Hou je oren open...

Lara Reims schrijft met uitzicht op Parijs. Tien jaar geleden verhuisde ze van Amsterdam naar Frankrijk waar ze leeft, leest en schrijft. Ook luistert ze veel muziek en daar gaat haar blogje over dit keer.

Graag schrijf ik op het ritme van muziek. Elk verhaal heeft zijn eigen beat, zijn eigen klankkleur. Gelukkig weet Spotify precies wat ik nodig heb. Zoals Google allang heeft bepaald wat ik ga eten vanavond terwijl ik nog twijfel tussen pizza en een ovenschotel, weet Spotify welke klanken me ogenblikkelijk naar hogere schrijfsferen zullen tillen. Soms verdenk ik het programma ervan dat het stiekem mijn teksten leest, zodat het weet wanneer het me wat moet voorschotelen.

De playlist epic gaming bijvoorbeeld, als ik beschrijf hoe een speler verdwaalt in een spel. Of Stromae, als mijn puberende hoofdpersoon weer eens ruzie heeft met alles en iedereen. Of het Canto Ostentato van Ten Holt, als er gejankt moet worden. Einstein on the Beach van Philip Glass, als alle stemmen zo met elkaar verweven raken dat niemand er meer chocola van kan maken en iedereen door elkaar heen schreeuwt. En als ik mijn gebruikelijke repertoire heb afgewerkt, klik ik op de voorkeurlijst die speciaal voor mij is samengesteld.

Toen Spotify nog niet bestond, beperkte mijn muziekkeuze zich tot de inhoud van mijn kast. Ik stond dan, voor ik begon met schrijven, mijmerend voor het cd-rek en keek welk hoesje het beste paste bij het humeur van de dag. Vaak luisterde ik wekenlang naar dezelfde muziek, omdat ik te lui was om de cd te verwisselen en er dringend een verhaal opgetekend moest worden. Nu ligt de hele muziekwereld aan mijn voeten. En bang voor verdwalen hoef ik niet te zijn; de software kent mij een stuk beter dan ikzelf.

Het enige wat me soms angst aanjaagt, is alle muziek die buiten mijn bereik blijft omdat die niet bij mijn luisterprofiel past. Die krijg ik niet te horen. En soms ben ik erg benieuwd naar alles wat volgens de algoritmes in het programma totaal niet mijn smaak is. Dus dan wandel ik naar de Fnac in La Défense. Daar hebben ze nog cd-hoesjes. Die bekijk ik om inspiratie op de doen.

Soms laat ik me door een buitengewoon fraai exemplaar verleiden en koop ik de cd. Het oog wil tenslotte ook wat. Jammer genoeg blijkt vrijwel altijd dat Spotify gelijk had en dat er op het zilveren schijfje in mijn overjarige cd-speler niets lezenswaardigs uit mijn pen vloeit. Maar dan heb ik in elk geval een mooi nieuw hoesje voor in de kast.

DANK JE WEL

Het laatste bericht van dit jaar is een groot dank je wel. 

Een dank je wel aan jullie ,onze leden op facebook die de groep tot het ongelofelijke aantal van dik over de 5000 lieten groeien. Ooit was 1000 al belachelijk veel en ook was aan het begin van 2017 het aantal van 5000 een belachelijk getal. Maar ze bestaan! Meer dan 5000 mensen die in een groep zitten die zich richt op het spannende boek.

Dank je wel aan de vele, bijna 2000 dagelijkse bezoekers van dit blog. Jullie maken het zinvol om zoveel werk in dit blog te blijven steken.

Dank je wel aan alle auteurs die altijd enthousiast meewerken aan oa een interview,en  die weten dat op Thrillerlezers een eerlijke mening verkondigd wordt. Roepend als iets heel goed is, maar ook als het niet zo best was.

Dank je wel aan alle uitgeverijen  die ons aan leesmateriaal hielpen en winacties mogelijk maakten.

Dank je wel aan onze columnisten: Jack Schlimazlnik, Esther Boek, Nico Baaijens en Tamara Haagmans. 

Maar ook een groot dank je wel aan de mensen die meehielpen aan recensies voor het blog. Twee Vlaamse dames maken regelmatig een stukje, dus Karin en Ann : super tof!

Lilian super dat je meeging naar Thrillerlezersblog!

