De lees(vakantie)week van Yfke

Het is een ware beproeving.

Opstaan met dit uitzicht, langzaam wakker worden met een kopje koffie en een boek (af en toe raast er een hyperactieve vijfjarige voorbij, dicht op de hielen gezeten door een familielid, maar over het algemeen is het rustig).

Ja, eindelijk is het zover, ik heb vakantie. Wat locaties betreft, kun je het slechter treffen dan op Schiermonnikoog. 

Soms ziet het er zó uit:

En soms is het weer zo:

Deze week is het wisselvalliger dan ik gewend ben, dus wordt er wat minder gezwommen en gelopen dan gewoonlijk, maar zoeken we bijvoorbeeld onderdak in de plaatselijke bioscoop. Of we vouwen papieren vliegtuigjes voor de kleintjes (een kinderhand is gauw gevuld, enz.) terwijl wij kijken naar de Olympische Spelen. Er is vermaak zat.

En genoeg tijd om te lezen! In drie dagen heb ik even zoveel boeken uit kunnen lezen; dat gebeurt niet vaak.

Niet dat ik hiervoor niks gelezen heb, hoor. Ik zit in de leesclub van De Weg Van Het Water van Trudi Rijks, een boek dat me heel aangenaam heeft verrast met zijn verschillende lagen en wendingen.
Ook heb ik de nieuwste van Jennefer Mellink gelezen, Gevarenzone. Sjeffie Miriam heeft hier al een recensie over geschreven en die klopt als een bus. Een heerlijk spannende young adult die je tot op het laatste moment op het puntje van je stoel houdt; zeker aan te raden.

Daartussendoor ben ik ook nog even emotioneel in elkaar geramd (sorry, anders kan ik het niet zeggen) door Een Klein Leven van Hanya Yanagihara. Een heftig boek dat af en toe vraagt om wat veel suspension of disbelief (hoe kan zoveel ellende één persoon over komen) maar vooral heel heftig en ontroerend is.

Een van de boeken die ik op het eiland gelezen heb is The Cursed Child, het zogenaamde achtste deel in de Harry Potter reeks, in de vorm van een toneelscript dat nu draait in Londen. Het gaat over de kinderen van Harry Potter, Ron Weasley, Hermione Granger en Draco Malfoy en een mogelijke dreiging in de toverwereld. Eigenlijk vind ik dat ‘achtste deel’ een beetje onterecht, omdat Jack Thorne dit toneelstuk geschreven heeft (gebaseerd op J.K. Rowling’s verhaal en in samenwerking met haar en John Tiffany), maar dat maakt het niet minder leuk om te lezen, om even terug te mogen naar de wereld van Harry Potter.

Ook heb ik De Val Van Mijn Moeder van Ernst Timmer gelezen. Hierin beschrijft Joost

Beekman, het alter ego van de schrijver, hoe zijn moeder na een val haar arm breekt en een ongeplande reis door zorgland maakt. Bij vlagen zijn de gebeurtenissen in de korte hoofdstukjes heel herkenbaar en de humor waarmee ze beschreven worden is vermakelijk. Regelmatig heb ik me ook geërgerd aan Joost, een nogal bijdehand figuur.

Nu ben ik bezig in Grote Kleine Leugens van Liane Moriarty, over een moord tijdens het jaarlijkse ouderfeest op een basisschool, en Op Een Nacht van Anne Eekhout. Man, wat schrijft Liane Moriarty lekker, zeg. En Op Een Nacht intrigeert – ik ben nog niet zo heel ver, maar ik ben al heel benieuwd waar het heen zal gaan.

We hebben nog een paar dagen Schier te gaan, maar ik heb voldoende boeken op mijn Kobo. Pff. Ik heb het er maar zwaar mee..!

Fijne leesweek/vakantie allemaal!

