zaterdag 17 januari 2026

Duo met De informant van A.C. Porter


 De Nederlandse veearts Mary is verhuisd naar Noord-Ierland om daar een leven op te bouwen als veearts en om samen te zijn met haar geliefde. Ze raakt echter tegen haar wil betrokken bij iets waarvan ze zich verre had willen houden, als ze tijdens één van haar bezoeken stuit op wapens…


Ink
In de jaren 80 en 90 waren er veel films mbt de strijd in Noord Ierland en ik zag ze bijna allemaal. Ook de elpee van U2 in de jaren 80, met het nummer Sunday, bloody Sunday, lag veel op de draaitafel. Dus toen ik hoorde dat Porter na het geweldige ‘De Erfgenamen’ zijn boek over dit onderwerp schreef, stond ik te trappelen.

Karin
Ik keek hier ook al zo lang naar uit, vooral na die steengoede Erfgenamen, en ja, dit stukje historie spreekt mij dus ook erg aan.

Ink
Toewerkend naar Bloody Sunday, en natuurlijk wetend wat er gaat gebeuren, neemt kilte en spanning toe.
Hij heeft op een hele goede manier fictie verweven met non-fictie. Ik ga na dit boek ook weer eens verder in die geschiedenis duiken.



Karin
Bloody Sunday was voor mij te ver terug om me écht te herinneren… maar ik weet nog wel over de bomaanslagen en de waarschuwingen, de steeds stuklopende vredesbesprekingen… en ja, die hongerstakers. En ook de bekende namen van mensen en organisaties. Heb ze nu ook weer even gegoogled… uiteraard…

Ink
Echt zo'n geweldig goed verhaal, maar wel eentje waar ik goed moest blijven opletten met alle namen, partijen en periodes. Gelukkig herkende ik veel stukken al. Maar ik had bijna een schrijfblok erbij gepakt. Bijna.

Karin
Ja jemig, wat een hoeveelheid aan info hé, de namen en die is Protestants en die is Katholiek… ik geef het toe, ik heb daar moeite mee in dit boek, maar wát is het boeiend!



Ink
Ik ben erg benieuwd naar welke periode de auteur de volgende keer gaat pakken.

Ik geef het 4,5 kraaien 🐦‍⬛

Karin
Dat einde! Ik dacht echt... waaaat? Hoe krijg je dit voor elkaar? Geweldig gedaan.

Wanneer komt de volgende? Een tipje van de sluier misschien? Het onderwerp?

Ook 4,5 kraaien 🐦‍⬛

woensdag 14 januari 2026

Net uit

 


Jaren na de moord op haar zus ontvangt Marsí een brief van een oude vriend.. Op zoek naar de waarheid keert ze terug naar haar ouderlijk huis.Ondertussen komt de moordenaar steeds dichterbij...


IJsland, 1967. De veertienjarige Marsí heeft een geheime penvriend, maar schrijft hem onder de naam van haar oudere zus Stína. Wanneer ze eindelijk hebben afgesproken, wordt Marsí door haar moeder tegengehouden om de deur uit te gaan. Diezelfde nacht verdwijnt Stína spoorloos. Haar bebloede jas wordt gevonden op de plek van de afspraak.

Tien jaar later. De zaak is nog altijd onopgelost. Dan ontvangt Marsí een onverwachte brief van haar oude penvriend. Hij zegt meer te weten...

