Thrillerdate 66

 

Thrillerdate 52

 

Het geheim van Grace van Mariska Overman

Titel: Het geheim van Grace

Auteur: Mariska Overman

Uitgeverij: De Crime compagnie

Publicatiedatum: april 2020

Recensie door: Jacqueline

Kraaien: 3+

Cover

De cover vind ik niet zo bijzonder. De kleuren die gebruikt zijn voor het landschap, het huis en de lucht steken goed tegen elkaar af. Door de titel en de daar onderstaande tekst maakt me nieuwsgierig naar het boek.

Achterflap

Kom je zomervakantie bij mij doorbrengen. Ik moet je wat vertellen. Iets van levensbelang. Wanneer Maud dit bericht van haar tante Josie uit Ierland krijgt, is haar nieuwsgierigheid gewekt. Bovendien wil ze dolgraag weg uit Nederland. Maar als ze bij het witte huis van haar tante aankomt, wordt haar leven op zijn kop gezet. Maud raakt verzeild in een mysterieuze zoektocht naar haar afkomst, die haar kriskras door een duister Ierland voert.

Mijn mening

Het is voor de eerste keer dat ik, nadat ik een boek heb uitgelezen op zoek ben gegaan via de iPad naar de plaatsen die genoemd zijn in het verhaal. Mijn nieuwsgierigheid in Ierland is gewekt dankzij Mariska Overman, maar dit terzijde:-)

De auteur van ‘Het geheim van Grace’ heeft prettige schrijfstijl waardoor het verhaal vlot en prettig leest. Het is een boeiend en toch ook wel een wat mysterieus verhaal die zeker een aantal voorspelbare situaties heeft, althans voor mij dan hé.

Maud vindt, door haar gestrande relatie, het helemaal niet erg vindt om Nederland te verlaten. Ze besluit dan ook om bij haar tante Josie in Ierland op bezoek te gaan. Eenmaal bij het huis van haar tante aangekomen krijgt ze een zeer onaangename verrassing. En helaas zal dit niet de laatste zijn. Ze maakt al snel kennis met onder andere de aantrekkelijke James en Liam, die haar beiden helpen om antwoorden te zoeken naar vragen die opborrelen vanuit het heden en het verleden. Wanneer ze antwoord heeft gevonden op de ene vraag roept deze wel weer een nieuwe vraag op. Ook merkt Maud dat niet iedereen om haar heen even eerlijk tegen haar is en er leugens worden verteld. Dat wekt bij haar toch wel wat argwaan op. Ze weet op den duur dan ook niet meer wie ze wel en niet kan vertrouwen....

Het personage van Maud vind ik goed uitgewerkt. De personages van James, Liam en Finn hadden naar mijn mening wel wat meer uitgediept kunnen worden.

Zoals eerder aangegeven vond ik het een boeiend verhaal met zeker een aantal spannende momenten waardoor ik verder bleef lezen. Want ik wilde natuurlijk wel weten of Maud achter het mysterieuze geheim uit het verleden zou komen. Ondanks dat Mariska Overman diverse keren in het verhaal zich richt tot de lezer en ik mij daaraan behoorlijk stoorde, bleef het verhaal me wel boeien. Ik heb me er goed mee vermaakt. Ik geef ‘Het geheim van Grace’ 3+ kraaien.

Spanning: 3

Psychologische ontwikkeling personages: 3,5

Leesplezier: 3,5

Schrijfstijl: 3

Plot: 3

Originaliteit: 3,5

Verwachte boeken voor april deel 4

Op 6 april

Op klaarlichte dag wordt in de Achterhoek een vrouw van haar fiets gesleurd en ontvoerd. Een dag later treft een wandelaar haar naaktelichaam aan in het bos. Het is doorboord met messteken en op haar onderarm zijn cijfers gekrast. Een paar weken later verdwijnt in dezelfde regio opnieuw een fietsster. De vrouw is door verdrinking om het leven
gebracht, met een speelkaart in haar hand geklemd.
Ondanks intensief speurwerk van de recherche blijft de toedracht een mysterie. Dan valt er een derde slachtoffer. De rechercheurs vermoeden dat het steeds om één dader gaat: de drie slachtoffers waren allen stevige vrouwen met lang blond haar van een jaar of veertig.





Op 23 april

Het spectaculaire nieuwe boek van Graham Moore dat leest als een spannende film. Making a Murderer meets Dertien van Steve Cavanagh in De laatste stem!

Wanneer Jessica Silver, erfgename van een vastgoedfortuin, vermist raakt en al het bewijs in de richting van haar Afro-Amerikaanse leraar Bobby Nock wijst, lijkt zijn veroordeling onvermijdelijk. Toch weet jurylid Maya Seale het vonnis van een van de meest sensationele zaken van het decennium te beïnvloeden. De uiteindelijke beslissing om Bobby Nock vrij te spreken zal elk jurylid de rest van hun leven achtervolgen.
Tien jaar later wordt er een documentaire over de oude zaak gemaakt, precies op het moment dat Maya zelf van moord wordt beschuldigd. De zaak blijkt nog lang niet gesloten te zijn. Kan ze daarmee haar eigen onschuld bewijzen?
Terwijl het hedendaagse onderzoek naar de moord zich ontvouwt, vertellen de juryleden individueel het verhaal achter de gebeurtenissen die zich tien jaar geleden voltrokken tijdens de beraadslaging.


Op 14 april

Liv en Gerry, een succesvol stel dat festivals organiseert, besluiten een weekje te gaan relaxen in Andalusië. Om hun puberzoon Pepijn te paaien, beloven ze ook te gaan surfen in het hippe Tarifa.
Na een avondje romantisch corona's drinken bij een beachclub komt hun zoon niet terug van stappen. Hij is ook de dag erna nergens te bekennen. Behalve een golf paniek, krijgen Liv en Gerry veel vragen en onbegrip over zich heen. Wat zou er gebeurd kunnen zijn? Hadden ze beter op hem moeten letten?
Tegen de stroom kritiek in moeten ze uitvinden wat er aan de hand is. Al gauw wordt duidelijk dat Pepijn dicht bij de gevaarlijke onderwereld schuilgaat achter het vrolijke partystadje Tarifa… Maar kunnen Liv en Gerry elkaar eigenlijk wel vertrouwen?







