In gesprek met Barbara De Smedt

 

In 2020 verscheen ‘Blauw’.  Vriendinnen Barbara De Smedt en Joke Vander Aa publiceerden hun eerste boek onder het pseudoniem J. B. Ocean.  Vorig jaar ging Barbara solo met de psychologische thriller ‘Alleen’.  En ze is terug!  Met haar tweede psychologische ‘Roadtrip naar nergens’.  Barbara De Smedt heeft duidelijk de schrijfmicrobe te pakken.  Op naar Portugal dus, om de schrijfster enkele vragen in verband met haar laatste ‘kindje’ voor te leggen.

• Hallo Barbara.  Blij je weer te mogen spreken!  Alles goed met jou?  Al helemaal thuis in Portugal?

Ja hoor, we wonen hier nu achttien maanden en ik zou het niet anders meer willen! Al wilde ik wel dat ik meer naar België zou kunnen reizen om familie en vrienden te bezoeken, maar door dat lelijke virus kan dat nog niet.

• Na ‘Alleen’ ligt nu jouw volgende soloproject ‘Roadtrip naar nergens’ in de winkel.  Heb je nu voor jezelf bevestigd gekregen dat je voluit voor het schrijven gaat?

Ik denk daar niet zo over na. Op dit moment maakt schrijven een groot deel van mijn leven uit, dus nu zeg ik volmondig ‘ja!’, maar je weet nooit wat de toekomst brengt.

• Kan je op dit moment al leven van je schrijven?

Nee, haha! Ik heb net de eerste royalties van ‘Alleen’ ontvangen, voor 2020. Maar dat ging maar over twee maanden (november en december) want het boek kwam pas op het einde van het jaar uit. Royalties worden jaarlijks betaald, dus voor mij is het wachten nu tot april 2022. Ik denk dat het bijna onmogelijk is om als Vlaamse van je boeken te leven, of je moet Lize Spit heten en vertaald worden.

• Wat vond je nu het gemakkelijkst: je eerste boek ‘Alleen’ schrijven of je tweede ‘Roadtrip naar nergens’?

Een boek schrijven is super hard werken voor mij, dus makkelijk zou ik geen van beide noemen. Al werkte ik aan Roadtrip iets meer gestructureerd, waardoor ik minder heb moeten herschrijven.

• Bevat ‘Roadtrip naar nergens’ autobiografische elementen?  Schreef je dit boek met je eigen ‘roadtrip’ in gedachten?

Niet autobiografisch in de zin van dat ik me met een van de personages identificeer, maar er zitten wel details in die ik uit mijn eigen leven heb gehaald, zoals de autoband die Michelle op het strand vindt, met daarop ‘percebes’ en die haar aan een kerstkrans doet denken. Die heb ik zelf gevonden. Net als de haai.

• Hou je goede herinneringen aan die reis?  Is er een anekdote die je zou willen delen met ons?

Hele goede herinneringen. Oei, een anekdote, daar moet ik diep over nadenken. Er is zoveel gebeurd! Ik hield er wel een blog over bij, misschien is dat leuk om naar te verwijzen? www.lazybird.be

• Denk je ooit nog terug te keren naar België?  Zou het eindstation van jullie reis in België kunnen liggen?

Zeg nooit nooit, maar ik heb echt geen idee. Voorlopig is Portugal ons thuisland en wil ik dat mijn dochter hier afstudeert van de middelbare school. Daarna zien we weer verder.

• Michelle vindt een blauwe haai op het strand.  Dat is jou ook al overkomen, dacht ik.  Ben je er dan ook naast gaan liggen?  Was je op dat moment al ‘Roadtrip’ aan het schrijven en was dat jouw manier van inleven in jouw verhaal?

Ja ik ben er dus ook naast gaan liggen, al was de mijne wel kleiner dan die van Michelle. Maar ik ben dat beeld pas gaan gebruiken toen het in me opkwam tijdens het schrijven, het was zeker niet bewust.

