Teamlid Annemarie stelt zich voor

 

Annemarie 
51

Woonplaats IJsselstein (een geweldig leuk stadje, vooral op vrijdag met de middag-/avondmarkt in de binnenstad!)

Ik woon samen met mijn twee geweldige Ragdoll katers Guus en Jack in een super fijn huis aan de rand van het stadje. Ik werk mijn hele werkende leven al binnen het vakgebied van Human Resources. Ik heb ruim 10 jaar als zelfstandige gewerkt en sinds een jaar werk ik weer in loondienst, als HR manager in de Gehandicaptenzorg. Ik ben moeder van twindaughters van 21 en heb een fijne LAT relatie met Simon.

Mijn liefde voor thrillers is ontstaan doordat ik in een vakantie een stapel boeken van een collega kreeg, waaronder het eerste boek van Nicci French. Er ging een wereld voor mij open. Ik houd van onderhuidse, psychologische spanning, het why dunnit vind ik interessanter dan het how... Ik ben niet zo van de bloederige taferelen, tenzij het heel functioneel is. Ik lees afwisselend ook graag romans, bijvoorbeeld met als thema de tweede wereld oorlog of een familiegeschiedenis. En ja, het laatste deel van de Zeven Zussen staat nog op mijn e-reader te wachten.
Ik ben fan van Scandinavische thrillers, vanwege de sfeer, de traagheid, de beschrijvingen, ik kan daar erg van genieten. Liefst lees ik series waarbij je de hoofdpersonen steeds wat beter leert kennen en mee kunt leven met de ontwikkelingen in hun leven.

Mijn bewuste eerste thriller was van Nicci French (Het Geheugenspel), daar is mijn liefde voor thrillers ontstaan. Ik heb het de afgelopen weken opnieuw gelezen en het viel me enorm tegen. Ik bewaar mijn beoordelingen en destijds gaf ik het boek 5 sterren op Hebban... Ik kom nu niet verder dan 2 á 3...

Ik heb veel mooie boeken gelezen; een heel bijzonder boek dat me bij is gebleven is Donker Groen Bijna Zwart. Ik las dat vorig jaar tijdens mijn vakantie en ieder moment dat ik even ergens zat las ik er in. Het boeide enorm. Zo'n heerlijk meeslepend verhaal met een duister randje, over vriendschappen, relaties en verraad. Geen keiharde thriller, maar juist de boeken waar je soms tussen de regels door moet lezen vind ik interessant.

Mijn favoriete schrijvers zijn Michael Robotham en Hakan Nesser. Robotham schrijft zo enorm soepel en zijn verhalen en personages zijn origineel. Bij ieder boek dat ik van hem lees vind ik het jammer als het uit is. Hakan Nesser schrijft heerlijke trage thrillers met als achtergrond de Scandinavische kou en de robuuste, soms ondoorgrondelijke mensen. Beide schrijvers verstaan de kunst om diverse verhaallijnen naast elkaar te laten ontstaan en te verbinden op een verrassende en nooit gekunstelde manier.

Het mooie aan lezen is de ontspanning, heerlijk ‘weg’ zijn in een andere wereld, het kan overal en je kunt het lekker in je uppie doen. Mijn favoriete leesplekken: mijn tuintje, aan een heerlijk strand of op een fijn terras…en als het een heel erg mooi boek is op een boomstronk tijdens een wandeling!

Het leesjaar van Annemarie

De prachtige katten van Annemarie

Deze laatste dagen van het jaar vertellen wij, het team Thrillerlezers, jullie over ons leesjaar. Vandaag starten wij met Annemarie.

Mijn leesjaar…

Privé gezien was 2019 voor mij een zwaar en roerig jaar.  Mijn concentratie voor boeken liet wel eens te wensen over en dat zette ik liever een Netflix serie aan dan dat ik mijn ereader tevoorschijn haalde. Waar ik in andere jaren keurig mijn gelezen boeken bijhield, was ik daar dit jaar slordig in. Toch heb ik nog 25 boeken gelezen die ik heb geregistreerd.

De grootste verrassing voor mij was Hars, geschreven door Ane Riel. Een goed geschreven, soms rauw boek dat onder je huid kruipt en me nog wel een tijdje bezig hield.  Ook van Parnassia (geen thriller, maar een boek over de oorlog) van Josha Zwaan heeft me echt gepakt. Een boek over joodse kinderen die onder gebracht werden bij niet-joodse gezinnen en zo de oorlog wel

overleefden, maar toch enorm beschadigd raakten doordat ze vaak niet meer terug gingen naar hun oorspronkelijke familie met alle gevolgen van dien.

De stille patient van Alex Michaelides was ook zo’n heerlijk boek, een echte thriller. Ook heb ik het boek De Keuze gelezen van Edith Eger, een boek dat een aanrader is voor iedereen. Het boek brengt de boodschap dat wat voor akeligs we soms ook meemaken in het leven, we altijd de keuze hebben hoe we daarmee omgaan. In het geval van Edith Eger gaat het om de verschrikkingen van de holocaust waarbij zij toch een manier heeft gevonden om daarna een goed en gelukkig leven te leiden en haar daders te vergeven. Het is bepaald geen soft boek, het is juist messcherp en de boodschap is helend voor iedereen. We maken ten slotte allemaal leed mee in ons leven.

Twee boeken heb ik niet uitgelezen, Fatale Keuzes en Het leven dat ik kende. Het eerste boek ontsteeg de eerste 113 pagina’s het niveau van een liefdesromannetje niet en ik kon het niet opbrengen om verder te lezen. Dat schijnt overigens nog wel de moeite waard te zijn, want het boek krijgt wat later wel vaart en de spanning komt er goed in, maar het kwam voor mij te laat. Het meest recente boek van Esther Boek kon mij niet bekoren omdat het te dramatisch vond met te veel akelige ontwikkelingen rondom de hoofdpersoon. Ik kon me er totaal niet mee verbinden. Dat kan overigens ook aan mij en de fase waarin mijn leven zich bevindt liggen, want ik lees om me heen dat anderen het boek echt met plezier lezen.

Ik heb dit jaar minder boeken gelezen, maar de meeste boeken waren toch echt prima. Nog een paar aanraders voor de komende vakantieperiode: Huis vol leugens van Nicci French, Facade van Esther Verhoef en de Verdwijning van Stephanie Mailer van Joël Dicker. Fijne boeken, goed geschreven, lekker plot.

Ik hoop dat 2020 een wat rustiger jaar wordt, met veel lekker weer, want het meest houd ik van lezen in mijn tuintje in de zon!

De Ziener van Belinda Bauer

De wereld van Anna en James Buck raakt totaal ontwricht als hun zoontje Daniel verdwijnt. In een moment van onoplettendheid laat James de voordeur openstaan en het kind verdwijnt. Alleen zijn voetstapjes zijn nog zichtbaar… Het drijft het echtpaar uit elkaar en met name Anna tot waanzin. Ze stopt met werken en brengt haar dagen door met het zichtbaar houden van de voetstapjes op de stoep.

