij een grote hekel?
Afwassen! Gelukkig heb ik sinds vorig jaar een vaatwasser. Ik hou sowieso niet van het huishouden doen. Dan denk ik altijd: ik zou nu kunnen lezen of schrijven.

In welk boek zou jij de hoofdpersoon willen zijn?
Dit is echt een heel cliché antwoord waarschijnlijk, maar de Harry Potter-boeken. Ik bedoel, wie wil er nou niet lessen volgen over het transformeren van een ketel naar een kat, vliegen op een bezemsteel en boemannen verslaan met je toverstok? En natuurlijk zou ik ook in de magische wereld een thrillerauteur zijn. Over een Schouwer die jacht maakt op een duistere tovermoordenaar… Wat een opties je dan ineens hebt!


Met wie zou jij voor één dag willen ruilen?
Met Donald Trump, om zijn ontslag te regelen en een strengere wapenwet in gang te zetten. Dat zou een mooie dag zijn. Jammer dat zoiets niet te realiseren is in één dag.

Waar heb je het laatst een foto van gemaakt?
Even spieken. Ah, dat is van een berichtje dat een collega schreef in mijn notitieboekje. Ik heb zo’n ‘whiteboard’-boekje en je kunt alles wat je schrijft weer met een doekje wegvegen. Ik maakte een foto van wat ze schreef, want ik vond het een leuk berichtje. Ze wilde overigens graag een pagina wissen, vandaar dat ze ook zelf iets moest schrijven.

Wat leest het team in juni

De maand juni is al over de helft en we (het team) zijn allemaal druk aan het lezen. Er zijn deze maand gelukkig nog weinig niet-zo-leuke boeken voorbij gekomen. Maar dat kan natuurlijk zo veranderen bij het volgende boek wat je in je handen krijgt.



Annemarie zit veelvuldig momenteel in de figuurlijke leesstoel en levert de ene mooie recensie na de andere in. Zo maakte ze o.a een mooie recensie over Gespleten het nieuwe boek van Karin Slaughter. Net als mij was ze helemaal verkocht door Een goede dochter, het vorige boek. De nieuwe zat ze erg te twijfelen, omdat ze hem net wat minder vond. Dus werd het 4,5 kraai. Lilian las het boek ook en gaf het wel de volle mep van vijf. Haar recensie kan je eventueel hier lezen
Annemarie is deze week bezig in De witte kamer van Samantha Stroombergen. Een debuut . De samenvatting begint met dat een wandelaar een uitgemergeld lichaam vindt met een 5  in het lijfgekerfd.  Lekkere start voor een echte thriller zou ik zo zeggen. Daarna zal Stalker in de nacht graag ter hand genomen worden. De opvolger van Het meisje in het ijs van Robert Bryndza. Ik mocht hem zelf al lezen en ik vond het weer een echt lekkere thriller. Veel mensen vergelijken deze auteur met Arlidge. Ik zie die vergelijking dan niet helemaal, maar ik ben geen Arlidgefan.

In Woerden wordt momenteel een stapeltje vrouwenthrillers gelezen van Marion Coolwijk via Jetvan Vuuren naar Nora Roberts haar nieuwe boek. Lydia is haar leesachterstand flink aan het inhalen.

Tilly is bezig met een Scandinavische thriller De kluizenaar nadat ze net Valkuil van Indridason uitlas.  We hebben onder de leden van onze facebookgroep veel liefhebbers van de Scandinavische boeken. Indridason schijnt het summum te zijn. Waar gaat deze laatste over? Volgens de achteflap:

In Petsamo, in het hoge noorden van Finland, wacht een jonge vrouw op haar geliefde. Ze willen per schip naar IJsland terug, weg van de oorlog die zich nu tot de noordelijke landen heeft uitgebreid. Haar vriend komt echter niet opdagen.

In de lente van 1943 heeft de Wereldoorlog een hoogtepunt bereikt. In Reykjavík is de bevolking in rep en roer. Aan het strand van Nauthólsvík is een lichaam aangespoeld. Achter een legerkroeg aan de Klambratún wordt een jongen het slachtoffer van geweld. Een vrouw die veel contacten onder militairen heeft lijkt verdwenen te zijn.

De twee volgende boeken liggen al weer klaar bij Tilly. Ze is alleen hard aan het zoeken voor wat tijd om de recensies af te maken.
In Vlaanderen werd n.a.v het nieuwe boek van Clare Donoghue Keer niet terug ook even snel het eerste deel gelezen. Nu werd daar gestart met het nieuwe boek van Peter James. Natuurlijk met het woord dood erin, zoals in al zijn titels. Karin is een groot liefhebber van de boeken van Peter James. Ik vraag me wel eens af over Peter James ons eens zal verrassen opeens met een hele andere titel op een dag.

Baukje ( ben even kwijt waar die woont) maakte ik niet blij met het lezen van Stromboli van Saskia Noort. Ik hoorde pas dat Stromboli een heel stuk minder verkoopt dan haar thrillers. Ik leende onlangs het boek van Noort uit aan mijn buurvrouw. Die riep halverwege dat het wel ging en bracht het gisteren terug met of zij eens een recensie zou schrijven? Hoger dan een 1 werd het niet, zei ze. Terwijl alle andere boeken van Noort altijd in de smaak vallen bij haar. De recensie van Baukje kan je hier lezen.

Ook het boek van Varg Veum was een matige. Nu gaat zij Enter van Willem Asman lezen. Bekijken of ze de winnaar van de Gouden Strop terecht vindt.

Grubbel ergens wonend in Drenthe geloof ik, is de grote recensiemaker normaliter, maar had even ernstigere en vervelende zaken te doen ivm een overlijden. Nadat zij Stephen King blij dicht sloeg, was daar even een leesstilte. Ze is al begonnen in Het huis van de verzamelaar van Jess Kidd. Een boek met een omslag waar ik heel blij van word.

