Wat jij niet ziet van M.J. Arlidge

Titel: Wat jij niet ziet
Auteur: M.J. Arlidge
Geschenkboekje tijdens de spannende weken
Publicatiedatum: juni 2020
Recensie door: Karin
Kraaien: 4

Wat vind ik van de cover?
Het boek heeft een redelijk sobere cover, een soort van dofgouden kader rond de titel in grote goudgele letters en bovenaan de auteursnaam in witte letters.

Wat verwacht ik van tevoren?
Ik ben fan van Arlidge’s reeks rond Helen Grace en ik kijk dan ook heel erg uit naar het volgende deel dat één dezer dagen uitkomt. De stand alone ‘kom je spelen?’ heb ik nog niet gelezen, dus ik heb nog geen ervaring met Arlidge zonder Helen Grace, ik ben benieuwd wat het zal worden!

Ook ben ik nieuwsgierig naar hoe spannend een verhaal op zo weinig pagina’s kan worden uitgewerkt.

       Nu wordt je vertrouwen om iemand te vertrouwen, om iemand echt te vertrouwen, op de proef gesteld. Ik heb dit eerder meegemaakt en ken de teleurstellingen.

·       

Mijn recensie:
Emma, een blinde jonge vrouw wordt door haar metgezel achtergelaten op een feestje. Ze blijft compleet gedesoriënteerd achter in een onbekende omgeving, zonder hulp, helemaal beklemmend door het feit dat ze niet kan zien wat er rond haar gebeurt. Je voelt onmiddellijk Emma haar groeiende paniek. Tot ze haar redder in nood, Mark, letterlijk tegen het lijf loopt.

Ik ben helemaal niet bekend met de wereld van slechtzienden en blinden, maar ik heb het gevoel dat Arlidge me toch een goed beeld geeft van een leven zonder zicht. Hij benadrukt hoe belangrijk bepaalde schijnbaar kleine details zijn om in het dagelijkse leven te kunnen functioneren. Ik bewonder de zelfstandigheid van Emma en hoe ze elke prikkel en omgevingsfactor aanwendt om zaken te kunnen vaststellen en interpreteren.

Het is een kortverhaal, dus al heel erg snel wordt het behoorlijk spannend, de personages zijn mooi uitgewerkt.

‘Wat jij niet ziet’ is een fijn tussendoortje en verdient van mij dan ook 4 dikke kraaien!

En nu weet ik zeker dat ik de stand alone ‘kom je spelen?‘ heel snel zal gaan lezen.

Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough

Titel: Wat jij niet ziet

Auteur: Sarah Pinborough

Uitgeverij: The House Of Books

Publicatiedatum: juni 2017

Recensie door Baukje

Waardering: 4,5 kraai

Achterflap

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat...

De cover

Een zwarte cover waarop door een spleet een gesloten vrouwenoog zichtbaar is. De titel in oranje met daardoorheen een blauwe lijn die als kringelende rook oogt. De naam van de auteur staat in heel kleine letters en in hetzelfde blauw onderaan. Een aanbeveling van Harlan Coben in wit bovenaan: Dit boek wordt jouw nieuwe obsessie.

Mijn mening

Wel intrigerend door dat oog waar licht op lijkt te vallen. Ook het kleurgebruik is anders dan anders. Hoewel ik het geen uitgesproken mooie cover vind, zou ik het zeker oppakken in de winkel.

Het verhaal

Louise, een alleenstaande moeder en secretaresse bij een praktijk voor psychiatrie, ontmoet op een zeldzaam avondje uit David. De twee flirten en zoenen met elkaar en de schrik is dan ook groot wanneer later blijkt dat deze man haar nieuwe, en getrouwde, baas blijkt te zijn.

Als ze dan ook nog eens tijdens het winkelen Adele, de vrouw van David, tegen het volmaakte lijf loopt en de twee vrouwen vriendinnen worden, komt Louise in een ongezonde spagaat terecht.

Mijn mening

Het is moeilijk om het verhaal te vertellen zonder spoilers weg te geven. Spoilers zouden zonde zijn; dit boek is het namelijk meer dan waard om gelezen te worden.

Pinborough schrijft in een mooie en bloemrijke stijl haar thriller waarin psychologische manipulatie en bovennatuurlijke gaven de boventoon voeren.