Toch kan ze zoeken naar Daniel niet opgeven. Ze zoekt hulp bij een predikant in een kerk, een zogenaamde ziener. Dan blijkt Anna zelf paranormale gaven te bezitten. Brengen die haar dichter bij Daniel? Ondertussen speelt er nog een andere vermissingszaak mee. Twee ernstige zaken die het rechercheur John Marvel niet gemakkelijk maken.

De Ziener is een origineel boek. Verwacht geen heel super spannende thriller. Verheug je wel op originele personages en een niet alledaags verhaal. Ik vind het niet het beste boek van Belinda Bauer. Het verhaal blijft wat lang kabbelen en de persoonlijke problemen van de verschillende personen worden wel heel breed uitgemeten. Toch bleef het me wel boeien en naar het einde toe schrijft ze toch wel een aardige climax. Ik kan me echter ook goed voorstellen dat de lezer het wat vergezocht vindt allemaal. Het past wel in de sfeer en setting van De Ziener. Vooral de laatste alinea bleef nog wel even bij me hangen. Mooi gevonden!

Meer dan 3 kraaien geef ik het boek echter niet. Het verhaal blijft toch wat oppervlakkig, kabbelt wat te veel en de echte spanning ontbreekt. Hoewel ze uitvoerig ingaat op de levens van de personages kon ik me er niet echt mee verbinden. Belinda Bauer kan echt beter!

De originaliteit en soepele schrijfstijl maken het toch zeker tot een lezenswaardig boek.

Ik kijk uit naar een volgend boek van Belinda Bauer dat hopelijk weer nagelbijtend spannend is…

3 kraaien

Hars van Ane Riel

Er zijn van die boeken die je tijdens het lezen in je greep krijgen, naar de keel grijpen en niet meer loslaten. Hars is zo’n boek. Hars is de taaie, kleverige substantie die je uit naaldbomen tapt  en voor uiteenlopende toepassingen kunt benutten. Als je dit boek hebt uitgelezen heeft hars alleen nog een gruwelijke betekenis die je niet meer uit je hoofd kunt zetten. De titel is kort en krachtig, roept direct vragen op en is er één die blijft hangen. Mooi bedacht.

In Hars draait het om de familie Haarder; vader Silas, moeder Else en hun twee zonen. Zij wonen op een verlaten boerderij met wat grond Het Hoofd genoemd en daar speelt alles zich af. Zoon Mogens verlaat de boerderij omdat hij de verlatenheid verstikkend vindt, Jens blijft en krijgt daar zijn eigen gezin met Marie. Zij worden verblijd met de geboorte van een tweeling Carl en Liv, maar door een ongeval overlijdt Carl. Dat ongeval zet een aantal dramatische ontwikkelingen in gang waardoor met name  Jens zich steeds zonderlinger gaat gedragen. Hij schermt het Hoofd meer en meer af van de buitenwereld en zet uiteindelijk de dood van de 6 jarige Liv in scène om haar voor altijd bij zich te kunnen houden. Liv verstopt zich in een container zodra er een bezoeker langskomt. Dat bezoek beperkt zich uiteindelijk tot slechts nog de postbode.

Je leest het boek voor het grootste deel door de ogen van Liv en zij gaat, zoals jonge kinderen dat doen, volledig op in de manier waarop Jens en Marie haar opvoeden. Door haar jonge leeftijd en naïviteit zet zij nauwelijks vraagtekens bij het vreemde gedrag van haar vader. Zo kan zich een lugubere, bizarre en totaal onveilige setting ontwikkelen waarin zij opgroeit en een actieve rol vervult. Als lezer ga je er ook op een bepaalde manier in mee en komen de gruwelijkheden waaraan Liv wordt blootgesteld en meewerkt op een vreemde, zachte manier binnen. Schokkend is wel dat Liv’s enige vriendschap bestaat uit de vriendschap met haar onzichtbare (overleden) broertje Carl. Hij is levensecht voor haar en helpt haar de gruwelijkheden doorstaan.

In het boek worden brieven van moeder Else aan haar dochter Liv verwerkt. Else kan niet ontsnappen aan het verontrustende gedrag van haar echtgenoot, die dochter Liv hier volledig in meesleept en je verbeeldingskracht soms totaal te boven gaan. Else raakt aan haar bed gekluisterd en komt haar kamer niet meer af. Liv zoekt op een bepaalde manier rust en troost bij haar moeder door haar voor te lezen (moeder kan alleen nog maar communiceren via brieven, maar verbergt die voor Liv, voor later) maar kan en mag haar niet vertellen over datgene wat er gebeurt beneden in het huis.

Uiteindelijk is het een hoteluitbater uit het dorp die de afzondering van de familie doorbreekt.

Als je het boek plat slaat gaat het om een totaal ontspoorde vader die zijn dochter en vrouw mishandelt op een gruwelijke manier. Toch is Ane Riel in staat om je als lezer met mildheid naar alle personages te laten kijken. Het boek geeft een inkijkje in de ontwikkeling van karakters die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden kunnen veranderen en verworden tot totaal disfunctionele, in de volksmond gekke,  mensen.  

Hars is meer een spannende psychologische roman dan een thriller, maar ook voor de doorgewinterde thrillerlezer een aanrader. Het is een boek waarvan de spanning onder je huid kruipt, je verontrust en waarvan de gruwelijkheden pas doordringen als je met het oog van de postbode en de hoteluitbater naar de situatie gaat kijken.  Het is een verhaal dat je aan het denken zet en nog lang bijblijft. Het boek wordt verfilmd, maar ik ben benieuwd of ze die onderhuidse spanning ook visueel kunnen maken…

5 kraaien

Annemarie

De boekenmoordenaar van Maja Wolny

Titel: De Boekenmoordenaar 
Auteur: Maja Wolny
Publicatiedatum: april 2018
Uitgeverij: Angèle
Recensie door Annemarie
Waardering: vier kraaien

Er zijn boeken waar je als lezer soepel doorheen rolt. Verhalen die niet zo diep gaan, wel spannend zijn maar in de basis eenvoudig. De boekenmoordenaar is juist niet zo’n boek. Dit is een verhaal dat je rustig moet lezen en misschien zelfs moet herlezen. Een boek dat zó knap geschreven is qua opbouw en plot, zó voorzien van details over de personages, de stad Ansterdam, de setting waarin het zich afspeelt, dat een keer lezen wellicht niet voldoende is om alles in je op te nemen.

Tegelijkertijd vond ik dat ook het moeilijke aan het boek. Doordat ik veel thrillers lees merk ik dat ik snel uit ben op het grip krijgen op de moord en achtergronden. Ik merk ook dat veel schrijvers het ons als lezers gemakkelijk te maken om als in een flow een verhaal te lezen.

In dit boek moet je echt ‘ duiken’. Je mee laten nemen in de verhaallijnen, de verschillende thema’s die worden uitgewerkt, dit boek gaat verder dan het oplossen van een spannende moord.

Dit boek is geschreven door de Poolse auteur Maja Wolny, maar zij kent onze hoofdstad zo goed dat je zou verwachten dat de schrijfster er geboren en getogen is.

