Blankenberge Blues van Aspe & Strobbe

Titel: Blankenberge Blues
Auteurs: Pieter Aspe en Koen Strobbe
Uitgeverij: Manteau
Publicatiedaum: maart 2017 

Over de schrijvers:
Pieter Aspe blijft verbazen. Als ’s lands belangrijkste thrillerauteur is hij er de man niet naar om teren op zijn succesvolle Van In-reeks. Hij komt verrassend voor de dag met de originele stand-alone Blankenberge blues. Bovendien besloot hij samen te schrijven met zijn poulain Koen Strobbe, de revelatie uit zijn eigen talentenjacht, de Aspe Award 205

Achterflap:
Aan de winterse kust smeedt een bont allegaartje van mensen een niet-alledaags complot nadat een van hen een aangespoelde potvis vond. In het dode dier zien ze namelijk een unieke kans om rijk te worden. In de darmen van een potvis zit immers amber, een goedje waarvoor de parfumindustrie veel geld veil heeft. Spijtig detail: een aangespoelde walvis opensnijden is bij wet verboden. De bende kan echter niet aan de lokroep van het grote geld weerstaan en besluit op zoek te gaan naar een koper in het illegale circuit.

Langzaam maar zeker komen alle spelers in het verhaal zichzelf tegen en wordt de finale confrontatie met de professionele misdaad onvermijdelijk.

Blankenberge blues is een spannend verhaal, doorspekt met milde, soms wat zwarte humor. De roman speelt zich af in een soort twilightzone: de kust zoals maar weinigen ze kennen, wanneer de zomer, de zon en de toeristen verdwenen zijn.

Mijn mening:
Op de cover de aangespoelde potvis, dat is in één woord het thema van het verhaal. Daaromheen lees je nog allerlei belangrijke bijkomstigheden die het boek tot een smeuïg verhaal maken.
Het verhaal met de potvis draait om de volgende hoofdpersonen:

Alain:                                   
 Al sinds zijn jeugd verliefd op Betty, maar de relatie heeft o.a vanwege het leeftijdsverschil geen stand gehouden, inmiddels hebben ze wel weer meer dan contact met elkaar.
Betty:                                  
 Runt hotel Bellevue, maar moet alle zeilen bijzetten om haar hoofd boven water te houden.
Babs:                                    
Dochter van Betty, vader onbekend. Werkt na een mislukte studie noodgedwongen in het hotel van haar moeder.                                
Victor Borkelmans:         
Schrijver, verwikkeld in een vechtscheiding, logeert in Bellevue om te werken aan zijn nieuwe boek, wordt nogal op de huid gezeten door zijn uitgever nadat zijn eerste boek een daverend succes
was. Helaas lukt het hem nu niet om inspiratie te vinden tot nog een succes verhaal.
Herman Buyck:                
 Oom van Alain, heeft zijn slagerij verkocht en het geld goed bedoeld geïnvesteerd bij een bank.
Magalie:  
 Heeft haar pijlen op Herman gericht maar komt van de koude kermis thuis. Zij kwijnt een beetje weg in Blankenberge, omschrijft het als Benidormachtige toestanden.
Peg:   
 “vriendin ” van Victor.  

Deze zeven mensen raken verstrikt in het complot rondom de potvis. Alain ontdekt tijdens een
wandeling op het strand een aangespoelde potvis en ruikt miljoenen, al snel komt hij tot de
ontdekking dat het hem niet gaat lukken dit beest in zijn eentje te ontleden en roept hulp in van zijn
oom Herman, die helpt hem natuurlijk graag  in ruil voor een deel van de winst. Hierna volgen er
zowel hilarische als spannende ontwikkelingen waarbij je je als lezer gelijk afvraagt of deze hele actie tot het gewenst succes gaat leiden.
Rondom de perikelen van de potvis ontwikkelt zich nog een verhaallijn rond de achtergrond van Babs
die naar de plot toe voor vele verrassingen zorgt.
De rol van Alain als leider wordt tijdens het lezen langzaam overgenomen door iemand anders, dit
geeft het verhaal een extra dimensie, daar is duidelijk goed over nagedacht. Wie het is laat ik in het
midden, dat zal je zelf ontdekken als je besluit dit boek te gaan lezen.
Het taalgebruik bevat een Vlaams accent en is zowel humoristisch als met momenten walgelijk
realistisch beschreven.
Alsof je zelf op het strand bent en de lucht en viezigheid kan ruiken.

Met open mond keek hij omhoog, precies op het moment dat een grote zilvermeeuw
boven hem een klodder grijsgroene drek liet vallen. Recht in zijn mond.

