Posts tonen met het label Gevaarlijk spel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gevaarlijk spel. Alle posts tonen

zaterdag 30 juli 2016

Nominaties Hebban Debuutprijs zijn bekend gemaakt... (iets te vroeg)

Onze favoriete grootste boekensite zorgt altijd voor verrassingen. Zo ook vandaag. Zou volgens Hebban zelf op 1 augustus de shortlist voor beste debutant Thrillers bekend gemaakt worden en moest volgens de weddenschapspoule de namen uiterlijk 31 juli aangedragen worden, maar zaterdag 30 juli stonden ze opeens online. Als nu maar niet per ongeluk de winaar al twee dagen voor de officiele uitreiking bekend wordt gemaakt, denk ik dan..

Maar wie heeft de jury aangevuld met Ilse Ruijters (winnaar van vorig jaar) gekozen? Snel het lijstje doornemend staan er drie echt goede boeken op, 1 boek is mij onbekend en 1 boek is totaal belachelijk dat het genomineerd is. Het is een boek om bloedende ogen van te krijgen. Een boek om te janken als je er bijna 20 euro voor zou neertellen. Maar he...smaken verschillen. In de tijd van Jopie Terheul
(rond 1920) vond men de avonturen van Jopie ook vreselijk spannend. Je zou dan verwachten dat de jury uit mensen van de leeftijd 90 jaar zou bestaan om dit boek tot 1 van de 5 te nomineren. Maar nee ze zijn toch iets jonger...
Normaal zou ik zeggen lees dat ene vijfde boek zelf eens. Maar ik gun niemand geld weg te gooien.
De kandidaten voor de belangrijke debuutprijs zijn geworden:

Nico de Beer met Schakels

De Brusselse taxichauffeur Walter Sevenijns staat 's nachts in de hoerenbuurt op een klant te wachten. Hij hoort iemand gillen en vindt op de binnenplaats van een club een aan de muur geketende vrouw. Dan gaat een deur open, wordt de ketting losgemaakt en de vrouw naar binnen getrokken. Walter raakt het beeld van de prostituee niet kwijt en bedenkt een plan om haar te bevrijden. Hij treft vergaande voorbereidingen voor zijn eenmansactie, maar tegen wie hij het moet opnemen is hem niet duidelijk.
Rechercheur Steven Goossens krijgt het dossier over een vermiste Poolse vrouw op zijn bureau. Samen met zijn collega Kris van Diemen komt hij een Pool op het spoor die met de zaak te maken heeft. Het kat-en-muisspel dat volgt, leidt tot Goossens' vertrek naar Polen, waar hij in het kader van grensoverschrijdende politiesamenwerking dertig dagen de tijd heeft om de vrouwenhandelaar op te sporen en in te rekenen.



Wouter Helders met machtstrijd

Chris Hurkman werkt als geoloog in Namibië voor het bedrijf dat zijn vader jaren geleden oprichtte met zakenpartner Antonie de Graaff. Wanneer De Graaff zijn omgeving schokt door onverwacht zelfmoord te plegen, barst tussen de erfgenamen, Chris en de twee kinderen van De Graaff, een meedogenloze strijd los. De Graaffs zoon, Cecil, gaat niets uit de weg om de andere erfgenamen buiten spel te zetten.
De Vlaamse onderzoeksjournaliste Sofie Lafleur komt tijdens de zoektocht naar de moordenaars van haar vader een complot op het spoor dat de havens van Rotterdam verbindt met de dubieuze mijnbouwpraktijken in de Congolese jungle. Het illegaal mijnen van coltan, uitbuiting van de lokale bevolking, sabotage en zelfs moord lijken allemaal met elkaar verweven en wijzen dezelfde kant op: naar Hurkman & De Graaff. 