Yfke Brandhout

Genieten

Terwijl de regen de toeristen van het eiland spoelt, maak ik mijn zoveelste ochtendwandeling tijdens ons weekje Schiermonnikoog. Wat is het toch heerlijk om elke ochtend, voor het kraaien der kemphanen, even mijn gedachten te laten wegwaaien door de aflatende wind die het eiland de hele week al in gijzeling houdt. Een moment van bezinning, reflectie of gewoon gedachteloos voor me uitstaren - wat is het toch fijn om af en toe even nergens aan te hoeven denken.

Zittend op een verweerd houten bankje, uitkijkend over het wad. In de verte manoeuvreert de eerste veerboot van de dag zich langs de zorgvuldig uitgezette boeien die de vaargeul markeren. De boot laveert van bakboord naar stuurboord, alsof het elk moment beschoten zou kunnen worden. Door de ruwe zee lijkt het alsof de overtocht een eeuwigheid duurt. Een nieuwe lading toeristen zet voet aan wal. Landrotten die eens per jaar aan het drukke stadsleven ontsnappen en hun rust vinden in de eenvoud. Terug naar de natuur, geen druk verkeer, geen verkeersopstoppingen, geen werk, geen gezeik. De parkeergarage in Lauwersoog staat vol, met auto's en geparkeerde zorgen. Bij terugkomst wordt de draad wel weer opgepakt, nu even niet.
De Waddenzee heeft zich ver teruggetrokken, de zeilboten in de jachthaven hangen strak aan hun touwen. Enkele zeebonken laten hun ongeschoren gezichten uit de patrijspoorten hangen, zo te zien speelt de wind niet alleen met de landrotten. Zelf hing ik al met een groen gezicht over de reling toen de veerboot nog aangemeerd lag in de haven. De overtocht duurde maar drie kwartier, het kon niet snel genoeg gaan.
Nadat de boot al zijn passagiers heeft uitgespuugd, loopt de boot alweer vol met mensen die het eiland moeten verlaten. De stemming is bedompt. Onder begeleiding van de twee lokale politieagenten lopen de mensen teleurgesteld de plank op en nemen plaats aan een van de tafeltjes, weemoedig naar buiten kijkend. Van willen kan toch geen sprake zijn, wie wil dit eiland nu vrijwillig verlaten?

Ik ga verder met mijn wandeltocht en volg het grintpad over duin en door bos. Het pad is een mengsel van bitumen, schelpen en fijn grint. Een gedeelte hiervan bevindt zich ondertussen in mijn schoenen. Twee roofvogels - het ontgaat mij wat voor soort roofvogels, alles groter dan een huismus is voor mij een roofvogel- jagen op klein grut dat zich schuil houdt in het bos. In de hoop dat ik niet per ongeluk wordt gezien als lekker hapje - geen verder commentaar- vervolg ik mijn weg door een klein bos. Een wirwar aan bladerloze bomen, omgevallen of rechtopstaand, gaan gebukt onder de nog steeds stevige bries. Het gebulder van de branding die door de wind op de kust wordt gebeukt is zelfs te horen in het bos. Plots schiet er voor mijn voeten iets over het grintpad. Het kleine beestje ziet zijn kans schoon om de roofvogels een loer te draaien en gebruikt mij als dekking om aan de andere kant van het pad te komen en in het struikgewas te verdwijnen. Verward staken de vogels hun jacht.
Heel af en toe kom ik iemand tegen; joggend, fietsend, de hond uitlatend, bij het passeren begroet ik iedereen vriendelijk. Dit houd ik de eerste twintig mensen nog wel vol, hoe verder ik kom hoe minder respons er is. Al die vriendelijkheid is ook wel wennen, voornamelijk dat je terug begroet wordt. Heel vreemd.

