Interview met Alexander Olbrechts

 ‘De Lucifermoorden’ van Alexander Olbrechts en het derde deel in de Mythosmoordenreeks  leek wel behekst. Misschien is het in de gegeven context meer aangewezen om het woord ‘verduiveld’ te gebruiken. Het Centraal Boekhuis had per ongeluk alle beschikbare exemplaren van de eerste druk van het boek vernietigd. Het was dus met enige omzichtigheid dat ik het recensieboek las. Het leek me dus leuk om nog even af te stemmen met de auteur over hoe het boek ondertussen is vergaan, hoe hij ertoe kwam om dit boek te schrijven, kortom hoe en waarom ‘De Lucifermoorden’ het boek is geworden dat hopelijk nu veilig en wel in de boekenwinkels is geraakt.

Dag Alexander

-        ‘De Lucifermoorden’ is het derde deel in de Mythosmoordenserie. Leg je nog even kort uit waar de mythosmoorden voor staan? Wat betekent ‘De Lucifermoorden’ in het grotere geheel van de reeks?

In de boeken van de reeks De Mythosmoorden staat telkens een seriemoordenaar centraal die zich laat inspireren door een legende/mythe/sage. Deels omdat ik de research naar de mythologie erg fijn vind, maar ook omdat ik er ietwat andere plaatsen delict mee kan creëren. Ik wil eigenlijk iets anders brengen dan alle andere politiethrillers die er al zijn. Soms weegt de mythologie al wat zwaarder door dan anders, ik laat de flow van het verhaal zelf beslissen hoe ‘heavy’ ik in de mythologie opga. De Lucifermoorden was voor mij een logisch derde deel, omdat ik hier onze Christelijke mythologie (meer bepaald: het Oude Testament) ben gaan lezen. Ik ben door die oude teksten altijd erg gefascineerd geweest.

-        Hoe verzoen je noordse mythologie met misdaadverhalen in het Vlaams-Brabantse?

Ik gebruik de mythologie niet als decor, maar als onderliggende structuur voor de hedendaagse setting van het verhaal. Mythologische verhalen kunnen al snel erg gruwelijk zijn. Ideaal om een seriemoordenaar op los te laten. Waarom Vlaams-Brabant? Wel, dat is de streek die ik ken. We mogen als Belgen best wat meer chauvinisme hebben. Ons land, onze streek, kan net zo’n toonaangevende locaties hebben als andere landen. Er zijn landgenoten die daar op neerkijken. Ik niet.

-        Die verhalen blijven actueel, de menselijke eigenschappen universeel en van alle tijden?

Ik vind net dat een deel van de verhalen uit de Bijbel absoluut niet universeel meer zijn. Ze zijn werkelijk compleet verouderd. Oké, er staan voldoende verhalen in die gaan over liefde, help de behoeftigen, etc… Maar de tijdsgeest van sommige verhalen is echt enorm gedateerd. Ik heb enkele passages uitgekozen die aangeven hoe verwaarloosbaar de rol van de vrouw was in die tijd. Walgelijk eigenlijk. Bijvoorbeeld in het verhaal van Lot: er arriveert een vreemdeling in zijn stad die door de stedelingen verkracht ging worden. Het was een zonde om een onbekende man te laten verkrachten, dus biedt het personage zijn eigen dochters in ruil voor het leven van de vreemdeling… Die verhalen staan nog steeds zo in de Bijbel. Hoe kun je dat überhaupt nog “in de juiste tijdsgeest plaatsen”? Dat is compleet ontwricht en net dat trekt me als schrijver aan om iets mee te doen.

-        De Legende rond Lot, zijn dochters en Sodom en Gomorra uit het boek Genesis gaat regelmatig een hoofdstuk vooraf. Hoe draagt die Bijbelse legende bij aan de thematiek van het verhaal?

