De eerste officiële Thrillerlezers leesclub!

Deze maand mei hebben wij een weer nieuwe stap en wat vinden wij het zelf ontzettend gaaf: we gaan starten met leesclubs.
Meerdere mensen lezen hetzelfde boek en bespreken deze uitgebreid in een apart aangemaakte facebookgroep met elkaar. Vooraf vertellen zij wat zij verwachten, tijdens het lezen hoe het verhaal bevalt en na afloop beantwoordt de groep een aantal vragen en maakt een stukje over hoe zij het boek vonden.

Wij gaan met een flitsende start beginnen, want deze maand hebben wij twee grote leesclubs. Beide leesclubs hebben op een bepaalde manier iets met elkaar te maken en ook weer niet.
De twee schrijfsters zagen door onze aankondigingen van nieuw te verschijnen boeken een bepaalde overeenkomst. Ik stelde de dames voor hun boeken uit te wisselen en na het lezen elkaar te interviewen. Enthousiast reageerden zij beiden het een prima idee te vinden. Na nog even verder babbelend, hoorde Joyce van het leuke idee van een leesclub rondom Beschadigd van Ika Gerritsen en kwamen wij tot het idee rond In de familie ook een leesclub op te zetten.
Het boek van Ika Gerritsen komt 28 mei uit. Joyce's boek verschijnt 1 juni, maar half mei zijn daar exemplaren van beschikbaar en om die reden starten wij nu vast met de eerste oproep. 

Wie wil er meedoen aan de leesclub van In de familie van Joyce Spijker?

Hier onder lees je waar het boek over gaat:

Spraakmakend familiedrama achter de schermen van politiek Den Haag

Nina Satijn is een jonge fotografe, op zoek naar haar plek in het leven. Ze is single na een lange relatie en vindt steun bij haar oma Emma, die haar na de vroege dood van haar moeder voornamelijk heeft opgevoed. Nina’s vader Boudewijn, minister van Justitie en Veiligheid en bij een volgende kabinetsperiode in de race voor het premierschap, heeft zich tijdens de opvoeding nauwelijks om haar bekommerd en hertrouwde al snel met de mooie Marsala.
Als Nina op een dag bij Emma op bezoek gaat, vindt ze haar op de grond in de woonkamer in haar huis in Wassenaar. Vermoord. Ze besluit alles op alles te zetten om de dader te vinden en de dood van haar geliefde oma te wreken.

Als je je aanmeldt via de mail, willen wij graag van jou een motivatie waarom je mee wilt doen.
Ook stem je in met de afspraken die rondom de leesclub gelden:

• Je gaat in de aparte facebookgroep die opgezet wordt voor de periode dat deze leesclub duurt.
• Daar vul je alle gedeeltes in.
• Je maakt na afloop een eigen mening over het boek die je instuurt naar het blog, maar ook plaatst in de groep op facebook. Tevens bij Bol.com en/of Hebban of jouw eigen boekenblog.
• Indien het om een of andere reden opeens niet mocht lukken aan de leesclub te beginnen, wees dan zo sportief een ander het boek te sturen. Dan kan een deelnemer die buiten de boot viel toch meedoen en hoort de schrijfster het aantal meningen wat van tevoren bedacht is.

Klinkt allemaal streng, maar laten we vooral niet vergeten dat dit erg leuk kan worden!

Geef je op via Thrillerlezersblog@gmail.com. Zet in de onderwerpregel: leesclub Joyce Spijker

Geef aan of je papier of digitaal leest, beide is namelijk mogelijk.

Wij horen graag van jullie. Opgeven kan tot 13 mei a.s.!

P.s: ook teamleden kunnen zich aanmelden voor een van de leesclubs
P.s nummer twee: neem ook vast een kijkje bij Beschadigd van Ika Gerritsen, zodat je jouw keuze beter kan maken aan welke leesclub je zou willen meedoen. Beide boeken zijn vrouwenthrillers.

Duorecensie: De weg van het water – Trudi Rijks

Wu Wei; we doen door niet doen, de weg van het water.

De cover
Moon: Een thrillerdebuut, altijd leuk en altijd interessant, het maakt me nieuwsgierig. Een idyllisch plaatje van een winterlandschap met twee figuren in de verte. Niet echt een thrilleromslag maar wel een mooi plaatje dat me aantrekt omdat het iets triests heeft en ook iets onaantastbaars. Kortom, deze ga ik zeker oppakken in de boekhandel als hij er 13 januari verschijnt.