Blankenberge blues van Aspe en Strobbe is een debuut wat zeker smaakt naar meer, ik hoop dat hier
een nieuw schrijversduo is geboren. Ze vullen elkaar perfect aan waardoor je als lezer bediend wordt
met een verhaal vol humor, spanning en ook de romantiek is volop aanwezig.
Ik heb van de eerste tot de laatste pagina genoten.

Originaliteit: ****
Schrijfstijl: ****
Psychologie: ****
Spanning: ****
Plot: ****

Blankenberge blues krijgt van mij dik verdiend 4 kraaien!

Jut en J(u)ul op de Boekenbeurs Antwerpen

De dag eindigde met de vraag: als je moet kiezen wie zou je dan doen Saskia Noort of Aspe? Beiden kozen we voor Saskia Noort. Mensen die mij al een beetje langer kennen, vragen ze nu af wat er in godsnaam met Aspe is. Daar Aspe ook bijna de laatste persoon was die we op de Antwerpse beurs zagen, gaan we eerst bij het begin starten.

Het allereerste begin was dat Juul en ik elkaar in Roosendaal troffen en we vanaf dat moment geen stilte gevallen is tot ik weer in de trein naar Breda stapte.
Juul is een duracellkonijntje met een arsenaal aan spontane opmerkingen wat vaak ontwapend werkt en tot leuke gesprekken met de aanwezigen op de beurs leidt. Bovendien was het voor mij zo verfrissend om voor het eerst niet met een stel schaduwen rond te lopen. Mensen die op een paar meter afstand wachten tot je iemand aanspreekt en als het een leuk gesprek is er snel bij komen staan. En dan nog tot niks komen als de vraag of het boek gesigneerd mag. Fantastisch om net zo'n enthousiast iemand mee te hebben.
Leuk was ook te horen dat men vond dat het goed is dat Thrillerlezers weer gewoon lekker mijn blog is en het plezier  volledig terug is na tien maanden zwoegen, twijfelen en willen stoppen. Hoe gaaf de waardering te horen van auteurs die je aanspreken op wat je doet voor hen. Nice en megachill.

Na jassen en rugzak in een lockertje gepropt te hebben en wij twee best openminded niet wetend hoe we degene van de kaartcontrole moesten aanspreken, neem ik Juul mee de eerste hal in. Juul was de OV specialist op Antwerpen , want ik kon niks vinden. De tram vindt je onder het bordje metro metro en is ondergronds en ook boven. Kaartje kopen voor de Tram?? Boven in de stationshal niet, lange gangen door en ook niet.  Ik was blij met Juul. Die vond alles, terwijl ik nog verdwaasd rond keek.

Eerst even Hilde Vandermeeren feliciteren met het winnen van de Hercule Poirotprijs. Helemaal blij is ze met de prijs. Leuk te zien. Eneuk mens sws en een paar toffe boeken heeft ze gemaakt. Het werd tijd voor  zowel haar als winnaar en zeker eens een vrouwelijke auteur.

Toen richting Nicolas Sparks. Een vriendin vroeg of ik een boek wilde laten signeren. We komen echt net te laat aan, maar hij staat er nog. Maar bij zeer bekende auteurs lopen er vaak mensen van de uitgeverij rondom te zenuwen. Dus die meldde ons later terug te komen. Bij dat later stond er zo'n giga rij net opvallend veel hele jonge meiden dat we de moed snel weg voelden zakken.
Daar op het zelfde moment iemand in een andere hal ging signeren, die in de top 3 van mensen stond die we zeker wilden spreken, besloten we daarheen te

spurten. Rick de Leeuw, jeugdsentiment van de Trockener kecks, die zich erg op Vlaanderen richt. Een man die de tand des tijds goed doorstaat..wat ik zeg: lekker ding. Ja, dat zeg ik. Er ontstaat een zeer enthousiast gesprek waarin hij zo verteld over een fenomeen in België dat ik besluit het erg mooi uitgevoerde boek meeneem. Zelden zijn boeken zo mooi gebonden op dik papier en mooie uitvlakken enz enz. Terwijl Rick over de veranderingen in deze tijd vertelt, hoor ik Juul alleen maar zuchtend verkondigen dat ze aan Ricks lippen hangt. Dat we bij het weggaan allebei een zoen krijgen, zorgt er voor dat Juul huppelend over de vloer loopt. Wij als twee pubers lyrisch over hoe leuk en charmant hij is. Oh hoooooi Rick, als hij de