Hoewel het voor mij het middenstuk te veel meandert en daardoor te traag leest, maakt het plot alles goed. De spanning is niet nagelbijtend maar heeft een diepere onderliggende laag waar ik erg van hou. Daarnaast zorgt de tweede verhaallijn, die zich in het verleden afspeelt, dat het heden duidelijk wordt.

En nogmaals, dat plot! Voor mij een boek dat echt op je wil-ik-lezenlijstje moet.

Schrijfstijl 5

Leesplezier 4

Spanning 4

Plot 5

Originaliteit 5

4,5 kraaien

Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough

Hoe tweeslachtig kan een mens zich voelen na het lezen van een boek…

Omdat ik het boek las als recensent heb ik het uitgelezen. Als ik het ‘zo maar’ had gelezen was ik waarschijnlijk iets over de helft gestopt. Toch ben ik ook wel blij dat ik het heb uitgelezen, terwijl ik het uiteindelijk geen prettig boek vind. En dat is ook weer de kracht van het boek. Begrijpen jullie er nog iets van? Laat me proberen het uit te leggen.

Eerst maar iets meer over het boek. Het is opgebouwd uit hoofdstukken die worden beschreven vanuit de persoon Louise en de persoon Adèle. Louise is een alleenstaande moeder, in de steek gelaten door een vreemdgaande echtgenoot die inmiddels begonnen is aan een officiële tweede leg met zijn minnares. Op de vooravond van de start bij haar nieuwe baan ontmoet Louise David en wordt ter plekke verliefd. Ze zoenen en met vlinders gaat ze naar huis. Dan ontdekt ze dat David haar nieuwe baas is en onderweg naar haar werk ontmoet ze zijn vrouw Adèle.

Er ontspint zich een bizarre situatie waarin Louisa een vriendschap sluit met Adèle en ondertussen een affaire aangaat met David. In deze fase leest het boek alsof je in een film van Bridget Jones zit. Ik heb echt zitten grinniken om de hilarische teksten over de belevenissen van Louisa.

Het boek is ingedeeld in Toen, Later en Nu. Het duurde een tijdje voordat ik de strekking daarvan begreep, maar uiteindelijk haakt het allemaal in elkaar.

Op een heel subtiele manier gaat het Bridget Jones gehalte van het boek over in een sinistere sfeer, een gevoel van onheil dat je bekruipt maar waar je de vinger niet op kunt leggen. Een tijdlang wilde ik alleen maar weten hoe het nu precies zat (zonder conreet beeld van het te kunnen vormen) en dus doorlezen, totdat in het verhaal een flinke dosis paranormale gaven worden verwerkt. Daar zou ik zijn afgehaakt als ik het boek ‘zo maar’ zou hebben gelezen. Het ging voor mij te ver, was verre van geloofwaardig meer. Voor mij, laat ik dat erbij zeggen, want dat is natuurlijk persoonlijk.  Ik heb doorgezet en me mee laten voeren in het door denderende verhaal. Want schrijven kan Sarah Pinborough zeker. En als je dan aan het einde bent van het boek en denkt dat je alles begrepen hebt en je opgelucht adem dreigt te halen, volgt een complete knock out… Een rechtse hoek die ik niet had zien aankomen!

Als je het boek leest begint het met een geheimhoudingsverklaring door de lezer; om het einde van het boek alleen maar te bespreken met mensen die het boek ook gelezen hebben. Past helemaal in de sfeer van het boek. Ik zal me eraan houden.

Uiteindelijk vond ik het geen prettig boek (de gedachte alléén al dat zoiets mogelijk zou kunnen zijn!), geeft het me na afloop een akelig gevoel. Toch is dat ook de kracht van het boek. De sfeer die Pinborough creëert in het boek, van het onbezorgde Jones-gevoel naar de uiterst venijnige onderhuidse spanning is subliem en past ook precies bij het verloop van het verhaal.

 

Dus ja, uiteindelijk ben ik volledig ingepakt door het verhaal maar ik lees uiteindelijk toch liever een wat ander thriller-genre. Het is mij uiteindelijk iets te duister…

PS. De engelse titel ‘Behind her eyes’  is eigenlijk veel passender dan de gekozen Nederlandse vertaling.