Ink: Mooie koude flegmatische kleurschakeringen door twee vrouwpersonen, ik ga er maar van uit dat het geen twee travestieten die in de sneeuw daar wandelen, die op een paadje in de polder lopen. Rechts water, links verwacht je weiland. Stilstaand onder een paraplu. Koud, triestig..unheimisch.
De achterflap lezend denk ik: dit wordt een literaire thriller. Niet alleen door dat een van de hoofdpersonen flegmatiek wordt genoemd. Hoeveel mensen kunnen nu spontaan zeggen wat flegmatiek betekent? Maar wordt het een aanstelleritis literaire thriller of een mooie.... dus wil de schrijfster laten zien dat ze mooi kan schrijven met zoveel mogelijk woorden die opgezocht moeten? Of kan ze echt prachtig schrijven?

Wat zou jij doen als je in het NU wilt leven maar het verleden blijft je achtervolgen?

Het verhaal

Oud zeer, het was allemaal voorbij gegaan.

Moon: Het verhaal begint in Friesland, de gescheiden vrouw uit Apeldoorn, Floor Postma is bewindvoerder van haar zus Bente. Bente is door een drankprobleem na het overlijden van haar man Ram, opgenomen in De Berkelaar in Drachten, een verpleeghuis omdat ze Korsakov heeft. Bente was fotomodel tot ze trouwde met de schatrijke Ram. Het huis in Friesland was bedoeld om te ontsnappen aan de media en de dagjesmensen. Nadat Ram overleden is als gevolg van een verkeersongeval is het huis in flink verval geraakt. Floor gaat voor haar zus proberen om Huis Adsum te verkopen. Wanneer ze op een avond in het huis is om foto`s op te zoeken voor haar zus, blijkt er een man rond het huis te dwalen.

Ink: Floor reist naar het verlaten en smerige huis Adsum van haar zus Bente die met een hevig alcoholprobleem kampte naar aanleiding van de dood van haar man Ram. Bente bevindt zich nu in een verpleeghuis.
Prachtig taalgebruik, de eerste hoofdstukken. Tot bij hoofdstuk vier het taalgebruik omslaat...want een andere persoon. Wat goed gedaan! Echt duidelijk een omschakeling van taal. Grof opeens. 
Floor en haar dochter Kim, een te veel verwende puber die zich nu als volwassen vrouw eisend en pruilend gedraagt ruimen verder in het huis en ontdekken wat zaken.

Moon: Wanneer Floor bij thuiskomst in Apeldoorn een dagvaarding ontvangt voor haar zus valt haar meteen op dat de handtekening van Ram vals is. Wanneer Kim, de dochter van Floor, hier over hoort is ze in alle staten en zij haalt haar moeder over om in actie te komen. Zeker wanneer de oplichter ook hen persoonlijk wil oplichten…

Is de overspannen Floor opgewassen tegen een echte oplichter? En hoe goed kent ze haar zusje eigenlijk?

Ink: Intussen is er iemand die Bente dagelijks begint te bezoeken in het verpleeghuis. Bente herkent niemand meer door de Korsakov. Deze persoon (Buisman) wil een handtekening ontfutselen met betrekking tot het dure huis.
Tussen het verhaal van Floor loopt het verhaal van Feenstra en Buisman. Buisman is een ritselaar die momenten van erg veel geld heeft gekend, maar ook periodes dat hij armzalig achteraf in een flatje woonde. Hij heeft er zijn werk van gemaakt mensen op te lichten. Floor komt langzaam aan steeds meer dingen te weten over haar zus en haar zwager. Het grote vermogen lijkt verdwenen. Hoe kan dit?
In een mooi langzaam rustig tempo krijg je kleine brokjes informatie en werkt Trudi Rijks toe naar de oplossing van de vragen die je tijdens het lezen zelf ook krijgt. Want hoe zit het nu toch allemaal? Ontvoeringen, bedreigingen, vondsten van dagboeken..

Mening

Waarheid en leugen heffen elkaar op, recht en onrecht omarmen elkaar….