Het boek begint met de dood van een meubelrestaurateur, Jan Visser. Inspecteur Eva Paelinck gelooft niet in de diagnose hartaanval en bijt zich vast in een persoonlijk onderzoek waarbij ze regelmatig ‘ buiten de lijntjes kleurt’. De eerste sporen leiden al snel naar Wiktor Krzesim, een nogal zonderlinge eigenaar van een boekhandel gespecialiseerd in butienlandse boeken. Hij is geobsedeerd door zijn boeken, kan er eigenlijk geen afstand van doen.

Ondertussen volg je via verschillende hoofdstukken het leven van Wiktor die als vluchteling uit Polen (hierbij krijgen we een mooi inkijkje in een wat onbekender stukje geschiedenis) naar Amsterdam net als zijn lievelingscliënte Marianne op wie hij heimelijk verliefd is. Ook leer je Marianna kennen en hoe haar leven is verlopen. Ondertussen werkt inspecteur Eva een het oplossen van de moordzaak.

Intriges, obsessieve liefdes, overspel, onbeantwoorde liefdes, ouder worden, het zijn allemaal thema’s die een plek krijgen in het boek via de verschillende personages die prachtig uitgewerkt zijn. Ook het ontrafelen van de moord krijgt een plek, maar allemaal tegen de achtergrond van de beschrijvingen van de verschillende levens. Het mooie is dat alle personages een link hebben met de dode Jan Visser. Uiteindelijk mondt het verhaal uit in een mooie climax, waarbij inspecteur Eva tot het uiterste moet gaan om de rust en overzicht te bewaren en de juiste moordenaar op te pakken.

Dit bijzondere boek verdient het om door een breed publiek te worden gelezen en meer bekendheid te krijgen. Want wat is het mooi geschreven en wat zit het knap in elkaar. Toch vraag ik me af of meer dan de happy few het echt gaan waarderen. Het boek vraagt om een rust tijdens het lezen. Het is geen pageturner, al wordt de spanning richting het einde van het boek wel opgevoerd. Het is meer de schoonheid van het verhaal en de schrijfwijze die zo intrigerend zijn en de bonus daarbij is een spannend op te lossen moord.

Het enige minpuntje wat mij betreft is dat ik niet echt een band kreeg met de personages, hoe mooi ze ook zijn neergezet. Ik bleef het verhaal van een afstandje bekijken. Misschien komt het door de historische setting, maar ik bleef persoonlijk een afstand voelen, ook naar inspecteur Eva en hoofdpersonen Wiktor en Marianna. Misschien wordt dat anders als ik het boek nogmaals lees, want dit is een boek die ik op mijn ereader laat staan om nog eens te lezen!

Een prachtig verhaal voor de liefhebber van bijzondere thrillers!

De andere vrouw van Michael Robotham

Titel : De andere Vrouw 

Auteur: Michael Robotham

Uitgeverij: Cargo

Publicatiedatum: november 2018

Recensie door Annemarie

Waardering: 4,5 kraai

Een nieuw deel in de reeks van de serie met in de hoofdrol de favoriete hoofdpersoon Joseph O’Loughlin en zijn partner in crime Vincent Ruiz.  Een duo dat ook in dit negende deel van de serie beslist niet verveelt!

Joe O’Loughlin pakt het leven met zijn twee dochters weer op na het overlijden van zijn vrouw als hij een telefoontje krijgt dat zijn vader in coma in het ziekenhuis ligt. Hij blijkt in zijn huis ernstig mishandeld te zijn. Aangekomen op de intensive care ontdekt Joe een voor hem onbekende vrouw, genaamd Olivia Blackmore.

Naast het bed zit een vrouw, deels in schaduwen gehuld. Ze kijkt op en alsof ze geschrokken is, haar ogen zijn roodomrand en  hebben donkere kringen door slaapgebrek. Ze laat mijn vaders hand los en staat op. “Joseph toch?” Ik knik. “Zo had ik me onze ontmoeting niet voorgesteld.” “ Ik begrijp het niet, waar is mijn moeder?” “Ze is er niet.” “Maar ze zeiden…” “Ik heb het ziekenhuis gevraagd je te bellen.” “ Het spijt me, maar wie bent u?” “Ik ben zijn andere vrouw.”

Deze scène is typisch Robotham. Krachtige, kernachtige dialogen, levensecht en binnenkomend als een mokerslag. In een klap is het helder waar het hier om gaat…

De ontdekking van de andere vrouw van zijn vader is het startschot van een zoektocht naar de achtergrond van de mishandeling van zijn vader. Maar ook is het een prachtig verhaal over de relatie tussen vader en zoon. Joseph ontdekt dat hij zijn vader eigenlijk helemaal niet goed kent. Door de verhalen van Olivia leert hij hem op een andere manier kennen.

De schrijfstijl van Robotham is weer net zo geweldig als we gewend zijn. Mooie zinnen die lopen als een trein.  Als geen ander kan hij in een paar zinnen, soms woorden een krachitge emotie neerzetten. Over het gemis van zijn vrouw: ‘ Julianne zou het wel geweten hebben wat ze moest zeggen. Ze was goed in dat soort dingen, in problemen oplossen of de zon achter de wolken zien schijnen.’

De boeken zijn een prachtige combinatie tussen enerzijds de visie van de psycholoog O’Loughlin en anderzijds de meer rauwdouwer Vincent Ruiz, een gepensioneerde rechercheur die hem vaak ter zijde staat als het om de meer fysieke kant van het onderzoek naar een misdrijf gaat.

Joseph en Vincent gaan samen op onderzoek uit naar de dader van de mishandeling van zijn vader. Het is een mooi verhaal, met een aardige wending aan het einde maar een niet al te zeer verrassend plot. Toch is het totaal plaatje van dit boek mijns inziens echt een ruime 4 kraaien waard. Vanwege de levensecht neergezette karakters, de uitermate soepele pen, de prachtige zinnen (alleen in de boeken van Robotham maak ik notities en arceer ik op mijn e reader om nog eens terug te lezen!), krachtige dialogen en het neerzetten van emoties (van hilarisch tot op het bot ontroerend). Het is niet een boek dat je tot diep in de nacht wilt uitlezen om tot een ontknoping te komen van wie de dader is.  Het label thriller dekt eigenlijk de lading niet, spannende psychologische roman past eigenlijk beter. Het is een boek dat je langzaam leest om er zo lang mogelijk van te genieten. Zo’n boek waarbij je aan het einde verzucht hoe jammer het is dat je het toch alweer uit hebt!

Lees de boeken wel in volgorde, zo volg je het leven van Joseph O’Loughlin het beste. Zo ontdek je hoe hij de ziekte Parkinson gediagnostiseerd krijgt en hoe hij daarmee omgaat. Over zijn vaderschap, het verlies van zijn vrouw en in dit laatste deel wellicht de het opbloeien van een prille nieuwe liefde.

4,5 kraai

De jongen in de sneeuw van Samuel Björk

Titel: De jongen in de sneeuw

Auteur: Samuel Björk

Publicatiedatum: oktober 2018

Uitgeverij: LS Amsterdam

Recensie door Annemarie

Waardering: vier kraaien

De jongen in de sneeuw is het vervolg op Ik reis alleen en De doodsvogel, twee boeken van Samuel Björk die zeer bij mij in de smaak vielen. In De jongen in de sneeuw lezen we het vervolg met het rechercheduo Holger Munch en Mia Krüger.

