Road trip door Suzanne vermeer

 

 

“Everybody’s got secrets and I know yours”

“Als je de omstandigheden niet naar je hand kunt zetten, dan moet je ze nemen zoals ze zijn”

Paula en haar man Theo gaan een langgekoesterde wens vervullen: een roadtrip langs de Amerikaanse westkust in een luxe camper. Paula komt  in Las Vegas iemand uit haar verleden tegen, die ze nooit meer hoopte tegen te komen. Ze voelt zich daarna opgejaagd.
Enkele dagen later verdwijnt Theo spoorloos. Een nachtmerrie voor Paula , die alleen maar groter wordt wanneer er het lichaam van een vermoorde man wordt gevonden.

 

Recensie:

Het is een boek wat veel emoties bij me los maakt. Al gelijk bij de eerste bladzijde in de proloog voel ik woede en medelijden. Een pas bevallen kat wordt namelijk bekogeld met een steen terwijl ze alleen voedsel zoekt.
Vervolgens word je getrakteerd op nog een portie zinloos geweld en racisme. Een man met een donkere huidskleur wordt in elkaar geslagen. Niet om wat hij heeft gedaan maar om hoe hij er uitziet.

De reis door de Westkust van Amerika vond ik heel herkenbaar, maar mijn gedachten dwaalden soms wel wat af.
De beschrijvingen van de plaatsen waren voor mij heel bekend. Las Vegas, de Grand Canyon, Death Valley, Yosemite National Park. Vijf jaar geleden ben ik daar ook geweest. De beschrijvingen van die plaatsen waren voor mij zeer levendig en sentimenteel.

Het verhaal is soms wel ietsje voorspelbaar.
Paula heeft een geheim. Ze heeft in het verleden iets gedaan wat niemand mag weten.
Toen Paula anonieme dreigappjes op haar telefoon kreeg, had ik vanaf het begin al door wie dat deed. Ik vroeg me alleen af hoe diegene van haar geheim wist.

“In ieder mens schuilt een potentiële moordenaar, als de omstandigheden maar extreem genoeg zijn”

Er wordt een overleden persoon gevonden. Stewart, een privédetective in Nederland hoort ervan en besluit naar Amerika te gaan om daar onderzoek te doen.
De verdachte van die moord was zijn cliënt. Ik vind Stewart een sympathieke man met kennis van zaken. Ik vind hem slimmer dan de agenten, die erg racistisch zijn en daardoor last hebben van tunnelvisie.

Nadat Theo vermist was, bleef Paula alleen in de camper slapen. Ik had volgens mij geen oog meer dicht gedaan van angst en zou de deur goed op slot hebben gedaan. Vooral omdat ze ook dreigappjes kreeg.

Aan het einde van het boek staat ‘Wordt vervolgd...’
Het verhaal is nog niet afgelopen en gaat verder in het volgende boek ‘koraalrif’ dat 26-07 uitkwam.

Roadtrip is een boek wat lekker vlot leest. De beschrijvingen in het boek over waar ze zijn, en de vechtpartij worden levensecht beschreven zodat je het gemakkelijk voor je ziet. Het is geen moment saai. Wel soms wat voorspelbaar. Ik ben benieuwd of het boek ‘Koraalrif’ een goed vervolg is waar meer dingen duidelijk worden.
Ik geef dit boek 4 kraaien.

Jantsje

op 26 april

 

Win Roadtrip naar nergens van Barbara De Smedt GESLOTEN

 Wanneer Michelle Deckers ervan overtuigd is alles kwijt te zijn, stapt ze in haar oude Volvo en vertrekt. Bestemming: onbekend. Aan de Portugese kust ontmoet ze Isa, een Française die samen met haar dochtertje rondtrekt in een Volkswagen busje. Hun prille vriendschap wordt meteen op de proef gesteld: op het strand spoelt het gruwelijk verminkte lichaam van een man aan. Wat is er met hem gebeurd? En waarom gedraagt Isa zich plots zo vreemd? Dan valt er een tweede dode, geen onbekende deze keer. Voor Michelle het beseft, begint de gevaarlijkste rit van haar leven.

Hoe herkenbaar is Portugal waar het hoofdpersonage rondtrekt voor Barbara De Smedt zelf? Stuur jouw antwoord naar Thrillerezersblog@gmail.com ovv Roadtrip.