• Zo’n vondst is dan toch van goudwaarde?  Zoek je daar bewust naar?

Nee, echt niet. Leef je leven, schrijf erover. Als je heel de tijd met je boek in je hoofd zit kan je niet leven. Je kan dat trouwens niet forceren. Je kan wel bewuster leven, of liever bewuster be-leven, dat helpt.

• Voor Michelle betekent naast een haai gaan liggen qua uitdaging al heel wat.  Waarmee heb jij jezelf ooit al ferm uitgedaagd?

Ik ben gaan snorkelen in Tahiti, waar ook veel haaien zitten. Ik ben eigenlijk bang van water, haha!

• Ben jij een durfal?  Een avonturier?

Nee! Integendeel! Maar ik hou wel van een uitdaging en zoek graag de grenzen van mijn comfortzone op door ‘ja’ te zeggen tegen dingen waartegen ik beter ‘nee’ zou zeggen.

• Wat staat er al lang op jouw bucketlist en wil je zo vlug als mogelijk afstrepen?

Bovenaan stond bij mij jarenlang ‘een boek schrijven’, maar dat hebben we dus gehad, haha. Ik zou graag opnieuw rondreizen met de camper, maar dan ook door Scandinavië.

• Michelle had Heleen.  Heb jij ooit een Heleen gehad?

Jazeker, ik was ook een outsider en had een topvriendin die grappig en intelligent was, en een even grote outsider als ik.

• Michelles auto hangt met haken en ogen aan elkaar.  Zou je het zelf aandurven om met zo’n gammel exemplaar een grote reis te maken?

Nee, echt niet. Alles moet tiptop zijn, anders zoek je problemen.

• Haar gps en gsmoplader zijn zaken die ze echt mist.  Welke dingen zou jij niet willen missen op roadtrip?

Mijn laptop J

• De roadtrip is bepalend voor het verdere leven van Michelle.  Het is een trip met vallen en opstaan.  Heb jij dat onder het schrijven ook echt allemaal aangevoeld (de stress, het wantrouwen, de onzekerheid, …)?  Was het schrijven van ‘Roadtrip naar nergens’ een emotionele tocht voor jezelf?

Hmm, niet echt voor mezelf, maar ik leefde wel met haar mee. Ik wilde zo graag dat ze vond waarnaar ze op zoek was en ik denk dat haar dat gelukt is. Doorheen het boek leert ze zichzelf goed kennen.

• Vooraleer je vertrekt maak je een playlist aan.  Wie mag niet ontbreken in jouw lijst?

Ik heb voor het boek een Spotify lijst gemaakt, wat daarop voor mij een belangrijk nummer is, is ‘Poison’ van Alice Cooper. Een heerlijke meezinger voor in de auto, trouwens.

• Bespeel je zelf een instrument?  Een ukelele, bv.?

Nee, geen enkel. Daarom ben ik met een muzikaal multitalent getrouwd ;-)

• Je neemt toch wel boeken mee op reis?  Welke moeten zeker in jouw valies zitten, op het dashboard liggen?

Ik neem nooit een boek mee dat ik al gelezen heb, dus vandaag zou ik Mijn Lieve Gunsteling in de auto leggen, want die lees ik momenteel.

• Zou je ooit overwegen om een echte reisgids samen te stellen waarin je toeristische plekken beschrijft, je horeca-ervaringen deelt, …?

Nee, ik heb een beetje inzicht gegeven in waar we geweest zijn en wat we gedaan hebben door erover te bloggen, maar verder reiken mijn ambities niet.

• Je hebt het oa over percebes, over de pasteis de Belèm.  Ben je al gewend aan de Portugese keuken?  Is het een verrijking van je persoonlijke dieet of eet je nog steeds de gewone Belgische kost?

Ik eet vegetarisch, dat is dus noch Belgisch, noch Portugees! Al laat ik me af en toe wel verleiden door een sapateira (een krab gerecht).