Marsí keert terug naar haar geboortedorp om de waarheid te achterhalen. Maar haar slapeloosheid en verwarde herinneringen maken het steeds moeilijker om feit van fictie te onderscheiden. En hoe dichter ze bij het geheim komt, hoe duidelijker: de moordenaar is nog steeds op vrije voeten en wil voorkomen dat de waarheid aan het licht komt.

dinsdag 13 januari 2026

Interview met Alexander Olbrechts


 ‘De Lucifermoorden’ van Alexander Olbrechts en het derde deel in de Mythosmoordenreeks  leek wel behekst. Misschien is het in de gegeven context meer aangewezen om het woord ‘verduiveld’ te gebruiken. Het Centraal Boekhuis had per ongeluk alle beschikbare exemplaren van de eerste druk van het boek vernietigd. Het was dus met enige omzichtigheid dat ik het recensieboek las. Het leek me dus leuk om nog even af te stemmen met de auteur over hoe het boek ondertussen is vergaan, hoe hij ertoe kwam om dit boek te schrijven, kortom hoe en waarom ‘De Lucifermoorden’ het boek is geworden dat hopelijk nu veilig en wel in de boekenwinkels is geraakt.

Dag Alexander

-        De Lucifermoorden’ is het derde deel in de Mythosmoordenserie. Leg je nog even kort uit waar de mythosmoorden voor staan? Wat betekent ‘De Lucifermoorden’ in het grotere geheel van de reeks?

In de boeken van de reeks De Mythosmoorden staat telkens een seriemoordenaar centraal die zich laat inspireren door een legende/mythe/sage. Deels omdat ik de research naar de mythologie erg fijn vind, maar ook omdat ik er ietwat andere plaatsen delict mee kan creëren. Ik wil eigenlijk iets anders brengen dan alle andere politiethrillers die er al zijn. Soms weegt de mythologie al wat zwaarder door dan anders, ik laat de flow van het verhaal zelf beslissen hoe ‘heavy’ ik in de mythologie opga. De Lucifermoorden was voor mij een logisch derde deel, omdat ik hier onze Christelijke mythologie (meer bepaald: het Oude Testament) ben gaan lezen. Ik ben door die oude teksten altijd erg gefascineerd geweest.

-        Hoe verzoen je noordse mythologie met misdaadverhalen in het Vlaams-Brabantse?

Ik gebruik de mythologie niet als decor, maar als onderliggende structuur voor de hedendaagse setting van het verhaal. Mythologische verhalen kunnen al snel erg gruwelijk zijn. Ideaal om een seriemoordenaar op los te laten. Waarom Vlaams-Brabant? Wel, dat is de streek die ik ken. We mogen als Belgen best wat meer chauvinisme hebben. Ons land, onze streek, kan net zo’n toonaangevende locaties hebben als andere landen. Er zijn landgenoten die daar op neerkijken. Ik niet.

-        Die verhalen blijven actueel, de menselijke eigenschappen universeel en van alle tijden?

Ik vind net dat een deel van de verhalen uit de Bijbel absoluut niet universeel meer zijn. Ze zijn werkelijk compleet verouderd. Oké, er staan voldoende verhalen in die gaan over liefde, help de behoeftigen, etc… Maar de tijdsgeest van sommige verhalen is echt enorm gedateerd. Ik heb enkele passages uitgekozen die aangeven hoe verwaarloosbaar de rol van de vrouw was in die tijd. Walgelijk eigenlijk. Bijvoorbeeld in het verhaal van Lot: er arriveert een vreemdeling in zijn stad die door de stedelingen verkracht ging worden. Het was een zonde om een onbekende man te laten verkrachten, dus biedt het personage zijn eigen dochters in ruil voor het leven van de vreemdeling… Die verhalen staan nog steeds zo in de Bijbel. Hoe kun je dat überhaupt nog “in de juiste tijdsgeest plaatsen”? Dat is compleet ontwricht en net dat trekt me als schrijver aan om iets mee te doen.

-        De Legende rond Lot, zijn dochters en Sodom en Gomorra uit het boek Genesis gaat regelmatig een hoofdstuk vooraf. Hoe draagt die Bijbelse legende bij aan de thematiek van het verhaal?

In de vorige twee boeken werden de legenden onderzocht en aangehaald door de inspecteurs. Ik wilde voor De Lucifermoorden een andere benadering. Omdat je uit de Bijbel mag citeren en ik die teksten niet door de personages wilde laten opdragen, koos ik ervoor om ze als een soort wederkerende miniproloog weer te geven. Ook die benadering maakt dat dit boek weer net een tikkeltje anders is dan zijn voorgangers.

