Flashback van SJ Watson

 

Publicatiedatum: oktober 2020

Uitegeverij Ambo Anthos

Recensie door Lisa

Blackwood Bay. Een Britse kustplaats waar nooit iets gebeurt. Toch? Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

 

Mijn recensie: Na het waanzinnige succes van zijn voorganger “Voor ik ga slapen” waren mijn verwachtingen erg hooggespannen bij Flashback. Het vorige boek was verfilmd, het boek zelf was ook goed (de film iets minder), dus ja, dan schep je als auteur natuurlijk wel een bepaalde verwachting.

Helaas werd die niet altijd ingevuld, en mogelijk heeft dit wel iets te maken met de trage opbouw en verloop van het verhaal. Het draait om de documentairemaker Alex die een belangrijke prijs won met haar eerste film. Haar producer geeft haar materiaal dat op het eerste zicht enorm interessant lijkt. In een klein stadje dat Blackwood Bay noemt, worden twee meisjes vermist en vond er een zelfmoord plaats in mysterieuze omstandigheden. Genoeg voer dus om uit te zoeken wat er precies is gebeurd, ook al is niemand daar tot nu toe in geslaagd.

Maar het stadje heeft zijn nodige geheimen, en zij die liever willen dat de zaak blijven rusten, zien haar dan ook met tegenzin komen. Tegelijkertijd heeft Alex haar eigen problemen, en een verleden dat ze met zich meedraagt. Het hele dorp wordt gehuld in een geheimzinnigheid met duistere tonen, waardoor het ook claustrofobisch overkomt.

Zoals de titel al zegt wordt het verhaal verteld in de vorm van flashbacks – vaak gevuld met medische informatia - om zowel om de personages uit het dorp als Alex zelf, beter uit de verf te laten komen.  Dit is ook wel nodig, want in de huidige tijdslijn blijven ze soms vlak.

Het hele verhaal zit zo verweven met kronkels, leugens en plottwisten, dat het soms teveel wordt, ook al zijn die vaak erg origineel. Door het gebruik van flashbacks komt het verhaal zo traag op gang dat de lezer er zijn aandacht bij moet houden, en vaak ook afgeremd wordt om verder te lezen. Pas naar het einde toe wordt deze vaart opgepikt en kreeg ik meer een thrillergevoel. Tegen die tijd wilde ik vooral weten hoe het allemaal in elkaar zat, en heb ik het boek uitgelezen.

Het geheel deed een beetje denken aan die typische rustige Britse series waarin het leven in een dorpje rustig verder kabbelt, om tussendoor met briljante momenten te komen. Het is een manier van schrijven waar je als lezer van moet houden, en die beter uit de verf kwam in het voorgaande boek.

SJ Watson bewijst weer dat hij een goed auteur is, maar ik hoop persoonlijk meer van de stijl van zijn debuut terug te vinden in het derde boek, met een evenwichtig gevoel van spanning over het hele boek. Het verdienstelijke einde maakte uiteindelijk veel goed, maar als deze vaart wat meer in de rest van het boek had gezeten, dan had ik er ongetwijfeld meer van genoten. 

Daarom krijgt Flashback 3,5 kraaien.

Verwacht in oktober, deel 2

 

2 oktober

Een jaar na de dood van zijn vrouw Sarah, ontvangt Jericho Blackwell, vooraanstaand lid van de Society for Psychic Investigation and Education, een brief van haar met de boodschap:

Kom naar Scarlington, waar we elkaar voor het laatst hebben gezien. Ik heb je nodig en wacht op jou.

Voor altijd de jouwe.

Met de hulp van zijn rechterhand, archivaris John Dawkins, gaat hij op zoek naar dat mysterieuze dorpje, dat op geen enkele kaart staat aangeduid. Net op dat moment wordt Scarlington een week lang in een ondoordringbare mist verzwolgen. En dan gebeuren er vreemde dingen 

13 oktober

Elk jaar in oktober gebeurt het opnieuw. Als de dagen korter worden en de inwoners de warme veiligheid van hun huizen opzoeken, wordt ergens in de stad een lichaam gevonden – vermoord en gruwelijk verminkt. Politie en justitie houden de zaak stil, zij vrezen imagoschade voor Helsinki, juist nu steeds meer toeristen de weg naar de Finse hoofdstad weten te vinden.

Rechercheur Talinn Ilves mijdt de stad sinds haar tweelingzus Reval er jaren geleden is verdwenen. Maar waar ze ook heen gaat, het verlies van Reval volgt haar overal. Na acht jaar besluit Talinn terug te keren naar haar geboortestad en een laatste poging te wagen om uit te vinden wat er met haar zusje is gebeurd. Haar timing had niet slechter kunnen zijn. Want als de nachten langer worden en de herfstkou in je botten kruipt, betekent dat maar één ding. Het is bijna oktober.

13 oktober

Dit horrorverhaal kan je je nachtrust kosten...

'Wat kijk je bang,' zegt het meisje. 'Je ziet eruit alsof je een geest ziet.'

Voor de derde keer vraag ik het en nu zonder te stotteren.

'Wie ben jij?'