Moon: Hoofdstuk één, wauw, je waant je samen met Floor in de bosrijke omgeving van Adsum, het huis van haar zus Bente. De woorden van Trudi nemen je mee en je loopt gevoelsmatig en visueel mee met Floor, zo pakkend is het beschreven. Ik heb wel vaker met boeken dat je het zo voor je ziet, maar deze schrijfstijl maakt het door haar woorden mogelijk dat je je helemaal in het verhaal mee kunt laten slepen.

Hier een voorbeeld van een zin; “Boven haar hoofd flonkerende de sterren, een wolkenflard als een melkplas dreef traag naar de maan”, dan zie ik het dus helemaal voor me.

Ink: Dit is dan eens de titel 'literaire thriller' waard. Het geijkte labeltje wat graag op veel boeken geplakt wordt. Natuurlijk is er vaak een discussie wat nu precies een literaire thriller is. Ik vind dat er nadruk ligt op de ontwikkeling van de personen en de psychologie is belangrijker dan de actie in het verhaal. Rijks heeft een mooi taalgebruik maar het is zeker toegankelijk geschreven. Maar ik genoot van de mooie zinnen. Twee keer moest ik even gluren in De Dikke van Dale naar woorden die ik nog nooit eerder hoorde.

Moon: En niet alleen de zinnen zijn mooi, het verhaal is zo opgebouwd zodat je steeds een stapje verder gaat, je leest gedeeltes vanuit Floors perspectief, en vanuit de oplichter word je steeds verder betrokken bij zijn plannetje om geld te verdienen om met zijn kleinzoontje Ale naar Curaçao te vertrekken. Steeds raak je een stukje verder in het web verstrikt, waarin meer en meer aan het licht komt, dingen die ik niet had zien aankomen, en dan denk je je bent op de verduidelijkende weg, maar dan neemt het verhaal weer een heel andere wending. Heel goed gevonden en het maakt ook dat ik het boek bijna niet weg kan leggen, tot het einde toe houdt Trudi Rijks je in spanning. En op de laatste bladzijde blijf je je nog af vragen. Hé???

Ink: Het is jou als lezer al duidelijk wie Bente kwaad wil doen. De personages van Bente, Floor, Kim en Buisman zijn mooi neergezet. Je ziet ze steeds duidelijker voor je. De details zijn daarbij ook mooi verwerkt. De denkwijze van Buisman en zoals Floor de sterrenmix en rooibosthee drinkt, die bij haar personage horen.

Moon: Ook de personages worden goed beschreven door Trudi, de moeizame band tussen moeder en dochter maakt verschillende ontwikkelingen door tijdens het verhaal, je voelt de strubbelingen maar ook een bepaalde groei van de relatie. Ook de oplichter is erg goed beschrijven, je hebt een hekel aan hem, maar ook kan ik een soort van medelijden met hem krijgen, zijn liefde voor zijn kleinzoon en de angst voor een schuldeiser is de drijfveer achter het hele drama.

Ink: Tegen het einde vind ik het erg spannend worden en sla ik de bladzijden steeds sneller om. Hoe gaat het aflopen...
Trudi Rijks heeft echt een hele goede literaire thriller neergezet, waarbij ik het zo jammer vond dat ik bij het dichtslaan haar mooie teksten moet gaan missen tot een volgend boek.
Je zal dit maar als thrillerdebuut neerzetten en hier over heen moeten komen met een volgend boek!

Moon: Kortom: De weg van het water; Wu Wei, is een boek waarover gepraat gaat worden, over gepraat moet worden. Het is een thrillerdebuut van Trudi Rijks, maar bij mij staat ze op de lijst met favoriete schrijfsters en dat na één boek, dat wil wat zeggen. De manier van schrijven, de gebruikte zinnen en woorden, je leest het alsof je aan het genieten bent van een gebakje, terwijl je aan de lijn doet.

Ook het verhaal is goed, erg spannend, origineel en tot het einde toe ben ik gevangen in het verhaal. Kortom, ik kan niet anders dan 5 sterren geven aan Trudi Rijks voor haar debuut. Hier gaan we nog veel van horen!

Spanning 5

Plot 5

Originaliteit 5

Leesplezier 5

Schrijfstijl 5

Psychologie 5

Moon

Schrijfstijl 5
Leesplezier 5
Spanning 4,5
Plot 5
Psychologie 5
Originaliteit 5

Vijf sterren

Ink

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Duorecensie: De verzamelaar van Diana van Hal

Over de auteur:

De verzamelaar is het thrillerdebuut van Diana van Hal, pseudoniem van de schrijfster Diana Ruwaard. Diana is werkzaam op een medisch laboratorium.