In gesprek met Barbara De Smedt

 

In 2020 verscheen ‘Blauw’.  Vriendinnen Barbara De Smedt en Joke Vander Aa publiceerden hun eerste boek onder het pseudoniem J. B. Ocean.  Vorig jaar ging Barbara solo met de psychologische thriller ‘Alleen’.  En ze is terug!  Met haar tweede psychologische ‘Roadtrip naar nergens’.  Barbara De Smedt heeft duidelijk de schrijfmicrobe te pakken.  Op naar Portugal dus, om de schrijfster enkele vragen in verband met haar laatste ‘kindje’ voor te leggen.

• Hallo Barbara.  Blij je weer te mogen spreken!  Alles goed met jou?  Al helemaal thuis in Portugal?

Ja hoor, we wonen hier nu achttien maanden en ik zou het niet anders meer willen! Al wilde ik wel dat ik meer naar België zou kunnen reizen om familie en vrienden te bezoeken, maar door dat lelijke virus kan dat nog niet.

• Na ‘Alleen’ ligt nu jouw volgende soloproject ‘Roadtrip naar nergens’ in de winkel.  Heb je nu voor jezelf bevestigd gekregen dat je voluit voor het schrijven gaat?

Ik denk daar niet zo over na. Op dit moment maakt schrijven een groot deel van mijn leven uit, dus nu zeg ik volmondig ‘ja!’, maar je weet nooit wat de toekomst brengt.

• Kan je op dit moment al leven van je schrijven?

Nee, haha! Ik heb net de eerste royalties van ‘Alleen’ ontvangen, voor 2020. Maar dat ging maar over twee maanden (november en december) want het boek kwam pas op het einde van het jaar uit. Royalties worden jaarlijks betaald, dus voor mij is het wachten nu tot april 2022. Ik denk dat het bijna onmogelijk is om als Vlaamse van je boeken te leven, of je moet Lize Spit heten en vertaald worden.

• Wat vond je nu het gemakkelijkst: je eerste boek ‘Alleen’ schrijven of je tweede ‘Roadtrip naar nergens’?

Een boek schrijven is super hard werken voor mij, dus makkelijk zou ik geen van beide noemen. Al werkte ik aan Roadtrip iets meer gestructureerd, waardoor ik minder heb moeten herschrijven.

• Bevat ‘Roadtrip naar nergens’ autobiografische elementen?  Schreef je dit boek met je eigen ‘roadtrip’ in gedachten?

Niet autobiografisch in de zin van dat ik me met een van de personages identificeer, maar er zitten wel details in die ik uit mijn eigen leven heb gehaald, zoals de autoband die Michelle op het strand vindt, met daarop ‘percebes’ en die haar aan een kerstkrans doet denken. Die heb ik zelf gevonden. Net als de haai.

• Hou je goede herinneringen aan die reis?  Is er een anekdote die je zou willen delen met ons?

Hele goede herinneringen. Oei, een anekdote, daar moet ik diep over nadenken. Er is zoveel gebeurd! Ik hield er wel een blog over bij, misschien is dat leuk om naar te verwijzen? www.lazybird.be

• Denk je ooit nog terug te keren naar België?  Zou het eindstation van jullie reis in België kunnen liggen?

Zeg nooit nooit, maar ik heb echt geen idee. Voorlopig is Portugal ons thuisland en wil ik dat mijn dochter hier afstudeert van de middelbare school. Daarna zien we weer verder.

• Michelle vindt een blauwe haai op het strand.  Dat is jou ook al overkomen, dacht ik.  Ben je er dan ook naast gaan liggen?  Was je op dat moment al ‘Roadtrip’ aan het schrijven en was dat jouw manier van inleven in jouw verhaal?

Ja ik ben er dus ook naast gaan liggen, al was de mijne wel kleiner dan die van Michelle. Maar ik ben dat beeld pas gaan gebruiken toen het in me opkwam tijdens het schrijven, het was zeker niet bewust.

• Zo’n vondst is dan toch van goudwaarde?  Zoek je daar bewust naar?

Nee, echt niet. Leef je leven, schrijf erover. Als je heel de tijd met je boek in je hoofd zit kan je niet leven. Je kan dat trouwens niet forceren. Je kan wel bewuster leven, of liever bewuster be-leven, dat helpt.

• Voor Michelle betekent naast een haai gaan liggen qua uitdaging al heel wat.  Waarmee heb jij jezelf ooit al ferm uitgedaagd?

Ik ben gaan snorkelen in Tahiti, waar ook veel haaien zitten. Ik ben eigenlijk bang van water, haha!

• Ben jij een durfal?  Een avonturier?

