Flashback van SJ Watson

 

Publicatiedatum: oktober 2020

Uitegeverij Ambo Anthos

Recensie door Lisa

Blackwood Bay. Een Britse kustplaats waar nooit iets gebeurt. Toch? Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

 

Mijn recensie: Na het waanzinnige succes van zijn voorganger “Voor ik ga slapen” waren mijn verwachtingen erg hooggespannen bij Flashback. Het vorige boek was verfilmd, het boek zelf was ook goed (de film iets minder), dus ja, dan schep je als auteur natuurlijk wel een bepaalde verwachting.

Helaas werd die niet altijd ingevuld, en mogelijk heeft dit wel iets te maken met de trage opbouw en verloop van het verhaal. Het draait om de documentairemaker Alex die een belangrijke prijs won met haar eerste film. Haar producer geeft haar materiaal dat op het eerste zicht enorm interessant lijkt. In een klein stadje dat Blackwood Bay noemt, worden twee meisjes vermist en vond er een zelfmoord plaats in mysterieuze omstandigheden. Genoeg voer dus om uit te zoeken wat er precies is gebeurd, ook al is niemand daar tot nu toe in geslaagd.

Maar het stadje heeft zijn nodige geheimen, en zij die liever willen dat de zaak blijven rusten, zien haar dan ook met tegenzin komen. Tegelijkertijd heeft Alex haar eigen problemen, en een verleden dat ze met zich meedraagt. Het hele dorp wordt gehuld in een geheimzinnigheid met duistere tonen, waardoor het ook claustrofobisch overkomt.

Zoals de titel al zegt wordt het verhaal verteld in de vorm van flashbacks – vaak gevuld met medische informatia - om zowel om de personages uit het dorp als Alex zelf, beter uit de verf te laten komen.  Dit is ook wel nodig, want in de huidige tijdslijn blijven ze soms vlak.

Het hele verhaal zit zo verweven met kronkels, leugens en plottwisten, dat het soms teveel wordt, ook al zijn die vaak erg origineel. Door het gebruik van flashbacks komt het verhaal zo traag op gang dat de lezer er zijn aandacht bij moet houden, en vaak ook afgeremd wordt om verder te lezen. Pas naar het einde toe wordt deze vaart opgepikt en kreeg ik meer een thrillergevoel. Tegen die tijd wilde ik vooral weten hoe het allemaal in elkaar zat, en heb ik het boek uitgelezen.

Het geheel deed een beetje denken aan die typische rustige Britse series waarin het leven in een dorpje rustig verder kabbelt, om tussendoor met briljante momenten te komen. Het is een manier van schrijven waar je als lezer van moet houden, en die beter uit de verf kwam in het voorgaande boek.

SJ Watson bewijst weer dat hij een goed auteur is, maar ik hoop persoonlijk meer van de stijl van zijn debuut terug te vinden in het derde boek, met een evenwichtig gevoel van spanning over het hele boek. Het verdienstelijke einde maakte uiteindelijk veel goed, maar als deze vaart wat meer in de rest van het boek had gezeten, dan had ik er ongetwijfeld meer van genoten. 

Daarom krijgt Flashback 3,5 kraaien.

Verwacht in oktober, deel 3

 13 oktober

De dader van een reeks heftige branden lijkt uit op wraak en vernietiging. Voor brandweerman Reed en zijn geliefde rechercheur Mia Mitchell wordt het persoonlijk, zij kennen veel van de slachtoffers.

Karen Rose is een bestsellerauteur in het genre Romantic Suspense. Haar thrillers staan garant voor ijzingwekkende spanning en een flinke dosis romantiek en erotiek.

In Tel tot tien (Count To Ten) heeft Reed Solliday in zijn lange carrière bij de brandweer van Chicago nog nooit zoiets meegemaakt als de recente uitbraak van woningbranden. De branden zijn heftig, en nemen snel in aantal toe. De brandstichter lijkt bovendien op persoonlijke wraak uit. Want bij elke nieuwe brand zijn mensen waar Reed en zijn nieuwe geliefde rechercheur Mia Mitchell van houden, het slachtoffer. De dader lijkt uit op dood en vernietiging en lijkt niet te stoppen. De tijd tikt…

20 oktober

Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

Wederom gebruikt SJ Watson het psychologische spel waarmee hij met Voor ik ga slapen miljoenen mensen aan de bank gekluisterd hield en hij combineert dit op geraffineerde wijze met het claustrofobische gevoel van een kleine dorpsgemeenschap waar iedereen elkaar kent.

