De boekenkast van Nina Verheij

Nina Verheij bracht in 2019 haar debuut Fatale keuzes uit, welk goed ontvangen werd. Inmiddels werkt zij keihard aan het vervolg.

Vandaag kijken wij mee in haar boekenkast.

Hoe divers is jouw boekenkast?

Mijn boekenkasten zijn (te) klein, maar erg divers. Ik heb een plank met kinderboeken, een J.K. Rowling / Robert Galbraith-plank, een plank met reisboeken, woordenboeken en encyclopedieën, een plank met boeken over schrijven en over taal, een plank met van alles aan Engelse boeken, van ‘Sense and Sensibility’ tot ‘About a Boy’ en Haruki Murakami’s ‘South of the Border, West of the Sun’.

Toevallig heb ik laatst wel een deel van de boeken die ik tijdens mijn studie Nederlands heb gelezen in een doos gestopt. Met name Middelnederlandse boeken zoals ‘Van den vos Reynaerde’ en ‘Jeesten van rouwen ende van feesten’. Ik woon op 50m2, waardoor ik niet zoveel ruimte heb, maar die boeken mogen weer in de kast zodra ik een groter huis heb. Ik hoop ooit nog zo’n Belle en het Beest-boekenkast te kunnen neerzetten met een ladder om heen en weer te zwieren.

Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

Met name op genre en auteur, soms op hoogte. Alle kinderboeken staan bijvoorbeeld op dezelfde plank en daar staan weer alle boeken van Annie M.G. Schmidt bij elkaar.

Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?

Mooi qua uiterlijk? ‘Ronja de Roversdochter’ van Astrid Lindgren vind ik prachtig. Die groene omslag alleen al. Mijn Capitool-reisgids over Australië roept altijd fijne herinneringen op. De Engelse Harry Potter-boxset bovenop de boekenkast ziet er ook niet slecht uit.

Staat jouw favoriete boek allertijden daar ook tussen?

Ik vind het lastig een favoriet boek allertijden aan te wijzen, maar ik denk dat ik toch voor een van de Harry Potters moet gaan vanwege het plezier dat die boeken me altijd brengen. Het wordt tijd dat ik ze weer eens ga herlezen.

Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Ik heb vorig jaar een keer geprobeerd mijn boekenkast op te ruimen, omdat er op alle planken stapeltjes boeken bovenop de boeken lagen, dus de beschikbare ruimte begon op te raken. Ik geloof dat het me uiteindelijk gelukt is om afscheid te nemen van twee exemplaren, dus dat was niet zo’n succes. Wat wel leuk is, is dat we beneden in de flat waar ik woon een boekenkast hebben staan.

Lees je veel?

Een paar jaar geleden las ik nog maar heel sporadisch. Ik had er ’s avonds na mijn werk de puf niet meer voor. Ik besloot toen om minimaal één boek per maand te gaan lezen. Dat werden er uiteindelijk gemiddeld twee per maand.

Vergeleken met mijn moeder, zus en waarschijnlijk veel van jouw volgers is dat alsnog erg weinig. Een van de “problemen” is dat ik best wel langzaam lees. Dat was op de basisschool al zo, waar je van die leesgroepjes had om je niveau te bepalen. Ik wilde veel te mooi voorlezen. Een andere uitdaging is dat ik vaak voor het slapengaan lees, waardoor ik soms na een paar pagina’s al te zware oogleden heb.

Waar lees je het allerliefste?

In bed of in ‘the black hole’. Dat is een hoekje van mijn chaise longue, waar ik lekker onderuitgezakt met mijn benen op de bank kan liggen. Als ik daar eenmaal zit met een thermoskan thee erbij, een dekentje over mijn benen en mijn kat Emmy op schoot, dan kom ik bijna niet meer overeind.

Tegenwoordig hoef ik niet meer heen en weer naar mijn werk, maar voorheen vond ik de trein ook een heerlijke plek om te lezen en even tijd voor mezelf te hebben.

Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

In een van mijn boekenkasten heb ik speciaal een plank gereserveerd voor jeugdsentiment. Daarop staan onder andere mijn boeken van Annie M.G. Schmidt, Simone van der Vlugt en Carry Slee. Van mijn moeder mochten mijn zus en ik vroeger tijdens de Kinderboekenweek altijd een boek uitzoeken. Dat vond ik heel bijzonder.

Ik hoop binnenkort tijd te vinden om al die boeken weer eens te herlezen.

Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

Zeker! Mijn moeder werkte voor haar pensioen in de bibliotheek, dus het was bij ons thuis heel normaal dat er overal stapels boeken lagen. Mijn moeder en zus verslonden het ene boek na het andere, dat kon ik echt niet bijhouden. Zij lezen nog steeds veel en veel meer dan ik trouwens.

Leen je wel eens boeken uit?

Minder dan vroeger, maar goed dat je het vraagt, want ik was bijna vergeten dat mijn zus nog een boek van me heeft dat ik zelf nog niet eens heb gelezen: ‘The Happiness Project’. 😉

De favoriete boeken van Marcella Kleine

Het verzoek om mijn top 3 van favoriete boeken door te geven had ik heel makkelijk kunnen afwijzen door naar waarheid te antwoorden dat ik die niet heb. Veel leuker vond ik het echter om eens na te denken over al die boeken, die ik in de loop der jaren heb gelezen en af te wachten welke er kwamen bovendrijven. Het begon inderdaad te borrelen en al snel verschenen ze aan de oppervlakte: Als kind las ik graag de boeken over Rozemarijntje, geschreven door W.G. van de Hulst. ‘Rozemarijntje en Rooie Pier’ is me het meest bijgebleven. Daarna kwamen alle boeken van De Vijf over vier avontuurlijke kinderen en een hond. De schrijfster was de Britse Enid Blyton, maar die was al overleden toen ik haar boeken ontdekte. 

Elke week haalde ik een stapel boeken uit de bibliotheek, maar ik herinner me uit mijn kindertijd geen andere boeken dan die ik noemde. Als tiener verslond ik de boeken van Victoria Holt en smulde van alle drama en romantiek. En natuurlijk was er in al haar verhalen dat verlangen naar die ene: soms geheimzinnig, maar altijd zinderend mannelijk en onbereikbaar bovendien. Maar op het eind kregen ze elkaar toch. Ik vond de tijd en locaties van haar boeken ook heerlijk: een vleugje historie vermengd met idyllische landgoederen of boeiende kastelen. 

Daarna brak mijn Konsalik-periode aan. Waar Victoria Holt de tedere gevoelens van de liefde beschreef, hanteerde Konsalik een andere pen. Hartstochtelijke liefdes en alles verterende verlangens spatten van het papier af. Zijn boeken waren spannend bovendien. Ook het decor van Konsaliks verhalen stond in schril contrast met de dromerige landschappen van Holt: Siberië, Kazachstan, Sarajevo, Praag, Sinaï, Hong Kong, de Stille Zuidzee en gebieden als een toendra en of een taiga. Tegenwoordig kan ik de boeken van Holt en Konsalik overigens niet meer lezen omdat ik ervan gruwel. Je boekensmaak kan dus veranderen door de jaren heen! 

Ik zal ook wel andere boeken hebben gelezen, maar die kan ik me niet herinneren. Op een aantal van de boekenlijst van de Havo na: ‘De gedaanteverwisseling’ van Franz Kafka, ‘Bleekers zomer’ van Mensje van Keulen en ‘Het leven is vurrukkellijk’ van Remco Campert. Waarom ik deze drie nog zo goed weet? Misschien omdat ze de triestheid van het leven uitstraalden. 
Tja, en dan alles wat daarna kwam. Dat was veel, heel veel, want ik houd van lezen. Natuurlijk zijn bepaalde boeken me bijgebleven en heeft een aantal zelfs diepe indruk op me gemaakt. Of het daardoor mijn favoriete boeken werden? Nee, dat ook weer niet, want elke voorkeur werd weer ingehaald door een volgend boek. 