Nee! Integendeel! Maar ik hou wel van een uitdaging en zoek graag de grenzen van mijn comfortzone op door ‘ja’ te zeggen tegen dingen waartegen ik beter ‘nee’ zou zeggen.

• Wat staat er al lang op jouw bucketlist en wil je zo vlug als mogelijk afstrepen?

Bovenaan stond bij mij jarenlang ‘een boek schrijven’, maar dat hebben we dus gehad, haha. Ik zou graag opnieuw rondreizen met de camper, maar dan ook door Scandinavië.

• Michelle had Heleen.  Heb jij ooit een Heleen gehad?

Jazeker, ik was ook een outsider en had een topvriendin die grappig en intelligent was, en een even grote outsider als ik.

• Michelles auto hangt met haken en ogen aan elkaar.  Zou je het zelf aandurven om met zo’n gammel exemplaar een grote reis te maken?

Nee, echt niet. Alles moet tiptop zijn, anders zoek je problemen.

• Haar gps en gsmoplader zijn zaken die ze echt mist.  Welke dingen zou jij niet willen missen op roadtrip?

Mijn laptop J

• De roadtrip is bepalend voor het verdere leven van Michelle.  Het is een trip met vallen en opstaan.  Heb jij dat onder het schrijven ook echt allemaal aangevoeld (de stress, het wantrouwen, de onzekerheid, …)?  Was het schrijven van ‘Roadtrip naar nergens’ een emotionele tocht voor jezelf?

Hmm, niet echt voor mezelf, maar ik leefde wel met haar mee. Ik wilde zo graag dat ze vond waarnaar ze op zoek was en ik denk dat haar dat gelukt is. Doorheen het boek leert ze zichzelf goed kennen.

• Vooraleer je vertrekt maak je een playlist aan.  Wie mag niet ontbreken in jouw lijst?

Ik heb voor het boek een Spotify lijst gemaakt, wat daarop voor mij een belangrijk nummer is, is ‘Poison’ van Alice Cooper. Een heerlijke meezinger voor in de auto, trouwens.

• Bespeel je zelf een instrument?  Een ukelele, bv.?

Nee, geen enkel. Daarom ben ik met een muzikaal multitalent getrouwd ;-)

• Je neemt toch wel boeken mee op reis?  Welke moeten zeker in jouw valies zitten, op het dashboard liggen?

Ik neem nooit een boek mee dat ik al gelezen heb, dus vandaag zou ik Mijn Lieve Gunsteling in de auto leggen, want die lees ik momenteel.

• Zou je ooit overwegen om een echte reisgids samen te stellen waarin je toeristische plekken beschrijft, je horeca-ervaringen deelt, …?

Nee, ik heb een beetje inzicht gegeven in waar we geweest zijn en wat we gedaan hebben door erover te bloggen, maar verder reiken mijn ambities niet.

• Je hebt het oa over percebes, over de pasteis de Belèm.  Ben je al gewend aan de Portugese keuken?  Is het een verrijking van je persoonlijke dieet of eet je nog steeds de gewone Belgische kost?

Ik eet vegetarisch, dat is dus noch Belgisch, noch Portugees! Al laat ik me af en toe wel verleiden door een sapateira (een krab gerecht).

• Wat is jouw Portugese favoriete gerecht, ingrediënt, drankje, …?

Zonder twijfel de Vinho Verde, heerlijk fris, zomers en sprankelende wijn.

• In heel wat van jouw metaforen speelt de oceaan een grote rol.  Hoe belangrijk is de oceaan in jouw leven?

Heel belangrijk, ik weet niet waarom. Ze boezemt me angst in, maar ik word er ook rustig van. De tweede naam van onze dochter is Ocean-Lily en het pseudoniem waaronder ik samen met Joke Vander Aa schrijf is J.B. Ocean, dus...

• Voel jij je nu voortdurend in vakantiemodus?

Helaas niet, dat heb ik ook alleen maar als ik ergens anders ben dan thuis.

• In ‘Roadtrip naar nergens’ klinkt af en toe een flinke portie cynisme door.  Is dat cynisme van de schrijfster Barbara of is het geheel toe te schrijven aan het personage?

Oei, moeilijke vraag. Ik hoop dat ik niet te cynisch ben, maar ik ben wel opgegroeid in een omgeving waar cynisme bon ton is, dus vandaar waarschijnlijk.

• ‘Roadtrip naar nergens’ wordt verfilmd. Jij mag de cast kiezen.  Welke Vlaamse of Nederlandse acteurs en actrices zou je selecteren?  Waarom?