En dan als laatste wil ik nog twee mensen bedanken:
Lydia voor al die jaren dat je al meehelpt en alle verjaardagen verzorgt op facebook. Honderden felicitaties zet zij online. Daarnaast ook nog recensies, maar vooral een vriendin geworden die altijd objectief en positief in dingen staat.
Renee, mijn nuchtere Fries! Al jaren medebeheerder en mijn eigen Sherlock Holmes. Laat zich nooit beinvloeden, maar zoekt zelf rustig alle zaken uit en vormt een eigen mening. Mijn klankbord bij twijfels! Nuchter kan zij mij de andere kant van dingen laten zien of juist bevestigen op de goede weg te zitten. Eind augustus een bom neerleggen onder de website van Thrillerlezers was een keuze waar ik maanden over nagedacht en veel getwijfeld heb. Het was een keuze om helemaal te gaan stoppen of weer met mijn geliefd blog verder te gaan en vooral weer lol terug te vinden na 12 hele maanden met veel tegenzin en irritatie aan het monster te moeten werken wat het geworden was. Een website die ik nooit mooi gevonden heb en stukken  waar ik vaak niet heel blij van werd. Het glipte door mijn vingers heen. Door vele gesprekken met oa Renee mijn Thrillerlezers weer in eigen handen genomen.

Toch wil ik bij deze ook Miriam, mijn medebeheerder voor een aantal jaar, bedanken voor al die jaren inzet. Hadden we maar nooit aan die website begonnen met al die mensen, heb ik dit jaar vaak gedacht. Eerlijk is eerlijk: de website die zij nu heeft is qua vormgeving prachtig.

Nu in rust en gezelligheid met een klein clubje zo te mogen werken belooft een mooi 2018.

Ink 

Hoe minder je leest, hoe beter je schrijft?

Hoeveel boeken zou je moeten lezen als je zelf een blog/site over boeken hebt? Ik ga er vanuit dat je gek op lezen ben als je over boeken schrijft. Of is dit een ouderwets gedachte? Als je mensen wil aanzetten tot meer lezen , is het dan niet wat weinig twee boeken in de maand? Zeker als we het niet over zware dikke Russische literatuur hebben?
Ik zat hier over na te denken, nadat ik een column van Peter de Zwaan las waarin hij kritiek uitte over recensenten die meer dan 25 a 30 boeken jaarlijks lezen. Oh trouwens even voorstellen: Peter de Zwaan is een thrillerschrijver van Nederlandse bodem. Een soort van Tomas Rossdubbelganger qua gedachten dat het klootjesvolk te dom is om goede thrillers te herkennen. De man schreef tot nu toe 24 thrillers. In 2000 won hij met zijn Het alibibureau De Gouden Strop. Nu is die Gouden strop een prijs die in het boekenwereldje van schrijvers en uitgeverijen heel belangrijk wordt gevonden, maar onder de gewone lezer totaal geen indruk maakt.
De Zwaan heeft een  goede naam onder de grote fanatieke thrillerliefhebbers. Ik ben alleen bij de laatste boeken afgehaakt. Het is jaren geleden dat ik enthousiast naar de boekwinkel fietste als er weer een nieuwe verscheen. Waarmee ik niet zeg dat de laatste boeken niet meer goed zouden zijn. Er komt echter zo veel uit en ik heb al zoveel boeken gelezen van hem dat ik het tijd vond mij op de enorme stapel van wat ook uitkomt te richten.

Onlangs kwam Ross weer over van alles in de boekenwereld te horen mopperen cq orakelen en zijn stokpaardje weer van stal te zien halen dat vrouwenthrillers alleen maar succes hebben door alle seks in de boeken en aandacht in de vrouwenbladen. Ik denk dan heel simpel wat maakt het uit. Je hoeft het niet te lezen toch? Net zoals heel veel mensen er niet aan moeten denken om Tomas Ross te lezen. Na twee boeken waar niet doorheen te worstelen was, ben

ik afgehaakt. Er is weer een nieuwe net uit. Als mensen, die ik hoog heb zitten qua mening over boeken, zeggen dat ik de laatste echt niet kan laten liggen, begin ik er weer eens aan eentje. De laatste boeken werden afgeraden door datzelfde beperkte clubje mensen.
Het lijkt alsof ouwe mannetjes een ietwat verzuurd raken op bepaalde leeftijd. Wat maakt het jou nu toch uit hoeveel boeken iemand leest. Ten eerste lezen sommige boeken sneller dan het andere en bovenal zijn er lezers die inderdaad rustig een boek per dag. Lezen deze dan slechter? Kunnen die dan slechter hun oordeel vestigen over een boek? Nog een keer we hebben het over thrillers he! Meestal toch geen boeken waar je dagen lang over na moet gaan denken hoe dat plot toch wel niet inelkaar zit of over de waanzinnig diepgravende zinnen? Let wel: ik ben gek op het lezen van thrillers. Mede omdat je het lekker na een werkdag kan oppakken en even ontspanning hebt.