Frank van Pamelen met De wraak van Vondel

Hij is kleinkunstenaar, tekstschrijver, columnist en dichter, maar maakt ook theaterprogramma’s, schrijft kinderboeken en is journalist bij kranten, radio en televisie. Dat Frank van Pamelen niet stil zit, mag duidelijk zijn. Vorig jaar voegde hij daar zijn debuutthriller De wraak van Vondel nog aan toe.
Deze thriller bevat een literair labyrint dat teruggaat naar de tijd van Vondel, naar de rederijkers uit de zeventiende eeuw en hun opvolgers. Op twaalf plaatsen in Amsterdam hebben zij sporen nagelaten; aanwijzingen die leiden naar het best bewaarde geheim uit de vaderlandse geschiedenis. Een geheim met gevolgen voor de troonswisseling. Aan journalist Maaike van Reede de taak om het mysterie op te lossen. Ze belandt in een doolhof van dichtregels en cryptische verwijzingen en heeft nog achttien uur tot de troonswisseling.


Ika Gerritsen met Beschadigd

Het verhaal speelt zich af in Alkmaar en gaat over Kirsten. Haar leven lijkt op het eerste gezicht geweldig, maar niemand weet dat ze wordt geteisterd door nachtelijke paniekaanvallen die hun oorsprong vinden in een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd. Als Kirsten de relatie met haar vriend verbreekt en vervolgens het nieuws krijgt dat haar oma onverwacht is overleden, besluit ze het huis van haar oma Veronica te betrekken. Om de kosten te drukken, verhuurt ze een kamer aan de levenslustige Elise. Kirsten en Elise vinden aanwijzingen die twijfels oproepen over de doodsoorzaak van Veronica. Was dit wel een ongeluk? Nieuwsgierig gaan de vrouwen op onderzoek uit, maar brengen ze zichzelf in groot gevaar.


Max van Olden met Lieve edelachtbare

In Lieve Edelachtbare staat hoofdpersoon Luna aan het begin van een veelbelovende carrière. Haar dagen worden gevuld met strafdossiers en het schrijven van pleitnota’s. Als Luna na een ruzie met haar vriend de nacht met een ander doorbrengt, realiseert ze zich niet dat ze daarmee alles op het spel zet.

En ook al zou de Hebbanshortlist bestaan uit 5 boeken blijkt dat niet alleen de datum van bekendmaking niet klopte, ook het aantal boeken is zonder opgegeven reden met 1 opgeplust. Maar altijd leuk voor een zesde deelnemer.




Liesbeth van Kempen met Gevaarlijk spel

Wanneer officier van justitie Margot spoorloos verdwijnt en kort daarna ook haar man, maakt collega Louise zich grote zorgen. Ze gaat op onderzoek uit en vindt een raadselachtig dossier op een vreemde plek. Ze weet haar broer, rechercheur bij bureau Amsterdam-Amstelland, en goede vriendin Suzan te overtuigen van de ernst van de zaak. Gedrieën volgen ze een vaag maar verontrustend spoor, waarbij elk een eigen agenda heeft en belangrijke zaken voor de ander verborgen houdt. Maar dan dreigt alles uit de hand te lopen, zo ook de rollercoaster van erotische gevoelens tussen Louise en Suzan.




Natuurlijk gunnen wij de prijs aan iedereen. Aan sommigen net iets meer, omdat wij het een echt goed boek vonden. Maar elke schrijver gunnen we dat zijn boek goed verkocht wordt en men trots op zijn produkt kan zijn. Los van onze persoonlijke mening.
Hoe de keuze wordt gemaakt wie de uiteindelijke winnaar gaat worden, maakte ik niet zo snel op uit het artikel. Als het net als vorige edities is gaat de club van tien nu alle zes de boeken aan het lezen.
Zal de jury dezelfde smaak hebben als de vakjury van thrillerschrijvers die Max van Olden koos voor de Schaduwprijs of zullen ze totaal daar van afwijken?



dinsdag 8 maart 2016

De Moordwijven in Voorschoten

Zondag 6 maart waren 3 van de Moordwijven in de bibliotheek van Voorschoten. Omdat Voorschoten voor mij letterlijk om de hoek is kon ik natuurlijk niet ontbreken. Voor de gezelligheid ging Inge (de ex van mijn ex) ook mee.

