Onze speciale razende reporter in Schotland

Schotland – Prachtige natuur, veel kastelen, geschiedenis. Kortom het ideale vakantieland als je daarvan houdt en niet persé mooi weer hoeft te hebben. 13 jaar na mijn eerste bezoek aan dit deel van Groot-Brittannië besloot ik er begin september maar weer eens een paar dagen naar toe te reizen. Nu is vijf dagen eigenlijk veel te kort, dus mijn dagen waren goed gevuld. En het weer was op één ochtend na werkelijk prachtig. Een Outlander-tour langs meerdere kastelen, een dagtocht naar de Highlands, en nauwelijks tijd voor een boekwinkel.

Dat is eigenlijk maar goed ook, want als je Engels kunt lezen, zijn al die goedkope boeken een beetje te aantrekkelijk. Paperbacks voor £8 à £9 per stuk, en dan hebben grote Britse ketens als Waterstones en WH Smith ook nog eens van die zeer aantrekkelijke aanbiedingen als “Buy one get one half price”. Ik had me dit keer dan ook voorgenomen niet al te veel boeken te kopen. Dat lukte vrij goed tot aan het einde van de vijfde dag. Bij een bezoekje aan Waterstones in Princes Street, Edinburgh, wist ik me nog tot drie boeken te beperken, waarvan twee thrillers. Eigenlijk was mijn enige doel nog om eventjes ergens lekker te gaan eten en dan nog een rustige laatste avond in mijn hotel door te brengen.

Al mijn goede voornemens gooide ik overboord, toen ik rond 18 uur na het afrekenen op de muur schuin achter de verkoopster keek en de aankondiging aan de muur zag:

Events at Edinburgh West End

Linwood Barclay in conversation with Ian Rankin

Wednesday 11th September at 6.30pm

Tickets £3

Toen ik bij de verkoopster navroeg, bleken de tickets al te zijn uitverkocht, niet heel verrassend. Maar ze vroeg even na, en ik mocht boven op de tweede verdieping vragen of er misschien toch nog een stoel vrij was. Het duurde niet lang of IK WAS BINNEN. Ik kan me echt niet herinneren of ik ooit iets van Linwood Barclay – een Canadese schrijver - gelezen heb, maar de naam kende ik wel degelijk. Bovendien is Ian Rankin één van mijn favoriete Britse thrillerschrijvers. Geen idee hoe lang het evenement ging duren, dus ik kocht maar even snel warme chocolademelk en het nieuwste boek van Ian Rankin: In a House of Lies (2018). Het nieuwe boek van Linwood Barclay, Elevator Pitch, heb ik maar laten liggen, want het was een vrij zware hardback. De overgebleven ruimte in mijn bagage was toch al niet zo heel groot.

Al snel kwamen beide heren binnen en gingen zo’n 50 minuten lang op zeer humoristische wijze met elkaar in gesprek. Ian Rankin stelde de vragen, Linwood Barclay vertelde over zijn nieuwe boek, de betekenis van de titel, het onderzoek naar de werking van liften, zijn carrière, Margaret Atwood wiens nieuwste boek de hele etalage van de winkel domineerde. De titel, Elevator Pitch, betekent eigenlijk een hele korte presentatie van jezelf, bijvoorbeeld in de tijd dat je iemand in een lift tegenkomt. Over liften gesproken: het schijnt dat als je het boek leest, je voorlopig maar liever niet in een lift stapt. Zijn zwager introduceerde hem bij iemand die de lift in een hoog gebouw bedient en hem alles over de mogelijkheden kon vertellen. Het is behoorlijk beangstigend om te horen, dat die man de lift met één simpel apparaatje kon bedienen, en zo’n apparaatje op internet maar zo’n 500 dollar schijnt te kosten.

Ian Rankin en Linwood Barclay bleken twee heel verschillende schrijvers. Voordat hij gaat schrijven, heeft Linwood Barclay al een aardig idee van het begin en het einde van zijn boek, de personen en wat er tussenin zou kunnen gebeuren. Bovendien houdt hij erg van het schrijven van dialogen en niet zozeer van lange beschrijvingen. Hij schrijft zelf ook film- en toneelscripts als ik het goed heb begrepen. Hij wist te vertellen dat Michael Connelly bijvoorbeeld het laatste hoofdstuk eerst schrijft. Ian Rankin daarentegen begint gewoon te schrijven en vraagt zich vaak rond pagina 65 af hoe hij eigenlijk verder moet. Hij heeft van tevoren geen idee wat er gaat gebeuren. Waarop Linwood Barclay hem zei: “I think you are doing it wrong!” Één ding hadden ze in ieder geval wel gemeen: ze houden er beiden niet van uit eigen werk voor te lezen. Linwood Barclay vindt het zelfs verschrikkelijk saai om naar een collega te luisteren die ellenlang voor blijft lezen.