• Wat is jouw Portugese favoriete gerecht, ingrediënt, drankje, …?

Zonder twijfel de Vinho Verde, heerlijk fris, zomers en sprankelende wijn.

• In heel wat van jouw metaforen speelt de oceaan een grote rol.  Hoe belangrijk is de oceaan in jouw leven?

Heel belangrijk, ik weet niet waarom. Ze boezemt me angst in, maar ik word er ook rustig van. De tweede naam van onze dochter is Ocean-Lily en het pseudoniem waaronder ik samen met Joke Vander Aa schrijf is J.B. Ocean, dus...

• Voel jij je nu voortdurend in vakantiemodus?

Helaas niet, dat heb ik ook alleen maar als ik ergens anders ben dan thuis.

• In ‘Roadtrip naar nergens’ klinkt af en toe een flinke portie cynisme door.  Is dat cynisme van de schrijfster Barbara of is het geheel toe te schrijven aan het personage?

Oei, moeilijke vraag. Ik hoop dat ik niet te cynisch ben, maar ik ben wel opgegroeid in een omgeving waar cynisme bon ton is, dus vandaar waarschijnlijk.

• ‘Roadtrip naar nergens’ wordt verfilmd. Jij mag de cast kiezen.  Welke Vlaamse of Nederlandse acteurs en actrices zou je selecteren?  Waarom?

Wow. Dan moet ik eerst Vlaamse en Nederlandse acteurs leren kennen, haha! Misschien hebben jullie daar een beter zicht op? Voor Aline zou ik zo’n Vanessa Paradis type nemen, voor Isa iemand a la Isabella Rosselini, voor Michelle een lange actrice met rood haar... Hm... wie o wie?

• Enkele dilemma’s.  Leg je je keuze ook even uit?

-      Kampeerbus of personenwagen?

Kampeerbus, je hebt je huis altijd bij.

 

-      Camping of hotel?

Camping als het mooi weer is, anders hotel.

 

-      De kust of het binnenland?

Zeker de kust, tenzij die te toeristisch is.

 

-      Vaste stek of onderweg?

Dan toch een vaste stek.

Laat ik het hier bij houden.  Of misschien …

•  Ben je al met een volgend boek begonnen?  Kan en wil je er al iets over kwijt?

Ik ben nu samen met Joke aan een nieuwe J.B. Ocean bezig, die komt er in mei 2022. Net als ‘Blauw’ speelt het boek zich af in Antwerpen, al maken we ook een klein uitstapje naar Italië. Je kan je verwachten aan een boek met humor en ook wel flink wat emotie.

Mijn eigen volgende thriller zal pas eind 2022 verschijnen en wordt een vervolg op ‘Alleen’.

 

Jij hebt duidelijk de smaak te pakken!  Blijf vooral schrijven!  Wij van Thrillerlezers! volgen jou op de voet.

Het ga je goed ginds in Portugal!

 

Bedankt!

 

 

 

Façade van Esther Verhoef

Officiële inhoud:

Twee jaar na haar pijnlijke scheiding komt jonge moeder Iris van der Steen eindelijk aan vakantie toe. Een roadtrip dwars door snikheet Europa met oldtimer Toet, en stapels cassettebandjes uit haar jeugd, moet haar dichter bij zichzelf en bij haar reislustige moeder in Portugal brengen.

Wanneer ze de knappe, charismatische sportinstructeur Mischa de Jong laat instappen, lijkt de reis een romantische wending te nemen. Maar Mischa is niet wie hij zegt te zijn. Hij leek zo aardig. Dat ze hem ontmoette, was toeval. Of niet?

Ik had de korte inhoud van Façade niet gelezen voor ik het boek las, waardoor ik ook geen enkel benul had waar het boek over ging. Nadien bleek dit wel ongeveer overeen te komen met wat het boek belooft, maar toch doet de samenvatting het boek ook wel te kort. Er komen immers nog veel meer aspecten in het verhaal voor dan enkel Iris en haar geheimzinnige sportinstructeur.