Veel te vroeg waren we aanwezig. Sterker nog, de Moordwijven waren nog nergens te bekennen. En de koffieautomaat deed het ook al niet. Gelukkig waren we in een bibliotheek, dus we hoefden ons niet te vervelen.

De opkomst viel wat tegen, ik denk dat we in totaal met zo'n 15 mensen waren. Maar het was wel een enthousiaste groep mensen. Er kwamen genoeg vragen en opmerkingen uit het publiek. Erg leuk, want vaak genoeg durft niemand iets te zeggen in zo'n groep vreemden.

Na de primeur, een kort filmpje dat de dames voor de boekenweek hebben gemaakt, namen Ingrid Oonincx, Liesbeth van Kempen en Marlen Beek-Visser plaats op een verhoging. De "angstige" blik van Liesbeth toen ze op het klapstoeltje ging zitten was herkenbaar. Zo kijk ik waarschijnlijk ook als ik op zo'n klapstoeltje mag gaan zitten.

Er volgt een korte voorstelronde:
* Ingrid Oonincx uit Tilburg, heeft inmiddels 4 boeken geschreven
* Liesbeth van Kempen uit Friesland, heeft 1 boek geschreven
* Marlen Beek-Visser uit Leiderdorp, heeft ook 1 boek geschreven.

Het idee voor de Moordwijven ontstond toen Anita Larkens een artikel las over de Killer Women in Engeland. Dat vond ze een goed idee en ging met Isa Maron, Liesbeth en Marlen om de tafel zitten. Zo ontstonden de Moordwijven. Uiteindelijk waren ze met 10, maar 4 zijn er inmiddels afgehaakt omdat ze het moeilijk te combineren vonden.
De 6 Moordwijven zijn nu:
- Anita Larkens
- Liesbeth van Kempen
- Anja Feliers
- Ingrid Oonincx
- Isa Maron
- Marlen Beek-Visser
En toen....was het weer tijd voor mijn eigen thrillermoment, het zal niet....Mijn pen hield er mee op, en alles onthouden, dat leek mij een te grote uitdaging. Natuurlijk had ik geen reservepen bij me (leermoment!), de pen van Inge deed het ook niet. En de pen die een mevrouw mij gaf...die begaf het ook al na 1 zin. Dus ben ik maar even snel naar de balie gerend. Op de weg terug kwam ik Harold, de man van Marlen, nog tegen dus die heb ik meteen op sleeptouw genomen naar de ruimte waar we zaten.

Goed...ik kon verder...

Waarom zijn de dames gaan schrijven?


* Ingrid
Is in 2008/2009 begonnen met schrijven. Als ze 's avonds thuis zat, en de kinderen al op bed lagen, verveelde ze zich. Toen is ze   maar begonnen met schrijven. Ze heeft een journalistieke achtergrond, dus onlogisch was het niet. 
Ze heeft met haar eerste manuscript een wedstrijd op "Vrouwenthrillers"gewonnen.
En inmiddels is ze 4 boeken verder. Zelf omschrijft ze haar eerste 3 boeken als vrouwenthrillers, terwijl in Medicijn meer actie zit.

* Liesbeth
Schrijft al zolang ze zich kan herinneren. Ze heeft er ook haar werk van gemaakt.
Toen ze vanwege omstandigheden thuis kwam te zitten is ze gaan schrijven. 
Ze miste 3 bepaalde type vrouwen in haar leven, dus is ze ze gaan creeëren. Dit klinkt overigens eenzamer dan ze is hoor! Maar zo ontstond wel haar eerste boek.

* Marlen
Dochter Ginger was begonnen aan een boek. Marlen probeerde haar te motiveren. Op een dag had Ginger geen zin meer en heeft ze de 80 pagina's die ze had weggegooid. Dat vond Marlen zo jammer. En toen stond het idee om zelf een boek te gaan schrijven.

Doel van het schrijven is eigenlijk voor allemaal: het vermaken van de lezers, en ook jezelf.
Liesbeth had nog een andere reden: ze wilde een boek schrijven met lesbische personages die niet alleen te koop zou zijn in een gay-boekhandel, maar in alle boekhandels. Die missie is geslaagd kun je wel zeggen.