-        Allemaal parate kennis of ging er heel wat research vooraf aan ‘De Lucifermoorden’?

Het is een totstandkoming van research getriggerd door parate kennis. Ik kon gericht zoeken, want het verhaal van Lot was me gekend, maar ik heb wel veel plezier beleefd door heel wat verhalen eerst op te snorren op YouTube. Met ‘Disturbing Bible Stories’ kom je al heel wat leuks tegen… Een aanrader voor mensen die al eens graag youtuben.

-        Hebben vuur en zwavel een symbolische waarde in het verhaal?

Er is de link naar de Bijbel, uiteraard. God liet vuur en zwavel uit de hemel neerdalen om bepaalde steden te verwoesten. Wat eigenlijk vreemd is, want vuur en zwavel wordt natuurlijk – ook in de Bijbel – aan de duivel gelinkt. Het is die link naar de duivel die ook doorschemert in het verhaal. Iemand die zulke wreedheden uithaalt met zijn medemens, moet toch een satanist zijn?

-        De Lucifermoorden’ start in medias res, ttz op “dag 9”, met onzekerheid over het lot van Rudi Smeets. Welk effect beoogde je hiermee?

De lezer meteen bij de kraag vatten en in het verhaal slepen… Ook de vraag aanwakkeren over wat Odettes rol in de plot zou zijn. Die “fast forward”-techniek is een truc om meteen met spanning te kunnen starten en het verhaal krachtig af te trappen. In de vorige twee delen gebeurde dat door de moordenaar naar voren te schuiven. Maar ik wil niet steeds via hetzelfde patroon werken, dus zocht ik naar een andere opbouw van het verhaal.

-        Je koos voor een thriller met raamvertelling met verschillende vertellers en tijdslagen. Waarom deze narratieve techniek?

Specifiek omdat ik graag een andere dynamiek wilde dan in de voorgaande delen. Ik denk toch dat een lezer niet graag tweemaal  hetzelfde boek wil lezen, en ik als auteur wil al helemaal niet tweemaal hetzelfde boek schrijven. Zeker in een reeks is die variatie erg belangrijk. Ik zoek naar andere invalshoeken, vooral om het voor mezelf leuk te houden, maar ook om de lezer iets anders te kunnen bieden. Ik schreef die eerste drie delen over een verloop van vier jaar, dus ik kon ook andere manuscripten tussendoor schrijven, waardoor ik als auteur andere dingen kon doen. Maar sommige lezers lezen de delen van een reeks vlak na elkaar, soms zelfs binnen dezelfde week. Net daarom vind ik het belangrijk om die toon telkens een beetje anders te zetten.

-        Hoe draagt de wisselwerking tussen heden (het lopende onderzoek) en verleden (de jaren ’80) bij aan de spanning?

Draagt die bij aan de spanning? Misschien verlaagt die zelfs de spanningsboog…? Ik wilde vooral die twee verhalen vertellen en verschillende aanknopingspunten maken tussen het heden en het verleden.

-        Hoe verklaar je de keuze van de cover? Het liefelijke lammetje in combinatie met ‘De Lucifermoorden’?

Daar wilde ik graag wat contradictie in verwerken. De naam van de duivel in combinatie met het Lam (Gods). Het licht en de duisternis. Het goede en het Kwade. Het ultieme duel. Het ultieme cliché. De reacties op de cover reveal vond ik erg vermakelijk! Sommige mensen reageerden exact zoals ik had gehoopt. Hoe kan zo’n lief lammetje gecombineerd worden met een heftige thriller. Het is fijn om met die uitersten te spelen. In cliché schuilt een bepaalde kracht; ze zijn niet voor niets clichés geworden.

-        Wat maakt hoofdinspecteur Rudi Smeets tot een interessant en gelaagd personage in deze thriller?