Het boek begint met de vondst van het dode lichaam van een jonge ballerina die op brute wijze vermoord is. Vlakbij het lichaam staat een statief met een fotocamera, precies gericht op de plaats delict. Alsof de moordenaar op deze manier extra aandacht voor de moord wil vragen. Op de lens is een cijfer gekrast. Holger Münch onderbreekt zijn verlofperiode en Mia Krüger laat haar vakantieplannen varen om de moord te onderzoeken.

Deze moord is de aanloop naar een reeks moorden waarbij het voor Holger en Mia een hels karwei is om de samenhang en verbanden tussen de moorden te vinden.

Uiteindelijk wordt zelfs van hogerhand besloten om grof geschut in te zetten en met een geheime dienst de moordenaar te ontmaskeren. Holger moet zelfs Mia van de zaak halen wat hem  zeer zwaar valt. Mia laat zich echter niet zo maar buiten spel zetten.

Naast de zeer spannende zoektocht naar de moordenaar speelt het verleden van Mia een rol en krijgen we meer zicht op haar verleden en het verlies van haar zusje dat in de vorige boeken ook een van de verhaallijnen was.

Ook De jongen in de sneeuw is mijns inziens een zeer geslaagd boek van  Samuel Björk. Het boek bevat alle elementen voor een goede thriller: een spannend verhaal, een prima plot en een mooie verrassende wending aan het einde. Daarbij werkt Björk de verhaallijnen goed uit en komen de personages in de boeken echt tot leven. Het is fijn om de boeken in volgorde te lezen want door de verhalen heen kreeg ik echt een band met Holger en Mia, het is ook heel leuk om hun levens te volgen. Ook dit boek is voldoende spannend. De hoofdstukken zijn kort en Björk schrijft met souplesse waardoor je als lezer heerlijk door het boek vliegt. In het begin moet je wel opletten want er komen behoorlijk wat namen/personen voorbij die je even moet zien te plaatsen. Dat kan wat verwarrend zijn omdat niet alle personen een even prominente plaats krijgen in het totale verhaal.

Het einde van het boek is verrassend (mooie plotwending! ) en smaakt naar meer voor nog een volg met dit rechercheduo!

Van mij krijgt dit boek 4 kraaien!

De echtgenote van Alafair Burke

Titel:  De Echtgenote 

Auteur:  Alafair Burke

Uitgeverij: Xander Uitgeverij BV

Publicatiedatum: september 2018

Recensie: Annemarie

Waardering: 2 kraaien

Het boek heb ik uitgelezen, maar het kostte me wel moeite. Wat aanvankelijk vooral saai was (met ellenlange procedure beschrijvingen, ongeloofwaardige karakters, een slecht uitgewerkte relatie tussen echtgenoot en de echtgenote en een nóg slechter uitgewerkte traumatisch verleden van de echtgenote) werd uiteindelijk nog enigszins verrassend aan het einde, maar de nasmaak was er vooral één van teleurstelling!

De ingrediënten: een briljante professor die veelvuldig overspel pleegt omdat zijn (de) echtgenote, Angela, geen seks wil vanwege een traumatische  jarenlange ontvoering in haar jeugd. De minnaressen van de professor beschuldigen hem van seksueel wangedrag waarna er één verdwijnt. De politie begint een onderzoek naar de professor en probeert vooral via de echtgenote de waarheid aan het licht te brengen. Aanvankelijk verdedigt Angela haar man, maar als ze wordt opgeroepen om onder ede gehoord te worden,  realiseert ze zich dat ze de schaduwkanten van haar man tocht echt onder ogen moet zien. Angela moet niet alleen de geheimen van haar echtgenoot ontrafelen, maar ook de geheimen uit haar eigen jeugd onderzoeken.

Het boek telt 350 pagina’s maar er gebeurt eigenlijk verrassend weinig in het hele verhaal. Ellenlang duren de verhandelingen met betrekking tot procedures, personages die vervelend en saai zijn uitgewerkt en een plot dat aan het einde nogal gekunsteld in elkaar is gezet vullen een uiteindelijk toch nog lijvig boek waar ik me bij tijd en wijle echt doorheen heb moeten worstelen. De rechercheur Corrine Duncan vond ik wel een interessante persoon uit het verhaal, maar kwam haar rol niet echt goed tot zijn recht. Aan het einde van het boek pakt ze alsnog het podium maar dat is een beetje als mosterd na de maaltijd.

Het boek is wel soepel geschreven met eenvoudig taalgebruik waarbij in commerciële zin sterk de aansluiting bij de me-too discussie is gezocht. Het had best een aardig verhaal kunnen zijn, maar dan hadden de personages geloofwaardiger moeten worden neergezet en het dramatische verleden van de echtgenote beter uitgewerkt en ingepast in het verhaal Het boek leest nu eigenlijk als een Amerikaanse film terwijl in mijn beleving een film meestal een (slap) aftreksel is van het oorspronkelijke boek.

Ik kom niet verder dan 2 kraaien.

Wie zint op wraak van Bo Svenström

Titel:Wie zint op Wraak 

Auteur: Bo Svenström

Uitgeverij: Harper Collins

Publicatiedatum: oktober 2018

Recensie door Annemarie

Waardering: drie kraaien

In de buurt van Stockholm wordt in een schuur een naakte man gevonden. Hij is op uiterst brute wijze vermoord. Politiecommissaris Carl Edson leidt het onderzoek. Onderzoeksjournalist Alexandra Bengtsson volgt de zaak op de voet en heeft een speciaal lijntje met Carl.  Wat begint met één moord op een groot crimineel ontwikkelt zich echter tot iets veel gecompliceerders. Commissaris en journalist raken betrokken bij een hele serie moorden, die tot veel verwarring leiden. Als lezer volg je het onderzoek vanuit het perspectief van de recherche en vanuit het perspectief van de journalist.

Het boek is opgebouwd uit drie delen. In de delen wijzigt het perspectief. Met name de start van het tweede perspectief vond ik verrassend gevonden. Ik zal niets verklappen, daarvoor moet je het boek lezen, maar ik zat bij de start van het tweede deel wel even serieus met mijn ogen te knipperen… Mooi gevonden!

Het verhaal heeft behalve de uiterst gewelddadige moorden ook een psychologische achtergrond met als thema’s dader- en slachtofferschap.  Ook vind ik moedige vrouwen een mooi thema in het boek.

Maar bloederig is het allemaal wel: ‘ Het meest opmerkelijke aan het lijk -afgezien van het feit dat het tegen de muur van een schuur was gespijkerd- was dat het geen genitaliën had. De dader had het hele zaakje afgesneden. Er was alleen een donkerrode wond overgebleven. Het bloed moest er zijn uitgespoten’ . ‘ Dus jij bedoelt dat dit allemaal met een sigaret is gedaan? Ik denk niet dat een sigaret genoeg is. Eerder een slof sigaretten. Ik heb de brandplekken geteld; het zijn er 745. De meeste zijn twee tot vier millimeter iep en zes millimeter doorsnee’.