Vanaf het begin word je meegezogen in het verhaal van Iris. Je weet vrij snel wie zij is, hoe zij denkt en in elkaar steekt en wat ze verlangt en mist. Als jonge moeder – alleenstaande na een echtscheiding – telt voor haar enkel haar zoon nog, die thuisblijft terwijl zij de beloofde oldtimer van haar moeder naar Portugal voert.

Nog voor ze vertrekt loopt het echter al mis. Aan een tankstation rijdt ze Mischa aan, een jonge kerel die “toevallig” ook haar richting uit moet. Toeval bestaat echter niet, zo zegt hij zelf. Iris, bloedend hart dat ze is, kan niet weerstaan aan de drang om de man die ze aangereden heeft, een lift aan te bieden richting Spanje, gezien ze toch die kant uit moet. In plaats van dus haar roadtrip alleen te doen, zit ze de hele tijd met hem opgescheept, zowel in positieve als negatieve sfeer.

Mischa stelt haar voortdurend vragen, wil weten wie zij is, daagt haar uit – maar wanneer haar hormonen haar parten beginnen te spelen, gaat hij er niet op in. Zo ontstaat een situatie waarin twee personages uren samen in een auto doorbrengen met de nodige seksuele spanning tussen hen.

Maar als lezer besef je op dat moment al dat er nog veel meer speelt. De hoofdstukken waarin Iris haar verhaal doet worden immers afgewisseld vanuit het perspectief van iemand die haar gadeslaat. Is het Mischa die zijn verhaal doet, of spelen er nog andere belangrijke spelers mee?

Terwijl je als lezer mee het raadsel ontrafelt – vaak met nog een extra verrassing, maar soms ook voorspelbaar – hoop je dat Esther Verhoef niet in de val trapt van de klassieke thrillerauteur die een stand-off creëert tussen de personages. Af en toe gaat het echt die richting uit, maar dan verrast ze je toch weer. Dit gebeurt niet altijd, maar voldoende om je geïnteresseerd te houden.

Als er een paar kritische opmerkingen zijn, gaan die wel over Iris’ moeder, die voor mij absoluut geen aangenaam personage is. Ze is egoïstisch, steekt haar hoofd in het zand en lijkt het doodnormaal te vinden dat haar bloedeigen dochter even 2000 kilometer of zo gaat rijden met een oldtimer zonder begeleiding of steun. Als dit in Australië had plaatsgevonden, was Iris al lang dood geweest.

Dat terzijde was Façade een aangenaam boek dat ik op recordtempo heb uitgelezen en van genoten heb.  

Een dikke 4 kraaien.

Lisa

Marelle Boersma ondervraagd

 Eind februari kwam Chateau de Provence van Marelle Boersma uit. Dit boek is de eerste uit een rij Ik vertrekthrillers. Lydia gaf het boek vier kraaien. Thrillerlezers voelde haar aan de tand.

Hoe zou Jan jou omschrijven aan mensen die jou nog niet kennen.

Ik heb het aan Jan gevraagd. Hij zei: Marelle is een lief en betrokken mens met een gigantische passie voor alles wat met schrijven te maken heeft.

Bij alle Ik vertrekprogramma's kan je een lijstje afstrepen met de vaste dingen die niet goed gaan, zoals de taal niet beheersen of vergunningen niet geregeld.  Welke fouten maakten jullie toen je naar Portugal vertrokken? Hoe en hoelang hebben jullie je voorbereid?

Ach, wat zijn fouten…? Als je de man tegenkomt met wie je oud wilt worden, is al het andere minder belangrijk. Maar inderdaad we spraken de taal niet en gingen compleet naïef naar Portugal. Heerlijk! Maar soms ook lastig, hoor. We kenden elkaar net een half jaar toen we ons droomplekje in het achterland van de Algarve vonden en besloten er helemaal voor te gaan. En dat hebben we gedaan. Nooit spijt van gehad. Ook niet toen er een aantal tegenslagen op ons pad kwamen. Die kun je namelijk overwinnen.