Ik vind Rudi een fijn personage om over te schrijven. Hij is een semi-depressief, brommerig, licht misantropisch figuur. Ik denk dat iedereen wel iemand kent die tegen dit soort figuren aanschurkt. Maar onder die verschrompelde lagen ligt er af en toe een zachte laag, zo kun je toch hier en daar wat verrassen en laat je de ruimte voor evolutie van het personage.

-        Hoe persoonlijk is de verhaallijn rond Rudi en Odette voor u als auteur?

We kregen in de familie te maken met dementie. Weliswaar niet jongdementie, maar toch… Ik vind dat een vreselijke ziekte. De geest sterft stilaan en het lichaam blijft voorleven. Ik vind dat erg gruwelijk. Het idee dat je beseft dat je stilaan de grip op je bewustzijn aan het verliezen bent en een gevangene zult worden in je eigen lichaam…

-        Welke passage tout court ligt jou persoonlijk het meest aan het hart?

Die waar Lucas over zijn onvruchtbaarheid vertelt en hun relationeel geworstel met het mucoviscidosegen.

-        Zie je de dader(s) uitsluitend als schuldig, of ook als product van hun verleden?

Een goede combinatie van beiden!

-        Hoe belangrijk is het voor u dat de lezer zich de scènes intens kan voorstellen, inclusief geur en lichamelijkheid? Hou je geweld altijd functioneel of ga je wel eens bewust over the top?

Ik vind dat erg belangrijk. Zulke boeken lees ik zelf het liefst. Ik hou ervan als lezers me komen vertellen dat ze in het verhaal werden gezogen en als het ware “de film” voor ogen zagen. Voor sommige lezers zal dat ongetwijfeld een afknapper zijn, maar ik denk dat dat misschien één van mijn sterktes is als auteur.

-        Ik vergelijk je graag met Chris Carter. Vind je dit een compliment of liever niet?




Ok, dat wordt een quote op een volgende kaft! Hahaha, ik vind dat een groot compliment! Los van het feit of je Carter goed vindt of niet, vergeleken worden met internationale bestsellers is altijd megafijn!

-        Verwacht je dat lezers vooral meegaan in de spanning, of hoop je dat ze ook blijven hangen bij de morele vragen? Mag een boek/literatuur ook bewust ontregelen?

Elke lezer mag uit het boek halen wat die eruit wil halen. Ik hou er wel van om met wat morele kwesties te spelen, maar het ligt er nergens vingerdik op dat het een verplichte kost is om daarmee bezig te zijn. Ik wil de lezer vooral enkele uren meenemen in mijn verbeelding en afleiden. Ik ben een verhalenverteller, dus ik wil gewoon mijn verhalen vertellen en ben erg blij met iedereen die ze wil lezen!

-        Wat hoopt u dat lezers meenemen uit ‘De Lucifermoorden’, los van de spanning?

Goesting om deel 4 te gaan lezen, of een van mijn andere boeken.

-      


  Tot slot: Schrijf je nog een nieuwe thriller binnen deze reeks en wanneer mogen we die verwachten?

Ik heb nog twee thrillers voor deze reeks in gedachten en na het vijfde deel, zou ik graag het doek over De mythosmoorden laten vallen. Ik hou er niet van om ellelange reeksen te lezen, dus waarom zou ik ze dan schrijven? Eigenlijk wilde ik al stoppen na het vierde boek in de reeks, maar het einde dat ik voor dat boek heb gepland zal een vervolgboek verlangen, vrees ik…

Dankjewel voor jouw tijd en interessante antwoorden, Alexander. Doel met ‘De Lucifermoorden’ bereikt, zou ik zeggen: ik heb heel veel goesting om deel 4 te lezen en iets zegt me dat ik niet alleen ben!