Laat ik daarom vertellen welke drie boeken uit de afgelopen twee maanden mij het meest zijn bijgebleven: ‘Grootser dan ik’ van Suzanne Brink, ‘Voor wie ik heb liefgehad‘ van Marcel Vaarmeijer en ‘Rode sneeuw in december’ van Simone van der Vlugt. Drie boeken met totaal verschillende verhaallijnen, maar waarvan de hoofdpersonen nog dagen na het dichtslaan van het boek met mij mee meeliepen. Zelfs nu – veel boeken later – kan ik ze nog goed voor de geest halen, terwijl ik voor de tussenliggende boeken héél diep moet graven. 

P.S. Nieuwsgierig naar mijn boeken? Zie www.marcellakleine.nl

Digitale bibliotheekboeken rukken op en papieren uitleen daalt

Gaan de bibliotheken uiteindelijk gewoon verdwijnen?  Er gaan namelijk steeds minder mensen naar de bibliotheek om een boek te lenen. Het aantal geleende boeken is met vijftig procent afgenomen sinds de jaren tachtig. 
E-books worden juist populairder. 


In 2016 zijn via de openbare bibliotheek 2,8 miljoen e-books uitgeleend. Dit is 74 procent meer dan het jaar ervoor.
Het aantal uitgeleende papieren boeken is in dertig jaar met honderd miljoen afgenomen.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en de Koninklijke Bibliotheek schrijven dat in een verklaring toe aan ''veranderingen in de manier waarop we onze vrije tijd doorbrengen. Het lezen van gedrukte media heeft sinds begin jaren negentig aan populariteit ingeboet en het gebruik van computer en internet nam toe.''

De afname van het aantal uitleningen is het grootst onder boeken voor volwassenen maar ook naar jeugdboeken is minder vraag.

ANP

Boekpresentatie Koen D'Haene IJs

Het is prachtig zonnig weer als ik richting Wevelgem in België vertrek voor de boekpresentatie van IJs van Koen D’haene. We zijn de grens nog niet over of de zon is verdwenen en het weer is grijs en mistig. Was het eerder lekker warm, nu is het fris. Het weer heeft zich aangepast aan de titel van het boek grap ik tegen mijn reisgenoot terwijl ik mijn jasje over mijn T-shirt aantrek.

Net voor 17.00 zijn we bij BIB in het park, de bibliotheek van Wevelgem. Wat een schitterende locatie en de Bib zelf … WOW …. Wat een waanzinnig mooi gebouw. Van Koen begrijp ik dat de BIB nu net een half jaar open is na een heel grondige renovatie. Heel veel tijd om over deze mooie bibliotheek te praten, is er niet want de mensen stromen binnen en al snel is het gewoon druk.  Om niet te hoeven staan, lopen wij alvast naar de ruimte waar de presentatie zal plaatsvinden en zoeken een plekje. Dat blijkt een goed idee want als snel zijn alle stoelen bezet.

De presentatie begint met fijne muziek van de muzikanten van Les Tripes. Dit trio speelt Franstalige nummers die zelfs wij kennen. Wat ze zongen, weet ik dan weer niet. Mijn Frans is niet zo best, maar het klonk lekker.

Dan worden we welkom geheten door een heel leuke vrouw die de schepen van Cultuur blijkt te zijn (wij noemen dat wethouder) en zij geeft al snel het woord aan Theo van Rijn van uitgeverij LetterRijn. Voor deze Nederlandse uitgever is IJs het eerste boek dat ze van een Vlaamse auteur uitgeven en dat is best speciaal. 