Ook de beschrijvingen van de ontwikkeling van twee gewelddadige zusjes is zeer expliciet: ‘Mijn zus hield het mes tegen mijn keel gedrukt; ze zette haar hele gewicht erachter, terwijl ik met trillende handen weerstand probeerde te bieden. Papa staarde me alleen maar aan, We waren een hele poos roerloos, alle drie als in een bizar stilleven.’

Dit zijn slechts een van de vele uiterst expliciete beschrijvingen van de bruutheid van de moorden en verkrachtingsscènes.  Met een zwakke maag of zo vlak voor het slapen gaan is het lezen van dit boek niet echt een aanrader, of je moet er een liefhebber van zijn natuurlijk. Ik vond het jammer dat de beschrijvingen van de moorden in het boek nogal de boventoon voerden. Persoonlijk mag het van mij allemaal een tandje subtieler en vind ik de psychologie achter moorden en moordenaars interessanter dan de moorden op zich. Die insteek had dit boek niet. Ik vond het ook zeker niet typisch Scandinavisch. Weinig echte sfeerbeschrijvingen en ook de uitwerking van de psychologische achtergronden vond ik minder sterk. Het eerste deel van het boek vond ik ook wat taai, vanaf deel 2 las het boek soepeler en werd het verhaal boeiender en spannender. Het einde van het boek vond ik wel voorspelbaar en een beetje

De afdronk is voor mij uiteindelijk wel een goed verhaal met in ieder geval een echte verrassende wending die stevig binnen komt. Voor de lezers die houden van gedetailleerde beschrijvingen van bloederige, brute moorden en mishandelingen is dit boek zeker een aanrader. Voor mij komt het niet verder dan 3 kraaien.

Oktober van Søren Sveistrup

Titel: Oktober

Auteur: Søren Sveistrup

Uitgeverij: AW Bruna

Publiciteitsdatum: 2 oktober 2018

Recensie door Annenarie

Waardering: 4,5 kraaien

Zodra je begint met lezen weet je met dit boek dat het wel goed zit. Het verhaal begint met een gruwelijke gebeurtenis uit het verleden, een ijzingwekkende moordscène waarvan je de context niet meteen begrijpt maar waarvan je al direct weet dat -ie enorme impact zal hebben.

Dan word je als lezer meegenomen in het nu: politica Rosa Hartung keert , na een jaar verlof vanwege de verdwijning van haar 12 jarige dochtertje, terug als minister van Sociale Zaken. En psychisch gestoorde man heeft de moord op haar dochtertje bekend, maar de lichaam van het meisje is nooit gevonden. De politie heeft het dossier gesloten.

Op de dag dat Hartung terugkeert in de politiek wordt een jonge vrouw op brute wijze vermoord in haar huis in een buitenwijk van Kopenhagen. Eén van haar handen is eraf gehakt. Twee rechercheurs (dame Thulin en heer Hess) arriveren op de plaats delict en vinden een in elkaar gezet kastanjepoppetje dat een sinister geheim met zich mee draagt.

Er wordt nog een vrouw vermoord. Het lijkt erop dat de moordenaar nog niet klaar is met zijn missie.

Dit is zo’n heerlijk fijne thriller waarbij alles klopt. De schrijver schrijft zo beeldend dat je het gevoel hebt alsof je in een spannende film zit. Startend met de gruwelijke gebeurtenis in het verleden waarbij je geen idee hebt wat de betekenis ervan is en in het nu er langzaam achterkomen hoe het verhaal werkelijk zit en alle draadjes heel mooi bij elkaar komen.

Mooie personages van Thulin en Hess die bij toeval noodgedwongen moeten samenwerken en er tijdens het verhaal achterkomen dat hun kwaliteiten goed op elkaar af te stemmen zijn. Het verhaal zit goed in elkaar, leest uitermate soepel en is moeilijk weg te leggen.

Die moordenaar zag ik bepaald niet aan komen en dat is ook al top.

Voor lezers die houden van open einden of een enorme cliffhanger waarmee het boek eindigt vinden het einde wellicht iets te rond, iets te veel af. Deze thriller heeft een mooi gedoseerd gruwelijkheidsgehalte (daar ben ik normaal gesproken niet  zo van, maar door het mooie en spannende plot kon ik daar deze keer wel over heen stappen), een prachtige verhaallijn en heeft ook wel iets van een feel good-tintje aan het einde. Zo’n verhaal dat mooi af is én waarbij je de schrijver wel even een berichtje zou willen sturen om snel een vervolg te schrijven met dit rechercheurs duo in de hoofdrollen. Het smaakt echt naar meer.

Dit boek leent zich overigens ook prima voor een mooie film of Netflex serie!

4,5 kraai

Meisje zonder huid van Mads Peder Nordbo

Titel: Meisje zonder huid

Auteur: Mads Peder Nordbo

Uitgeverij: Ambo/Anthos

Publicatiedatum: juli 2018

Recensie door Annemarie

Waardering: 4 kraaien

Op de cover staat een tekening van een lichaam, het lijkt doorschijnend zonder huid. De titel van het boek in rood oranje letters knallen eruit.

Het boekt wordt op de cover getypeerd als een Arctische thriller. Ik had nog nooit van die term gehoord. ‘Het zijn thrillers waarbij niet alleen de spanning rillingen veroorzaakt, maar ook de bijtende vrieskou. Waar de witte duisternis je genadeloos kan opslokken.’

Aan dat beeld voldoet dit boek zeker.

Het verhaal speelt zich af in Nuuk in Groenland. De schrijver zelf is Deens en heeft een aantal jaar in Nuuk, de hoofdstad van Groenland, gewoond. Je moet je soms even door de specifieke Groenlandse namen en termen heen worstelen, maar die geven de sfeer in het boek ook iets authentieks.

Nadat zijn zwangere vriendin bij een auto ongeluk om het leven is gekomen, vertrekt journalist Matthew Cave naar Nuuk om een nieuw leven op te bouwen. Vanuit zijn werk voor een plaatselijke krant raakt hij betrokken bij de vondst van een mummie die in een oude ijskap was verstopt. De volgende dag blijkt de mummie echter verdwenen en de politieagent die de mummie bewaakte wordt vermoord aangetroffen.

Matthew ontdekt een gelijkenis tussen deze moord en moorden die 40 jaar eerder zijn gepleegd. Het ritueel rondom de moorden past bij de door de schrijver geschetste cultuur en tradities op Groenland. Hoewel ik me eigenlijk niet goed kan voorstellen dat moorden op zo’n gruwelijke wijze gepleegd worden (voor de details verwijs ik je toch echt naar het boek, anders verraad ik te veel) komt het heel realistisch over.

Matthew gaat onderzoek doen naar de moorden van lang geleden en vindt daarbij veel weerstand op zijn weg. Hij krijgt wel steun van een bijzondere jonge Tupaarnaq  (net vrijgelaten uit de gevangenis). Zij deed me enorm denken aan Lisbeth Salander en dit type paste helemaal in dit verhaal.