Gaan we die vaste punten van zo'n uitzending terug vinden in jouw verhalen?

Er zitten nooit vaste punten in mijn verhalen. Ik ben van de uitdagingen, niet van vaste formats. Maar het thema ‘Ik vertrek’ is natuurlijk nu wél aanwezig in deze nieuwe serie. In deze boeken zit een droom verborgen, die de hoofdpersoon wil laten uitkomen. Met veel kracht en passie.

In Chateau de Provence zit geen taalprobleem, het probleem zit meer in het integreren in een Frans dorpje. Maar dat blijkt uiteindelijk wel een reden te hebben die Luuc en Julia niet voorzien hadden.

Een leuk bedachte gimmick om Ik vertrekverhalen te gaan schrijven. Betekent dit dat de maatschappijkritische boeken voorlopig in de ijskast staan?

Sinds ik minder vaak in Nederland ben, merkte ik dat Nederland daadwerkelijk verder van me af kwam te staan. En ik heb die verbinding met een thema nodig om erover te kunnen schrijven. Vandaar dat dit nieuwe thema (Ik vertrek) op dit moment in mijn leven onwijs goed bij me past. In een Ik vertrek boek kunnen natuurlijk ook maatschappijkritische onderwerpen zitten. Toch?

Waarom was de eerste keus Frankrijk?     

La France! In mijn jeugd ben ik er vaak geweest met mijn ouders, en zelf heb ik er ook met mijn gezin prachtige vakanties doorgebracht. De Provence is zo mooi, heeft zo’n heerlijke sfeer. De Provence laat een haastig leven tot rust komen. Lavendel geeft die rust feilloos aan, die geur herken je direct! Die tegenstrijdigheid wilde ik in een thriller vangen: rust en spanning.

Wie bedacht de geweldige boekenleggers met geur?

Ilse Karman en Sanneke van Duijn van De Crime Compagnie. We hadden samen tijdens de Margriet Winterfair zitten brainstormen, en dat dit eruit is gekomen is natuurlijk prachtig. Ik ben er heel blij mee dat mijn uitgeverij elke keer met dit soort frisse ideeën op tafel komt. En voor de volgende thriller uit de reeks hebben we ook al een superleuk plannetje…


Ik ben wel benieuwd welk van jouw eigen boeken tot jouw favoriet behoort?

In Chateau de Provence staat een zin: ‘Vraag een man nooit naar zijn favoriete vrouw’. Eigenlijk kun je dat ook doortrekken naar moeders: je kunt nooit antwoord geven op de vraag welk kind je favoriet is. En naar schrijvers: elk boek heeft iets anders waar ik trots op ben.

Tijdens boekpresentatie Ik volg je

Inmiddels schrijf je veel verschillende soorten boeken: blijft je het afwisselen?

Het zou zomaar kunnen dat er nog een heel ander genre boek komt, maar mijn hoofdgenre blijft toch wel de thriller. Er zitten nog zo veel Ik vertrek verhalen in mijn hoofd! Na Chateau de Provence reizen we af naar Sicilië. Dat wordt net zo min een zoetsappig Ik vertrek verhaal, dat kan ik je nu al garanderen.

Je schreef ook een boek met je vader Kruimels.zijn ook brood. Prachtig mooie biografie. Voor herhaling vatbaar om nog eens zo'n persoonlijk boek te schrijven?

Marelle met haar vader Joop

‘Kruimels zijn ook brood’ heeft mij als persoon zo veel gebracht. Dat is de werkelijke waarde van schrijven: diepe verbinding, meer inzicht en bij dit boek dan specifiek een diepere band met mijn vader. Er zit nog zo’n boek in me, maar ik kan niet voorspellen wanneer het tijd is om dat verhaal los te laten.