Wow. Dan moet ik eerst Vlaamse en Nederlandse acteurs leren kennen, haha! Misschien hebben jullie daar een beter zicht op? Voor Aline zou ik zo’n Vanessa Paradis type nemen, voor Isa iemand a la Isabella Rosselini, voor Michelle een lange actrice met rood haar... Hm... wie o wie?

• Enkele dilemma’s.  Leg je je keuze ook even uit?

-      Kampeerbus of personenwagen?

Kampeerbus, je hebt je huis altijd bij.

 

-      Camping of hotel?

Camping als het mooi weer is, anders hotel.

 

-      De kust of het binnenland?

Zeker de kust, tenzij die te toeristisch is.

 

-      Vaste stek of onderweg?

Dan toch een vaste stek.

Laat ik het hier bij houden.  Of misschien …

•  Ben je al met een volgend boek begonnen?  Kan en wil je er al iets over kwijt?

Ik ben nu samen met Joke aan een nieuwe J.B. Ocean bezig, die komt er in mei 2022. Net als ‘Blauw’ speelt het boek zich af in Antwerpen, al maken we ook een klein uitstapje naar Italië. Je kan je verwachten aan een boek met humor en ook wel flink wat emotie.

Mijn eigen volgende thriller zal pas eind 2022 verschijnen en wordt een vervolg op ‘Alleen’.

 

Jij hebt duidelijk de smaak te pakken!  Blijf vooral schrijven!  Wij van Thrillerlezers! volgen jou op de voet.

Het ga je goed ginds in Portugal!

 

Bedankt!

 

 

 

Column Barbara De Smedt

 

Het verschil tussen expats en immigranten

 

Ik woon nu anderhalf jaar in Portugal. Op tweede kerstdag 2019 reed ik samen met man, dochter, hond en kat met hebben en houden voor de allerlaatste keer de oprit van ons huis in Schoten af.

Bye bye Belgium!

Van toen af begon voor ons het avontuur: hoe overleef ik in een ander land? We spraken enkele woorden Portugees en hadden grootse plannen om via privéles en het vanzelfsprekend grote sociale leven dat we ter plaatse zouden uitbouwen onze woordenschat bij te spijkeren.

Dat sociale leven bleef door Corona helaas tot een minimum beperkt, de privélessen onbestaande. Maar geen probleem: we sloegen ons doorheen de eerste lockdown en spijkerden ons Portugees bij in de supermarkt. We vochten met de plaatselijke bureaucratie (waar zelfs de Portugezen over klagen) en slaagden er na veel bloed en zweet te hebben gelaten in om aan een verblijfsvergunning te geraken, een bankrekening te openen en onze wagens te importeren. Ja, zelfs een bedrijf oprichten lukte.

Slechts één keer ervoeren we hoe het voelt om immigrant te zijn, toen iemand ons niet wilde helpen omdat we niet voldoende Portugees spraken. En zelfs die keer dacht ik nog: tja, we zijn te gast in dit land, dus is het maar normaal dat men dat van ons verwacht.

Maar die ingesteldheid heeft niet iedereen, zo blijkt. Op de verschillende Facebook groepen waarvan ik me lid had gemaakt om steun en tips van lotgenoten te krijgen, zie ik soms wel eens een klacht verschijnen. Over dat die ene persoon van die ene winkel geen Engels sprak en de schrijver van de klacht niet kon helpen bij het probleem met zijn wasmachine/auto/zwembadpomp. Wat een schande dat wel niet was. Daarop komt soms bijval van anderen, mensen die net als wij hier zijn komen wonen, maar die zichzelf niet als immigrant zien. ‘Expats’ noemen zij zichzelf.

Wat gek, dacht ik. Waarom noemen deze mensen, die uit landen als België, Nederland, het VK of Amerika komen zich expats, en waarom noemen diezelfde mensen lotgenoten die uit pakweg Indië of Marokko komen immigranten?

Het heeft met geld te maken, legde men mij uit. ‘Wij’ (zeiden de expats op Facebook) zijn geen immigranten want wij hebben geld, wij zijn niet om economische redenen verhuisd, dus zijn wij expats.

Huh? En het belastingvoordeel dat jullie hier hebben dan?