Schrijven heeft altijd in haar bloed gezeten. Haar vurige wens: een thriller schrijven.

Cover:

Karin:

Nu heb ik begrepen dat de cover ondertussen is vernieuwd. Ik heb de ‘oude’ nog in handen en laat ik het zo zeggen, de nieuwe cover vind ik een meer dan goede beslissing!

182 bladzijden, geen heel dik boek. Een debuut dus ik ben extra benieuwd.

Ink:

Er is een eerste en tweede kaft. Helaas is al in verslagen over het boek verraden wat de voorkant van de oude is. Ik zag er namelijk steeds een stripbeestje in dat zijn handjes tegen zijn grote mond aanslaat. In zijn bek twee mensen. Zittend in een bos.

Ehm een seriemoordenaar die aan kannibalisme doet? Ja ach een menselijk brein is onvoorspelbaar...

De nieuwe kaft is beduidend anders. Had ik hem opgepakt? Ja! Juist wat dit boek tussen de thrillers zou doen. Hij valt op door zijn anders zijn. Maar het oogt kinderlijk.

Achterflap:

In Medford Massachusetts wordt het lichaam van een jonge vrouw ontdekt, begraven in het Middlesex Fells reservaat. Al gauw blijkt dat het om een seriemoordenaar gaat. Wanneer ze de moordenaar dood terugvinden, staan de rechercheurs voor een raadsel. Tactisch rechercheur Spencer Bennet wordt belast met de zaak.

DNA-analist Jennifer Rowley ondersteunt rechercheur Bennet met haar expertise. Samen met haar collega’s probeert ze zo snel mogelijk al het materiaal van de zaak te onderzoeken in een race tegen de klok. Er zijn nog een aantal vrouwen vermist, die waarschijnlijk in handen zijn gevallen van deze seriemoordenaar.

Spencer en Jennifer kampen beiden met een verleden. Daardoor trekken ze naar elkaar toe, maar houden elkaar op afstand. Voor een van de twee zal zijn of haar grootste angst werkelijkheid worden.

Mening:

Karin:

Ik moet in het begin heel even wennen aan de schrijfstijl. Soms haast staccato en met korte hoofdstukken. Het wennen gaat snel voorbij en ik geniet. Het verhaal begint gelijk vanuit slachtoffer Katie Caudill en eindigt met de zin:

‘Zo, dat was de laatst.’ Een mannenstem. ‘Nu is de verzameling compleet.’

Vanaf nu ben ik alleen nog maar geboeid en wordt het verhaal vanuit verschillende invalshoeken verteld: moordenaars, slachtoffers en hoofdpersonages Jennifer en Spencer komen afwisselend aan bod. Dit loopt allemaal  smeuïg in elkaar over, wordt zeer beeldend geschreven en het leest dan ook als een trein. Ik zie het allemaal als een film voor me.

Ink:

Start begint met 12 maanden geleden in de tijd. Dan worden in een natuurreservaat meerdere lichamen gevonden. Elk in een verschillende staat van ontbinding. De twee hoofdpersonen Spencer Bennett en DNA analiste Jennifer Rowley gaan het gevecht aan om de moordenaar te vinden. Spencer en Jennifer hebben beide een verleden welke ze qua onderwerp delen. Er broeit wel iets tussen de twee. En wat opvallend is: het stoort mij niet. Het wordt op een niet opdringerige manier verteld. Gewoon een leuke aanvulling op het verhaal. Het verhaal wordt verteld vanuit snel wisselende perspectieven, dader, DNA-specialist, rechercheur, slachtoffers. In korte hoofdstukken, wat zorgt dat het boek heel snel leest.

Karin:

Een man laat zijn hond uit, denkt wat verdachts te zien en schakelt de politie in. Het eerste lijk wordt al snel gevonden. En daar begint het gedonder. Het ene lijk volgt de ander snel op en vrouwen verdwijnen uit het niets.

Zo komen we al snel bij de hoofdpersonages Jennifer Rowley en Spencer Bennet uit. Leuke side-kicks zijn Caitlin en Mark en vooral Caitlin is een verfrissend iemand met humor in dit verhaal. Dat van Hal op een medisch laboratorium werkt is duidelijk. De onderzoeken worden dan ook af en toe op een andere wijze dan ik gewend ben beschreven, dat is een meer dan prettige verrassing en het is aandachtpakkend en origineel.