Anita voor Thrillerlezers!

zondag 11 januari 2026

Jij bent het licht van Marion Pauw



Mia haar wereld staat op zijn kop wanneer haar broer Max, waar zij bijna geen contact meer mee heeft, een boek uitbrengt over zijn jeugd in Tasmanië. Over hun gezamenlijke jeugd welteverstaan...

 

Mia en Max groeien op in Tasmanië bij hun twee niet bepaald stabiele ouders. Elk van hen heeft zo zijn eigen mechanisme ontwikkeld om te ‘overleven’ in die situatie. Max verzet zich en Mia voegt zich naar de dagelijkse grillen. Dan, heel plotseling, besluit de vader dat de 'lastige' Max maar naar een internaat moet om hem wat discipline bij te brengen. Jaren later, en al lang en breed weer terug op Nederlandse bodem, schrijft Max er zijn biografie over: Kutkind, waarin hij onomwonden de waarheid vertelt. Een waarheid waar niet elk familielid even blij mee…

 

Ik heb dit boek geluisterd en ik moest even wennen aan de stem van Mia, maar eenmaal gewend aan klank en intonatie bleek hij perfect in het verhaal te passen. De stem van Max is direct prettig en zodra je een stukje op weg bent in het verhaal, raak je alsmaar meer geboeid. De sfeer wordt beklemmender, tegen het claustrofobische aan, en wegleggen blijkt simpelweg geen optie meer.

 

Marion heeft verschillende verhaallijnen gecreëerd die prachtig samenkomen. Beeldende beschrijvingen van de Tasmaanse natuur en de Aboriginals worden afgewisseld met toxische familieverhoudingen en de duistere sfeer die rondom het beruchte St. Bartholomew’s hangt, het jongensinternaat waar broer Max door zijn vader heen werd gestuurd.

Mia vertrekt naar Tasmanië om daar haar rust weer terug te vinden nadat het uitbrengen van het boek van haar broer haar te veel reuring gaf, maar al snel raakt ze er betrokken bij een aantal zaken waar ze liever geen weet van had.

Richting het einde volgt er dan een rete spannende climax, waarna het boek je ook niet één, twee, drie meer loslaat.

 

Wat is dit een ontzettend goed!

Marion Pauw heeft een pareltje geschreven, woorden die mij al eens eerder over haar vorige boek ter ore kwamen en die heb ik nog niet gelezen dus ik heb nog wat te doen.

 

5 kraaien voor Jij bent het licht.

Karin K

donderdag 8 januari 2026

Anita interviewde Pia Pauwels

 


‘Waar de wind slaapt’ van Pia Marie Pauwels is een internationale thriller gebaseerd op waargebeurde feiten. Op de cover trekt één vraag onmiddellijk de aandacht: ‘Durf jij de waarheid over MH370 onder ogen te zien?’ Ontdekt de lezer dan de waarheid in het boek? De persoon die op deze vraag kan antwoorden is Pia Marie Pauwels zelf.

 

Dag Pia, stel je jezelf even kort voor aan de thrillerlezers.

Geboren als Pia Marie Pauwels in Antwerpen groeide ik op in België, waarna ik een tijd in het buitenland woonde: van Frankrijk en Spanje tot de Verenigde Staten. Na mijn studie Geschiedenis (UA) werkte ik in de luchtvaart. In mijn boeken meng ik graag verschillende genres; spanning, drama, humor en romantiek lopen er vaak mooi in elkaar over.

Ik debuteerde in 2022 met Muizen in het Bed, een humoristische roman over het plattelandsleven in Zuid-Frankrijk, geïnspireerd door mijn eigen ervaringen daar. Daarna volgden Hoor de stilte spreken (2023) en Verloren in het verleden (2024). Met mijn achtergrond in geschiedenis, mijn liefde voor reizen en mijn fascinatie voor waargebeurde mysteries probeer ik realiteit en fictie te verweven op een manier die nog lang bij de lezer nazindert.

Vandaag woon ik in de Antwerpse Kempen, waar ik werk aan een spannende trilogie.