15 oktober

Kara Lockhart is net begonnen aan haar levenslange gevangenisstraf in HMP New Fern – een gloednieuwe zwaarbewaakte gevangenis voor vrouwen. Ze is veroordeeld voor een moord die ze zweert niet te hebben gepleegd.

En dan wordt ze op een ochtend ook nog wakker naast haar vermoorde celmaat. De deur is de hele nacht op slot geweest, en dus is Kara de enige verdachte. Er is alleen een probleem – Kara weet zeker dat zíj het niet gedaan heeft. Dus wie wel? En houdt het verband met haar onterechte veroordeling?

Hoe vind je een moordenaar op een plek waar iedereen er een is?

13 oktober

Aan het einde van de oorlog geloofde Adolf Hitler nog stellig in een overwinning door middel van zijn nieuwste V2-raketten. Deze konden een explosieve lading van meer dan 1000 kilo met drie keer de snelheid van het geluid vervoeren. De nieuwe raket had ook een enorm bereik, zelfs genoeg om vanuit de bossen van Den Haag de Engelse hoofdstad te bereiken. In november 1944 wordt de Duitse wetenschapper Rudi Graf naar de Hollandse kust gestuurd. Graf werkte ooit samen met Werner von Braun aan een ruimteraket, maar is inmiddels het brein achter de onvoorspelbare en dodelijke V2. Zijn afkeer van de oorlog zorgt er echter voor dat hij in Scheveningen al snel verdacht wordt van sabotage.

De bombardementen op Londen eisen vreselijk veel slachtoffers, en de Engelse regering besluit om een groep jonge vrouwen naar Vlaanderen te sturen om te achterhalen waarvandaan honderden raketten worden afgevuurd. Kay Caton Walsh is een officier van de WAAF en zal met gevaar voor eigen leven in de Duitse linies moeten infiltreren.

5 oktober

alleen een foto: maakt het misschien extra spannend?

15 oktober

De gepensioneerde politieman Konrađ wordt gebeld door een ouder echtpaar dat zich zorgen maakt om hun kleindochter. Ze weten dat ze drugs gebruikt en betrokken is geweest bij een smokkelactie, en nu is ze verdwenen. Tegelijkertijd ontvangt Konrađ nieuwe informatie over de onopgeloste moord op zijn vader. Terwijl hij zich in beide zaken verdiept komt hij nog een derde mysterie op het spoor: lang geleden werd het lichaam van een twaalfjarig meisje gevonden in het water van de Tjörn. Het voorval werd afgedaan als een ongeluk maar er lijken wat dingen niet te kloppen.

Hoe meer er boven water komt over de verschillende zaken, hoe duidelijker het wordt dat sommige daden gevolgen hebben die tot ver in de tijd te merken zijn.

13 oktober

Midden in de woestijn rondom de mysterieuze Nazca-tekeningen in Peru ligt een man in de brandend hete zon. Hij is uitgedroogd en stamelt wartaal uit: "Waar zijn de doden? Open het oog!' In zijn notitieboekje staan vreemde schetsen, Bijbelcitaten en aantekeningen over "bezoekers'.

Als de Nederlandse toeristengids Ángel en zijn Peruaanse collega Luz de man vinden, worden ze ongewild het middelpunt in deze zaak. Wat was de man in hemelsnaam op het spoor? Door wie werd hij achtervolgd? Of door wát? Tijdens hun spectaculaire zoektocht door de woestijn wordt de sluier van het mysterie opgelicht en krijgen ze zicht op een alternatieve geschiedenis van de mensheid... Maar is de wereld daar klaar voor?

20 oktober

Op de ochtend van Goede Vrijdag wordt een controversiële zangeres dood gevonden in de vuurtoren van een nationaal park aan de kust. Op de plaats delict wordt bewijs gevonden dat teruggrijpt op een moordzaak in Ystad van vijftien jaar geleden, waarin een jonge pianist doodgemarteld werd.

