Posts tonen met het label K's Choice. Alle posts tonen
Posts tonen met het label K's Choice. Alle posts tonen

zondag 19 maart 2017

Een lang verhaal ..zonder boeken..

Het is een ik-pak-een-boek-en-lees-niets week. Zag ik afgelopen week dat Kees van Beijnum een nieuw boek had uitgebracht, wat mij naar de winkel deed fietsen om het snel te kunnen lezen, maar ik schiet niet heel hard op. Sommige periodes ben ik te hyper om rust te vinden om een aantal hoofdstukken te kunnen lezen. Te veel dagen voor de verkiezingen bezig geweest met alles te volgen wat er gebeurde in debatten. Op de Grote markt in Breda liep ik onze premier van voor 15 maart tegen het lijf. Mensen die mij kennen hebben dan de vraag hoezooooo? Soort van grap om te zien of ik door al die mensen heen zou komen. Ja dus. Ik werd echt heel veel aangesproken op de foto.

Later in de week maakte ik leukere foto's toen ik naar mijn favoriete bandje ging , zowel in Utrecht als in Rotterdam, de schouwburg. Twee avonden laat thuis dus en in de ochtend vroeg naar het werk. Verwachtend dat ik dan helemaal geen zin zou hebben om allerlei zeurende klanten aan te moeten horen, was ik juist in een zeer uitgelaten stemming en verliepen 99 procent van de gesprekken gewoon prima. Het gesprek met een kortaf sprekende mevrouw die heel erg boos was, sprak ik toe met of we op een ietwat gezelligere toon konden praten waarop ze moest lachen en zei dat
ik gelijk had. Had natuurlijk ook veel bozer kunnen worden, maar dat werd dan een andere vrouw die enorme schulden overal had en graag een tweedehands auto wilde gaan kopen de volgende dag. Ze zou wat geld terugkrijgen van ons en het brandde gewoon in haar handen om het uit te gaan geven. Mijn opmerking dat het misschien ook een idee was om het geld vast te storten om de schuld iets kleiner te maken, was geen goed advies.  En inderdaad waar bemoei ik mij mee. 
 Ik was hyper die week. Vrijdagmiddag benoemde mijn baas dat mijn cijfers de hoogte in schoten: mijn gesprekken waren snel en het werk ook. Ik stond opeens in de bovenste regionen van de werknemers de  vrijdag. Als de band ooit uitelkaar zou gaan, ging zij ze lijmen, want ik had die
concerten schijnbaar nodig om te scoren. Bij het afmelden raadde ze me ook nog aan om even een rondje om het gebouw te rennen want ik stond te stuiteren.
Je snapt dat een mens dan niet echt heel veel leest als hij stuitert... Ik heb gewoon geen boek uitgekregen. Wel veel aan Thrillerlezers zelf gewerkt, want mailen, schrijven en verzinnen gaan dan in een mooie flow. Komt vast wel weer tijd om te lezen.
Vrijdagavond zou ik nog naar Bolletje in Utrecht gaan, maar het batterijtje was aardig om, de zin in hoe goed literatuur wel niet is op minpunt dus leek mij lui op de bank gaan hangen een betere optie. Zelfs het zien van janneke Siebelink kon mij niet meer overtuigen..