 

Wat precies, welke gebeurtenis inspireerde jou tot het schrijven van ‘Waar de wind slaapt’?

Met een carrière in de luchtvaart kon ik er haast niet omheen. In 2024 was het tien jaar geleden dat vlucht MH370 spoorloos verdween, en het mysterie haalde opnieuw de actualiteit. Meteen begon ik te speculeren over wat er gebeurd kon zijn, maar deze keer niet als voormalig purser, wel als thrillerauteur. Mijn schrijfmodus schoot meteen in gang: scenario’s flitsten voorbij en nog diezelfde dag schetste ik de grote lijnen van het verhaal. Het einde liet ik open, bewust, om er later verder op te kunnen broeden.

Dat er binnenkort opnieuw een zoekoperatie wordt opgestart om het verdwenen toestel te vinden, bewijst hoe actueel en intrigerend dit mysterie nog steeds is.

 

De verdwijning van MH370 en de crash van MH17 blijven mysteries. Wat trok jou het meest aan in deze gebeurtenissen?

Toen op 8 maart 2014 een Boeing 777 met 239 mensen aan boord van Kuala Lumpur naar Beijing verdween, was ik meteen geïntrigeerd. Vliegtuigen verdwijnen niet zomaar: er is aan boord meer dan genoeg technologie om dat te voorkomen. Dat het toestel nooit werd teruggevonden – ondanks een van de grootste zoekacties in de luchtvaartgeschiedenis – maakte het mysterie alleen maar fascinerender.

Met mijn achtergrond en netwerk in de luchtvaart voelde ik bijna een verantwoordelijkheid om dit onderwerp te verkennen, en om er een thriller rond te bouwen die zowel spannend als respectvol is.

 

Welke uitdagingen kwam je tegen tijdens het schrijven van dit boek? Hoe ga je als auteur om met feiten, speculaties en fictieve invulling van feiten? Hoe bewaak je de balans tussen feitelijke bronnen en creatieve vrijheid?

Ik begon met uitgebreid onderzoek naar wat er precies gebeurde en wat er misliep. Ik dook onder andere in het bijna 500 pagina’s tellende Maleisische eindrapport, waarin geen sluitende oorzaak wordt genoemd. Vast staat alleen dat het toestel bewust van zijn route is afgeweken, maar wie daar verantwoordelijk voor was, blijft onbekend. Dat open einde vormt een ideale voedingsbodem voor fictie.

Rond de verdwijning circuleren bovendien talloze theorieën: van technische defecten tot geopolitieke intriges. Door die verschillende hypothesen naast elkaar te leggen en tegen elkaar af te wegen, kon ik een verhaal creëren dat spannend is, maar tegelijk stevig verankerd blijft in de realiteit. Zo rust de hardnekkige aanname dat het toestel in de Indische Oceaan neerstortte bijvoorbeeld op berekeningen van één enkele Inmarsat-analist. In mijn boek krijgt de lezer te zien dat andere feiten dat scenario net wankel maken.

Omdat de ware toedracht nooit werd vastgesteld, moest ik de ontknoping zelf invullen, maar wel binnen de grenzen van wat wél bekend is. Het resultaat is een plausibel scenario dat zou kúnnen gebeurd zijn. Of misschien toch niet.


 

De flaptekst opent met de vraag: “Hoeveel is de waarheid waard als niemand haar wil horen?” — wat betekent die vraag voor jou persoonlijk?

Meer dan elf jaar na het verdwijnen van vlucht MH370 wachten de families van passagiers en bemanning nog steeds op antwoorden, terwijl duidelijk is dat er mensen moeten zijn die meer weten dan wat publiek werd gemaakt.

Sommige waarheden kunnen zo ontwrichtend zijn dat ze bewust niet worden uitgesproken. Misschien omdat ze politieke, economische of diplomatieke gevolgen zouden hebben die moeilijk te bevatten zijn. En dat roept de vraag op: zijn we als samenleving altijd bereid om de volledige waarheid onder ogen te zien, zelfs wanneer die ons vertrouwen in de wereld om ons heen zou aantasten?