Op 21 april

Op een zeer koude nacht strompelt een jonge vrouw met een bloedende hoofdwond en zonder schoenen langs de Leidse grachten. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht, waar ze zich hult in hardnekkig stilzwijgen. Rechercheur Léon Coeur wordt erbij gehaald, maar als blijkt dat de -gewonde vrouw de verloofde is van een bekende politicus, moet hij de zaak overdragen aan een rivaal.


Ondertussen wordt het lichaam van de populaire YouTuber Ceyda Yilmaz in haar huis aangetroffen. Léon onderzoekt samen met zijn nichtje Hanna, studente criminologie, de plaats delict. Als ze daar een cryptisch bericht van de moordenaar vinden, komen ze erachter dat er misschien een verband is met de mishandelingszaak. Ceyda is waarschijnlijk niet het eerste dodelijke slachtoffer, en als Léon en Hanna niet opschieten ook niet het laatste…



Op 2 april

Kom je zomervakantie bij mij doorbrengen. Ik moet je wat vertellen. Iets van levensbelang.
Wanneer Maud dit bericht van haar tante Josie in Ierland krijgt, is haar nieuwsgierigheid gewekt. Bovendien wil ze dolgraag weg uit Nederland. Maar als ze bij het witte huis van haar tante aankomt, wordt haar leven op zijn kop gezet. Maud raakt verzeild in een mysterieuze zoektocht naar haar afkomst, die haar kriskras door een duister Ierland voert.

Verdoemd van Mariska Overman

Titel :Verdoemd

Auteur: Mariska Overman

Uitgeverij: De Crime Compagnie

Publicatiedatum: januari 2019R

Recensie door Baukje

Waardering: drie kraaien 
 Met dank aan de Crime Compagnie voor het recensie exemplaar

Achterflap

Drie jonge mensen.
Drie zelfdodingen.
Klopt dat wel? Of is er meer aan de hand?
Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur ontrafelt beetje bij beetje een duistere waarheid. Ze bijt zich vast in de zaak maar verliest daarbij zichzelf uit het oog.

De cover

Een vrouwengezicht achter een venster vol ijs dat ze met haar hand wegveegt. De titel in vrij grote, hardroze letters met daaronder, in wit, de naam van de auteur.

Als ondertitel ‘Wat is het verpletterende geheim achter de dood van drie jonge mensen’.

Mijn mening

Het eerste dat bij mij opkomt is, een commerciële cover. Een cover, die ook  het handelsmerk van de uitgeverij lijkt te zijn. Mijn advies is om eens af te stappen van het gegeven dat vrouwenthrillers een vrouw op de cover horen te hebben. Waar het heel veel covers geleden nog spannend en vernieuwend was, is het nu saai en geen uiting van lef.

Wat ik belangrijk vind is dat een cover bij het verhaal past. In dit geval is dat niet zo. Het ijs komt in het hele verhaal niet voor en de hoofdpersoon is weliswaar een vrouw maar daar houdt elke vergelijking met deze foto dan ook op.

Kijkende naar het verhaal, waar toch vooral de worsteling van een paar pubers de rode draad is, zou veel spannender en verrassender kunnen. Dit komt in deze cover totaal niet tot uiting.

Het verhaal

Isabelle Dieudonné is nog slechts zijdelings bij de recherche betrokken wanneer ze het lichaam van een tiener op haar tafel in het mortuarium krijgt.

Daan, Sara en Jelte zijn drie pubers die elkaar voornamelijk in de coffeeshop ontmoeten waar ze hun tijd veelal stoned doorbrengen. Alle drie de jongeren worstelen met hun leven, hun achtergrond, met zichzelf en vinden elkaar daarin.

Wanneer Jelte een geheim uit zijn verleden uit de doeken doet, besluiten de drie wraak te nemen. Maar is dit wel zo verstandig en sprak Jelte wel de waarheid tegen zijn twee vrienden?

Het jonge lichaam dat Isabelle klaar maakt om aan de nabestaanden te tonen, raakt aan de herinneringen uit haar eigen puberteit. Hierdoor gaan bij haar alarmbelletjes af die steeds harder gaan rinkelen wanneer blijkt dat dit de derde zelfdoding is van een tiener op dezelfde plek.

Samen met Damon, rechercheur, gaat ze op onderzoek uit, in de overtuiging dat hier geen sprake is van zelfdoding maar van moord. Wanneer die vermoedens echter niet omgezet kunnen worden in concrete bewijzen wordt Damon van de zaak afgehaald. Voor Isabelle betekent dit echter niet einde verhaal. Zij bijt zich vast in de zaak en neemt daarbij risico’s die niet zonder gevolgen blijven.

Het verhaal wordt verteld in twee tijdlijnen. Het heden, met voornamelijk Isabelle als perspectief, en het verleden, met de pubers als perspectief. Gaandeweg komen deze lijnen bij elkaar.

Mijn mening

Ik hink enorm op twee benen bij de beoordeling van dit boek. Overman is overduidelijk gegroeid. Haar schrijfstijl is sterk verbeterd en ze gebruikt mooie zinnen en metaforen. Soms is het bijna literair en ik heb daar enorm van genoten.

Ook het idee voor dit verhaal, de worsteling van pubers, het ondoordachte doen en niet denken, de emoties die harder in het hoofd vechten dan de ratio, zijn goede ingrediënten voor een prima boek.

Toch heeft het verhaal me geen moment geraakt. Sowieso vind ik het wat rommelig aandoen met name de gebeurtenissen in het verleden.

Verder wordt een paar keer een bekend televisieprogramma aangehaald op een manier die op mij erg geforceerd overkomt en wordt er regelmatig gebruik gemaakt van songteksten. Iets waar ik niet van hou en inmiddels wel een uitgekauwd kunstje vind. Op mij komt het gebruiken van songteksten om een sfeer neer te zetten, over als een tekortkoming van de auteur. Iets als ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’. En in het geval van Overman denk ik niet dat het nodig is, zeker niet als ik kijk naar haar groei.

Toch is dit allemaal nog een kwestie van smaak.