Het boek heeft een mooi opgebouwde onderhuidse spanning, waarbij je ook een mooi inkijkje krijgt in het leven en werken op Groenland, over maatschappelijke verhoudingen daar. Naarmate het verhaal richting een einde gaat krijg je als lezer zicht op het motief. Matthew is een mooi neergezet karakter waar je als lezer een binding mee krijgt. Als je het boek vergelijkt met een ijsschots zie je een topje van het verhaal boven water, maar daaronder zit een schat aan andere informatie, motieven, gedachten en verhaallijnen.

Het is geen gemakkelijk boek. Je moet je echt concentreren en soms een paar bladzijdes teruglezen om het allemaal goed te begrijpen. Het verhaal steekt wel erg goed in elkaar. Hier en daar wel wat gruwelijk, maar dat heeft ook echt een functie.

Het boek krijgt van mij 4 kraaien, maar het is een verhaal waar je je tanden in moet zetten en die je niet zo even snel tussendoor moet lezen!

Uit het niets van Atie Vogelenzang

Titel: Uit het niets
Auteur: Atie Vogelenzang
Uitgeverij:  De Crime Compagnie
Publicatiedatum: September 2018
Recensie gemaakt door Annemarie
Waardering: 1 kraai


Dit boek kwam eigenlijk min of meer per ongeluk op mijn pad en omdat de cover (een mysterieus huisje in de mist) en de titel me direct aanspraken legde ik mijn to readlist opzij en begon direct te lezen. 

Niet heel vaak overkomt het me dat het eerste hoofdstuk van een boek als een enorme knal bij me binnenkomt. Wat was ik positief verrast door een goed geschreven, scherp begin. Hoofdpersoon Barbara komt nietsvermoedend binnen in haar huis en ontdekt een man met een bivakmuts in haar slaapkamer die haar aanvalt. Ik kon de scène exact voor me zien. Barbara ontpopt zicht direct als een lekker nuchtere dame, waarbij bij deze aanval niet de bevriezen- of vluchtenvariant van toepassing blijkt, maar nee, ze vecht als een leeuwin terug En met resultaat. Ze slaat haar overvaller neer en hij blijkt later overleden. 

Het was net of ik een sterk begin van een film had gezien, ik zat op het puntje van mijn stoel en begon verwachtingsvol met het lezen van het verhaal… Wie is de overvaller van Barbara? Waarom wil iemand haar kwaad doen? Is de overval wel voor haar bedoeld?

Echter, na dit veelbelovende begin zakte het boek als een plumpudding in elkaar. Hoofpersoon Barbara ontwikkelt zich totaal niet. Als lezer krijg je geen zicht op haar belevingswereld waardoor het een vaag en oppervlakkig karakter blijft. Uit het niets is in alle opzichten een passende titel. Ik vermoed dat de titel doelt op de overval die uit het niets kwam, maar vervolgens worden er door de schrijfster personen en gebeurtenissen aan het verhaal toegevoegd die net zo goed uit het niets komen. Zo lijkt haar collega grote Cora in eerste instantie verliefd op haar, blijkt ze vervolgens een Dissosiatieve Stoornis te hebben (uit het niets), wordt ze toch een soort van reddende engel maar blijkt dakloos waarna Barbara heer in huis neemt.   Uit het niets schenkt grote Cora een slordige 2 ton aan Barbara (gekregen van een patiënt?!) waarmee Barbara de schuld van haar ex afbetaald. Zo gaat het verhaal over in de vermissing van de ex, de inzet van een privé detective, wordt ze gedrogeerd door meerdere personen, gaat ze uit het niets uit de kleren met de dierenarts die ook gelooft dat je met katten kunt praten; er is werkelijk geen touw aan vast te knopen.

Uiteindelijk komt er een soort van climax, maar die wordt zo afgeraffeld en cru ten einde gebracht dat het alle kracht van een echte climax mist. Vogelenzang komt zelfs nog met een twist maar die komt zo vanuit het niets, met een uitgebreide uitleg om nog enigszins samenhang te creëren dat het totaal ongeloofwaardig overkomt. Ten slotte is er dan nog een zeer geforceerd geheimzinnig einde waarbij je als lezer volledig onnodig met vraagtekens over blijft. 

Het enige pluspunt is dat Atie Vogelenzang zeker kan schrijven. Ze gebruikt korte zinnen, is to the point en heeft een vlotte pen. Het boek leest op zichzelf soepel weg. Alleen het enorm zwakke plot, de slecht uitgewerkte personages, het gebrek aan samenhang en diepgang (als lezer heb je al bladzijden lang in de gaten wat er gaande is, voordat het verhaal het eea duidelijk beschrijft) maken het boek uitermate zwak. Ergens schrijft Atie haar dank aan haar redacteurs en de groep mensen die het boek proef gelezen hebben. Ik vraag me echt af dit wel klopt of dat deze mensen hebben zitten slapen. Ik heb het boek uitgelezen omdat ik het begin zo gaaf vond, in de hoop dat het verhaal nog zou boeien, maar helaas ging het verhaal als een nachtkaars uit.

Ik geef het boek 1 kraai omdat Atie Vogelenzang echt wel kan schrijven (tot nu toe schreef ze alleen boeken samen met een duoschrijver), maar over dit plot en de personages had ze echt beter moeten nadenken!

Vonk van Anita Terpstra

Titel: Vonk
Auteur: Anita Terpstra
Uitgeverij: Cargo
Publicatiedatum: juli 2018
Recensie door Annemarie
Beoordeling: Vier kraaien

Als een boek de typering pageturner verdient dan is het Vonk van Anita Terpstra. Dit is zo’n boek waarvoor je je weekend vrij moet houden om in één ruk uit te lezen!

In het hier en nu van het verhaal liggen Micha en Nicolaj (een gedroomd balletkoppel en privé ook een stel) in het ziekenhuis nadat er brand was uitgebroken in het huis waar ze verbleven. Beiden zijn zwaar gewond en beschuldigen elkaar voor het aansteken van de brand met als doel de ander te vermoorden.

Dan tekent zich een spel af waarbij beiden allerlei zetten doen om de ander in een zo kwaad mogelijk daglicht stellen. Dit spel wordt door beiden op het scherpst van de snede gespeeld, net zoals ze allebei in hun carrière alles in het werk hebben gesteld om de absolute top te bereiken.

Het boek weeft diverse tijdslijnen in het leven van Micha en Nicolaj naast elkaar. Zo lees je dat het glamourpaar samen bepaald geen glamour liefdesleven leidt. Dat ze min of meer door hun talent als danspaar tot elkaar veroordeeld zijn. Dit heeft veel te maken met het verongelukken van hun dochtertje, waarna Micha is ingestort en haar heil in overmatig drankgebruik heeft gezocht om haar leed te verdoven. Daarbij staat de knappe balletdanser Nicolaj altijd in de belangstelling van vrouwen en laat zich dat niet ongelegen liggen.

Vonk leest vlot en soepel. De schrijfstijl van Terpstra is krachtig en direct. Ze brengt de personages mooi tot leven, laat emoties spreken en het wordt nergens klef.