 

Waarheid kan gevaarlijk zijn. Kan ze waardevoller zijn dan het leven zelf, denk je?

Waarheid heeft kracht. Ze kan bevrijden, maar ook schade aanrichten. Precies daarom wordt er in thrillers zo vaak voor gevochten én voor vermoord. In Waar de wind slaapt is de waarheid een drijvende kracht: wie er toegang toe heeft, bepaalt de richting van het verhaal.
Is ze waardevoller dan het leven? In fictie soms wel, omdat personages keuzes maken die voortkomen uit loyaliteit, schuld of angst. In het echte leven zou ik zeggen: de waarheid is waardevol, maar nooit meer dan een mensenleven.

 

Welke kernwoorden zou je zelf gebruiken om ‘Waar de wind slaapt’ te vatten?

Spanning – verlies – hoop – eerbetoon – waarheid.

 

Hoofdpersonage in jouw boek is Franky Avonds. Wie is zij?

Francesca Avonds, of Franky, is niet alleen de vriendin van de vermiste gezagvoerder; ze stond oorspronkelijk zelf ingeroosterd op de vlucht die verdween. Precies dat gegeven maakt haar vastberaden om tot op de bodem uit te zoeken wat er werkelijk is gebeurd. Waarom werd de communicatie abrupt verbroken? Welke koers vloog het toestel na het laatste contact?

 

Wat maakt Franky voor jou het juiste personage om de lezer door dit verhaal te leiden?

Franky kan niet geloven dat Jack, haar partner, iets met de verdwijning te maken zou hebben, zoals aanvankelijk ook werd gesuggereerd kort na het incident met MH370. Haar persoonlijke betrokkenheid en zoektocht naar antwoorden trekken de lezer mee door het mysterie en de spanning van het verhaal.

 

Franky beleeft een mix van hoop, schuldgevoel, woede en verdriet. Welke emoties  waren het moeilijkst om geloofwaardig neer te zetten? Welke emotie trof jou het meest?

Om de emoties van Franky geloofwaardig te maken, probeer ik me volledig in te leven in het verhaal. Ik ga terug naar persoonlijke, herkenbare gevoelens: Jack stuurde bij aankomst altijd een appje naar Franky – een klein, intiem ritueel. Mijn man, zelf cabin crew bij Brussels Airlines, doet exact hetzelfde. Het idee om ooit wakker te worden zonder dat geruststellende berichtje raakte me diep. Het hielp me om de angst en het verdriet van Franky te voelen en op papier te zetten.

Daarnaast leunde ik sterk op een vriendin in Kuala Lumpur, die als vrouwelijke piloot werkt. Haar ervaringen en inzichten vonden direct hun weg in Franky’s karakter. Ze las het manuscript meerdere keren, fungeerde als klankbord voor theorieën en scenario’s, en waakte over de technische correctheid van de luchtvaartdetails. Zonder haar steun zou het verhaal nooit dezelfde geloofwaardigheid hebben gehad.

 


Hoe zou je Franky’s ontwikkeling doorheen het verhaal omschrijven?

Franky ontwikkelt zich van de rol van ‘vriendin van de gezagvoerder’, die afwachtend samen met de andere familieleden op nieuws wacht, tot een vastberaden ‘voorvechter van de waarheid’. Ze wacht niet langer passief op antwoorden, maar gaat actief op zoek. Ze wordt kritischer en stelt alles in vraag – iets wat volgens mij tegenwoordig helaas te weinig gebeurt.

 

Je was zelf werkzaam in de luchtvaart. Wat droeg jouw eigen ervaring in die wereld bij aan het uitwerken van dit verhaal?