Ink:

Iets meer moeite heb ik met de vele korte zinnetjes. Daar moest ik echt even aan wennen. Twijfelde ook even of het young adult of volwassen was in het begin. Al snel is duidelijk dat het echt geen YA is. Gelukkig komen in de loop van het verhaal minder korte staccatozinnen of ik wen er aan. Maar ik begin ‘t genieten. Klare taal en geen ingewikkelde woorden vertellen het steeds spannender wordende verhaal. Op het einde moet iedereen stil zijn en mij vooral niet storen. De kat wordt weggegooid met zijn prrr prrr. Wat een goed geconstrueerd verhaal. Goed plot en dat einde!

Karin:

Van Hal gaat grof geweld niet uit de weg. Met samengeknepen ogen en buik las ik bepaalde stukken over de seriemoordenaars Jimmy en Edward en hun slachtoffers: het is gruwel, het is lomp en bruut, het is grof en het is bovenal steeds spannend. Gaandeweg kom je ook meer te weten over Jimmy en Edward, en van een gelukkige jeugd was dus geen sprake.

Daartegenover staat de relatie tussen Jennifer en Spencer en hun samenwerking in het onderzoek naar de moorden. Beiden met hun eigen rugzak, naar elkaar toegroeiend met een vleugje romantiek. Ik hou daar gewoon van. Mooi en subtiel uitgediept , beiden op bizarre wijze hun partner verloren, het schept een band.

Het plot in zijn geheel zit gewoon goed in elkaar. Stukje bij beetje vorderen de onderzoeken, wordt de kluwen ontward en komen ze dichterbij, ondertussen zelf gevaar lopend.

Ink:

Is dit serieus een debuut? Wat kunnen we dan wel niet verwachten van Diana van Hal.

Wat ik in ieder geval van haar verwacht? Een veel dikker boek dan deze 182 pagina's, want wat baalde ik dat het boek al uit was.

Karin:

De spanning zit hem niet in de dader, je weet wie dat is maar vooral richting einde gaat het van spannender naar pageturning.

En dan denk je dat het verhaal gewoon af is en dan komt van Hal met een einde…….dat ik hoop dat ze opschiet met het vervolg. En zo blijkt dat in 182 bladzijden een heel compleet en zeer goed verhaal past! Al had het van mij best nog langer mogen duren.

Conclusie:

Spanning: 4

Schrijfstijl: 4,5

Plot: 4

Leesplezier: 4,5

Originaliteit: 4

Vier dikke sterren voor De verzamelaar van Karin.

Plot: 5

Schrijfstijl: 3,5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 3,5

Spanning: 4,5

Vier sterren van Ink.

Vermoorde onschuld - Jo Claes

Juul en Moon lazen allebei de nieuwe van Jo Claes, 'Vermoorde onschuld'. Zoals vaak blijkt, verschillen de meningen van de bendeleden best wel; is dat bij deze ook zo? Lees je mee wat Juul en Moon vonden van 'Vermoorde Onschuld'?

Het verhaal:

'Geen mens had hem gezien. Alleen het beeld op het nachtkastje was getuige geweest van wat hij had gedaan.'

De Leuvense hoofdinspecteur Thomas Berg krijgt een moeilijke zaak onder ogen. Op veertien dagen tijd worden twee vrouwen uit Leuven om het leven gebracht. Telkens in een hotelkamer in het buitenland. Ogenschijnlijk hebben die twee moorden niets met elkaar te maken, Behalve dat zij één ding gemeenschappelijk hebben: Lukas Lebowski, de thrillerschrijver. Al gauw wijzen alle sporen in de richting van de schrijver zelf. Thomas Berg raakt verstrikt in alle affaires en verwikkelingen rondom de schrijver en gaan alle radartjes bij Thomas draaien, want hoe pak je iemand die de meest gruwelijke dingen in zijn boeken verzint?

En is Lebowski wel de dader of probeert iemand de schuld in zijn schoenen te schuiven?

De cover:

Juul: Een beeld van een gesluierd figuur met een masker in de hand en andere hand voor de ogen. Het beeld intrigeert. Het zegt veel, maar ook weer niks.

Zoals ook bij 'Mythe van Methusalem' (het andere boek dat ik van Jo Claes las) speelt dit specifieke standbeeld een cruciale rol in de ontknoping van het verhaal.