Het plot is spannend en roept voortdurend vragen op. Wie liegt er nu eigenlijk en wie spreekt de waarheid? Aan het einde is er een onverwachte wending die ik niet had zien aankomen en dat is altijd prettig in een goede thriller. Pas op de laatste bladzijden wordt duidelijk hoe het verhaal nu echt in elkaar steekt en blijf je enerzijds met een glimlach achter (knap bedacht!) en anderzijds enigszins tandenknarsend

Voor de doorgewinterde thrillerlezer is het verhaal wellicht niet spannend genoeg. Houd je van een spannend verhaal met veel vaart, goed uitgewerkte personages en verhaallijnen die prachtig bij elkaar komen, dan moet je Vonk zeker niet laten liggen.

Niet verder vertellen van Roz Nay

Titel: Niet verder vertellen

Auteur: Roz Nay

Publicatiedatum: September 2018

Uitgeverij: Xander

Recensie door Annemarie

Waardering: 3 kraaien

Het is de debuutthriller van deze schrijfster en volgens de achterflap met lovende kritieken ontvangen. Het wordt omschreven als een indringende, manipulatieve en dreigende pageturner, waarmee Roz Nay meteen een plaats veroverd in de top van psychologische thrillers.

Het verhaal. Vanaf bladzij 1 zit je er midden in, dat is echt een pluspunt van het boek. Angela zit in een verhoor en het boek vertelt alles door haar ogen. Ze wordt ondervraagd over de verdwijning van Saskia. Op dat moment heb je als lezer geen enkel idee wie Saskia is en ook of er een relatie tussen Angela en Saskia is. Angela is al net zo verbaasd. Hoewel zij aangeeft niets met de verdwijning te maken te hebben is commissaris Novak overtuigd van het tegendeel. Onder druk van Novak begint Angela te vertellen over haar leven.

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat er wel degelijk een relatie tussen Angela en Saskia is. Ze vertelt over het ontstaan van een liefdesrelatie  met HP (mooi beschreven maar heeft weinig van doen met een thriller) die uiteindelijk eindigt, waarna HP een relatie aangaat met Saskia , met haar trouwt en een kind krijgt.

Roy Naz probeert met haar boek de lezer aan het twijfelen te krijgen over de verhalen die Angela vertelt. Is ze een leugenaar, een doorgedraaide jaloerse ex die Angela heeft laten verdwijnen (vermoord?)? Handelt ze in opdracht van iemand anders? Weet ze meer maar zegt ze het niet en beschermt ze iemand?

Op zich vond ik het een mooi idee voor een thriller en aanvakelijk had het ook wel iets weg van een pageturner en wilde ik doorlezen. Naarmate het einde van het boek in zicht kwam vond ik de afwerking steeds slordiger en af en toe niet geloofwaardig. De kracht van het boek is dat je alleen vanuit de ogen van Angela leest en je niet weet hoe psychisch in orde ze nu eigenlijk is. Is het verhaal bij vlagen ongeloofwaardig of is dat de zieke psyche van Angela?

Het is een dun boek (op de ereader 200 pagina’s), je leest het vlot uit. De schrijfster heeft een soepele pen. Toch miste ik echte psychologische diepgang, miste ik uitwerking van het personages en werd het einde van het boek enigszins afgeraffeld. Voor de debuut zeker niet slecht; als Roz Nay een nieuw boek uitbrengt zet ik het wel op mijn te lezen lijstje.

3 kraaien

De laatste zomer van Rebecka Edgren Aldén

Titel: De laatste zomer

Auteur: Rebecka Edgren Aldén

Publicatiedatum: augustus 2018

Uitgeverij: Cargo

Recensie door Annemarie

Kraaien: 2,5

Als tiener bracht Gloria zomers door op een eiland in de Zweedse archipel waar haar (alleen staande) moeder met vriendinnen een vakantiecommune had opgericht.

Twintig jaar later keert ze terug met haar nieuwe vriend Adam en maakt kennis met zijn familie.

Langzaam maar zeker keren allerlei herinneringen bij Gloria terug die samenhangen met de laatste zomer dat ze op het eiland was. Bovendien vindt ze het dode lichaam van een vrouw.

De vondst van het lichaam en de herinneringen die terugkeren zorgen voor een opeenstapeling van gebeurtenissen, die leiden naar een spannende climax. Ook ontrafelt Gloria eindelijk de losse eindjes uit haar eigen verleden.

Rebecka Edgren Aldèn is journalist en redacteur en woont in Stockholm. Ik had nog niet eerder een boek van haar gelezen. De cover is lovend ‘ een boek om in een ruk uit te lezen’  en Aldén wordt getypeerd als de schrijfster die als geen ander weet om een geweldige psychologische spanning op te bouwen.

Vooropgesteld, het boek leest lekker weg. Een beetje als een vakantieboek, passend bij de zomerse setting van het verhaal.  Aldén kan zeker beeldend schrijven. Beschrijvingen van de omgeving en sfeerimpressies zijn mooi en ook leuk om eens over Scandinavië in de zomer te lezen. Ook de personages komen echt tot leven. Toch wordt het boek voor mij nooit echt spannend. Dat wordt vooral veroorzaakt doordat een deel van de spanningsopbouw niet in het hier en nu plaatsvindt maar in gesprekken tussen personen helder wordt.  Soms wordt er in het boek meer óver de spanning geschreven (Gloria die nadenkt over haar verleden, Gloria die praat met mensen over haar verleden, een boekje dat hints geeft over de achtergrond van de spanning) dan dat Gloria zich echt in het oog van de storm bevindt. De climax aan het einde van het boek brengt vaart in het verhaal en in het laatste hoofdstuk laat Aldén je als lezer nog een laatste puzzelstukje leggen. Daarna is er nog voldoende ruimte om te bedenken hoe het verhaal verder zal gaan.

Mijn conclusie:  een fijn boek om te lezen aan het strand of zwembad tijdens je vakantie, om je lekker mee te laten drijven in een mooi verhaal met spannende elementen.

Verwacht geen bloedstollende thriller die je naar de keel grijpt. Ik bleef wel nieuwsgierig naar het einde van het boek, maar vond het geen pageturner. Er waren momenten dat het verhaal echt wel wat vaart kon gebruiken.

Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough

Hoe tweeslachtig kan een mens zich voelen na het lezen van een boek…

Omdat ik het boek las als recensent heb ik het uitgelezen. Als ik het ‘zo maar’ had gelezen was ik waarschijnlijk iets over de helft gestopt. Toch ben ik ook wel blij dat ik het heb uitgelezen, terwijl ik het uiteindelijk geen prettig boek vind. En dat is ook weer de kracht van het boek. Begrijpen jullie er nog iets van? Laat me proberen het uit te leggen.

Eerst maar iets meer over het boek. Het is opgebouwd uit hoofdstukken die worden beschreven vanuit de persoon Louise en de persoon Adèle. Louise is een alleenstaande moeder, in de steek gelaten door een vreemdgaande echtgenoot die inmiddels begonnen is aan een officiële tweede leg met zijn minnares. Op de vooravond van de start bij haar nieuwe baan ontmoet Louise David en wordt ter plekke verliefd. Ze zoenen en met vlinders gaat ze naar huis. Dan ontdekt ze dat David haar nieuwe baas is en onderweg naar haar werk ontmoet ze zijn vrouw Adèle.