Mijn beroepservaring gaf me niet alleen de kennis om dit boek realistisch neer te zetten, maar het schrijven ervan was ook een emotionele reis. Al die honderden vluchten – soms met technische of medische incidenten, soms door hevige stormen – kwamen tijdens het schrijven weer tot leven. Ik beleefde ze opnieuw, wat ervoor zorgt dat Waar de wind slaapt niet alleen een spannende thriller is, maar ook doordrenkt van echte emoties.

 

Heb je tijdens het schrijven nieuwe inzichten opgedaan of zijn je gevoelens veranderd t.o.v. die mysteries?

Mijn fascinatie en verwondering zijn alleen maar gegroeid. (Lacht)

Tijdens mijn onderzoek stuitte ik op talloze nieuwe mysteries en theorieën, die stuk voor stuk een rijke inspiratiebron vormen voor toekomstige verhalen. Het blijft een intrigerende puzzel waar ik nog vaak over nadenk.

 

Elk hoofdstuk begint met een citaat. Op welke manier helpen die citaten (jou) om het verhaal te dragen?

Het vinden van een titel voor een boek, maar ook voor een hoofdstuk, is altijd een uitdaging. Toen ik tijdens het schrijven bij een van de eerste hoofdstukken een Boeddha-citaat als subtitel gebruikte – een citaat dat ook in de dialoog voorkomt – besefte ik dat dit een goed ritme gaf aan het verhaal. De citaten ondersteunen de inhoud van elk hoofdstuk, zetten aan tot nadenken en bieden vaak een sprankje hoop te midden van het mysterie.

 

Met dit boek geef je een stem aan bemanningen en passagiers van rampvluchten en van vluchten MH370 en MH17 in het bijzonder. Waarom is dit voor jou zo belangrijk?

Naast het thrillerelement zit er ook een diepere laag in het boek. Ik hoop dat lezers even stilstaan bij de 239 mensen die die nacht hun leven verloren – passagiers en bemanning die nooit meer thuiskwamen. Daarom heb ik het boek ook aan hen opgedragen. Voor mij was het schrijven niet alleen een creatief proces, maar ook een vorm van eerbetoon. Zoals ik in het verhaal schrijf: “Maar als de waarheid een stem nodig heeft, dan ben ik die stem.”

Ik heb tien jaar als vliegend personeel bij VLM Airlines gewerkt. Hoewel passagiers vaak denken dat we alleen aan boord zijn om hapjes en drankjes te serveren, is onze voornaamste taak de veiligheid van de passagiers en collega’s te garanderen. We worden er voortdurend op getraind, en het idee dat iets fout kan gaan, zit altijd in ons achterhoofd – al hoop je dat het nooit zal gebeuren, zeker niet met een fatale afloop.

Ik wilde dan ook vooral dat die mensen geen nummertjes in de statistieken zijn, maar mensen van vlees en bloed die het leven lieten en nog steeds gemist worden.

 

Kijkt de lezer finaal de waarheid omtrent de verdwenen vlucht in de ogen?

De communicatie- en volgsystemen spelen een cruciale rol in de verdwijning van MH370 en dus ook in Waar de wind slaapt. Het gefaseerd uitvallen van het vliegtuigcontact, het terug opstarten van een enkel systeem, en de downgrade van het entertainmentsysteem de dag ervoor, zijn elementen die aantonen dat de verdwijning geen ongeluk was, maar een bewust geplande actie. Maar door wie?

Wat er die nacht echt gebeurde, zullen we waarschijnlijk nooit volledig weten, en toch probeer ik in deze thriller een antwoord te geven op de vragen die bij lezers rijzen. Misschien zal de toekomst ooit uitsluitsel bieden…

 

Waar de wind slaapt’  is inderdaad een spannende thriller geworden waarin emoties zoals verlies, twijfel, schuld en vastberadenheid om de waarheid boven tafel te krijgen ook de aandacht claimen en krijgen. Het boek werd een mooi eerbetoon aan al die passagiers die tot op vandaag nog steeds gemist worden.

Dankjewel voor jouw verhelderende antwoorden op mijn vragen.

Anita voor Thrillerlezers!