Ik zou het boek zeker oppakken in de winkel.

Moon: Na 'Mythe van Methusalem' te hebben gelezen van Jo Claes, mag ik nu beginnen in 'Vermoorde onschuld'. Op de cover prijkt een luguber beeld waar je eigenlijk al de kriebels van krijgt. Het beeld staat in een duistere omgeving, het geeft mij al een heel naar gevoel. Echt een cover die bij een thriller hoort. En als je het verhaal leest snap je de afbeelding ook, het past prima in context met het verhaal.

De mening van de bendeleden:

Moon: Hoe leuk is het dat de schrijver in het verhaal genomineerd is voor de Gouden Strop, net als Jo Claes zelf, alleen hij won hem en Lebowski zit er net naast. Heel grappig dat Jo Claes dit heeft meegenomen en heel herkenbaar, omdat ik er getuige van was dat hij de prijs in ontvangst nam voor 'Mythe van Methusalem'.

Zodra je de eerste bladzijde leest van 'Vermoorde Onschuld', zit je weer gelijk midden in een verhaal, midden in het leven van Thomas Berg. Maar ook midden in de spanning en daar houd ik van: gelijk gepakt worden door het verhaal. Geen verhaal met allemaal wegen die naar de spanning toe werken. Hierdoor wil je gelijk doorlezen en ben je blij met elk gestolen momentje dat je in het boek kan duiken.

Het verhaal is zo opgebouwd dat het spannend blijft tot het einde, je blijft in je hoofd daders aanwijzen waarna Thomas Berg al je ideeën weer teniet doet door bewijs te achterhalen. Ik zat er verschillende malen naast.

De personages van dit boek gaan je steeds meer aanstaan. Thomas Berg is zo fijn beschreven dat je het idee hebt dat je naast hem loopt in het onderzoek en deel bent van zijn team.

Het plot, mmm, daar zeg ik niet veel over maar tot de laatste bladzijde gingen mijn gedachten nog alle kanten op, want ook al was de dader gepakt, nog had ik zoiets van “Zou het toch niet..?”

Al met al heeft Jo Claes met 'Vermoorde onschuld' een heerlijk boek neergezet, met een verwijzing naar het schrijvers vak en de gouden strop. Ik heb er echt heel erg van genoten, en dit is nu mijn tweede boek van de schrijver Jo Claes maar zeker niet de laatste, de schrijfstijl is zo fijn, het neemt je mee in de Leuvense wereld. En laat je ook nog leren.

Juul: De hoofdpersoon, naast inspecteur Thomas Berg, is een schrijver: Lukas Lebowski. Hij is genomineerd voor de Gouden Strop 2013. Hij wint niet. De winnaar is Michael Hoop met Nacht in Londen...Hmmm, dat komt me toch verdacht bekend voor (staat zelfs in de ´goede vorm` in de boekenkast). Ik vind dat leuke humor, die een vette glimlach op mijn gezicht toverde.

In het onderzoek lopen feit en fictie voortdurend door elkaar, logisch omdat de hoofdpersoon ook schrijver is. Jo Claes doet dit op een hele slimme manier waardoor je als lezer ook regelmatig op het verkeerde been wordt gezet.

Ik heb tijdens het lezen heel lang een verdachte op het oog gehad, en dat was dan niet de voor de hand liggende verdachte. Door die verdenkingen las ik uiteraard ook met een soort tunnelvisie. En dat is denk ik ook precies wat Jo Claes duidelijk probeert te maken. Dat alles gekleurd wordt door eigen ervaringen, gedachten etc.

Of mijn verdachte de goede was? Dat laat ik in het midden, ik wil niets verklappen.

Het is onvoorstelbaar dat de boeken van deze schrijver nu pas gelezen gaan worden, door het winnen van de Gouden Strop. Ook ik ben ze nu pas gaan lezen. En wat een heerlijke ontdekking! Ik zou ze echt bij iedereen willen aanraden.

Nu hopen dat al zijn boeken, en die van andere goede Vlaamse schrijvers, beter verkrijgbaar worden in Nederland, want dat zou heel terecht zijn!

Tja, zoals je hebt kunnen lezen waren Juul en Moon het aardig eens, Jo Claes heeft er twee fans bij.

4 sterren voor 'Vermoorde Onschuld'