Tess Hjalmarsson en haar collega Marie Erling van het coldcaseteam in Malmö duiken in beide zaken, maar vinden geen overeenkomsten die de slachtoffers met elkaar in verband brengen. Het nieuws brengt echter een kettingreactie van dramatische voorvallen op gang. Zo begint een moeder van twee jonge kinderen te vermoeden dat haar echtgenoot niet is wie hij zegt te zijn…

Verwacht in oktober, deel 2

 

2 oktober

Een jaar na de dood van zijn vrouw Sarah, ontvangt Jericho Blackwell, vooraanstaand lid van de Society for Psychic Investigation and Education, een brief van haar met de boodschap:

Kom naar Scarlington, waar we elkaar voor het laatst hebben gezien. Ik heb je nodig en wacht op jou.

Voor altijd de jouwe.

Met de hulp van zijn rechterhand, archivaris John Dawkins, gaat hij op zoek naar dat mysterieuze dorpje, dat op geen enkele kaart staat aangeduid. Net op dat moment wordt Scarlington een week lang in een ondoordringbare mist verzwolgen. En dan gebeuren er vreemde dingen 

13 oktober

Elk jaar in oktober gebeurt het opnieuw. Als de dagen korter worden en de inwoners de warme veiligheid van hun huizen opzoeken, wordt ergens in de stad een lichaam gevonden – vermoord en gruwelijk verminkt. Politie en justitie houden de zaak stil, zij vrezen imagoschade voor Helsinki, juist nu steeds meer toeristen de weg naar de Finse hoofdstad weten te vinden.

Rechercheur Talinn Ilves mijdt de stad sinds haar tweelingzus Reval er jaren geleden is verdwenen. Maar waar ze ook heen gaat, het verlies van Reval volgt haar overal. Na acht jaar besluit Talinn terug te keren naar haar geboortestad en een laatste poging te wagen om uit te vinden wat er met haar zusje is gebeurd. Haar timing had niet slechter kunnen zijn. Want als de nachten langer worden en de herfstkou in je botten kruipt, betekent dat maar één ding. Het is bijna oktober.

13 oktober

Dit horrorverhaal kan je je nachtrust kosten...

'Wat kijk je bang,' zegt het meisje. 'Je ziet eruit alsof je een geest ziet.'

Voor de derde keer vraag ik het en nu zonder te stotteren.

'Wie ben jij?'

Ik kijk in haar donkere, lege oogkassen. Ze houdt haar hoofd schuin en schenkt me een lieve glimlach.

'Je weet wie ik ben,' zegt het meisje. Haar stem is slepend, alsof de woorden aan elkaar plakken.

'Je hebt me drie keer opgeroepen.'

Iedereen in Westerdam weet het: het Woud van Westerdam moet je mijden zodra het donker is. 's Nachts schijnen er vreemde, onverklaarbare dingen te gebeuren. Maar wanneer Samira en haar vrienden met Halloween de unieke kans krijgen om in het verlaten landhuis te kijken, wint de nieuwsgierigheid het van de angst. Ze zijn gewaarschuwd: wie te lang in het huis blijft, begint dingen te zien die er niet zijn…

13 oktober

Op het eiland Bornholm wordt het lichaam gevonden van Susan, die in 1995 vermist raakte tijdens een schoolreis. Journaliste Camilla Lind gaat op bezoek bij Pia, die op school heeft gezeten met Susan. Maar Pia blijkt diezelfde ochtend zelfmoord te hebben gepleegd.

Hoofdinspecteur Louise Rick is met haar gezin op sabbatical als ze hoort dat haar broer zelfmoord heeft proberen te plegen nadat zijn vrouw Trine hem heeft verlaten. Louise reist gelijk terug naar huis en gaat zoek naar Trine. Tussen haar spullen vindt ze een foto met daarop Pia, Trine en Camilla, tijdens dezelfde schoolreis.

20 oktober

Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

Wederom gebruikt SJ Watson het psychologische spel waarmee hij met Voor ik ga slapen miljoenen mensen aan de bank gekluisterd hield en hij combineert dit op geraffineerde wijze met het claustrofobische gevoel van een kleine dorpsgemeenschap waar iedereen elkaar kent.