Wat me echt stoorde waren de personages. Daar waar Peter, en in iets mindere mate Damon, nog goed uitgewerkte personages zijn die onder je huid kruipen, is Isabelle een onsympathiek chagrijnig mens met een alcoholprobleem en een hoop issues. De jongeren zijn ook tieners waar ik weinig gevoel bij krijg. Sowieso stoort het veelvuldig alcoholgebruik in het boek me enorm. Ook het bijna als normaal beschreven drugsgebruik vind ik teveel, al heeft dat laatste nog wel een doel. De vele alcoholische drankjes hadden ook prima afgewisseld kunnen worden met water, thee of frisdrank.

Een personage is een goed personage waneer het de lezer raakt, onder diens huid kruipt. Wanneer je even Isabelle wordt. Je hoeft het personage niet sympathiek te vinden als je maar iets herkent en dat mis ik nu.

Voor mij voel ik nergens de noodzaak van de auteur om dit boek te schrijven. Althans, niet in deze vorm. Ik voel wel dat het onderwerp voor Overman een belangrijke is, maar dit was naar mijn idee veel beter tot zijn recht gekomen in een stand alone.

De ontwikkeling van Isabelle leest voor mij alsof Mariska zelf geen plezier meer heeft aan dit personage. Daar waar in Hoofdzaak en Voltooid, Isabelle nog las als iemand die je wel in je leven wil hebben, is het nu een vrouw waar je ver bij weg wil blijven. Dit omdat ze kortaangebonden is, te veel drinkt, niets uitgepraat wil hebben, je geen deelgenoot maakt van haar gevoelens en gewoon voornamelijk onsympathiek is. Ook de manier waarmee ze met haar broer David omgaat, vind ik niet geloofwaardig. Ik begrijp haar twijfel en haar verdriet om zijn daad, maar ik mis de onvoorwaardelijke liefde wat je ook verwacht tussen broer en zus. Juist het schuren in die gemixte gevoelens lees ik nergens.

Ik heb het vermoeden dat Isabelle Dieudonné niet als vervolgpersonages is ontstaan. Was dit wel zo geweest dan zou Hoofdzaak al een heel andere dader hebben moeten krijgen. Voor mijn gevoel zijn de vervolgen op Overmans debuut slechts ontstaan vanuit een verwachting van lezers en mogelijk ook de uitgeverij. Maar niet vanuit werkelijk plezier van Mariska zelf.

Mijn advies zou dan ook zijn, laat Isabelle los en ga nieuwe boeken schrijven met nieuwe personages. Ik heb het volste vertrouwen dat Overman dit kan.

Schrijfstijl  3

Leesplezier 3

Spanning 2

Plot 2

Originaliteit 4

3 kraaien

Verwacht januari 2019, deel 1

Op 23 januari komt Schijndood uit

In de Resistance-trilogie beschrijft Louise Boije af Gennäs het gevecht van een individu tegen de autoriteiten.
Het is een huiveringwekkend spel, een manipulatie van realiteit versus fantasie, waarin niets is wat het lijkt en de werkelijkheid alles kan veranderen.
Deze ijzersterke thrillerserie is een combinatie van het complot in Millennium en de onzekerheid van
Het meisje in de trein. Geïnspireerd door de actuele schandalen die Zweden en Europa hebben geschokt,
heeft Boije af Gennäs een bijzonder intense en dramatische serie geschreven. De twijfel aan de realiteit
van de hoofdpersoon Sara – maar ook aan die van onszelf – slaat toe.
Schijndood
Sara heeft besloten om in Stockholm te blijven, ondanks haar vreemde en traumatische ervaring in het najaar in de hoofdstad. Ze is nu meer op haar hoede dan ooit. Als ze een nieuwe baan vindt en verhuist, hoopt ze dat haar onbekende stalkers haar met
rust laten. Maar de nachtmerrie blijkt niet te stoppen en gaat verder. Is er iemand om haar heen die Sara wel kan vertrouwen?


Op 8 januari Horen, zien en zwijgen

IJzingwekkend boek van een groot nieuw thrillertalent, voor de fans van Robert Bryndza en M.J. Arlidge

De film- en televisierechten zijn verkocht aan de makers van Cold Case, Wall Street en The Office

Al ruim vijf jaar terroriseert een moordenaar de inwoners van Chicago. Zijn modus operandi is altijd dezelfde: hij straft zondaars door hun kinderen te ontvoeren. De volgende dag ontvangen de ouders een pakketje met daarin een oor. De dag daarna volgen de ogen. Ten slotte de tong.

Wanneer op het lichaam van een verkeersslachtoffer een -pakketje met een afgesneden oor word gevonden, weet -detective Sam Porter twee dingen: 1) Dit is de moordenaar die hij zoekt, 2) hij heeft 72 uur om het laatste slachtoffer te vinden, de vijftienjarige Emory, voor zij aan uitdroging overlijdt. Op het lichaam van de moordenaar wordt ook een dagboek aangetroffen dat Emorys locatie prijsgeeft. Maar iets blijft aan Porter knagen. Was de aanrijding wel een ongeluk? En is de overleden man inderdaad de seriemoordenaar, of loopt de echte killer nog vrij rond?




Op 10 januari verschijnt Leugens

Kun je je partner werkelijk vertrouwen?
Joe Lynch is gelukkig getrouwd met Mel en ze hebben een zoon van vier, William. Op een middag rijden Joe en William samen in een auto, en zien Mel rijden. In een seconde besluit Joe de auto te volgen om haar te verrassen. 
Even later ziet Joe dat Mel een enorme ruzie heeft met een vriend van hen, en dat is de eerste aanwijzing dat Mel een geheim heeft. Joe kan alleen nog niet bevatten hoe groot dat geheim is.
Een sensatie vanaf de eerste pagina, dit boek leg je pas neer als je het uit hebt!






Op 10 januari komt Verdoemd, het 3e boek van Mariska Overman uit. 

Drie jonge mensen.

Drie zelfdodingen.

Klopt dat wel? Of is er meer aan de hand?

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur ontrafelt beetje bij beetje een duistere waarheid. Ze bijt zich vast in de zaak maar verliest daarbij zichzelf uit het oog.

Vice versa met Mariska Overman en Marlen Beek-Visser

In 2017 kwam het thrillerdebuut van Mariska Overman uit: Hoofdzaak. In de hoofdrol Isabel Dieudonné, ex-rechercheur en specialist Postmortale zorg. In de tweede thriller 'Voltooid', die begin 2018 uit kwam, speelt Isabel wederom de hoofdrol. Op dit moment werkt Mariska aan het derde deel

Marlens debuut-thriller Stem! (ondertitel 'Als deelname aan een talentenjacht een obsessie wordt') verscheen in 2015. Stem! is een kritische kanttekening naar de maakbaarheid van succes. Dit debuut werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2016, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut.