Ook maakte ik kennis met Bonti, mijn uitlaathond. Aantal maanden moest ik mijn grote maat Murphy in laten slapen en langzaam aan begint het weer te kriebelen op zoek te gaan. Ik had zelfs al een leuke in het vziier. Maar ja..ik werk hele dagen?! Zo'n beest moet natuurlijk ook een poosje wennen enzo. Ik ben niet van een bench. Dus uitstellen tot juni als het werken stopt en ik alle tijd heb om de nieuweling te gaan laten wennen. Wat wil het toeval dat ik een oproep lees van een oude mevrouw van 80 jaar die niet meer goed kan lopen en dus haar 14 jaar oude lobbes niet goed kan uitlaten. Zeg maar helemaal niet meer. Beest komt amper verder dan de tuin dus of er iemand was die hem af en toe wel goed doet. Mix herder en stafford..Mij klonk het leuk.
Kennismaking was voorspoedig en Bonti geniet tijdens het wandelen. het toeval wil dat het beestje exact hetzelfde heeft als Murpy toen: vergroot hart en vocht achter de longen. Ik zal je vertellen ik had tranen in mijn ogen de eerste wandeling door alle herinneringen die naar boven kwamen. De volgende dag ging ik alweer: rot weer maar vind het heerlijk. Ik moet gewoon weer een eigen hond, maar eerst maar eens deze lieve vent zijn laatste maanden mee op stap nemen.

Nu ga ik een eind aan dit lange verhaal zonder boeken maken en...lezen. Deze week lees ik het boek van Kees van Beijnum uit en ook het boek van Sonja Barend waar ik heel nieuwsgierig ben. Ook liggen er drie thrillers heel hard naar mij te schreeuwen.. Welke van de drie het gaat worden laat ik je de volgende keer weten.

He ik hoop dat jullie meer lezen dan dat ik nu deed.
Geniet nooit met mate bij lezen.

Houdoe uit het Brabantse dan maar weer

Ink

zaterdag 12 december 2015

Mijn bezigheden in de maand december

December...alweer bijna een jaar om. Miriam en ik zijn druk bezig met alle leuke stukjes die binnenkwamen van schrijvers die meewerken aan ons item 2015 in boeken.
Keileuk al die enthousiaste reacties! Vaak begeleidt met mooie lieve woorden mbt wat we maken.
Maar je gaat er zo weinig van lezen in boeken. Zeker als je dagen lang toeleeft naar het concert van Texas waar je heengaat. De band bestaat al 25 jaar en als je boven de 40 bent ken je deze band 100 procent zeker weten. Iedereen die nu gaat zoeken op You tube zegt: Oooooh ja natuurlijk.
https://www.youtube.com/watch?v=7uIFISklvXY
Ik kocht 25 jaar geleden hun eerste singletje , maar had ze nog nooit live zien spelen. Hoogste tijd dus. Ik ben geen fan, maar die avond werd ik wel ingepakt zeg. Wat een sfeer en heel de zaal in Tivoli Vredenburg ging uit zijn plaat. En op foto's mag de zangeres dan niet heel spectaculair tonen: op het podium was het een heerlijke sexy vrouw die lachte, kletste, danste en genoot van het publiek. Vol energie loop je dan een zaal uit. Nu had ik al gehoord dat in hetzelfde gebouw mijn favoriete bandje K's Choice speelde (ja de kaarten voor Texas zaten toen al in da pocket). Als toch mijn droomvrouw (wat voor veel vrouwen een George Clooney als droomman bijvoorbeeld is)in het gebouw is, ga ik toch niet zo maar naar huis? Gekkigheid. 
Echter is het gebouw zo goed ontworpen dat als je in de ene zaal bent geweest je met geen mogelijkheid naar een andere verdieping kan. Heel slim, maar reken nooit buiten de Inkel. Ik spreek helemaal beneden de beveiliging aan die niemand doorlaat bij de roltrappen. Dat ik redelijk kan kletsen wisten velen al. Hij roet iemand op en we worden opgehaald en met de lift op de goede afdeling gebracht. Mijn vriendin loopt hoofdschuddend naast me hoe ik dat weer voor elkaar heb.