Tijdens het wandelen dwalen mijn gedachtes af, het zou kunnen dat ik teveel boeken lees - bestaat dat?- of omdat ik gewoon een fantasierijke geest heb, maar regelmatig ontvouwen er zich kleine verhaaltjes in mijn hoofd; een achtergebleven fiets op een duin, twee verlaten kinderschoenen bij het vliegerfestival, een gruwelijke ontdekking tijdens de wekelijkse braderie, die ene man die toch wel erg fanatiek protesteert tegen de ophanden zijnde boringen naar olie. Misschien kijk ik toch iets teveel naar Midsomer Murders. Voor de zekerheid maak ik maar zoveel mogelijk foto's van dit soort taferelen, inspiratie voor later.

Mijn pad wordt opeens versperd door een stel koeien, die mij net zo verbaasd aankijken. Rustig grazend bekijken ze beide kanten van het grintpad, hun terrein afgebakend door een rooster in de weg. Zelfs op een eiland zijn er hekken, roosters en elektriciteit nodig om de natuur in te perken. Op mijn ongemak loop ik tussen de koeien door en stap over het rooster. Zo komt de natuur wel heel dichtbij.

Na een onvoorziene 11,5 kilometer wandelen stap ik de vakantiewoning weer binnen, doe mijn schoenen al kreunend en steunend uit en vul de container met half Schiermonnikoog. Mijn medereisgenoten zijn ondertussen ook wakker, sommige al een tijdje, en vermaken de kleinsten onder ons en ook de kinderen. Voldaan laat ik me op de bank zakken met een fles water en Nachtvlinder van Carina van Leeuwen.
Genieten.

De vakantiekoffer van Alex

29 juli en dan zit het er weer op.

Dan begint eindelijk mijn vakantie. Twee weken lang helemaal niets doen. Mijn wederhelft heeft dit jaar maar een week vakantie, dus ik mag mezelf een week lang vermaken. Met andere woorden, bankhangen, tv-kijken, X-boxen en lekker niets doen. Niet aan werk denken of andere verantwoordelijkheden die het hele jaar om aandacht schreeuwen.

Op de planning staat dan nog wel de tuin aanpakken en troep opruimen, maar dit staat niet hoog op het prioriteitenlijstje.

De echte vakantie begint eigenlijk een week later, op 5 augustus. We gaan dan voor de derde keer naar mijn favoriete eiland, in Nederland dan; Schiermonnikoog. In korte tijd ben ik behoorlijk verliefd geworden op dit stukje aarde. Of ik er zou willen wonen? Ik denk het niet, het moet wel speciaal blijven.

Mijn favoriete vakanties bestaan eigenlijk aan plaatsen die vrij weinig met warm weer te maken hebben; Nederland, Noorwegen, Schotland. Ik heb Spanje een paar keer een kans gegeven, maar mijn idee van vakantie bestaat niet uit twee weken lang op een laken naast het zwembad van het hotel. Ik woon 5 kilometer van het Katwijkse strand, het is alweer een paar jaar terug dat ik daar vrijwillig op het zand in de zon heb gelegen. Overigens gaat de hagelslag en pindakaas wel overal mee naartoe, ik wil best in een ander land verblijven maar het moet wel een beetje als thuis voelen.

Ik wil ook niet al teveel moeite doen eigenlijk in een vakantie. Echt avontuurlijk ben ik niet, het klinkt wel leuk maar mij teveel moeite. Doe mij maar gewoon een appartement of huisje in plaats van een tentje in de bergen. Een beetje een luxebeest ben ik wel.

Ook wil ik wel wat zien van de omgeving. Een museum hier en daar, culturele uitspattingen, beetje winkelen en veel wandelen. Klinkt wel als veel moeite en druk, maar toch een enorm verschil met de dagelijkse sleur. Even tijd voor mezelf pakken in de hectiek. Op een bankje naast een bunker op een eiland, luisteren naar het ruisen van de zee terwijl ik lees of schrijf. Zalig. Schiermonnikoog, ik kan er wel aan wennen.

Ieder geval gaan de volgende boeken mee. Ik hoop tijd en rust te vinden om ze uit te lezen.

Carina van Leeuwen - Nachtvlinder

Ian Rankin - Tooth and nail

Lisa Williamson - The art of being normal

Alex