Er ontspint zich een bizarre situatie waarin Louisa een vriendschap sluit met Adèle en ondertussen een affaire aangaat met David. In deze fase leest het boek alsof je in een film van Bridget Jones zit. Ik heb echt zitten grinniken om de hilarische teksten over de belevenissen van Louisa.

Het boek is ingedeeld in Toen, Later en Nu. Het duurde een tijdje voordat ik de strekking daarvan begreep, maar uiteindelijk haakt het allemaal in elkaar.

Op een heel subtiele manier gaat het Bridget Jones gehalte van het boek over in een sinistere sfeer, een gevoel van onheil dat je bekruipt maar waar je de vinger niet op kunt leggen. Een tijdlang wilde ik alleen maar weten hoe het nu precies zat (zonder conreet beeld van het te kunnen vormen) en dus doorlezen, totdat in het verhaal een flinke dosis paranormale gaven worden verwerkt. Daar zou ik zijn afgehaakt als ik het boek ‘zo maar’ zou hebben gelezen. Het ging voor mij te ver, was verre van geloofwaardig meer. Voor mij, laat ik dat erbij zeggen, want dat is natuurlijk persoonlijk.  Ik heb doorgezet en me mee laten voeren in het door denderende verhaal. Want schrijven kan Sarah Pinborough zeker. En als je dan aan het einde bent van het boek en denkt dat je alles begrepen hebt en je opgelucht adem dreigt te halen, volgt een complete knock out… Een rechtse hoek die ik niet had zien aankomen!

Als je het boek leest begint het met een geheimhoudingsverklaring door de lezer; om het einde van het boek alleen maar te bespreken met mensen die het boek ook gelezen hebben. Past helemaal in de sfeer van het boek. Ik zal me eraan houden.

Uiteindelijk vond ik het geen prettig boek (de gedachte alléén al dat zoiets mogelijk zou kunnen zijn!), geeft het me na afloop een akelig gevoel. Toch is dat ook de kracht van het boek. De sfeer die Pinborough creëert in het boek, van het onbezorgde Jones-gevoel naar de uiterst venijnige onderhuidse spanning is subliem en past ook precies bij het verloop van het verhaal.

 

Dus ja, uiteindelijk ben ik volledig ingepakt door het verhaal maar ik lees uiteindelijk toch liever een wat ander thriller-genre. Het is mij uiteindelijk iets te duister…

PS. De engelse titel ‘Behind her eyes’  is eigenlijk veel passender dan de gekozen Nederlandse vertaling.

3,5 kraai

Annemarie

Blinde drift van Belinda Bauer

Mijn eerste kennismaking met deze schrijfster. Van het nuchtere, scandinavische Valkuil van Arnaldur Indridason naar het bijna sprookjesachtige Blinde Drift Van de Engelse Belinda Bauer.

Het kost amper een paar bladzijden om direct in het verhaal te worden gezogen. De elfjarige Jack zit op een warme zomers dag met zijn kleine zusjes in de auto op de vangrail. Ze hebben autopech. “Jij hebt de leiding Jack, ik kom zo terug” zegt zijn moeder en loopt in de richting van de praatpaal. De kinderen wachten en wachten, maar hun moeder komt niet meer terug. Een paar dagen later wordt ze vermoord teruggevonden.

Het verhaal maakt een sprong van twee jaar in de tijd waarin we zien dat Jack met zijn zusjes in het ouderlijk huis woont. Hun vader kon de verantwoordelijkheid niet aan, zocht zijn heil in de drank en heeft het gezin verlaten. Jack draagt alle verantwoordelijkheid nu en doet er alles aan om buiten het zicht van jeugdzorg en onderwijs te blijven uit angst dat ze kinderen in pleegzorg worden geplaatst. Door  hulp uit verkeerde hoek ontwikkelt Jack zich tot jeugdige crimineel om in het onderhoud te voorzien. Dan ontdekt Jack bij toeval wie zijn moeder heeft vermoord en raakt het verhaal in een stroomversnelling.

Als gezegd, het boek leest als een sprookje. Misschien ook omdat er een paralel met het Engelse sprookje Goudhaardje wordt getrokken.  De voorkant van het boek ondersteunt dit gevoel ook: een tiener jongen met gesloten ogen, omhuld met dansend goudstof en gouden letters blinde DRIFT.

Belinda Bauer schrijft haar zinnen met zorg, oog voor detail en regelmatig doorspekt met emotie (humor, ontroering, pijn). Een quote over een moeder (niet de moeder van Jack overigens): ‘ Mijn handen zijn opgezet,’ mopperde haar moeder. Ze had artritis, wat inhield dat ze soms gebukt ging onder ondraaglijk leed, omdat haar diamanten ringen niet pasten. Ze klaagde er voortdurend over tegen haar huisarts; ze had veel geld betaald voor de ringen en had nu op de een of andere manier het gevoel dat het socialistische gezondheidskartel van de National Healthservice gewoon niet wilde dat ze deze droeg’ .

Belinda Bauer is in staat om zowel de kinderen als de politieagenten geloofwaardig neer te zetten. De nachtmerries die Jack heeft sinds de moord op zijn moeder vormen een soort van rode draad door het verhaal en raken je als lezer in het hart Daarbij laat zij nog een paar markante personages ten tonele verschijnen die het verhaal mooi inkleuren. Eigenlijk is de moord op zijn moeder bijzaak. Het verhaal gaat vooral over de overlevingsdrang van een tiener, over zijn vindingrijkheid en veerkracht. Ik ben gegrepen door het verteltalent van Belinda Bauer waarbij het heerlijk is om je mee te laten nemen in haar kleurrijke verhaal waarbij allerlei emoties een plek krijgen. De moord en zelfs het oplossen ervan zijn echter niet het belangrijkste.  Hoewel de spanning wel voortdurend aanwezig is en het plot origineel en bijzonder is uitgewerkt, zit je niet nagelbijtend aan boek of ereader gekluisterd. Niettemin blijf je als lezer nieuwsgierig naar hoe het verhaal afloopt. De schijnwerper staat vooral op Jack en alles wat hij beleeft. Achteraf bleef ik nog wel een beetje kauwen op het waarom de moord nu uiteindelijk gepleegd is. Maar misschien moet ik gewoon vrede hebben in de titel van het boek…

Een ander minpuntje vind ik ook dat in het boek vanuit het niets de vader van de kinderen weer opduikt.  Dat was iets te veel sprookjes gehalte voor mij.

Het einde van het boek laten vooral het effect op Jack zien en gaan al niet meer over de moordenaar. Het einde past prachtig bij het geheel. Eindelijk mag Jack de leiding loslaten.

Conclusie: een heerlijke lezend boek, knap geschreven (en vertaald), bijzondere personages, goed en origineel plot.  Intrigerend, niet nagelbijtend spannend. Zeker de moeite waard om te lezen.

4 kraaien

 Annemarie