Veel erg nerveuze mensen die staan te wachten om op de foto te mogen of een handtekening willen. Ik por nog zelfs twee hele verlegen en bange meisjes naar voren anders hadden ze er nu nog staan twijfelen of ze het aandurfden. Op dat moment ziet ze mij natuurlijk: Hoe is het? Eerlijk gezegd dat ik bij Texas stond (waarom niet) en al snel lekker beppen over boeken. Over Kom hier dat ik u kus van Griet op de Beeck en het genieten van Shotgun lovesongs waar ze in bezig is. Zo leuk om iemand die je zo raakt met muziek te raken met boeken die ze door jou leest en verslindt.
Dan volgen een paar dagen in spanning en probeer je zoveel mogelijk aan het concert en gesprek te denken. Gelukkig volgt er een fantastische uitslag in het ziekenhuis die je laat stuiteren. Maar dat geeft helemaal geen rust tot lezen.

Dan maar eens op naar Rotterdam de befaamde markthal maar eens bekijken. Geroemd om het plafond en andere architectonische hoogstandjes en inderdaad het is prachtig. En wat een genot voor oog en neus daar: de meest onbekende vruchten zie je liggen, zoals dragon fruit en proeven mag. Allerlei kruiden die je tegemoet snellen je neusgaten in. Heerlijk. Verse donuts, noten, baklava, chocolade, vis enzenz...Maar eerst lekker lunchen bij Jamie Olivers Italian. Mensenkinderen wat hebben we daar lekker gegeten. Zaaaaaalig. De lekkerste cheescake ever...


En dan sloot ik het weekend ook nog af met een optreden van K's choice in Eindhoven.Dat was wel het meest memorable iets van het jaar. Voor mij dan.
Eerst kregen we een mail dat alle tassen gecontroleerd zouden worden. Ik word daar dan wat nerveus van... Maar ach ook wel weer veilig. Alhoewel als iemand echt gek wil doen?!
Een retestrak optreden van mijn bandje 2 uur lang was genieten.
Na afloop belooft de band nog even te komen signeren bij de merchandise.
Een enorme rij met mensen staan keurig te wachten met gekochte elpees en cd's.
Madam ink voelt zich dan wat te trots om in zo'n rij te gaan staan wachten en drinkt een drankje bij de bar. Vriendin zegt van zullen we vast een stukje daarheen gaan. Jaja, rustig aan. Ietwat dichterbij zie ik de rij verder slinken. Misschien toch maar eens bij de rij gaan staan? ,vraagt vriendin. Mwnee, staan er nog een paar. We gaan zo wel. Klets, kwebbel en ik kijk die richting op....en zie opeens de zangeres de trap oplopen en klaar..weg is ze...
Wtf......WTF....neeeeeeee....
Ik hoor vriendin denken: ik zei het nooog. Van binnen vloek ik heel Eindhoven bij elkaar en van buiten zeg ik stoer van "ach pech".
Maar niet geschoten...dus ik loop het trapje op naar de beveiliging. Blablabla tegen de hele brede meneer "Vooruit ik zal even voor je kijken." Maar hij komt al snel weer terug met dat ze al te ver weg was. Ga maar even naar het hoofd Beveiliging, raadt hij aan. Naar een zeer streng kijkend manspersoon hang ik een verhaal op, waar hij halverwege al zegt: Je hebt gewoon pech. Had je niet zolang moeten wachten. Grrrr. Vraag het maar bij de merchandise. Die zegt gelijk: je miste dr net he. Jammer joh. Grrrrrrrrr. 

Zullen we maar naar huis gaan stelt vriendin voor. Hum. Opeens zie ik de manager langskomen..hoiiiiii....Hij belooft even naar de kleedkamers te gaan maar zegt erbij: Sarah gaat never nooit meer terug komen. Dat doet ze nooit.
Ik kijk eens om me heen naar de vloer die bezaaid ligt met bekertjes en alleen nog de mensen van de beveiliging in de zaal. En sta toch wel erg te balen van mezelf. Hoe stom kan je ook zijn. Maar... wie komt daar dan opeens de trap aflopen.... degene die never nooit niet opnieuw de zaal in zal komen..Ik ben een bofferd!

Uiteindelijk is het ipv een sof een extra hoogtepunt in de ontmoetingen met... Speciaal voor mij in een lege zaal weer staan kletsen. Ik heb nog dagen rond lopen huppelen. Zoals Karin van het team dan nu denkt : puber! Klopt!