Onlangs verscheen op Storytel haar Original Latte Macchiato, een spannende dramaserie. Momenteel werkt zij aan haar derde thriller die begin 2019 bzal verschijnen.

Voor Vice versa stelden de twee auteurs elkaar een aantal vragen.

Marlen: In het dagelijkse leven ben je -werktechnisch gezien- veel met de dood bezig. Jouw bureau zet zich in voor een betere bespreekbaarheid van de dood, onder meer door Death Cafés te organiseren en met een ‘Before I Die Wall’  door Nederland rond te toeren. Ook initieerde je publiekscampagnes over de dood, zoals ‘Zullen we over de dood praten?’ In je privéleven heb je te maken gehad met het vroege verlies van dierbaren. En je schrijft thrillers met nogal gruwelijke verhaallijnen, zoals Hoofdzaak, waarbij een hoofd wordt gevonden op de keukentafel.

Is het onderwerp ‘dood’ ook wel eens dag afwezig in jouw leven? En zo nee, hoe zorg je ervoor dat er een balans is tussen leven en dood?

Mariska: Wat een mooie vraag. De dood is eigenlijk geen dag niét aanwezig. Regelmatig denk ik daarover na, of dat een kwalijke zaak is of niet. En eigenlijk kom ik iedere keer tot dezelfde conclusie: het is niet erg. Sterker nog, ik denk dat ik er veel aan te danken heb. Door met de dood bezig te zijn ben ik me vaak bewust van de kwetsbaarheid van het leven. En dat helpt me in keuzes maken (liever film kijken met de kinderen dan stofzuigen bijvoorbeeld, maar ook de grotere keuzes: kiezen voor schrijven, proberen te doen waar je gelukkig van wordt) en het helpt in bewuster genieten van de kleine dingen. Kort gezegd zorgt juist die dood voor de balans, omdat de dood het leven zo zichtbaar maakt. En ook al lijkt het een triest onderwerp, ook juist daardoor hebben we misschien wel bovenmatig veel lol met elkaar. En een goed ontwikkeld gevoel voor zwarte humor… ;-)

Mariska: Mijn eerste vraag aan jou is:

Je hebt net een Storytel Original geschreven: Latte Macchiato. Na twee thrillers, en een thriller in de pen die komend jaar bij Prometheus gaat verschijnen, nu een spannende dramaserie. Hoe was het om dat te doen? Zowel qua opzet (ik kan me voorstellen dat schrijven voor een luisterboek anders werkt?), als qua genre?

Marlen: Een luisterserie is in feite een compleet boek, opgedeeld in tien afleveringen. De basis voor Latte Macchiato, de Storytel Original luisterserie die ik heb geschreven, was een manuscript dat ik voor mijn debuut Stem!schreef. Ik schreef aan de hand hiervan een synopsis en een samenvatting van de tien afleveringen en Storytel vond dit een goede opzet. Al (her)schrijvend merkte ik dat het verhaal eerder een spannend drama was dan een thriller: herkenbaar, een tikkeltje smeuig, met pakkende dialogen en toewerkend naar een climax. Het fijne van Storytel is dat zij minder in hokjes denken dan de boekhandel. Een Original is een Original en moet vooral een pakkend verhaal zijn, waarbij de luisteraar niet kan wachten om de volgende aflevering te luisteren. Dat is, hoop ik, gelukt. Op 2 juli wordt Latte Macchiato gelanceerd.

Het schrijven van een luisterserie is in zoverre anders dat je rekening moet houden met het feit dat een luisteraar niet terug kan luisteren. Dat betekent dat een verhaallijn helder moet zijn, dat je niet te veel sprongen in de tijd moet maken en ook niet te veel personages moet opvoeren. Uitgebreide beschrijvingen werken ook minder goed. De luisteraar kan immers  niet ‘screenen’ maar moet de hele scène ‘uitluisteren’. Wat wel werkt is herkenbare dialogen, cliffhangers en lekker veel vaart.

Marlen: Jij hebt twee goed ontvangen thrillers geschreven voor de Crime Compagnie, Hoofdzaak en Voltooid. Hoe ben je bij deze leukeuitgeverij binnengekomen en wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?

Mariska: Ik had Hoofdzaak in de zomer van 2017 geschreven, en ben online gaan zoeken naar uitgevers die thrillers uitgeven. De site van de Crime Compagnie sprak me direct aan, en ik heb niet verder gezocht, maar heb mijn manuscript opgestuurd. Dat was op een vrijdag, en de maandag erna kreeg ik al een mail van Ilse dat ze erg enthousiast was! Vijf maanden later lag Hoofdzaak in de winkels. Ik kreeg een contract voor twee boeken, en Voltooid volgde niet lang daarna. Inmiddels ben ik bezig met de derde in de Isabelreeks, die kan een van de komende weken naar de uitgever ter beoordeling. Spannend weer! En we hebben nog hele leuke plannen: in juli komt er een kortverhaal in de Flair, een spannend en mysterieus verhaal, een beetje gothicnovel (Spooky, geheimzinnig, en een vleugje romantiek). Dit verhaal speelt zich af in Ierland. Ilse werd er erg enthousiast van (en ik ook), de bedoeling is dat er een compleet boek komt met dezelfde hoofdpersoon als in het korte verhaal. Mooie plannen dus… J

Mariska: Jij bent van uitgever gewisseld, je volgende twee boeken komen uit bij Prometheus: een grote gerenommeerde uitgever. Hoe is dat zo gekomen, ben je er zelf op af gestapt, of ben je benaderd? En ik ben heel erg nieuwsgierig hoe ver het staat met de eerste thriller die je onder hun vlag gaat uitbrengen, kun je daar al iets over kwijt?