15 oktober

Thriller over diamantsmokkel, het lijk van een zwarte man en een worst

Julien is een zware autist en een mensenschuwe vrijgezel die al vijfentwintig jaar als lijkenwasser op zijn eentje werkt in het mortuarium van een Antwerps ziekenhuis. Zijn leven is doodsaai en routineus. Tot hij bij zijn 15.672ste corpus een condoom met diamanten ontdekt in de aars van een overleden Nigeriaan. Julien verbergt de diamanten, zonder te weten wat hij er mee wil aanvangen. Maar zowel een Nigeriaanse smokkelbende als de politie zijn naarstig op zoek naar de bloeddiamanten en belanden bij Julien. Dankzij zijn hyperanalytische geest is Julien hen steeds een stapje voor.

29 oktober

Op een hete zomerdag verdwijnt de hoogzwangere Julie uit haar appartement. Ze wordt wakker in een grauwe kelder, ingericht met spullen die ze kocht voor haar baby. Haar ontvoerder is een man die ze nooit eerder heeft gezien. Of vergist ze zich?

Al snel verdenkt de politie haar vriend Tom van de moord op zijn zwangere vriendin. Maar een jonge journalist legt een link naar Julies verleden. Zijn onderzoek leidt hem naar Oscar Plessers, een jongen die als tiener hopeloos verliefd op haar was. Na een drama waarbij Oscar op het nippertje aan de dood ontsnapte, is Julie hem uit het oog verloren.

Maar waarom zou Oscar haar na al die jaren iets aandoen, en wat is hij met haar en haar baby van plan?

Naarmate Julies bevallingsdatum nadert, neemt de druk om haar te vinden toe. De klok tikt genadeloos verder.

Wat vindt Caroline van Weg van Jos Dewit?

In een asielzoekerscentrum van het Limburgse Sint-Truiden wordt een dode man gevonden in een afvalcontainer. Het blijkt te gaan om de Afghaan Ibrahim Sultani, een uitgeprocedeerde asielzoeker die samen met zijn zus Parwana zal worden uitgezet.

Kareem Zeiz krijgt deze zaak toegewezen. Zeiz is een jaar weg geweest na een uit de hand gelopen interventieopdracht, waarbij hij de leiding had en zijn vriend en collega Sterckx zwaargewond raakte. Bepaalde collega’s hadden hem beschuldigd en er was een onderzoek gestart door Comité P, die op dit moment nog niet was afgerond. Zijn baas Vanderweyden had hem duidelijk gemaakt dat hij te vroeg was teruggekeerd. Hij werd wel bevorderd tot commissaris, maar dit was maar een formaliteit.

Ze gaven hem de zaak van de dode Afghaan, die eigenlijk al was gesloten, met de uitspraak dat het zelfmoord was. Zeiz gaat toch op onderzoek uit en vindt het zelfmoordverhaal niet echt passen bij de Afghaan. De jongen zorgde voor zijn zus en was erg gelovig. Dan ga je geen zelfmoord plegen.

De zus van Ibrahim is verdwenen en er wordt gezegd dat uitgeprocedeerde asielzoekers vaak in de anonimiteit verdwijnen. Waar is dit meisje gebleven en wie is Pitri, waarmee ze als laatste gezien is?

Zeiz bijt zich vast in de zoektocht naar Parwana, maar doet dit omdat hij heel lang gezocht heeft naar zijn vriendin die in het prostitutiecircuit verdwenen is.

Zeiz stuit op belangrijke zaken en ondanks dat het onderzoek gesloten is, gaat hij toch verder zoeken.

Er blijkt een heel netwerk te zijn, die de uitgeprocedeerde meisjes rond de 18 jaar opvangen en begeleiden. Alleen is het begeleiden niet zo als de bedoeling is. Zeiz komt er achter dat er enkele meisjes aangespoeld zijn in Zeeland, zonder papieren, dus waarschijnlijk uitgeprocedeerde meisjes.

Wat is er met ze gebeurd? Zeiz stuit op de crimineel Wald, die in een camper rondtrekt en een handlanger heeft, Boa. Wald is verliefd op Boa en de twee schuwen geen enkel middel om dingen boven tafel te krijgen. Zij zijn op zoek naar een Usb stick, die Parwana nu in haar bezit heeft.