Dinsdag kwam eindelijk gelukkig het leesvirus terug : ik las Gangster Anders (absurd komisch), Mark van Dijks Gerechtigheid, Rotjongens over criminele jongeren die vast zitten

en De zussen Borgesius van Lupko Ellen (prachtig bijna vijf sterren boek) uit in drie dagen tijd. Dus hop aan de recensies schrijven en weer lekker in de volgende duiken. Welke? Ik heb Trudi Rijks met De weg van het water bovenaan liggen: een debuut van een Nederlandse schrijfster, maar ook nog Indigo van Sterre Carron (ja shame on me) en de verhalenbundel van Stephen King lachen me toe en roepen Ik Ik Ik!

Zaterdag gaan Miriam en ik eerst eens even ons teamgenootje Lydia opzoeken en hard aan het lachen maken. Dat is nodig. Hopelijk is haar dochter inmiddels uitgeoefend met Jingle Bells op de trompet spelen want anders wordt het een zeeeeeer kort bezoekje..... (grapje Naomi)

woensdag 27 mei 2015

Inkiewinkie in Utrechtland

Ik woonde eens een keer afgelopen zaterdag een uitzending bij van Spijkers met Koppen. Een radioprogramma op zaterdag tussen 12 en 2 met veel cabaret en nieuws van de dag. 


tv recensent
Of je daar nu echt moet zijn om je cricketteam te promoten met een naaktkalender onder een spervuur van vragen over vooral die kalender? Dolf Jansen is razendsnel in schakelen en scherpe opmerkingen. Ook het onderwerp twitter werd behandeld. De NPO wil modern doen en laat bij DWDD tweets meedraaien. De altijd wat verzuurde tvrecensent Jean-Pierre Geelen van de Volkskrant zat er vooral ter eigen glorie te vertellen hoe goed zijn eigen stukjes waren en leek twitteraars maar dom volk te vinden.

Het cafeetje Florin zat trouwens bomvol. Al toen wij arriveerden een uur vantevoren. Dan heeft mijn postuur soms opeens voordelen als iemand van de organisatie vraagt of je misschien op de eerste rij wil zitten (ipv achteraan in een hoekje gepropt staan).. Je snapt dat we met frisse tegenzin daar plaatsnamen. Bijna tegen het podium aangeplakt en benen in de nek. Maar wat een genot om alles gewoon te kunnen zien en te horen.
Vooral omdat "mijn" bandje K's Choice een aantal nummers speelde. Meer op mijn neus kon bijna niet. Stoere vrouwen met tattoos en dan ook nog in een hempje...niks leukers te bedenken om twee uur lang naar te mogen kijken.


tivoli
De volgende dag weer richting Utrecht waar ze in Tivoli speelden. Na afloop even mijn oren uit laten suizen...Het was hard...Echt hard. Was ik de afgelopen jaren bij optredens die voornamelijk in schouwburgen plaatsvonden en de band op krukjess accoustisch speelden, nu stond ik eerder van hoe kom ik aan oordopjes... Het was strak, de band straalde een en al lol uit, zaal ging uit zijn pannetje, maar opoe wordt duidelijk een dagje ouder.

Ken je dat als je iemand opeens tegenkomt in een andere omgeving je diegene slecht kan plaatsen? Ik drink mijn biertje en zie iemand de trap afkomen. In mijn hoofd gaat het dan al razendsnel in plaatjes waar ik die persoon normaal zie.... Euh Euh Mooie vrouw...Nee hoort niet in het hokje van mensen die ik van K's choice ken. Euh euh...Plop op het moment dat ze een hand geeft, weet ik het.. Een schrijver! He he...en wat dom dat het even duurde. Nathalie Pagie.
Boekpresentatie De Campus

Die extra genoten heeft van Not an addict, omdat het nummer in haar boek De Campus voorkomt. En omdat Sarah het nummer speelde op de boekpresentatie van diezelfde Campus....
September komt eindelijk haar derde boek uit. Ze is er stiktrots op al. Het gaat over een journalist op Aruba die op iets stuit en het gaat onderzoeken. Momenteel wordt de omslag uitgezocht. En ze vindt dat dit het beste is wat ze schreef. Ze straalde ook helemaal... De vriendin die naast haar staat, bevestigt dat zij het proeflas en het echt goed is.