Marlen: Vorig jaar was ik aanwezig bij de boekpresentatie van De Doorbraak van Simone van der Vlugt. Het was haar eerste thriller die bij Prometheus verscheen, nadat zij de overstap had gemaakt naar deze uitgeverij. Het feestje vond plaats in het prachtige pand aan de Herengracht in Amsterdam. Toen ik naar het toilet ging, liep ik in de gang Mai Spijkers tegen het lijf. Ik gaf hem een hand en we raakten aan de praat. Het was een leuk gesprek en hij stelde voor om visitekaartjes uit te wisselen. Ook vroeg hij me om het bestand van Meesterdeal, mijn laatste boek, te mailen. Dat heb ik gedaan en enkele weken later kreeg ik een uitnodiging van een redacteur om een kop koffie te komen drinken, om te verkennen of we iets voor elkaar konden betekenen in de nabije toekomst. Met een paar boekideeën in een notitieboekje ging ik naar Amsterdam. Het was een fijn gesprek, waarbij ik veel ruimte kreeg voor mijn eigen invulling van die ideeën. En het resulteerde in een contract voor twee thrillers, waar ik erg blij mee ben, omdat er vertrouwen uit spreekt voor de toekomst.

Inmiddels ben ik begonnen met schrijven. De samenwerking met mijn redacteur is nog steeds heel fijn. Ze denkt mee, geeft waardevolle tips en houdt rekening met mijn schrijfproces, ook als het even lastig is. De planning is dat mijn boek (werktitel: Een lot uit de loterij) in het eerste kwartaal van 2019 verschijnt.

Marlen: Je hebt een eigen bedrijf en een gezin en toch schrijf je je boeken in een hoog tempo. Op welke momenten van de dag of week schrijf jij (het best)? En met wie kun je sparren over je schrijfproces? Of is schrijven voor jou een volledig solistische bezigheid?

Mariska: Sinds Hoofdzaak verschenen is, heb ik mijn activiteiten in Bureau MORBidee teruggeschroefd. Ik wil me graag op het schrijven richten, en ik ben niet zo heel erg goed in het combineren van verschillende bezigheden. Ik schrijf op erg wisselende momenten, afhankelijk van mijn energie (ik ben beperkt in energie, helaas), maar veelal is dat in de ochtend. Ik wacht in ieder geval niet op inspiratie, ik begin gewoon. Mijn ervaring is dat dan de ideeën wel gaan stromen. Ik kan gelukkig goed sparren met mijn man, hij is journalist en heeft ook boeken (non-fictie) geschreven. Hij begrijpt goed hoe een schrijfproces kan verlopen, en dat is erg fijn. Hij is ook mijn 1^e lezer. En soms als ik twijfel over iets, dan leg ik het hem voor.

Mariska: Mijn laatste vraag aan jou is:

Heb je nog dromen en wensen voor de toekomst, wat schrijven betreft? Wil je misschien ooit een uitstap naar een ander genre doen? Of wil je het begeleiden van andere schrijvers uitbouwen naar meer?

Marlen: Ik geniet nu al van elke fase van het schrijven en alles wat ik er nu omheen doe. Het zou mooi zijn als ik, in samenwerking met mijn nieuwe uitgever, mijn boeken in de nabije toekomst bij nog meer lezers onder de aandacht kan brengen. Verder hoop ik dat ons collectief Moordwijven (thrillerschrijverscollectief met Isa Maron, Liesbeth van Kempen, Ingrid Oonincx, Anya Niewierra en ik) een soort merk wordt voor lezers, boekwinkels en media. Dat iedereen weet: dit is een Moordwijven-boek, dus dit is een goed boek!

Het begeleiden van beginnende schrijvers vind ik een van de leukste dingen om te doen. Voorlopig beperk ik dat tot twee keer per jaar in Italie, tijdens onze schrijfweek op een toffe locatie. Eenvoudigweg omdat ik een drukke baan heb en vier dagen per week werk. Incidenteel en op verzoek verzorg ik de losse workshops overigens ook in Nederland. Als ik met boeken schrijven meer zou verdienen, zou ik overwegen om minder te werken en naast het schrijven meer tijd te steken in het geven van cursussen.

Maar zoals gezegd, ik geniet nu al elke dag. Dat is maar goed ook, want bij elke wens die uitkomt, heb je meestal weer een volgend doel dat je nastreeft. De kunst is om te genieten van dat wat je nu doet en ervaart.

Het was een prachtige dag

Het was een prachtige dag, de dag van de uitreiking van de Bookspot Gouden Strop en de Schaduwprijs. Op het landgoed Boekesteyn in ’s Graveland druppelden rond twee uur in de warme middag mensen vol verwachting binnen. In de heerlijke tuin zochten de meesten de enkele schaduwplekken op om de zon te ontlopen. De spanning hing voelbaar in de lucht: wie ging er vandaag met de felbegeerde prijs naar huis? Collegaschrijver bij De Crime Compagnie Angelique Haak debuteerde vorig jaar, en was samen met Eva Keuris en Dannis Kramers genomineerd voor de Schaduwprijs. Koud water in wijnglazen zorgde voor verkoeling terwijl we, samen met jurylid en schrijver Linda Jansma en Sanneke van De Crime Compagnie, wachtten op het verlossende woord.

Rond halfdrie werd het startschot gegeven. Na een inleidend praatje en de uitreiking van het eerste exemplaar van het geschenk voor de Spannende Boekenweken: ‘Barst’ aan de auteur zelf, Boris Dittrich, werden de genomineerden voor de Schaduwprijs op het podium geroepen. Kort werd toegelicht waarom zijn genomineerd waren, en kregen ze allen even het woord. En toen….tromgeroffel…. Eva Keuris mocht de prijs in ontvangst nemen! Heel blij voor haar, maar uiteraard had ik het Angelique als collega bij dezelfde uitgeverij heel erg gegund.

Nu was het de beurt aan de genomineerden voor de Gouden Strop. Willem Asman, Chris Houtman, Eva Keuris, Michael Berg en Jan van der Cruysse. Ook zij kregen kort spreektijd en toen, wederom tromgeroffel….. Willem Asman mocht met zijn thriller ‘Enter’ de prijs in ontvangst nemen.

De spanning die al die tijd in de lucht hing, zakte weg in de hitte. De winnaars waren bekend. Tijd voor een alcoholische versnapering en hapjes. Na een uurtje gezellig bijpraten onder de parasols, was het tijd om te gaan. Een goodiebag met daarin één van de genomineerde boeken stond als verrassing klaar, en met ‘Akte van Berouw’ in mijn tas kon ik weer naar huis.