Theo spreek zijn verbazing uit over de onzichtbare muur die er lijkt te bestaan tussen Nederland en Vlaanderen als het gaat om het lezen van elkaars auteurs.  Terwijl er toch altijd nog meer overeenkomsten dan verschillen zijn tussen de taal die de schrijvers uit beide landen gebruiken. De uitgever hoopt dan ook dat de misdaadroman van Koen zijn weg zal vinden naar zowel de Vlaamse als Nederlandse lezers. Aan Theo de eer om het eerste boek uit te reiken aan Koen, een bijzonder boek want het is de boekcover op canvas.  

Voor de schepen is er een normale uitvoering van het boek. Hierna is het formele deel van het programma voorbij en wordt Koen geïnterviewd  door Trui Moerkerke. De twee zijn jeugdvrienden en maakten samen ooit een tocht naar de Dent Blanche, net zoals de hoofdpersonen in IJs dat doen.  Maar na het lezen van het boek heeft Trui besloten nooit meer alleen met Koen de bergen in te gaan, want ze vraagt zich nu af of ze dan nog wel terug zal komen. De vragen van Trui gaan over het boek maar vooral ook over hoe Koen dit schrijft. Grappig om te weten is, dat Koen er de gewoonte van maakt in een boek ook altijd personen terug te laten komen die hij in een ander boek heeft gebruikt.

Na het interview is er nog muziek en dan begint de receptie en gaat Koen signeren, en dat signeren duurt lang want de mensen staan vormen een enorme rij.

Het gemeentebestuur heeft gezorgd voor een hapje en een drankje. Het valt op de boekpresentatie een stuk formeler is dan dat wij dit in Nederland vaak meemaken. Dat zal in dit geval deels komen doordat deze boekvoorstelling vanuit de gemeente wordt verzorgd, maar ook in de omgang lijken de Vlamingen formeler dan ons Hollanders. In één middag ben ik vaker met u aangesproken dan tijdens het hele voorgaande jaar ;-)

Als Koen na twee uur eindelijk klaar is met signeren, kunnen wij hem nog heel even spreken. Omdat wij nog een fikse terugreis voor de boeg hebben, moeten we jammer genoeg zonder elkaar uitgebreid te hebben gesproken de terugreis naar Nederland beginnen. 

De Moordwijven in Voorschoten

Zondag 6 maart waren 3 van de Moordwijven in de bibliotheek van Voorschoten. Omdat Voorschoten voor mij letterlijk om de hoek is kon ik natuurlijk niet ontbreken. Voor de gezelligheid ging Inge (de ex van mijn ex) ook mee.

Veel te vroeg waren we aanwezig. Sterker nog, de Moordwijven waren nog nergens te bekennen. En de koffieautomaat deed het ook al niet. Gelukkig waren we in een bibliotheek, dus we hoefden ons niet te vervelen.

De opkomst viel wat tegen, ik denk dat we in totaal met zo'n 15 mensen waren. Maar het was wel een enthousiaste groep mensen. Er kwamen genoeg vragen en opmerkingen uit het publiek. Erg leuk, want vaak genoeg durft niemand iets te zeggen in zo'n groep vreemden.

Na de primeur, een kort filmpje dat de dames voor de boekenweek hebben gemaakt, namen Ingrid Oonincx, Liesbeth van Kempen en Marlen Beek-Visser plaats op een verhoging. De "angstige" blik van Liesbeth toen ze op het klapstoeltje ging zitten was herkenbaar. Zo kijk ik waarschijnlijk ook als ik op zo'n klapstoeltje mag gaan zitten.

Er volgt een korte voorstelronde:

* Ingrid Oonincx uit Tilburg, heeft inmiddels 4 boeken geschreven

* Liesbeth van Kempen uit Friesland, heeft 1 boek geschreven

* Marlen Beek-Visser uit Leiderdorp, heeft ook 1 boek geschreven.

Het idee voor de Moordwijven ontstond toen Anita Larkens een artikel las over de Killer Women in Engeland. Dat vond ze een goed idee en ging met Isa Maron, Liesbeth en Marlen om de tafel zitten. Zo ontstonden de Moordwijven. Uiteindelijk waren ze met 10, maar 4 zijn er inmiddels afgehaakt omdat ze het moeilijk te combineren vonden.