Linwood Barclay denkt overigens, dat zijn nieuwste boek prima verfilmd zou kunnen worden. Ook vindt hij het één van de beste boeken die hij tot nog toe heeft geschreven. Een aanbod voor een verfilming zou hij zeker niet afslaan. Hij grapte dat als iemand naar je toe komt en zegt je boek te willen verfilmen met Tom Cruise in de hoofdrol, je niet moeilijk gaat doen en zeurt dat Tom Cruise te kort is. Verder zouden ze alles over slechte literaire agenten, uitgevers en ervaringen kunnen vertellen. Zo vertelde Linwood Barclay dat hij ooit in een winkel kwam waar zijn boek door ene Jamie werd aanbevolen. Verheugd bood hij aan om zijn boeken in die winkel te signeren, toen bleek dat de aanbeveling bij het verkeerde boek was geplaatst en voor zijn ogen verplaatst werd.

De 50 minuten waren erg interessant en veel te snel voorbij. Er mochten nog enkele vragen gesteld worden, waarbij duidelijk werd, dat Linwood Barclay enkele uren bij Ian Rankin thuis in Edinburgh had doorgebracht. Van Edinburgh zelf had hij nauwelijks iets gezien, hoewel het zijn allereerste bezoek was. Het uitzicht uit het raam van Waterstones vergoedde veel: Edinburgh Castle. De volgende dag reisde hij al verder naar Glasgow. Hoewel Linwood Barclay duidelijk de hoofdpersoon van de avond was, was ook Ian Rankin niet te beroerd een paar boeken te signeren, inclusief de mijne. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt en met beide heren op de foto was geweest, verliet ik de winkel, meer dan twee uur later dan gepland. Beneden

wachtten een paar fans die helemaal uit Yorkshire waren komen rijden. Geloof het of niet, ze dachten dat het evenement pas om 20 uur begon en waren dus veel te laat! Gelukkig voor hen vond iedereen het wel erg sneu voor ze. Ze mochten beneden wachten tot de schrijvers vertrokken en kregen toch nog kort de gelegenheid met Ian Rankin en Linwood Barclay te spreken en met ze op de foto te gaan.

Wat mij betreft was het een zeer geslaagde avond. Heeft iemand enig idee of het klopt dat de laatste boeken van Ian Rankin niet meer in het Nederlands zijn vertaald? Hij vertelde me dat iedereen in Nederland Engels kan lezen en men het blijkbaar niet meer de moeite waard vindt.

Dit leuke verslag en de foto's zijn gemaakt door Netty Leistra

aankopen van de razende reporter

  

De vakantiekoffer van Mark van Dijk

Ik zal me even kort voorstellen, mijn naam is Mark van Dijk en ik schrijf. Na twee thrillers, een kinderboek en een roman, wordt er nu hard gewerkt aan de vertaling van de vijf kerstboeken van Charles Dickens, waarvan A Christmas Carol eind dit jaar als eerste zal verschijnen. Maar goed, zo ver zijn we nog niet. Eerst…

Vakantie

Sowieso een beetje een beladen onderwerp hier in huis. Waar zij al maanden van te voren uitkijkt naar de vakantie, ben ik al blij als ik eens een dagje thuis zit. Met de wekker die vroeg gaat, een full time baan naast het schrijven en de kinderen, doe ik het eigenlijk al voor een middagje op het Kattukse strand. Het meeste komt dat door alle tijd die je in mijn ogen verkwanselt met het uitzoeken van de vakantie, het boeken, koffers inpakken, de reis naar je vakantiebestemming, de reis terug, de veertig draaien was als je weer thuis bent, etc. Al die kostbare tijd kun je zo in je zak steken als je thuisblijft. Bovendien heeft de wereld bar weinig landen die ik dolgraag eens zou willen bezoeken. Engeland, Schotland en Ierland. Dan heb je het eigenlijk wel gehad, de rest google ik wel als het nodig is. Veel veiliger ook, tegenwoordig.

Maar op die manier kom je nergens meer en het klinkt al gauw een beetje zuur. En ik ben juist alles behalve zuur, dus hebben we gelukkig een aardig compromis gevonden: cruisen. Op onze huwelijksreis zijn we wezen cruisen door de Cariben en eindelijk ging er een vakantiewereld voor me open. Iedere dag een ander land, tussendoor een beetje varen en ondertussen heb je de geneugten van een vijfsterren hotel. Alleen de 12 uur durende vliegreis naar Florida, Amerika was een beetje armoe, zeker met die super strenge douane daar, maar vooruit. Toen hadden we de westkant van het Caribisch gebied te pakken, later nog eens terug geweest voor de oostkant. Heerlijke tijd. Na vorig jaar te zijn thuisgebleven, dit jaar weer een cruise. Niet weer zo ver weg en dus niet zo exotisch, (lees: zonder vliegende vissen om het schip heen, niet met dolfijnen zwemmen, geen Maya ruïnes bekijken, geen schildpaddenfarm bezoeken), maar gewoon lekker in Rotterdam op het schip stappen. En ondanks dat we ook een paar dagen op zee zitten, die minstens zo leuk zijn, zien we in een goede week tijd eerst Duitsland, vervolgens Engeland, Frankrijk en België en dan weer naar huis. Ongetwijfeld zal er in deze landen ook weer van alles te doen zijn, al ben ik nog het meest nieuwsgierig naar Engeland. Daar ben ik nog nooit geweest. Hopelijk kunnen we nog even in Londen kijken, bij het Charles Dickensmuseum, dan kan ik dat ook weer afvinken.