De Zwaan vertelt zelf hoogstens 25 thrillers per jaar te lezen. En let op: minimaal 20 van die 25 las hij al eerder. Hij hanteert namelijk:
"Liever een goed boek twee keer, of drie of zes, dan halverwege een nieuw boek treuren om verspilde tijd."
Dan is het opeens ook begrijpelijk dat je in 2013 je laatste boek uitbracht en nu opeens in 2017 met een heruitgave van het boek komt wat 17 jaar geleden De Gouden Strop won. Waarom een oude thriller van 17 jaar oud? Hoop je dat alsnog het volk jouw boek van toen ontdekt? Want de zogenaamde incrowd die zo verstand van boeken heeft, zal hem toch wel allang gratis gehad hebben? Opvallend is namelijk dat de grootste zeurpietjes over oa verkoopcijfers juist de mensen zijn die zelf nauwelijks een boek kopen, maar alles gratis ritselen.

Maar he: hoe meer boeken uit komen hoe meer de boekenkopers keus hebben. Of je nu erotische boeken leest, thrillers of  zogeheette Russische meesterwerken: het gaat er om dat jij als lezer geniet. Hoe snel of langzaam je ook leest...

Blind date – Marelle Boersma

Over de schrijfster:

Marelle Boersma (1957) is auteur en schrijfdocent. Ze schrijft boeken over actuele misstanden, vaak gebaseerd op waargebeurde verhalen van slachtoffers. Met haar onderwerpkeuze beweegt ze zich daardoor op de grens van waarheid en fictie. Als schrijfdocent en schrijfcoach helpt Marelle aankomend schrijvers hoe ze hun verhaal op een pakkende manier kunnen neerschrijven. Haar aanbod bestaat uit losse trainingen, schrijfweekenden, cursussen en natuurlijk de topper: een schrijfvakantie in Toscane. Natuurlijk bestaat ook de keuze voor een persoonlijke begeleiding bij het schrijven van een boek.

Achterflap:

Moon is single en zoekt haar geluk in het datingcircuit. Ze houdt een blog bij met alles wat ze meemaakt. Haar blog groeit uit tot een gigantisch populaire plek waar mensen elkaar ontmoeten. Ze krijgt steeds meer reacties, maar een van haar volgers is wel erg fanatiek. Hij wil háár. Het leven van Moon staat op het spel. Er is een oplossing, maar die is wel erg rigoureus...

Mijn mening:

Internetdaten is tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld en ook bloggers en vloggers schieten als paddenstoelen uit de grond. Dat niet iedereen het beste met je voor heeft als je ergens goed in bent, ondervindt Moon aan den lijve.

Moon is eenzaam en naast haar best friend forever Amy heeft ze buiten haar collega’s weinig sociale contacten.

Het is het verhaal van haar leven: de tweede plaats. Of de derde. En als dat niet zo was, zette ze zichzelf op de onderste plaats, gewoon omdat ze die kent.

Haar bazin is een feeks en collega Kees is nou ook niet het type om in vertrouwen te nemen.

Moon voelt zich helemaal alleen op de wereld tot haar jeugdliefde Nick weer in haar leven komt en ze hoopt het leven te kunnen gaan leiden waar ze altijd zo naar verlangd heeft, gewoon het huisje boompje beestje gevoel.

Moon is in haar vrije tijd succesvol blogger, krijgt met de dag meer volgers maar er zijn mensen die hier een slaatje uit willen slaan, zij proberen Moon te gebruiken om er zelf beter van te worden.

Marelle Boersma is er met dit boek in geslaagd om een actueel onderwerp te verwerken in een spannend feelgood verhaal waardoor je flink tot nadenken wordt gezet. Buiten de spanning, die voor mij overigens wel iets eerder in het boek had mogen beginnen is het Marelle gelukt om de hoofdpersonen realistisch neer te zetten.

Buiten het actuele onderwerp bloggen is er ook aandacht voor de psyche van de mens en waartoe dit kan leiden als er geen hulp gezocht wordt. Het boek leest makkelijk weg, de korte hoofdstukken, welke steeds vanuit verschillende hoofdpersonen zijn geschreven zorgen ervoor dat je bijna niet kunt stoppen met lezen. Blind date is wat mij betreft een spannende feelgood met ook de nodige erotisch romantische scenes, en het boek heb ik met veel plezier in twee dagen uitgelezen.

Schrijfstijl: 5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Spanning: 3

Psychologie: 4

Blind date krijgt van mij dik verdiend 4 sterren!

Bianca