De 6 Moordwijven zijn nu:

- Anita Larkens

- Liesbeth van Kempen

- Anja Feliers

- Ingrid Oonincx

- Isa Maron

- Marlen Beek-Visser

En toen....was het weer tijd voor mijn eigen thrillermoment, het zal niet....Mijn pen hield er mee op, en alles onthouden, dat leek mij een te grote uitdaging. Natuurlijk had ik geen reservepen bij me (leermoment!), de pen van Inge deed het ook niet. En de pen die een mevrouw mij gaf...die begaf het ook al na 1 zin. Dus ben ik maar even snel naar de balie gerend. Op de weg terug kwam ik Harold, de man van Marlen, nog tegen dus die heb ik meteen op sleeptouw genomen naar de ruimte waar we zaten.

Goed...ik kon verder...

Waarom zijn de dames gaan schrijven?

* Ingrid

Is in 2008/2009 begonnen met schrijven. Als ze 's avonds thuis zat, en de kinderen al op bed lagen, verveelde ze zich. Toen is ze   maar begonnen met schrijven. Ze heeft een journalistieke achtergrond, dus onlogisch was het niet. 

Ze heeft met haar eerste manuscript een wedstrijd op "Vrouwenthrillers"gewonnen.

En inmiddels is ze 4 boeken verder. Zelf omschrijft ze haar eerste 3 boeken als vrouwenthrillers, terwijl in Medicijn meer actie zit.

* Liesbeth

Schrijft al zolang ze zich kan herinneren. Ze heeft er ook haar werk van gemaakt.

Toen ze vanwege omstandigheden thuis kwam te zitten is ze gaan schrijven. 

Ze miste 3 bepaalde type vrouwen in haar leven, dus is ze ze gaan creeëren. Dit klinkt overigens eenzamer dan ze is hoor! Maar zo ontstond wel haar eerste boek.

* Marlen

Dochter Ginger was begonnen aan een boek. Marlen probeerde haar te motiveren. Op een dag had Ginger geen zin meer en heeft ze de 80 pagina's die ze had weggegooid. Dat vond Marlen zo jammer. En toen stond het idee om zelf een boek te gaan schrijven.

Doel van het schrijven is eigenlijk voor allemaal: het vermaken van de lezers, en ook jezelf.

Liesbeth had nog een andere reden: ze wilde een boek schrijven met lesbische personages die niet alleen te koop zou zijn in een gay-boekhandel, maar in alle boekhandels. Die missie is geslaagd kun je wel zeggen.

Hoe onstaat een boek?

* Ingrid

Het 1e boek is uit de losse pols geschreven, geen vooraf bedachte structuur.

Bij het 2e boek had ze een duidelijk structuur opgeschreven. Bij de 3e liet ze die structuur alweer een beetje los en bij de 4e nog meer. Een vastgelegde structuur zorgt ervoor dat je niet meer ( of minder ) openstaat voor spontane invallen. Wel heeft ze een kort cv van de personages.

Het helemaal loslaten van een structuur kan niet, alleen al omdat je je volgende boek moet pitchen bij de uitgeverij.

* Liesbeth

Omschrijft het als volgt:

Er staat een huis, je moet het alleen nog inrichten.

In haar enthousiasme om het duidelijker te maken geeft ze bijna het plot van Gevaarlijk spel weg.

Ze is nu bezig met haar 2e boek dat De Workshop gaat heten. Hier komen 7 personages in voor en van elk van die personages heeft ze een cv. Anders zijn ze niet te onthouden.

* Marlen

Stem is organisch ontstaan.

Maar haar 2e boek is veel meer een worsteling (schijnt het Tweede Boeksyndroom te heten).