Maar het meest van alles verheug ik me op lekker bij het zwemband hangen met een biertje en een goed boek. Qua lezen loop ik hopeloos achter, maar ik wil in ieder geval een paar boeken goed maken. Ik heb de laatste roman Harem van Ronald Giphart nog op de plank liggen. En ook een lokale roman De Aartsvader, geschreven door Peter van Duijvenboden is me met klem aangeraden. En nadat ik vorig jaar De Kronieken van Blackstone van John Saul gelezen heb, over een verlaten gesticht, verslind ik alles wat hij geschreven heeft. Wat een goede schrijver! Als je van enge verhalen houdt, en een vlotte, toegankelijke schrijfstijl, kan ik hem van harte aanbevelen. Net als de verhalen van Joe Hill, Hoorns was ik zo onder de indruk van deze man, die overigens de zoon van Stephen King is, dat ik meteen al zijn boeken heb aangeschaft. Nu zit ik met smart op de vertaling van zijn laatste boek Fireman te wachten, want ik ben een luie lezer en lees eigenlijk alleen in mijn eigen taal. Deels omdat ik een luie lezer ben, maar ook omdat Nederlands gewoon een hele mooie taal is. Ook liggen er nog ongelezen boeken op de stapel van Dean Koontz, Stephen King, Mo Hayder en Michael Robotham. Zo veel te lezen en zo weinig tijd. Ach, een luxeprobleem.

Iedereen alvast een fijne vakantie en veel leesplezier!

De vakantiekoffer van Alex

29 juli en dan zit het er weer op.

Dan begint eindelijk mijn vakantie. Twee weken lang helemaal niets doen. Mijn wederhelft heeft dit jaar maar een week vakantie, dus ik mag mezelf een week lang vermaken. Met andere woorden, bankhangen, tv-kijken, X-boxen en lekker niets doen. Niet aan werk denken of andere verantwoordelijkheden die het hele jaar om aandacht schreeuwen.

Op de planning staat dan nog wel de tuin aanpakken en troep opruimen, maar dit staat niet hoog op het prioriteitenlijstje.

De echte vakantie begint eigenlijk een week later, op 5 augustus. We gaan dan voor de derde keer naar mijn favoriete eiland, in Nederland dan; Schiermonnikoog. In korte tijd ben ik behoorlijk verliefd geworden op dit stukje aarde. Of ik er zou willen wonen? Ik denk het niet, het moet wel speciaal blijven.

Mijn favoriete vakanties bestaan eigenlijk aan plaatsen die vrij weinig met warm weer te maken hebben; Nederland, Noorwegen, Schotland. Ik heb Spanje een paar keer een kans gegeven, maar mijn idee van vakantie bestaat niet uit twee weken lang op een laken naast het zwembad van het hotel. Ik woon 5 kilometer van het Katwijkse strand, het is alweer een paar jaar terug dat ik daar vrijwillig op het zand in de zon heb gelegen. Overigens gaat de hagelslag en pindakaas wel overal mee naartoe, ik wil best in een ander land verblijven maar het moet wel een beetje als thuis voelen.

Ik wil ook niet al teveel moeite doen eigenlijk in een vakantie. Echt avontuurlijk ben ik niet, het klinkt wel leuk maar mij teveel moeite. Doe mij maar gewoon een appartement of huisje in plaats van een tentje in de bergen. Een beetje een luxebeest ben ik wel.

Ook wil ik wel wat zien van de omgeving. Een museum hier en daar, culturele uitspattingen, beetje winkelen en veel wandelen. Klinkt wel als veel moeite en druk, maar toch een enorm verschil met de dagelijkse sleur. Even tijd voor mezelf pakken in de hectiek. Op een bankje naast een bunker op een eiland, luisteren naar het ruisen van de zee terwijl ik lees of schrijf. Zalig. Schiermonnikoog, ik kan er wel aan wennen.

Ieder geval gaan de volgende boeken mee. Ik hoop tijd en rust te vinden om ze uit te lezen.

Carina van Leeuwen - Nachtvlinder

Ian Rankin - Tooth and nail

Lisa Williamson - The art of being normal

Alex