En dan nu wat dagen na een heerlijk weekend...kijk ik nog steeds een stapel boeken langs die ik in de afgelopen weken al had willen lezen. Misschien helpt het dat ik mijn bandje pas weer in december zie. Of dat ik donderdagavond tussen alleen maar boekenmensen rondloop om the spirit terug te vinden in diezelfde boeken?! 
Donderdag is een speciale avond! Dan is opnieuw de Avond van het spannende boek. 
Vorig jaar ontmoette ik dankzij het huidige opperhoofd van de Perfecte buren mijn medebeheerder Miriam. Raar dat het pas een jaar geleden dat ik Miriam ontmoette. Iemand die een echt goede vriendin is geworden... alle clichés over vriendschap kloppen bij haar: jezelf mogen zijn, vertrouwen, eerlijkheid, lol... Dat heeft die rare boekenwereld me dan toch gebracht. Ik weet dat een hele horde heeft zitten wachten tot ook Miriam wel snel de ware Ink zou gaan leren kennen. Nou die heeft ze! Als een van de weinige mensen...
We hobbelen samen vast nog even een poosje door met ons blog, maar lang na dat we het stop zullen zetten, gaan wij nog lachen om wat we allemaal meemaakten tijdens de duur van het blog. Wat een ander amper meemaakt in een heel mensen leven, hebben wij anekdotes genoeg voor straks in het bejaardenhuis. Ik word Hendrika Groen in het kwadraat daar later .... dus als je dat niet aan kan,...boek een ander bejaardenhuis. Ik ga daar ook de boel losschudden, vissen laten verdwijnen en tegen al geijkte meningen in. Net als nu...
Inkiewinkie Roze staat dan op de deur.

Ps: ik ben opeens tijdens het schrijven een stuk in een boek gedoken. En heb zowaar flink wat bladzijdes doorgelezen. Het is geen thriller, maar tot nu toe erg de moeite waard. Even slikken bij de eerste bladzijdes, maar daarna veel de mondhoeken omhoog. lekker direct geschreven met gedichten tussendoor, maar nog niet uit.
Dit lees ik nu:
Vlucht naar Curacao van Debby van den Bergh
De deels autobiografische roman Vlucht naar Curaçao vertelt het ontroerende en meeslepende verhaal over een vrouw die op verschillende vlakken afscheid neemt, de emotionele worsteling die daarop volgt en het richting geven aan een nieuwe levensweg.
Dicht onder de oppervlakte ligt de hunkering naar liefde, geborgenheid en aandacht. In de beschrijving daarvan schuwt de schrijfster de zelfspot niet; integendeel, ze neemt zichzelf regelmatig genadeloos op de hak en dat levert buitengewoon hilarische scènes op. 
De hoofdstukken laten zich lezen als aparte verhalen en zijn in een vlotte stijl geschreven. De teksten zijn rauw, humoristisch, persoonlijk en in een enkel geval tot tranen roerend. Dat laatste overigens zonder in gezwijmel of melodrama te vervallen. Wat dat betreft is deze roman als de schrijfster zelf: direct, oprecht, ongekunsteld, vrolijk en bovenal puur en eerlijk.

Quote:
Ik hoor vaak van mensen dat ze een boek zouden kunnen schrijven over hun leven. Er is meer moed voor nodig dan je zou denken om dat daadwerkelijk te doen! Het is Debby van den Bergh uitermate goed gelukt.
Yvonne Kroonenberg