Met gevaar voor eigen leven probeert Zeiz Parwana uit handen van het prostitutienetwerk te houden. Zeiz gaat wel eens verder dan toelaatbaar is voor een politieman, maar hoopt de waarheid boven tafel te krijgen.

Mijn mening

Een boek dat ik maar moeilijk weg kon leggen, omdat er zoveel in gebeurt en je zo benieuwd bent hoe het verder gaat. Het enige lastige vond ik de vele personages, die erin voor kwamen, met soms ook weer bijnamen. Ik heb gewoon wat namen opgeschreven en verbonden met elkaar zodat ik niet steeds hoefde terug te bladeren.

Het verhaal gaat over asielzoekerscentra, die eigenlijk overbevolkt zijn en die door de buurtbewoners met demonstraties worden uitgejouwd. Waarbij soms zeer gevaarlijke intimiderende taferelen plaatsvinden voor de hekken van de centra. Een hedendaagse problematiek in ons land en ook in België. Ik schaamde me gewoon toen ik het las. Die mensen vluchten niet voor niets, natuurlijk zijn er ook profiteurs, maar als je leest hoe de leefomstandigheden zijn van de asielzoekers zou je je moeten schamen. Ik denk niet dat je voor je lol daar gaat zitten.

Dewit schrijft heerlijk, niet te lange zinnen en je zit gewoon in het verhaal. Jos Dewit heb ik leren kennen als een sympathieke man, die zich zelf onderschat in zijn schrijfstijl. Jos was genomineerd voor de Diamanten Kogel, die afgelopen februari uitgereikt werd. Jos heeft niet gewonnen, maar je wordt niet voor niets genomineerd! Ik heb je boek in de bibliotheek inmiddels aan een klant meegegeven. Zelf heb ik de Mayonaise Moorden besteld, want Jos, je hebt er een fan bij. Heel veel succes!

Mijn beoordeling:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 5

Plot: 5

Spanning: 5

Psychologie 5

5 sterren

Caroline Kuiper

SJ Watson met Tweede leven

Op een dag wordt Julia geconfronteerd met de gewelddadige dood van haar zusje Kate in Parijs. Ze vindt steun bij Kates huisgenote en beste vriendin, die zich steeds meer laat ontvallen over het dubbelleven dat Kate leidde. Wanneer Julia dit tweede leven van haar zusje begint te onderzoeken, ontmoet ze de charmante en mysterieuze Lukas. Hij lijkt Kate gekend te hebben. Julia’s zoektocht wordt steeds obsessiever en ze belandt in een levensgevaarlijke wereld. Kan ze daar nog aan ontsnappen? Evenals in Voor ik ga slapen toont SJ Watson zich een meester in het portretteren van het totale isolement van de hoofdpersoon en wordt de lezer meegetrokken in een beklemmend spel van waarheid en bedrog


Laat ik met de deur in huis vallen: ik ben heel erg teleurgesteld na het lezen van dit boek. Waarom?
Wat minpunten op een rij: niet spannend, voorspelbaar, langdradig en niet origineel.
Een totaal niet origineel verhaal waar hele delen uit films en andere boeken geplukt zijn.
Enthousiast begon ik en al snel dacht ik van dit is gewoon een traag intro en straks komt een geweldige ontwikkeling. Toen ik eenmaal rond bladzijde 200 belandde en nog steeds niet heel blij werd of het verhaal ingezogen werd, sloeg de twijfel toe. Wat is dit voor boek? Ik vertel er wat over aan teamleden die gelijk enthousiast riepen van oh dan wil ik hem wel. Ligt het aan mij? Vast! Ik vind het een vrouwenthrillertje waarin de hoofdpersoon op zoek gaat naar de moordenaar van haar zus en belandt in een "spannende" affaire. Ik vond die affaire cliche en afgezaagd en aangezien een groot deel van het boek hiermee vol staat, kon het mij niet geheel bekoren. Integendeel: zo'n geweldig debuut als Voor ik ga slapen schrijven en dan zo lang wachten op het vervolg en dan met dit komen. Het vrouwtje getrouwd met een chirurg die te veel werkt en vreemd gaat met zijn collega: echt vernieuwend en nooit eerder gelezen. Die chirurg lijkt ook een bord kartonnen figuur waarin geen ontwikkeling zit. Ook Julia de hoofdpersoon heeft drie hersentjes in het hoofd. Het ene hersentje is druk bezig met de spannende minnaar, hersentje twee met de dood van haar zus en hersentje drie met haar geadopteerde zoon. Heeft die chirurg de rest er uit gesneden? Komt er nog iets gruwelijks uit de hoge hoed? Bij nog 40 bladzijden te gaan roep je hard: verras me aub! Maar helaas zelfs de vader van Connor, het adoptiekind verwachtte ik al heel lang aankomen. En de uiteindelijke dader? Tja.....
Deze thriller is voor mensen die van makkelijk houden, niet verrast willen worden, het niet uitmaakt of de personen in het boek nul ontwikkeling hebben. Het kan bij weinig verwachting misschien voor een paar genoeglijke leesuurtjes zorgen. Verstand op nul zou ik zeggen.