Hoe onstaat een boek?
* Ingrid
Het 1e boek is uit de losse pols geschreven, geen vooraf bedachte structuur.
Bij het 2e boek had ze een duidelijk structuur opgeschreven. Bij de 3e liet ze die structuur alweer een beetje los en bij de 4e nog meer. Een vastgelegde structuur zorgt ervoor dat je niet meer ( of minder ) openstaat voor spontane invallen. Wel heeft ze een kort cv van de personages.

Het helemaal loslaten van een structuur kan niet, alleen al omdat je je volgende boek moet pitchen bij de uitgeverij.

* Liesbeth
Omschrijft het als volgt:
Er staat een huis, je moet het alleen nog inrichten.
In haar enthousiasme om het duidelijker te maken geeft ze bijna het plot van Gevaarlijk spel weg.
Ze is nu bezig met haar 2e boek dat De Workshop gaat heten. Hier komen 7 personages in voor en van elk van die personages heeft ze een cv. Anders zijn ze niet te onthouden.

* Marlen
Stem is organisch ontstaan.
Maar haar 2e boek is veel meer een worsteling (schijnt het Tweede Boeksyndroom te heten).
Ze heeft inmiddels wel het laatste hoofdstuk vast geschreven. Een meneer vraagt zich af of ze nu niet teveel beperkt wordt in haar   verhaal omdat de uitkomst nu al vast staat. Marlen is het daar niet mee eens, in dit geval werkt het voor haar juist wel.

Ook gaat het nog over waarom een thriller?
Volgens Marlen omdat het goed bij haar schrijfstijl past, want er zit vaart in. Ze heeft overigens wel een verhaal voor een roman in haar hoofd.
Maar de grens tussen wel of geen thriller kan vaag zijn. Ik benoem bijvoorbeeld de winnaar van de Diamanten Kogel dit jaar, Smeergeld van Nausicaa Marbe, waar best wat discussie over is. Is het wel een thriller?
Eerder is dit ook al gebeurd toen Peter Buwalda met Bonita Avenue genomineerd was voor de Gouden Strop.

Wij als publiek krijgen ook nog een vraag: Moet er een dode vallen in een thriller?
De meerderheid vindt van niet. Toch wordt er vaak, van buitenaf, minimaal 1 dode verwacht.

Alles moet een functie hebben bij een thriller. Als de moordenaar bv in zijn neus peutert, dan moet dat te maken hebben met zijn moorden. Zomaar neuspeuteren wordt niet geaccepteerd.

Lastig is ook als het manuscript voor de eerste keer terugkomt van de uitgever. De opmerkingen zijn tenslotte wel over iets waar jij met hart en ziel aan gewerkt hebt.
Zo was er een keer een vrouwelijke topvrouw als personage en die giechelde. Dat accepteerde de uitgever absoluut niet. Topvrouwen giechelen niet. Punt.
En er was ook nog iets met een (ongeloofwaardige) buurman....

Tenslotte werd gevraagd naar de persoonlijke aanraders:
* Ingrid tipt Bram Dehouck. Bijvoorbeeld Zomer zonder slaap of Minzame minnaar
* Liesbeth tipt Gerbrand Bakker. Bv Boven is het stil en haar favoriet Juni.
* Marlen tipt Peter Buwalda, Bonita Avenue.
En uiteraard alle boeken van de Moordwijven!

Dit verslag is verre van compleet. Maar het geeft volgens mij wel een goed beeld van de leuke middag die we hebben gehad.
Na afloop was er nog gelegenheid tot het kopen van boeken. Signeren of op de foto.

Mochten de Moordwijven bij jou in de buurt zijn: ga zeker langs! 