Ik kijk in haar donkere, lege oogkassen. Ze houdt haar hoofd schuin en schenkt me een lieve glimlach.

'Je weet wie ik ben,' zegt het meisje. Haar stem is slepend, alsof de woorden aan elkaar plakken.

'Je hebt me drie keer opgeroepen.'

Iedereen in Westerdam weet het: het Woud van Westerdam moet je mijden zodra het donker is. 's Nachts schijnen er vreemde, onverklaarbare dingen te gebeuren. Maar wanneer Samira en haar vrienden met Halloween de unieke kans krijgen om in het verlaten landhuis te kijken, wint de nieuwsgierigheid het van de angst. Ze zijn gewaarschuwd: wie te lang in het huis blijft, begint dingen te zien die er niet zijn…

13 oktober

Op het eiland Bornholm wordt het lichaam gevonden van Susan, die in 1995 vermist raakte tijdens een schoolreis. Journaliste Camilla Lind gaat op bezoek bij Pia, die op school heeft gezeten met Susan. Maar Pia blijkt diezelfde ochtend zelfmoord te hebben gepleegd.

Hoofdinspecteur Louise Rick is met haar gezin op sabbatical als ze hoort dat haar broer zelfmoord heeft proberen te plegen nadat zijn vrouw Trine hem heeft verlaten. Louise reist gelijk terug naar huis en gaat zoek naar Trine. Tussen haar spullen vindt ze een foto met daarop Pia, Trine en Camilla, tijdens dezelfde schoolreis.

20 oktober

Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

Wederom gebruikt SJ Watson het psychologische spel waarmee hij met Voor ik ga slapen miljoenen mensen aan de bank gekluisterd hield en hij combineert dit op geraffineerde wijze met het claustrofobische gevoel van een kleine dorpsgemeenschap waar iedereen elkaar kent.

15 oktober

Thriller over diamantsmokkel, het lijk van een zwarte man en een worst

Julien is een zware autist en een mensenschuwe vrijgezel die al vijfentwintig jaar als lijkenwasser op zijn eentje werkt in het mortuarium van een Antwerps ziekenhuis. Zijn leven is doodsaai en routineus. Tot hij bij zijn 15.672ste corpus een condoom met diamanten ontdekt in de aars van een overleden Nigeriaan. Julien verbergt de diamanten, zonder te weten wat hij er mee wil aanvangen. Maar zowel een Nigeriaanse smokkelbende als de politie zijn naarstig op zoek naar de bloeddiamanten en belanden bij Julien. Dankzij zijn hyperanalytische geest is Julien hen steeds een stapje voor.

29 oktober

Op een hete zomerdag verdwijnt de hoogzwangere Julie uit haar appartement. Ze wordt wakker in een grauwe kelder, ingericht met spullen die ze kocht voor haar baby. Haar ontvoerder is een man die ze nooit eerder heeft gezien. Of vergist ze zich?

Al snel verdenkt de politie haar vriend Tom van de moord op zijn zwangere vriendin. Maar een jonge journalist legt een link naar Julies verleden. Zijn onderzoek leidt hem naar Oscar Plessers, een jongen die als tiener hopeloos verliefd op haar was. Na een drama waarbij Oscar op het nippertje aan de dood ontsnapte, is Julie hem uit het oog verloren.

Maar waarom zou Oscar haar na al die jaren iets aandoen, en wat is hij met haar en haar baby van plan?

Naarmate Julies bevallingsdatum nadert, neemt de druk om haar te vinden toe. De klok tikt genadeloos verder.

Flashback van Mariëtte Middelbeek

Titel                     : Flashback
Auteur                 : Mariëtte Middelbeek
Uitgeverij            : Marmer
Verschenen        : April 2018
Pagina’s              : 376

Achterflap:
De vriendschap van Ilona, Sanne, Bregje en Anouk die op de middelbare school zo hecht was, is in de loop der jaren verwaterd. Maar als in de duinen bij Bloemendaal het lichaam wordt gevonden van Céline Landgraaff – de vijfde vriendin uit het groepje, die net na het eindexamen verdween – komt Bregje met het idee een reünie te organiseren. Voor het zover is slaat het noodlot echter ongenadig toe. Want het verleden mag dan ver weg lijken, sinds de vondst van Céline blijkt het ineens dichterbij dan ooit.

Over de auteur:
Mariëtte Middelbeek is auteur en journalist. Ze heeft zeventien boeken op haar naam staan en meer dan een half miljoen verkochte exemplaren. Mariëtte debuteerde in 2009 met Single & sexy en brak definitief door met het ontroerende Turbulentie. Naast romans schrijft ze bundels met waargebeurde verhalen en jeugdthrillers. Flashback is haar debuut in het thrillergene.