In de vorige twee boeken werden de legenden onderzocht en aangehaald door de inspecteurs. Ik wilde voor De Lucifermoorden een andere benadering. Omdat je uit de Bijbel mag citeren en ik die teksten niet door de personages wilde laten opdragen, koos ik ervoor om ze als een soort wederkerende miniproloog weer te geven. Ook die benadering maakt dat dit boek weer net een tikkeltje anders is dan zijn voorgangers.

-        Allemaal parate kennis of ging er heel wat research vooraf aan ‘De Lucifermoorden’?

Het is een totstandkoming van research getriggerd door parate kennis. Ik kon gericht zoeken, want het verhaal van Lot was me gekend, maar ik heb wel veel plezier beleefd door heel wat verhalen eerst op te snorren op YouTube. Met ‘Disturbing Bible Stories’ kom je al heel wat leuks tegen… Een aanrader voor mensen die al eens graag youtuben.

-        Hebben vuur en zwavel een symbolische waarde in het verhaal?

Er is de link naar de Bijbel, uiteraard. God liet vuur en zwavel uit de hemel neerdalen om bepaalde steden te verwoesten. Wat eigenlijk vreemd is, want vuur en zwavel wordt natuurlijk – ook in de Bijbel – aan de duivel gelinkt. Het is die link naar de duivel die ook doorschemert in het verhaal. Iemand die zulke wreedheden uithaalt met zijn medemens, moet toch een satanist zijn?

-        ‘De Lucifermoorden’ start in medias res, ttz op “dag 9”, met onzekerheid over het lot van Rudi Smeets. Welk effect beoogde je hiermee?

De lezer meteen bij de kraag vatten en in het verhaal slepen… Ook de vraag aanwakkeren over wat Odettes rol in de plot zou zijn. Die “fast forward”-techniek is een truc om meteen met spanning te kunnen starten en het verhaal krachtig af te trappen. In de vorige twee delen gebeurde dat door de moordenaar naar voren te schuiven. Maar ik wil niet steeds via hetzelfde patroon werken, dus zocht ik naar een andere opbouw van het verhaal.

-        Je koos voor een thriller met raamvertelling met verschillende vertellers en tijdslagen. Waarom deze narratieve techniek?

Specifiek omdat ik graag een andere dynamiek wilde dan in de voorgaande delen. Ik denk toch dat een lezer niet graag tweemaal  hetzelfde boek wil lezen, en ik als auteur wil al helemaal niet tweemaal hetzelfde boek schrijven. Zeker in een reeks is die variatie erg belangrijk. Ik zoek naar andere invalshoeken, vooral om het voor mezelf leuk te houden, maar ook om de lezer iets anders te kunnen bieden. Ik schreef die eerste drie delen over een verloop van vier jaar, dus ik kon ook andere manuscripten tussendoor schrijven, waardoor ik als auteur andere dingen kon doen. Maar sommige lezers lezen de delen van een reeks vlak na elkaar, soms zelfs binnen dezelfde week. Net daarom vind ik het belangrijk om die toon telkens een beetje anders te zetten.

-        Hoe draagt de wisselwerking tussen heden (het lopende onderzoek) en verleden (de jaren ’80) bij aan de spanning?

Draagt die bij aan de spanning? Misschien verlaagt die zelfs de spanningsboog…? Ik wilde vooral die twee verhalen vertellen en verschillende aanknopingspunten maken tussen het heden en het verleden.

-        Hoe verklaar je de keuze van de cover? Het liefelijke lammetje in combinatie met ‘De Lucifermoorden’?

Daar wilde ik graag wat contradictie in verwerken. De naam van de duivel in combinatie met het Lam (Gods). Het licht en de duisternis. Het goede en het Kwade. Het ultieme duel. Het ultieme cliché. De reacties op de cover reveal vond ik erg vermakelijk! Sommige mensen reageerden exact zoals ik had gehoopt. Hoe kan zo’n lief lammetje gecombineerd worden met een heftige thriller. Het is fijn om met die uitersten te spelen. In cliché schuilt een bepaalde kracht; ze zijn niet voor niets clichés geworden.