Je leest zelf ook graag weet ik. Heb je twee boekentips voor de lezers

Ik lees graag boeken van Sophie Hannah, Michael Berg, Jodi Picoult, Kim Moelands en ik heb heel erg genoten van het boek Zusje van Rosamund Lupton en Zonder een woord van Linwood Barclay.

Je was net 4 weken in Nederland. Wat mis je toch wel van Nederland? Wat is het eerste wat je doet , behalve familie, als je weer hier bent? En wat mis je absoluut niet?

Wat doe je het eerste als je weer terug in Portugal bent?

Als ik in Nederland ben, zijn mijn kinderen de eerste die ik enorm graag wil zien. En natuurlijk mijn beide ouders. Het vanzelfsprekende contact met mijn familie en vrienden mis ik zeker. En… fietsen! Hoe heerlijk is het om al peddelend even naar een stad te fietsen, op slechts een kwartiertje afstand. Wij wonen in Portugal overal ver vandaan, én de wegen zijn te gevaarlijk om ontspannen op te kunnen fietsen.

Ik mis absoluut niet: de drukte, de haast en stress die iedereen heeft.

Terug in Portugal zijn de honden Boy en Lucky de eerste die ik lekker knuffel. En onze onverstoorbare kat Bink, een echte bink die toch ook heel graag aandacht wil. En als ik dan met Jan op onze veranda zit, komt die hele diepe zucht vanzelf naar buiten: rust, ruimte en uitzicht over ons prachtige landgoed met al dat fruit. Dat is echt iets om heel dankbaar voor te zijn!

Maar wat ik in Nederland het meeste mis, is weer de rust en tijd hebben om zelf te schrijven. In Nederland zit mijn agenda tegenwoordig barstensvol, en nu ik weer in Portugal ben heb ik heerlijk een aantal hoofdstukken weggetikt voor een volgend Ik vertrek boek: dat speelt op Sicilië!

Je geeft schrijfcursussen in Portugal. Nu schieten die cursussen de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond. Wat maakt jouw cursus bijzonder om je aan te melden als je graag wilt gaan schrijven?

Natuurlijk de plek. Ons landgoed straalt rust uit, en je ziet ook dat de cursisten op dag twee al die rust vinden en het schrijven veel makkelijker gaat. Verder geef ik meer dan alleen les in de schrijftechniek; het is mijn missie om die techniek vooral ook toepasbaar te maken op de verhalen die de cursisten schrijven. Dus naast de techniek, de speciale oefeningen die je direct op jouw verhaal kunt toepassen, ga ik met elke schrijver ook 1-op-1 sparren. Die persoonlijke gesprekken leggen pas echt bloot waar de blokkades liggen, zodat er altijd EUREKA momenten komen tijdens onze schrijfweken. Blije gezichten en iedereen die geïnspireerd zit te schrijven, dat is onze echte beloning!

Maar ik denk dat veel cursisten ook terugkomen vanwege het overheerlijke eten dat Jan maakt. Hij is in staat om de liefde voor zijn eigen geteelde groente en fruit om te zetten in smakelijke en vooral pure gerechten. Dat proef je!

Kan uiteindelijk iedereen een boek schrijven?

Als jij enthousiast bent over schrijven, ervan geniet om woorden te vinden en ermee te spelen, kan ik je leren hoe je dat enthousiasme kunt gebruiken om een boek te schrijven. Dat laatste is techniek, dat eerste is het ‘blij worden van’. Als dat enthousiasme er niet is, kun je er beter niet aan beginnen. Heb je die liefde voor schrijven wel, dan gaan we samen voor goud! Er zijn al heel veel cursisten van mij gedebuteerd. Zo trots op!

Van wie zou jij wel een schrijfcursus willen volgen? Als je uit de hele wereld mag kiezen?

Zonder enige aarzeling van Oprah Winfrey of Michelle Obama. Beide inspirerende vrouwen die hun krachten inzetten voor de zwakkere medemens en een betere wereld. Schrijven gaat namelijk niet (alleen) om techniek, schrijven is laten zien hoe de wereld in elkaar steekt.