Juul



maandag 14 september 2015

Gevaarlijk spel van Liesbeth van Kempen

Wanneer officier van justitie Margot spoorloos verdwijnt en kort daarna ook haar man, maakt collega Louise zich grote zorgen. Ze gaat op onderzoek uit en vindt een raadselachtig dossier op een vreemde plek. Ze weet haar broer, rechercheur bij bureau Amsterdam-Amstelland, en haar goede vriendin Suzan te overtuigen van de ernst van de zaak. Gedrieën volgen ze een vaag maar verontrustend spoor, waarbij ieder een eigen agenda heeft en belangrijke zaken voor de ander verborgen houdt. Maar dan dreigt alles uit de hand te lopen, zo ook de groeiende aantrekkingskracht tussen Louise en Suzan.

Louise maakt zich wel extreem druk om haar collega en vriendin Margot die op een dag verdwenen is. Natuurlijk is dat in een thriller ook logisch. Niemand verdwijnt zo maar in zo'n boek. Maar als jouw beste vriendin een dagje onbereikbaar is en je een mailtje stuurt dat ze ad hoc even wat dagen weg is en dat ze zelf na een korte retraite weer contact opneemt...wat doe jij dan? Ik zou het meer raar vinden dat het een mail is in plaats van WhatsApp en haar wat terugsturen en veel plezier en rust toewensen.. Klaar.
Louise echter dramt iedereen de oren van het hoofd dat men toch echt wat moet doen. Daar is zeker in het begin helemaal geen aanleiding toe in het verhaal.


Sowieso is die hele Louise een enorme mekkeraar en egoïst. Alles lijkt om haar te draaien, om wat zij wil. Waarom ze zich zo enorm betrokken voelt bij Margot, de verdwenen collega en vriendin is mij ook volstrekt onduidelijk. Ze laat haar huidige vriendin namelijk steeds vallen om op onderzoek te gaan naar Margot. En als ervaren lezer weet je uiteindelijk na honderd bladzijdes wel wie de werkelijke dader zal gaan zijn. Er wordt even wat zand in je ogen gegooid tegen bladzijde tweehonderd en de zaak opgelost lijkt. Maar hè kom op, er zijn nog maar liefst honderd pagina's te gaan. Dus we gaan een kentering in het verhaal krijgen.

Als we dan bij de clou van het verhaal komen, na oeverloos geklets met iedereen en nog wat, blijkt de uiteindelijke persoon die je al dacht de foute persoon te zijn. Iemand wordt doodgeschoten tegen het einde, maar je zou willen als het een film was dat iedereen werd afgeknald. Pang pang pang weg met die Susan, Louise, Barbara en noem ze maar op!
Daarnaast is er een duidelijke aantrekkingskracht tussen haar en vriendin Susan. Hoe ze daarmee omgaat, geeft te denken over tutjehola Susan die ijverig doorgaat met versierpogingen. Elk ander had allang gezegd 'houdoe en bedankt'. Susan heeft een bord voor haar kop klaarblijkelijk. En bij Louise zit geen vorm van zelfreflectie. Kortom: de dames irriteren me mateloos als ik rond de 100 bladzijden ben. Blijven ze zo? Helaas wel.

Als ik het boek dichtsla, voelt het bijna alsof ik een jaren 50-roman heb dichtgeslagen waarin men elkaars handje vasthoudt als toppunt van romantiek. Waar iemand sprak van een erotische lading in het boek, heb ik die nergens kunnen vinden. Erotisch? Twee saaie dozen die met elkaar spreken als Kwik en Kwak.Waar oubollige grapjes worden gebruikt en die ook nog eens herhaald worden.

Spanning heb ik geen enkel moment mogen voelen en de duizenden (althans zo voelde het) gesprekken in het boek hadden best wat minder gemogen. Kortom: voor mij geen aanrader en zonde van mijn 15 euro, maar voor mensen die van een gewoon niet spannend boek houden en het niet uitmaakt wie het gedaan heeft of bij Baantjer nog verrast worden en bij Suzanne Vermeer hun nagels opeten, dan kan je dit boek vast waarderen. 


Leesplezier 2

Plot 2
Spanning 1
Schrijfstijl 3
Originaliteit 2

De omslag is trouwens wel heel mooi. Maar die telt helaas niet mee in de waardering.


Twee sterren


Ink