Posts tonen met het label kameleon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kameleon. Alle posts tonen

woensdag 27 december 2017

De favoriete boeken van Dinie Bell


Dinie Bell schreef haar eerste werk voor een verhalenwedstrijd van de Kunststichting Eindhoven toen ze negentien was. Haar verhaal werd gepubliceerd in de bundel ‘Beeldspraak’. In 2011 debuteerde de Noord-Brabantse met de roman Alsjeblieft papa.... In 2013 publiceerde Palmslag haar eerste psychologische thriller Achtervolgingsdrift, in 2014 gevolgd door de thriller Hysteria.,daarna kwam haar derde spannende boek uit: Knekelhuis en onlangs verscheen Driest


De interesse voor lezen heeft in mijn vroegste jeugd wortel geschoten. Ik was een jaar of vier toen ik altijd met mijn moeder, die een verwoed lezer was, mee mocht naar de bibliotheek. Dat was niet meer dan een omgebouwde schuur bij iemand in de buurt. Voor mij lag het plezier van mee te mogen vooral besloten in het feit dat er bij die mensen een hond op de achterplaats lag met wie ik kon spelen, maar ik vond het ook leuk om langs de stellingen te lopen en de geur van al die boeken op te snuiven. Dan vroeg ik me af wat er allemaal in stond.
Toen ik in de eerste klas van de lagere school zelf leerde lezen, ging er een wereld voor me open. Lezen werd mijn grote passie. Ik verslond alles wat binnen mijn bereik kwam. Daar heb ik wel een leuk voorbeeld van: Elke week ging mijn moeder een middag met mij op bezoek bij mijn tante. Ook mijn jongere neefje las graag. Hij had alle boeken van De Kameleon-serie. Die werden in die tijd nog beschouwd als jongensboeken en ik kreeg alleen meisjesboeken zoals Toen Moeder Ziek Was en Hoe Trotskopje Genas, maar ik las wel graag over de avonturen die Hielke en Sietse beleefden in hun bootje De Kameleon. Zo gauw mijn neefje en ik naar zijn kamer gestuurd werden om te spelen, greep ik daar dan ook een exemplaar van die boekenreeks. Mijn verbazing was groot toen alle boeken op een keer verdwenen bleken te zijn. Op mijn vraag waar ze waren, antwoordde mijn neefje: ‘Die heb ik verstopt. Want als jij een boek hebt, zit je de hele middag te lezen en heb ik niks meer aan jou.’

Mijn liefde voor het geschreven woord is nooit verminderd. Nog altijd lees ik wanneer ik er maar de tijd voor heb. In feite is de liefde voor lezen er de oorzaak van dat ik auteur geworden ben.
Mijn lievelingsauteur is Virginia Andrews. Zij kan de dingen prachtig verwoorden en ik heb dan ook al haar boeken. De meesten maken deel uit van een serie maar één titel staat op zichzelf en dat vind ik ook het beste boek: M’n Lieve Audrina. 
Verder vind ik Stephen King een geweldige schrijver. Die man lijkt de verhalen uit zijn mouw te schudden en dan zijn ze nog goed ook. De Groene Mijl (The Green Mile) is mijn favoriet.
Daarnaast is er een boek dat ik heb gelezen toen ik een jaar of vijfenwintig was waarvan het hartverscheurende verhaal grote indruk op me heeft gemaakt en dat me altijd is bij gebleven;  Emmeline, geschreven door Judith Rossner, een waargebeurd verhaal over een dertienjarig
meisje uit een arm gezin dat naar haar oom en tante gestuurd wordt om in de plaats waar zij wonen te gaan werken in een fabriek. Ze raakt zwanger van haar baas en onder dwang van oom en tante staat ze het kind af. Als ze volwassen is en weer thuis woont, wordt ze verliefd op een jongere man die als seizoensarbeider voor haar vader komt werken. Ze liegt een paar jaar van haar leeftijd af en hij op zijn beurt doet zich ouder voor dan hij is. Ze krijgen verkering. Dan komen de oom en tante op visite. Zij horen de naam van de jongen, die de achternaam draagt van zijn adoptieouders, en beseffen dat hij Emmeline’s zoon is. De twee gaan uit elkaar. Het verhaal eindigt ermee dat Emmeline, nu in de tachtig, eenzaam en alleen in een huisje woont en dat ze af en toe een kaart krijgt zonder afzender. Zij weet dat die van haar zoon is.

Dit jaar las ik de thriller De terechtstelling van Val McDermid. Een boek van een paar jaar oud, maar met een geweldig verhaal. Het einde zag ik niet aankomen. Ik heb ervan genoten en het boek kan zeker op mijn lijstje van lievelingsboeken.




maandag 29 augustus 2016

De boekenkast van teamlid Daniëlle

Misschien tot grote teleurstelling: ik heb geen boekenkast :-(
Ik heb wel een kast met boeken, maar dat is dan toch net even iets anders, want mijn boeken liggen daar gewoon in verstopt, omdat ze, nadat ik zes jaar geleden verhuisd ben, geen juiste plek had. Dan gaan we maar niet vertellen of ze gesorteerd zijn op kleur of schrijver of wat dan ook, want daar zit totaal geen logica in. Dit in tegenstelling tot mijn cd-rek, waarin de artiesten wel degelijk op alfabetische volgorde staan. Dit is zoals jullie misschien wel weten mijn grootste hobby. Music was my first love and it will be my last.

Of ik sommige boeken niet in mijn kast zou willen leggen is dan ook helemaal niet aan de orde. Dat gaat van Hoe verzorg ik mijn cavia tot Invasie van Robin Cook.
Mijn jeugdboeken waren voornamelijk ‘jongensboeken’: De Kameleon, De Vijf, als er maar wat spanning in zat. Robin Cook is wel de schrijver waar ik het meeste van gelezen heb, de medische thrillers zijn voor mij de inspiratiebron geweest om tevens mijn opleiding als medisch/chemisch analist te starten. Mijn eerste thriller zal een boek van hem zijn geweest en het boek Manipulatie is me toch wel het meest bijgebleven.

Een speciaal boek in mijn kast is dan toch wel Ik was vijftien en verslaafd door Julie B. Het kwam uit toen ik zelf die leeftijd had. Van tevoren was net de film uit van Christiane F., Wir Kinder von Bahnhof Zoo met het prachtige nummer Heroes van David Bowie. Dat heeft toen wel een blijvende indruk op me gemaakt.

Ik ben wel redelijk zuinig op mijn boeken, maar na vijf keer verhuizen hebben ze wel een ezelsoortje meegekregen. Ik zal er zelf nooit eentje maken, geef mij maar een blaadje papier als boekenlegger of nog beter: die mooie van jullie ;-)

Ik deel mijn boeken zelden en als aanbeveling noem ik meestal Robin Cook, hoewel David Baldacci en Nicci French er snel achteraan komen.

Lezen is voor mij totale ontspanning.

Groetjes Daniëlle