Met een goed gevoel over de dag, met een tikkeltje teleurstelling omdat ik het Angelique zo gegund had, blij voor de winnaars, én de hoop dat de volgende uitreiking wel de publiciteit in de Nederlandse media krijgt die het verdient. Want zeg nu zelf: het bestverkopende genre krijgt op prijzengebied de minste aandacht in de media, en dat is op z’n zachtst gezegd vreemd. Toch?

Mariska Overman

Column Mariska Overman

Oei, wat spannend…

Na twee gepubliceerde thrillers, en een derde in de maak, is het thema ‘spanning’ wel een dingetje geworden. Voordat ik zelf die boeken schreef, had ik een eigen idee over wat wel of niet spannend is, en ik stond er nooit zo bij stil dat ‘spannend’ een vrij relatief begrip is.

Na inmiddels tientallen recensies te hebben ontvangen voor de eerste twee boeken, weet ik het eerlijk gezegd niet meer zo goed…

Kort door de bocht gezegd worden mijn boeken heel divers beoordeeld: van retespannend tot helemaal niet spannend, en alles ertussenin. Je snapt misschien dat het voor mij enigszins verwarrend is. Tuurlijk snap ik dat smaken verschillen, maar ik merk, vooral nu tijdens het schrijven van boek drie, dat het me erg bezighoudt. Wat maakt een thriller eigenlijk spannend? En wanneer is er te weinig spanning om nog een thriller genoemd te mogen worden? En ook niet onbelangrijk: hoe erg is dat, als een boek wél interessant of goed is?

Als ik recensies van andere boeken bekijk zie ik hetzelfde: het loopt enorm uiteen. Wat de één ontzettend spannend vindt, noemt de ander slaapverwekkend. Ik zie zelfs recensies over boeken die een thrillerprijs winnen, maar door veel lezers als ‘niet spannend’ beoordeeld worden. Ik vind dat eh… bijzonder. En wat ik al zei: verwarrend.

Als ik er goed naar kijk lijkt er in ieder geval een verschil te bestaan tussen zeg maar ‘actiespannend’ en ‘onderhuids spannend’, maar zelfs dat is niet eenduidig. En hoe meer ik antwoorden tracht te vinden in al die recensies, hoe onduidelijker het wordt. Dus, lezers én schrijvers: hoe denken jullie erover? Wat is nou eigenlijk spannend? Wanneer noem jij iets spannend? Als er actie in zit? Als het bovennatuurlijk eng is? Als je er wakker van ligt? Als er gruwelijke zaken beschreven worden? Als je op het verkeerde been gezet wordt? Als er veel plot-twisten zijn? Als je het niet meer weg kunt leggen: waar ligt dat dan aan?

Kom maar op, ik ben erg benieuwd!

(Overigens: voor mij geldt dat ik het spannend vind als ik me (bijna) voortdurend afvraag hoe het verder gaat. Als er vragen opgeroepen worden dus, en er beetje bij beetje antwoorden komen. Het zit ‘m voor mij niet direct in actie of gruwelijke dingen.)

Voltooid van Mariska Overman

Achterflap: Een gruwelijke moord. Een boodschap. Is dit slechts het begin? Een onbekende man wordt dood aangetroffen in het bos. Uit zijn borst steekt een tak met een witte vlag met de tekst: KLAAR.

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur, wordt bij deze zaak betrokken. Wie heeft deze bizarre moord gepleegd, en vooral: waarom? Welke boodschap wil de dader overbrengen? En misschien belangrijker nog … blijft het bij dit ene slachtoffer?

Mijn menig: De achterflap is voor mij voldoende om het boek te gaan lezen. Wat me steeds door het hoofd schiet, bij het lezen van de achterflap, is de moord op Theo van Gogh waar ook een boodschap op zijn borst werd achtergelaten door de moordenaar. Ik ben benieuwd of het boek raakvlakken heeft met dezelfde motieven als de moord op deze man.

Cover: Voor de cover zijn warme, wat mysterieuze kleuren gekozen. Het woord voltooid staat in helder roze gedrukt en de regel: Een gruwelijke moord. Een boodschap. Is dit slechts het begin!, staat in wit. De foto van de cover toont een onderarm van een jonge vrouw die in water drijft.

Mijn menig: De cover is zonder meer mooi en mist zijn doel, oppakken in de boekhandel, wat mij betreft niet. Nu ik het boek uitheb stoort juist dit me. Voor mij is dit, het oppakken van het boek, namelijk het enige doel van de cover, want de hele afbeelding heeft geen enkel verband met het verhaal. Dit net zoals bij het eerste boek Hoofdzaak van Mariska. Als lezer voel ik me nu gemanipuleerd en dat laat geen fijn gevoel achter.

Het verhaal: In het bos wordt een lichaam gevonden, verstopt onder bladeren, met een tak in zijn borst met daaraan een vlag met het woord: klaar. Isabel gaat, samen met haar team, aan de slag om de dader te vinden. Enkele dagen later wordt opnieuw een lichaam in het bos gevonden met eveneens een tak in de borst, nu met het woord: voltooid.

Het rechercheteam neemt, behalve Isabel als adviseur, ook Sven in de arm, een man met kennis van daderprofielen. Terwijl de officier van justitie hen in de nek hijgt lijkt het wachten op een nieuwe actie van de dader. Diverse scenario’s worden overwogen en in net team lijkt tweespalt te ontstaan.

Mijn mening: Het eerste boek van Mariska vond ik matig. Op mij kwamen handelingen binnen het rechercheteam ongeloofwaardig over en ik vond, met name het middenstuk, saai. Ik ben erg benieuwd of Mariska gegroeid is als auteur.

Mijn conclusie is dat dit zeker het geval is. Personages worden beter uitgediept maar blijven andere nog wel aan de vlakke kant, zoals Tim en Harry, maar dit doet geen afbreuk aan het verhaal.