Ze heeft inmiddels wel het laatste hoofdstuk vast geschreven. Een meneer vraagt zich af of ze nu niet teveel beperkt wordt in haar   verhaal omdat de uitkomst nu al vast staat. Marlen is het daar niet mee eens, in dit geval werkt het voor haar juist wel.

Ook gaat het nog over waarom een thriller?

Volgens Marlen omdat het goed bij haar schrijfstijl past, want er zit vaart in. Ze heeft overigens wel een verhaal voor een roman in haar hoofd.

Maar de grens tussen wel of geen thriller kan vaag zijn. Ik benoem bijvoorbeeld de winnaar van de Diamanten Kogel dit jaar, Smeergeld van Nausicaa Marbe, waar best wat discussie over is. Is het wel een thriller?

Eerder is dit ook al gebeurd toen Peter Buwalda met Bonita Avenue genomineerd was voor de Gouden Strop.

Wij als publiek krijgen ook nog een vraag: Moet er een dode vallen in een thriller?

De meerderheid vindt van niet. Toch wordt er vaak, van buitenaf, minimaal 1 dode verwacht.

Alles moet een functie hebben bij een thriller. Als de moordenaar bv in zijn neus peutert, dan moet dat te maken hebben met zijn moorden. Zomaar neuspeuteren wordt niet geaccepteerd.

Lastig is ook als het manuscript voor de eerste keer terugkomt van de uitgever. De opmerkingen zijn tenslotte wel over iets waar jij met hart en ziel aan gewerkt hebt.

Zo was er een keer een vrouwelijke topvrouw als personage en die giechelde. Dat accepteerde de uitgever absoluut niet. Topvrouwen giechelen niet. Punt.

En er was ook nog iets met een (ongeloofwaardige) buurman....

Tenslotte werd gevraagd naar de persoonlijke aanraders:
* Ingrid tipt Bram Dehouck. Bijvoorbeeld Zomer zonder slaap of Minzame minnaar

* Liesbeth tipt Gerbrand Bakker. Bv Boven is het stil en haar favoriet Juni.

* Marlen tipt Peter Buwalda, Bonita Avenue.

En uiteraard alle boeken van de Moordwijven!

Dit verslag is verre van compleet. Maar het geeft volgens mij wel een goed beeld van de leuke middag die we hebben gehad.

Na afloop was er nog gelegenheid tot het kopen van boeken. Signeren of op de foto.

Mochten de Moordwijven bij jou in de buurt zijn: ga zeker langs! 

Juul

Ontmoet morgen de Moordwijven in Voorschoten

Moordwijven

Van 14:00 tot 15:30 | Bibliotheek Voorschoten

Kosten: Leden €4,- / niet-leden €5,-

zo06mrt

Ontmoet meerdere Moordwijven in één keer!

In navolging van ‘Killer Women’ in Engeland, is een aantal Nederlandstalige thrillerschrijfsters in de zomer van 2015 het schrijverscollectief ‘Moordwijven’ gestart. Dit om hun krachten te bundelen en zich met hun werk te onderscheiden in het overweldigende aanbod van Nederlandstalige thrillers. Het collectief bestaat uit vijf Nederlandse thrillerschrijfsters (Anita Larkens, Liesbeth van Kempen, Marlen Beek-Visser, Isa Maron en Ingrid Oonincx) en een Vlaamse (Anja Feliers).

Gezamenlijke presentaties, workshops en signeersessies staan op de agenda. Een aantal Moordwijven zal zich presenteren in bibliotheek Voorschoten. Zij zullen elkaar interviewen en er is gelegenheid tot het stellen van vragen.

Meer te weten komen over Moordwijven en hoe hun thrillers tot stand zijn gekomen? Kom zondag 6 maart naar de bieb voor deze unieke kans om meerdere Moordwijven in één keer te ontmoeten!

Een leuk uitje op een saaie zondagmiddag als je in de buurt woont! Thrillerlezers is natuurlijk ook aanwezig. Een verslag volgt in de komende week.