bocht om komt.
We zijn bij zoveel leuke mensen wezen kletsen. Mensen die je alleen van Facebook eerst kende of mensen die je na lange tijd terug zag. Sterre Carron die als openingsvraag aan Juul vraagt waar ik ben. Nog steeds snappen we niet hoe ze de combie maakte dat wij samen zouden zijn. Dikke knuffel en veel te veel om te vertellen daar op die beurs. Dus snel een keer bijbeppen buiten de beurs.
Ria Maes zagen we al vroeg in de middag, die samen met Aaron Wade het boek Pan schreef. Aron is in Vlaanderen bekend om een jeugdserie en moet regelmatig op de foto. Juul en Ria raken in gesprek over wielrennen en er vallen namen waar ik nog nooit van hoorde.
Oh wacht, ik had dezelfde vriendin beloofd ook een gesigneerd boek van Tess Gerritsen te regelen.  Wij op naar stand 400 zoveel. Oh Nee, weer een giga mega rij. Laat ik maar naar de auteurs van WPG gaan: de altijd vriendelijke Toni Coppers is een jaarlijks terugkomend persoon voor een  kletspraatje. Over zijn mooie omslag van De zaak Margritte. Ik ben omslagfreak en hij was me gelijk opgevallen. Naast hem zit Jan van der Cruysse en met beide heren ontstaat een geanimeerd gesprek.  Over de Thrillerprijzen die weg zijn of hoe ze uitgereikt werden ( gouden strop op tv). Ook even kennismaken met Koen Strobbe wiens De wolf van Colombes ik momenteel lees. Tof boek en ga zeker ook eerder werk eens lezen.

En dan wandelen we naar de tweede muzikant van de dag: Candy Dulfer. Er

bestaat een foto van Candy en mij op 14 jarige leeftijd en intussen is de dame de hele wereld drie keer rrond geweest. Spontaan vrolijk mens ook weer. De tussentijd zien we een mega rij groeien .. wie zit daar dan? Wat? Al die mensen zijn voor Griet op de Beeck. De schrijfster waar ik vorige week gewoon naar toe kon lopen en een praatje maakte. Een uur in de rij. Alleen voor  Griet doe ik dat..eenmalig. Het is zo'n moment dat ik me afvraag waarom ik een gesigneerd boek wil? Maar voor ons staat twee Vlaamse boekenland en we vullen de tijd met kletsen tot wij mogen.  Juul heeft de beste openingszin ever : nl dat ze het nieuwe boek niet goed vindt. Oooooohhhh...mag ik nu in een gat in de grond wegzakken haha. Tommy Wieringa die er naast zit , mompelt iets van zo dan weet je dat ook. En kijk eens wat Juul verder doet of zegt... die redde de situatie toch nog redelijk.

Weglopend bespreken we Juuls actie en kan ik er alleen nog hard om lachen . We lopen langs Tess die in haar uppie staat en dat vergeleken met 3 uur eerder, kan ik nauwelijks geloven dat het echt Tess is. Hopla gesigneerd boek voor de vriendin gescoord. Twee uit drie is best een mooie score. Juul moet nog bij de famous Aspe langs. Heeft echter geen benul hoe de man er uit ziet. Tenminste dat bleek, toen ze bij Aspe aan de balie ging staan en zei dat er geen naambordje stond. De man zat naast een giga stapel van zijn nieuwste boek even erbij vermelden. Hij keek alsof hij water zag branden. Het kwam niet meer goed tussen de twee... Ik heb zelden zo'n gezicht gezien bij signeren. Kan er nu nog hard om lachen.
Never a full moment met Da Juulster!

Langzaamaan loopt de boekenbeurs ten einde en proppen we ons tussen heel veel mensen in de tram. Als de zogenaamde haringen..

In Antwerpen heet de halte bij het Centraal station niet zo, dus nadat wel heel veel mensen opeens uitstapten, begrepen we dat we de volgende halte maar ook er snel uitnoesten. Tassen met boeken hebben trouwens de gewoonte per uur zwaarder te voelen, heel bijzonder. Eindelijk ook maar eens wat eten en het werd een zowaar lekker orde kipburgermenu bij een niet de Mac. De dag doornemen toch bijna 2 uur later maar eens richting trein. 

Verwonderend over de

rust in een groot station en daarna kwijlend kijkend hoe een prachtgebouw er uit ziet in donker met verlichting. Oeps trein net weg die 1 keer per uur gaat. Tijd voor Een dampende bak ( zoals Pjotr Vreeswijk het 75 keer benoemd in zijn boek) met hoogtepunten van de dag ophalen. We bleven Rick noemen... Maar bovenal voerde de boventoon dat we dit volgend jaar weer gaan doen. Relaxed, lol, niet stoppen met kletsen, alles gezien wat en wie we wilden en nog veel meer. Dat stoppen met praten lukte pas toen we elk een andere vervolgtrein moesten. 

Een jaarlijks Jut en Jul-uitje is geboren!