Qua spanning kan ik deze conclusie helaas niet trekken. Met name het middenstuk is wederom saai en zelfs langdradiger ten opzichte van Hoofdaak. Eigenlijk is alleen de gezondheidstoestand van Peter het enige wat mij nog echt verwachting geeft. Voor een thriller is dit uitermate mager. Daarbij komt dat de grote mate van uitleg geven over onder andere voltooid leven, mij stoort. Met enige regelmaat heb ik het gevoel dat ik een studieboek voor lageropgeleide aan het lezen ben in plaats van een echte thriller. Wel vind ik het kritische thema een gouden vondst. Maatschappelijke dilemma’s verpakken in een goed leesbaar boek vind ik subliem en is iets dat ik vaker in boeken van De Crime Compagnie ben tegengekomen al, en daar kom ik weer, leest Voltooid dan soms toch teveel als een informatiefolder en dat maakt dat ik soms hele stukken tekst moet teruglezen omdat ik mijn aandacht niet bij het verhaal kan houden.

Voltooid is een tweede deel in de Isabel Diedonné-serie. Zelf hou ik niet van series omdat ik graag zelf wil bepalen in welke volgorde ik boeken lees en dat niet door de auteur wil laten bepalen. Ik ben erg benieuwd of Mariska het lukt haar delen goed los van elkaar te kunnen lezen. Mijn conclusie is een Nee. Wel wordt er in Voltooid voldoende terugverwezen naar wat er eerder in Hoofdzaak gebeurde maar dat is ook meteen de doodsteek voor het eerste deel. Er worden zoveel spoilers weggegeven dat, na het lezen van Voltooid het lezen van Hoofdzaak niet meer aantrekkelijk is.

Het verhaal laat wat open eindjes over en daar hou ik van. Wel mist daardoor het plot wat aan kracht omdat ik de motivatie om te moorden dan weer liever niet als open einde zie. Een pluspunt is voor mij dat ik het geen afgeraffeld plot vind. Vaak zie je in thrillers dat op het eind van het boek, nog snel een plot geschreven moet worden, maar Mariska lukt het om hier goed gedoseerd naartoe te schrijven.

Het nawoord, dat we van de auteur echt moeten lezen, heeft voor mij geen meerwaarde en sluit eerder aan bij wat ik al eerder ervoer, het extra uitleggen van zaken. Mij geeft het het gevoel in een klas te zitten waarin de lerares de leerlingen nog maar eens verduidelijkt wat deze leerlingen al weten of waar ze liever zelf een oordeel over hadden gevormd. Jammer.

Eindconclusie: Mariska heeft zeker een goede ontwikkeling doorgemaakt qua schrijven. Haar woordkeuzes zijn vaker mooi, al zijn sommige woorden wat ouwelijk gekozen en worden bijvoorbeeld de weersomstandigheden te overvloedig beschreven. Het is een prima boek om te lezen al is het voor mij geen must-read. Op het vlak van spanning valt nog veel te winnen en ook het vele uitleggen mag voor mij in een volgende thriller achterwege blijven evenals de postmortale zorg. Na twee boeken heb ik daar wel voldoende over gelezen en ben ik benieuwd of Mariska ook buiten haar veilige comfortzone kan schrijven.

Een laatste advies aan Mariska, graag de volgende keer een cover die bij het boek past en niet slechts bedoeld is om de lezer het boek op te laten pakken.

Originaliteit: 4

Leesplezier: 2,5

Psychologie: 3

Spanning: 2

Plot: 3

Drie kraaien

Baukje

Win Voltooid van Mariska Overman GESLOTEN

Nieuwe winactie en dit keer gaat het om drie epubs van Voltooid Recensie Voltooid
van Mariska Overman. Lydia en ik lazen onlangs haar boek en maakten een boekenduel: 
Zin om het boek ook te lezen? Dan kan je meedoen aan de winactie deze week. Wat moet je doen?

1. Je bent natuurlijk al lid van de facebookgroep Thrillerlezers! en anders kan je lid hier worden.
2. Geef antwoord op de volgende vraag: welke indiaan wordt genoemd in het boek (zie de recensie). Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Voltooid
3. Onder dit bericht op het blog zetten waarom je het wil winnen, geeft een extra winkans
4. Op twitter en/of facebook de actie delen ook. Je kan dus 3 kansen hebben

Mariska Overman ondervraagd

Mariska Overman kwam onlangs met haar tweede boek Voltooid. Vorig jaar verscheen haar debuut Hoofdzaak. Naast auteur van thrillers  schrijft zij blogs en columns over de dood en rouw, in vakbladen en op websites. Samen met haar man heeft zij  Bureau MORBidee, een communicatiebureau dat de dood bespreekbaar maakt.

Thrillerlezers stelde Mariska wat vragen om haar wat beter te leren kennen.

*Wil je aan de hand van vijf kenmerken voorstellen aan de lezers?

Onzeker, eigenwijs, nieuwsgierig, melancholisch, bijdehand

*Je tweede boek Voltooid is net uit. Hoe was het om aan je 2e boek te gaan schrijven. Ik hoor vaker opmerkingen van auteurs over het lastige 2e boek nl.

Ik vond het eigenlijk wel meevallen. Ik was al begonnen met de tweede voor Hoofdzaak uitkwam, dat scheelde denk ik. Nu met de derde worstel ik meer. Ik heb van Hoofdzaak veel geleerd, dat heb ik meegenomen in het schrijven van Voltooid, en nu wil ik meer en nog beter. Ik wil namelijk niet steeds hetzelfde truukje doen, maar steeds een nieuwe vorm vinden. En dat legt de lat hoog, met alle worstelingen van dien…

*De clichevraag aan auteurs is hoeveel er van hunzelf in de personages is gedaan. Dus wat zit er van jou in Isabel Dieudonne?

Meer dan ik vantevoren kon bedenken. Veel kleine dingen die zij doet zijn eigenlijk ‘van mij’. Hoewel ze ook eigen is, ze is niet honderd procent mij. Wat wel heel erg terugkomt en wat veel over mij zegt, merk ik meer en meer, is de broer-zus verhouding. Het gemis van mijn eigen broertje is daar absoluut debet aan (hij overleed op 17-jarige leeftijd in 1991, toen ik 21 was).

*Alle twee de boeken hebben nogal een heftige start. Dit keer met een vlag in een lichaam gepland met daarop Klaar. Waarom de keuze voor een gruwelijke start?
=En hoe kwam je op het idee van de vlag?

Ik houd van ‘met de deur in huis vallen’. Bij Hoofdzaak zat die eerste zin al tijden in mijn hoofd, bij Voltooid niet, maar als vanzelf begon het weer met een heftige start. Ik wilde per se de boodschap KLAAR bij het lijk. Dat had een briefje op het lijk kunnen zijn, of in de broekzak, maar ik wilde het dramatischer. En toen bedacht ik die tak….