3,5 kraai

Annemarie

Buiten haar boekje met Ilse Ruijters

Ilse Ruijters won in 2017 de award van Hebban voor beste thriller van dat jaar voor Later als ik dood ben. Onlangs kwam Pluk de lach uit, een boekje met columns die je laten lachen of ontroeren. Op een nieuwe thriller moeten we nog even wachten. Maar Thrillerlezers was wel benieuwd wat zij zelf graag leest en las.

*Wat lees je nu? 

Expat Exit van Patricia Snel. Een heerlijk en spannend boek dat zich afspeelt op Curaçao. Patricia is niet alleen mijn collega bij uitgeverij Ambo|Anthos, we geven ook allebei schrijftrainingen aan het bedrijfsleven. De afgelopen tijd hebben we elkaar daardoor goed leren kennen. Wat een leuk mens! Haar boek is echt dé aanrader voor deze zomer.

*Wat las je als laatste boek?

Handschrift van de duivel van Donald Nolet. Donald en ik waren vorig jaar allebei genomineerd voor de Gouden Strop, maar ik had zijn boek nog niet gelezen. Het is een steengoede thriller die me een beetje deed denken aan de boeken van Dan Brown. 

*Welk boek las je ivm een hype en vond je tegenvallen?

Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough. Mensen, kinderen, wat was ik boos toen ik dat boek uit had. Bij de ontknoping dacht ik: heb ik hier nou vierhonderd pagina’s voor gelezen? Hoe onrealistisch wil je het hebben?!

*Guilty pleasure qua lezen?

Chicklits. Heerlijk om bij weg te zwijmelen.

*Welk boek las je stuk toen je jong was?

Ik heb alle boeken van de Babysittersclub gelezen en daarna ben ik overgestapt op het hele oeuvre van Leni Saris; bouquetromans voor tienermeisjes.

*Welk boek had je zelf graag geschreven?

Joe Speedboot. Dat is en blijft toch echt mijn all-time favourite!

Wat leest Wally zelf

Al een aantal columns zijn er over de boekhandel geschreven maar misschien vinden jullie het ook weleens leuk om te weten wat voor soort boeken ik nu zelf lees.

Eigenlijk is dat heel verschillend want ik vind van alles leuk, maar mijn eerste aandacht gaat uit naar YA-boeken. Ik houd me daar erg mee bezig in de boekhandel (nieuwsbrief, Facebook, etc.) dus dan vind ik het ook wel leuk om een beetje op de hoogte te zijn waar de boeken dan over gaan. Als we een leesexemplaar krijgen van nieuwe YA-titels lees ik die meestal wel gelijk. Maar soms kan ik ook ineens een wat oudere serie lezen. Op vakantie neem ik altijd dwarsliggers mee omdat deze zo lekker klein zijn. Toen ik 2 jaar geleden op zoek was naar een dwarsligger voor de vakantie zag ik ineens ” De selectie” liggen. De eerste 3 delen in één boekje. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig omdat ik al veel jongeren er had over praten. Na het gelezen te hebben kan ik me wel voorstellen dat veel meiden dit een leuke serie vinden.

Maar naast Young Adult vind ik ook spannende boeken erg leuk. Zo heb ik laatst
“Wat jij niet ziet” van Sarah Pinborough gelezen. Dat vond ik een geweldig boek, iedere keer als je denkt dat je weet welke kant het op gaat dan is het toch weer anders! Zulke boeken vind ik altijd erg leuk om te lezen. Het liefst wil ik dan als ik het boek uit heb, weer opnieuw beginnen om te kijken of alles klopt en of ik bepaalde dingen toch niet eerder had kunnen ontdekken. Helaas gun ik mezelf
nooit de tijd om een boek voor een 2e keer te lezen omdat er nog zoveel andere boeken op mij wachten.

Het kan ook gebeuren dat ik in de winkel een klant over een boek hoor praten en dat ik daardoor erg nieuwsgierig word. Vaak zet ik het dan op mijn lijstje om het later nog eens te gaan lezen.

Ook kinderboeken worden door mij gelezen. Ieder jaar in oktober tijdens de Kinderboekenweek zijn er weer veel bekroonde boeken waar veel aandacht aan wordt besteed. Ik heb me voorgenomen om te proberen dit jaar alle griffels van tevoren gelezen te hebben. Of ik het ga halen, geen flauw idee maar de volgende keer meer hierover.

Wally