Plot 2
schrijfstijl 3
Leesplezier 2
Spanning 2
Originaliteit 1

Ink

Thriller met 50 tinten grijsingredienten...ik weet het niet

Ken je dat dat je heel erg naar een nieuw boek uit kijkt van een bepaalde schrijver? Zijn debuut vond je erg goed 'Voor ik slapen ga'. Het duurde eindeloos maar eindelijk verscheen onlangs zijn tweede boek 'Tweede leven'.
Je begint enthousiast en herkent zijn stijl van schrijven. Het verhaal intrigeert je wel, maar dan ver over de helft denk je van mij mag het zo over een bladzijde of 50 wel klaar zijn, maar je moet er nog veel meer. Het gaat traag en de 50 tinten grijshype wordt er in gevoegd. Heel wijs om een sexy man op te gaan voeren die van het ruwere spannender werk houdt. Maar om zoveel pagina"s over Julia's tweede leven te schrijven, is voor mij een domper. Ik geef eerlijk toe: dat ligt aan mij! Ik verwacht dat heel veel vrouwtjes met rode oortjes dit boek gaan lezen en een fijn opwindend gevoel gaan ervaren.
Alleen ik niet.

De boeken van 50 tinten grijs konden mij ook niet bekoren. Terwijl om mijn heen elke vrouw giebelend vertelde over hoe spannend en erotisch ze het verhaal vonden, las ik moeizaam deel 1 en was toentertijd verbaasd over dat dit het dan was.
Na vele gesprekken ontdekte ik wat een van de belangrijkste reden was van de grote opwinding: het heteroleven van de meeste vrouwen bestaat uit de gewone standaard seks. Rondom Valentijn merk je al dat er niet heel veel romantiek speelt bij het manvolk. "We doen niet aan die flauwekul hoor!". Zelfs hun vrouwen zeggen dat het voor hun niet hoeft. Die zijn al gewend zelden spontaan een mooie bos bloemen te ontvangen of een doosje goede bonbons.
En die seks? Ach als het mannetje dan maar klaarkomt, kunnen we ons weer omdraaien en lekker slapen. 
Maar als je dan in drie delen je kan verlekkeren aan een man die mooi is, geld heeft en je aandacht geeft en spelletjes met je speelt. Je krijgt aandacht en wordt gewaardeerd! Niet als een tweede soort mama, maar als aantrekkelijke vrouw. Woaw...heerlijk wegdromen hoe het toch zou kunnen zijn. En als die dames op lekkere ideetjes gebracht worden hoe hun seksleven plezieriger wordt...Who cares?! Fijn toch voor ze.
Hoeven we helemaal niet op neer te kijken. Je moet toch tot je 80e het een beetje leuk maken in je leven.
Dat in de sekswereld van veel lesbische vrouwen al vanaf heel jong geëxperimenteerd wordt met tientallen verschillende soorten speeltjes en het zelden standaard afgewerkt wordt, is een fijn pluspunt. Zou het dodelijk saai vinden als er iemand boven me ligt te hijgen en zijn heupen twee minuten beweegt en dan zuchtend wegrolt. Alles heeft zijn voor- en nadelen.

Maaaaaaaar SJ Watson is dus een fijn boek voor de heterodames: een dame die een internetliefde krijgt. Maar nu ga ik hem eerst verder uitlezen om te kijken of hij ook nog echt spannend wordt voor een thrillerlezer.