En de achterflap maakt wel nieuwsgierig vind ik zelf:

Een verdwijningszaak, een verzamelaar en een geriatrie-fluisteraar die de chaos het hoofd moet bieden Mr. Flood is een obsessieve verzamelaar. Hij heeft zijn huis van top tot teen volgestouwd met spullen: opgezette vogels, poppen, boeken... Vrij normaal voor iemand met verzamelwoede, behalve dan dat hij tussen al die spullen een groot geheim verbergt. De thuiszorg probeert zijn leven weer enigszins op de rails te krijgen, maar de beste geriatriefluisteraars zijn al op deze zaak stukgelopen. Maud Drennan is de zoveelste die gaat proberen om de vijandige Cathal Flood te temmen. Mauds aanwezigheid zorgt ervoor dat Mr. Flood een beetje ontdooit, en met de hulp van haar excentrieke huisbaas en een bende heilige geesten probeert ze erachter te komen wát zijn geheim nu precies is. Wat heeft deze man op zijn geweten? En hoelang duurt het voordat Maud zelf gevaar loopt? 

Ik ben erg benieuwd wat Grubbel er van gaat vinden en of ik het daarna graag ook zelf ga lezen.
In Brabant bij mij zelf is het sws wat stil qua recensies. Ik loop achter met ze te schrijven en er staat van alles in klad. Gelukkig lees ik wel best weer lekker door. Zo o.a. Vermoorde onschuld van Jennefer Mellink en Verstoppertje van Nicolette Molenaar. Nu lees ik ter ontspanning Stalker in de nacht. En hoop op dat de moed tot schrijven gaat komen.

Lilian leverde onlangs dus de recensie van het boek van karin Slaughter in en leest momenteel een roman voor een andere boekensite.

Oftewel deze maand gaan weer aardig wat recensies online komen, als Tilly en ik ook nog de schrijfmodus gaan vinden.

Deel 4 van verwachte boeken in juni

Op 12 juni Anne Dahl met Achterland

Voormalig rechercheur Sam Berger opent zijn ogen, en alles om hem heen is wit. Even duizelt het hem. Waar is hij? Dan ziet hij in elk geval één bekend gezicht: Molly Blom. Molly en Sam blijken allebei op de vlucht voor de Zweedse geheime dienst én de politie. En ondertussen moeten ze ook nog een moord oplossen. Een moord die ze weer op het spoor van een van Sams eerste zaken brengt. Is de juiste persoon toen ingerekend? Dit is Arne Dahl in topvorm, en dat betekent: Zweedse crime op zijn best.













Op 12 juni de nieuwe van Karin Slaughter

Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Ze weet dat Laura een onopvallend maar tevreden bestaan leidt en nooit iets voor haar verborgen zou houden.

Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura elke week lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag verandert in een bloedbad, ziet Andrea een heel andere kant van haar. Een kant die mijlenver verwijderd is van de kalme zachtmoedigheid die ze van haar moeder kent. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea.

Dan blijkt dat de schutter het op haar moeder gemunt had. De politie wil weten waarom, maar Laura weigert elke medewerking. Ze vraagt Andrea zelfs om haar te helpen allerlei sporen uit te wissen. Zo ontdekt Andrea dat haar moeder zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is.

Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En kun je iemand nog vertrouwen als die een volslagen vreemde blijkt te zijn ook als diegene je moeder is?

Op 15 juni De gekuiste versie van Anne Daniel

Soms heb je van die dromen die je wakker houden tot je ze uitvoert...


Geen sporen achterlaten, nergens mee bemoeien en nooit op eigen initiatief gevonden voorwerpen teruggeven, dat is het motto van schoonmaakster Susan, wanneer ze voor advocaat Geys in hotelkamers het overspel van zijn cliënten verdoezelt. Een louche bijverdienste die haar felbegeerde droomcruise moet betalen.

Wanneer Susan in de kamer een enveloppe vindt, ziet ze kans om in één klap het geld voor haar cruise te vergaren. Alleen, hiervoor moet ze haar eigen regels overtreden. 
Tegen beter weten in.







Op 18 juni De witte kamer van Samantha Stroombergen

In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Rechercheur Léon Coeur is direct gefascineerd: het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter. Léon is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn team hem nodig heeft. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert.



Als blijkt dat de journalist is onderworpen aan een wrede Midden-Oosterse marteltechniek, op-sluiting in een volledig witte kamer, vermoeden ze dat hij te veel wist over de recente terroristische aanslag in Amsterdam. Was hij een complot op het spoor? Zou het kunnen dat de werkelijke dader van de aanslag niet de vluchteling was die samen met de bom tot ontploffing kwam? Stukje bij beetje komen Léon en Hanna dichter bij de angstaanjagende waarheid.

Op 19 juni De buren van nr. 9 van Felicity Everett

Sara en Neil hebben sinds kort nieuwe buren: Gavin en Lou zijn artistiek, hip en sexy. In vergelijking met hen voelt Sara zich maar gewoontjes. Sara is dan ook gevleid wanneer Lou en Gavin haar erg lijken te mogen. Binnen
de kortste keren zijn de twee stelletjes soulmates en volgen er veel gezellige avonden, flessen wijn, verhalen en geheimen.

Hoe meer tijd Sara met Lou en Gavin doorbrengt, hoe meer behoefte ze heeft aan veranderingen in haar eigen leven. Maar die veranderingen hebben een prijs... Al snel vragen de buren dingen die ze eigenlijk niet zouden mogen vragen - met verschrikkelijke gevolgen voor hen allemaal.