Cover:
Heeft een mooie frisse uitstraling door de kleurtinten groen en geel, linksboven zien we een gezicht van een vrouw. Onderaan in het midden zien we een vrouw met de rug naar ons toe in maisveld staan. De titel Flashback is in het blauw gedrukt. Bovenaan staat de tekst
Vier vrouwen, drie moorden, één verleden

Mijn mening:
 Het boek bestaat uit vier delen: vier vrouwen genaamd Ilona, Sanne, Bregje en Anouk. Samen hebben ze een verleden en zij kennen elkaar van de middelbare school. In elk deel maken we uitgebreid kennis met één van de vrouwen.
Het begint met een proloog dat jou als lezer alleen maar nieuwsgierig maakt. Een vrouw die samen met haar hond aan het hardlopen is in de duinen wordt verrast door haar hond. De hond komt naar haar met een trofee in zijn bek in: langwerpig en in het midden spitste het ding zich uit naar twee evenwijdig lopende pijpen.

 De spanning zit er dus vanaf het begingelijk goed in, maar helaas vind ik het afzakken in het 3e deel. Persoonlijk vind ik het jammer dat deel 3 de vaart uit het verhaal haalde, de spanning was in dit deel voor mij ver te zoeken. Maar dat maakt Mariëtte  goed met het 4e deel. Het verhaal heeft dan weer mijn volledigeaandacht en ik zit er weer helemaal in. Het was een soort van stilte voor de storm. Want het deelplot in dit gedeelte was echt weer goed. Je hebt geen zin om het boek aan de kant te leggen. Het 3e deel had voor mij niet gehoeven , want dat vond ik slap vergeleken met de andere delen. Er gebeurt weinig, terwijl je in de andere delen erg  nieuwsgierig bent hoe het af gaat lopen. De aanwezige spanning en de mysterieuze brieven, dreigementen: wie is die mysterieuze persoon waar je als lezer kippenvel van krijgt?

Mariëtte heeft een fijne prettige schrijfstijl.Qua schrijven doet zij nergens moeilijk, waardoor het makkelijk en prettig wegleest. Ze zet de personages goed neer, ieder met hun eigen karakter en eigenaardigheden.

 Flashback is Mariëtte eerste thriller en ik zal ook beslist haar volgende thriller gaan lezen.

Ik geef Flashback 3,5 kraai
Lydia

Op de thee... bij Mariette Middelbeek

Mariëtte Middelbeek (1983) is journalist, chef redactie bij KekMama en auteur. Ze heeft inmiddels veertien romans, voor een breed vrouwenpubliek, op haar naam staan. Ze debuteerde in 2009 met Single & sexy, brak definitief door met het ontroerende Turbulentie, dat ook in Duitsland is uitgekomen, en is al jaren een bekend schrijfster in het genre. Naast romans schrijft Mariëtte boeken met waargebeurde ervaringsverhalen van hulpverleners (onder wie mensen op de ambulance en van de brandweer) en medewerkers. Ook heeft ze zes jeugdthrillers op haar naam staan, voor meisjes tussen de 11 en 14 jaar. Onlangs kwam de thriller Flashback uit.
Voor nu beantwoordde ook zij de vijf vragen van teatopics.



1. Hoe ziet jouw perfecte dag eruit?
Op de perfecte dag is het sowieso mooi weer, ben ik lekker met mijn gezin én ben ik een paar uurtjes aan het schrijven. Ik neem altijd mijn laptop mee op vakantie. Veel mensen denken dat ik gek ben, maar ik vind dat juist relaxed: eerst lekker chillen in de zon, dan een paar uurtjes schrijven terwijl de kinderen slapen en daarna een lange zomeravond met lekker eten, wijn en fijne mensen.

2. Van welke blunder heb je nog steeds nachtmerries?
Jaren geleden was ik een keer niet zo blij met een mail van mijn toenmalige manager. Na dertig keer van gedachten veranderen moest er iets tóch weer zoals het ooit al was bedacht. Werd ik een beetje gek van en dat wilde ik delen met een collega, maar in plaats van op forward drukte ik op beantwoorden… En ja, dat had ik pas door toen de mail al was verzonden… (Gelukkig kon je mijn mail op twee manieren opvatten en wie het sarcasme er niet uit opmaakte, vond het misschien een vreemd bericht maar snapte de clou niet helemaal. De manager in kwestie heeft in elk geval nooit geantwoord.)

3. Waar zou je het liefst 10 minuten gratis winkelen?
Een boekwinkel natuurlijk! Ooit was ik in Strand in New York. Zo gaaf, daar wil ik best tien minuten los (en ook wel langer dan tien minuten).

4. Wat is het leukste wat je geleerd hebt van je oma?
Mijn oma is een sterke vrouw. Toen mijn opa meer dan twintig jaar geleden overleed kroop ze niet weg achter de geraniums, maar besloot: de wereld komt niet naar mij, dus ik stap naar de wereld. Ze ging vrijwilligerswerk doen en ook al is ze nu in de 90, ze heeft daardoor nog steeds een grote groep mensen om zich heen die zich om haar bekommert. Van haar veerkracht heb ik veel geleerd.

5. Wat was de laatste keer dat je de slappe lach had?
Ik moet heel vaak lachen om mijn kinderen, die nog maar net kunnen praten en daarom de lolligste dingen zeggen. Maar de laatste keer dat ik echt tranen over mijn wangen had lopen was op mijn verjaardag, een paar dagen geleden. ’s Avonds met wat leuke mensen geborreld en gegierd van het lachen - dat zijn zulke fijne avonden.