Ik ben het maar even zelf gaan opzoeken, en wat blijkt? Een expat is iemand die tijdelijk in het buitenland verblijft voor haar werk. Vooral dat woord ‘tijdelijk’ is van belang. Zodra je je definitief in een ander land vestigt, ben je dus geen expat meer maar een immigrant. Net zoals ik, net zoals mijn gezin. En dan pas je je aan en leer je de taal.

Natuurlijk klinkt expat een stuk chiquer dan immigrant. Dat snap ik. Maar door te ontkennen wat je bent, en dus niet te integreren en de taal te leren, verlies je meer dan alleen maar het respect van de Portugezen. Je verliest de kans je onder te dompelen in een prachtige cultuur.

Ik ga gauw de beheerders van de Facebook groep ‘Expats in Portugal’ (met 6800 leden) een berichtje sturen met de suggestie de naam te veranderen naar ‘Immigrants in Portugal’. Benieuwd naar hun reactie!

 

Barbara De Smedt

 

 

Façade van Esther Verhoef

Officiële inhoud:

Twee jaar na haar pijnlijke scheiding komt jonge moeder Iris van der Steen eindelijk aan vakantie toe. Een roadtrip dwars door snikheet Europa met oldtimer Toet, en stapels cassettebandjes uit haar jeugd, moet haar dichter bij zichzelf en bij haar reislustige moeder in Portugal brengen.

Wanneer ze de knappe, charismatische sportinstructeur Mischa de Jong laat instappen, lijkt de reis een romantische wending te nemen. Maar Mischa is niet wie hij zegt te zijn. Hij leek zo aardig. Dat ze hem ontmoette, was toeval. Of niet?

Ik had de korte inhoud van Façade niet gelezen voor ik het boek las, waardoor ik ook geen enkel benul had waar het boek over ging. Nadien bleek dit wel ongeveer overeen te komen met wat het boek belooft, maar toch doet de samenvatting het boek ook wel te kort. Er komen immers nog veel meer aspecten in het verhaal voor dan enkel Iris en haar geheimzinnige sportinstructeur.

Vanaf het begin word je meegezogen in het verhaal van Iris. Je weet vrij snel wie zij is, hoe zij denkt en in elkaar steekt en wat ze verlangt en mist. Als jonge moeder – alleenstaande na een echtscheiding – telt voor haar enkel haar zoon nog, die thuisblijft terwijl zij de beloofde oldtimer van haar moeder naar Portugal voert.

Nog voor ze vertrekt loopt het echter al mis. Aan een tankstation rijdt ze Mischa aan, een jonge kerel die “toevallig” ook haar richting uit moet. Toeval bestaat echter niet, zo zegt hij zelf. Iris, bloedend hart dat ze is, kan niet weerstaan aan de drang om de man die ze aangereden heeft, een lift aan te bieden richting Spanje, gezien ze toch die kant uit moet. In plaats van dus haar roadtrip alleen te doen, zit ze de hele tijd met hem opgescheept, zowel in positieve als negatieve sfeer.

Mischa stelt haar voortdurend vragen, wil weten wie zij is, daagt haar uit – maar wanneer haar hormonen haar parten beginnen te spelen, gaat hij er niet op in. Zo ontstaat een situatie waarin twee personages uren samen in een auto doorbrengen met de nodige seksuele spanning tussen hen.

Maar als lezer besef je op dat moment al dat er nog veel meer speelt. De hoofdstukken waarin Iris haar verhaal doet worden immers afgewisseld vanuit het perspectief van iemand die haar gadeslaat. Is het Mischa die zijn verhaal doet, of spelen er nog andere belangrijke spelers mee?

Terwijl je als lezer mee het raadsel ontrafelt – vaak met nog een extra verrassing, maar soms ook voorspelbaar – hoop je dat Esther Verhoef niet in de val trapt van de klassieke thrillerauteur die een stand-off creëert tussen de personages. Af en toe gaat het echt die richting uit, maar dan verrast ze je toch weer. Dit gebeurt niet altijd, maar voldoende om je geïnteresseerd te houden.

Als er een paar kritische opmerkingen zijn, gaan die wel over Iris’ moeder, die voor mij absoluut geen aangenaam personage is. Ze is egoïstisch, steekt haar hoofd in het zand en lijkt het doodnormaal te vinden dat haar bloedeigen dochter even 2000 kilometer of zo gaat rijden met een oldtimer zonder begeleiding of steun. Als dit in Australië had plaatsgevonden, was Iris al lang dood geweest.

Dat terzijde was Façade een aangenaam boek dat ik op recordtempo heb uitgelezen en van genoten heb.  

Een dikke 4 kraaien.

Lisa