*Naast jouw werk als auteur heb je bureau MORBidee. Dit run je samen met je man Rob. Jullie willen de dood meer bespreekbaar maken. Nu klinkt dat heel groot, zou je in het kort kunnen uitleggen hoe jullie dat proberen?

Heel in het kort proberen we op creatieve en toegankelijke manier het onderwerp dood onder de aandacht te brengen. We maken bijvoorbeeld kaartspellen, bierviltjes en memoblokjes met vragen erop. Kortom: alledaagse producten waarop vragen over leven en dood staan, en op die manier mensen helpen in gesprek te gaan erover.

*Ben je eigenlijk niet en met schrijven en met je bureau de hele dag met de dood bezig? Kijk je net als Isabel ook nog eens ter ontspanning The walking dead.

Haha, dat is mijn favoriete serie! En ja, er is erg veel dood in ons leven, en dat ik enorm hypochonder ben helpt niet. Ik moet echt minder bezig daarmee denk ik weleens. Hoewel ik ook echt veel lol heb, de (zwarte) humor is een groot deel van mijn en ons leven. Misschien juist wel omdat we er zo bewust van zijn dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Ik denk dat het bezig zijn met de dood, absoluut zorgt dat ik intenser en bewuster leef.

*Je bent van origine docent levensbeschouwing en filosofie las ik. Heb je daar les ingegeven?

Ik heb inderdaad les gegeven in die vakken. Ik vond dat geweldig leuk, docent zijn zit wel in mijn genen. Tot frustratie van mijn kinderen, want ik hang thuis ook regelmatig de betweterige docent uit. Ik geef geen les meer, helaas. Niet omdat ik niet wil, maar omdat mijn energieniveau door verschillende oorzaken te laag en te onbetrouwbaar is. En voor een groep staan kost nu eenmaal energie.

*Wat wilde je vroeger worden eigenlijk? 

Zee-bioloog…. En nog steeds wel eigenlijk. Ik kijk graag naar natuurdocu’s, word ik lekker rustig van. Ik zag mezelf altijd op een bootje ver weg onderzoek doen naar de driedubbeldwarsgedraaide zeemus, of zoiets. Heerlijk lijkt me dat.

*En wat maakte de keuze de opleiding Levensbeschouwing te gaan doen?

 Vragen, vragen en nog eens vragen. Ik ben niet religieus opgevoed, maar als klein meisje vroeg ik me al af hoe alles in elkaar zat. Ik hoopte in de theologie-opleiding antwoorden te vinden, maar nee, niets. Ik ben de meest gelovige ongelovige denk ik weleens. En ik denk nog steeds dat het feit dat ik als ongelovig opgevoed meisje zo gefascineerd ben door het geloof, wel een teken moet zijn…

Ik ga terug naar jouw deel auteurs zijn. 
*Hoe werk jij aan boek? Whiteboard, briefjes, boekjes en waar?

Briefjes, véél briefjes. Elke keer tracht ik het te doen met een notitieblok, om alles bij elkaar te houden, maar dat mislukt voortdurend. Van Hoofdzaak en van Voltooid heb ik honderden briefjes. En nu bij boek drie stapelt het zich ook weer op. Kennelijk werkt het voor me. Ik schrijf hoofdzakelijk op zolder, daar staat mijn vaste computer. Maar soms ook in de woonmaker op mijn laptop. En altijd met muziek erbij.

*Was het bij het schrijven van je eerste boek meteen duidelijk dat je een vast hoofdpersonage wilde en dus eens drie ging schrijven?

Niet meteen. Pas toen ik er zo ongeveer klaar mee was voelde ik dat het nog niet klaar was met Isabel. Inmiddels zit ze in boek 3, dus duidelijk nog niet klaar. Ik houd zelf ook van seriethrillers, dat zal wel de reden zijn.

*Lees jezelf eigenlijk graag?

Absoluut. Veel, en divers, van thrillers tot de oude Russen, en ook non-fictie. Ik lees zelfs verpakkingen, ik moet gewoon lezen, de hele tijd.

 
*Met welke schrijver zou jij wel eens een avondje willen borrelen en praten over het vak?

Dostojevski, maar die is dood. Dus dan ga ik voor Donna Tartt. En misschien wil ik ook wel graag een keer met Karin Slaughter praten. 

*Wat zijn je toekomstplannen met schrijven?

Vooral veel schrijven. Een hele reeks met Isabel, maar ook andere boeken. Ik heb een geweldig idee voor een historische thriller, ik ben er al voor op reis geweest (Weimar). Dat wordt echt zoooo gaaf. Maar eerst nog bezig met boek nummer drie rondom Isabel. Dat overigens niet zo’n heftige start als de andere twee boeken heeft. De hele opzet is anders, ik wil niet zo’n serie maken waarbij elk boek hetzelfde stramien kent, dat leek me niet echt spannend.

Dan nu een paar ander soort vragen om je nog beter te leren kennen:

*Bij welke gebeurtenis in het verleden had je graag wel bij willen zijn?

De Russische revolutie. Ik houd van mensen die hun leven riskeren voor iets

waar ze in geloven. Ik houd van revolutie. Ben ooit bij het Winterpaleis in St. Petersburg geweest, dat bestormd werd in 1917. Geweldig!

*Wat was vroeger leuker dan nu?

Geen internet. Het is een geniale uitvinding waar ik niet meer zonder zou willen, maar tegelijkertijd mis ik de rust van vroeger, het niet afgeleid raken door alles wat internet aanbiedt.

*Welke foto heb je als achtergrond op je mobiel?

Een foto van mijn man. Omdat hij de liefste en de mooiste is….

*Welke nummer heb je nu in de eerste weken van 2018 het meest gehoord?

Poeh, ik luister erg veel. Maar vermoedelijk een nummer van Jason Isbell, die heb ik de laatste weken veel gedraaid. Na Ryan Adams mijn favoriete zanger.
Jason Isbell te luisteren

Wat is een smakelijk hapje om letterlijk te eten en welke om te zien?

Om te eten: sushi

Om te zien: mijn man uiteraard. En van de rest van de wereld: Acteur Paul Rudd. En qua vrouw: niemand topt Marilyn Monroe….