-        Wat maakt hoofdinspecteur Rudi Smeets tot een interessant en gelaagd personage in deze thriller?

Ik vind Rudi een fijn personage om over te schrijven. Hij is een semi-depressief, brommerig, licht misantropisch figuur. Ik denk dat iedereen wel iemand kent die tegen dit soort figuren aanschurkt. Maar onder die verschrompelde lagen ligt er af en toe een zachte laag, zo kun je toch hier en daar wat verrassen en laat je de ruimte voor evolutie van het personage.

-        Hoe persoonlijk is de verhaallijn rond Rudi en Odette voor u als auteur?

We kregen in de familie te maken met dementie. Weliswaar niet jongdementie, maar toch… Ik vind dat een vreselijke ziekte. De geest sterft stilaan en het lichaam blijft voorleven. Ik vind dat erg gruwelijk. Het idee dat je beseft dat je stilaan de grip op je bewustzijn aan het verliezen bent en een gevangene zult worden in je eigen lichaam…

-        Welke passage tout court ligt jou persoonlijk het meest aan het hart?

Die waar Lucas over zijn onvruchtbaarheid vertelt en hun relationeel geworstel met het mucoviscidosegen.

-        Zie je de dader(s) uitsluitend als schuldig, of ook als product van hun verleden?

Een goede combinatie van beiden!

-        Hoe belangrijk is het voor u dat de lezer zich de scènes intens kan voorstellen, inclusief geur en lichamelijkheid? Hou je geweld altijd functioneel of ga je wel eens bewust over the top?

Ik vind dat erg belangrijk. Zulke boeken lees ik zelf het liefst. Ik hou ervan als lezers me komen vertellen dat ze in het verhaal werden gezogen en als het ware “de film” voor ogen zagen. Voor sommige lezers zal dat ongetwijfeld een afknapper zijn, maar ik denk dat dat misschien één van mijn sterktes is als auteur.

-        Ik vergelijk je graag met Chris Carter. Vind je dit een compliment of liever niet?

Ok, dat wordt een quote op een volgende kaft! Hahaha, ik vind dat een groot compliment! Los van het feit of je Carter goed vindt of niet, vergeleken worden met internationale bestsellers is altijd megafijn!

-        Verwacht je dat lezers vooral meegaan in de spanning, of hoop je dat ze ook blijven hangen bij de morele vragen? Mag een boek/literatuur ook bewust ontregelen?

Elke lezer mag uit het boek halen wat die eruit wil halen. Ik hou er wel van om met wat morele kwesties te spelen, maar het ligt er nergens vingerdik op dat het een verplichte kost is om daarmee bezig te zijn. Ik wil de lezer vooral enkele uren meenemen in mijn verbeelding en afleiden. Ik ben een verhalenverteller, dus ik wil gewoon mijn verhalen vertellen en ben erg blij met iedereen die ze wil lezen!

-        Wat hoopt u dat lezers meenemen uit ‘De Lucifermoorden’, los van de spanning?

Goesting om deel 4 te gaan lezen, of een van mijn andere boeken.

-      

  Tot slot: Schrijf je nog een nieuwe thriller binnen deze reeks en wanneer mogen we die verwachten?

Ik heb nog twee thrillers voor deze reeks in gedachten en na het vijfde deel, zou ik graag het doek over De mythosmoorden laten vallen. Ik hou er niet van om ellelange reeksen te lezen, dus waarom zou ik ze dan schrijven? Eigenlijk wilde ik al stoppen na het vierde boek in de reeks, maar het einde dat ik voor dat boek heb gepland zal een vervolgboek verlangen, vrees ik…

Dankjewel voor jouw tijd en interessante antwoorden, Alexander. Doel met ‘De Lucifermoorden’ bereikt, zou ik zeggen: ik heb heel veel goesting om deel 4 te lezen en iets zegt me dat ik niet alleen ben!

Anita voor Thrillerlezers!