De boekenkast van Marina Folkers

Marina Folkers is schrijfster van de feelgoodromans Sean en Faye en Zoektocht terug. Onder de sterren van Montpellier is haar derde roman welk in december verscheen.


Hoe divers is jouw boekenkast?

Niet zo heel divers, in die zin dat je er elk genre kunt vinden. Ik heb Engelstalige feelgood, Franstalige feelgood, Franse biografieën, Franse historische romans, geschiedenisboeken, boeken over Londen (met name over de Londense parken) en boeken over... visarenden.
Ik ben onlangs verhuisd en ben nog een beetje aan het zoeken welke boeken ik per se in mijn boekenkast wil hebben en welke in een kast met deurtjes mogen verdwijnen.

Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

Ik zet de boeken van dezelfde schrijver bij elkaar. Normaal gesproken. Daar ben ik sinds de verhuizing nog niet aan toe gekomen!

Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?

Lastige vraag. Ik kan geen drie exemplaren noemen, maar ik maak drie groepjes. Mag dat ook? :-)
Ik heb een paar biografieën over de Franse koning en koningin Lodewijk XVI en Marie-Antoinette die mij erg hebben geraakt. Verder heb ik een heel bijzonder boek over de eerste tien jaar van visarenden in Wales, geschreven door iemand van één van de visarendprojecten aldaar. En de boeken over de Londense parken vind ik ook heel erg mooi.

Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?

Tot voor kort dacht ik inderdaad mijn favoriete boek aller tijden in mijn boekenkast te hebben staan. Ik had een Engelstalige feelgood die ik zo'n 8 jaar geleden 10/5 sterren had gegeven. Ja, dat lees je goed: tien van de vijf sterren! Zo goed vond ik dat boek toen. Een paar weken geleden heb ik dat boek opnieuw gelezen en het was een grote teleurstelling. Niet dat het niet mooi was, maar niet zo mooi dat ik er weer 10 sterren voor wilde geven. Vier sterren paste beter. Dat vond ik zo'n aparte gewaarwording. Ik denk dat dit betekent dat onze leeservaring vaak gekleurd is door stemming, verwachting of andere zaken. Misschien moet ik eens een boek herlezen die ik toen heel laag heb beoordeeld...

Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Tot voor kort bewaarde ik de meeste boeken, maar ik heb onlangs besloten een flinke doos weg te doen. Mijn boekenkast is ineens stukken kaler. Niet erg. Want dan heb ik weer ruimte voor nieuwe boeken, toch?

Lees je veel?

Niet altijd. Als ik werk aan een nieuw verhaal lees ik eigenlijk zelden. En naarmate het script vordert, gun ik mezelf nog minder tijd om te lezen. Nu zit ik tussen twee boeken in en neem ik lekker de tijd om te lezen.

Waar lees je het allerliefste?

Op bed.

Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

Toen ik heel jong was, vond ik de boeken van Rozemarijntje geweldig. Later vond ik Heidi leuk en weer later de De Vijf-boeken bijvoorbeeld. Het kan zijn dat ik Rozemarijntje nog ergens in een doos op zolder heb staan, met nog wat kinderboeken.

Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

Mijn moeder las wel veel, maar de rest (ik kom uit een gezin met vier kinderen) eigenlijk niet.

Leen je wel eens boeken uit?

Dit heb ik heel lang niet gedaan, maar sinds een tijdje wissel ik weleens boeken uit met mijn (schrijf)vriendin Aline van Wijnen.

De favoriete boeken van Marcella Kleine

Het verzoek om mijn top 3 van favoriete boeken door te geven had ik heel makkelijk kunnen afwijzen door naar waarheid te antwoorden dat ik die niet heb. Veel leuker vond ik het echter om eens na te denken over al die boeken, die ik in de loop der jaren heb gelezen en af te wachten welke er kwamen bovendrijven. Het begon inderdaad te borrelen en al snel verschenen ze aan de oppervlakte: Als kind las ik graag de boeken over Rozemarijntje, geschreven door W.G. van de Hulst. ‘Rozemarijntje en Rooie Pier’ is me het meest bijgebleven. Daarna kwamen alle boeken van De Vijf over vier avontuurlijke kinderen en een hond. De schrijfster was de Britse Enid Blyton, maar die was al overleden toen ik haar boeken ontdekte. 

Elke week haalde ik een stapel boeken uit de bibliotheek, maar ik herinner me uit mijn kindertijd geen andere boeken dan die ik noemde. Als tiener verslond ik de boeken van Victoria Holt en smulde van alle drama en romantiek. En natuurlijk was er in al haar verhalen dat verlangen naar die ene: soms geheimzinnig, maar altijd zinderend mannelijk en onbereikbaar bovendien. Maar op het eind kregen ze elkaar toch. Ik vond de tijd en locaties van haar boeken ook heerlijk: een vleugje historie vermengd met idyllische landgoederen of boeiende kastelen. 

Daarna brak mijn Konsalik-periode aan. Waar Victoria Holt de tedere gevoelens van de liefde beschreef, hanteerde Konsalik een andere pen. Hartstochtelijke liefdes en alles verterende verlangens spatten van het papier af. Zijn boeken waren spannend bovendien. Ook het decor van Konsaliks verhalen stond in schril contrast met de dromerige landschappen van Holt: Siberië, Kazachstan, Sarajevo, Praag, Sinaï, Hong Kong, de Stille Zuidzee en gebieden als een toendra en of een taiga. Tegenwoordig kan ik de boeken van Holt en Konsalik overigens niet meer lezen omdat ik ervan gruwel. Je boekensmaak kan dus veranderen door de jaren heen! 

Ik zal ook wel andere boeken hebben gelezen, maar die kan ik me niet herinneren. Op een aantal van de boekenlijst van de Havo na: ‘De gedaanteverwisseling’ van Franz Kafka, ‘Bleekers zomer’ van Mensje van Keulen en ‘Het leven is vurrukkellijk’ van Remco Campert. Waarom ik deze drie nog zo goed weet? Misschien omdat ze de triestheid van het leven uitstraalden. 
Tja, en dan alles wat daarna kwam. Dat was veel, heel veel, want ik houd van lezen. Natuurlijk zijn bepaalde boeken me bijgebleven en heeft een aantal zelfs diepe indruk op me gemaakt. Of het daardoor mijn favoriete boeken werden? Nee, dat ook weer niet, want elke voorkeur werd weer ingehaald door een volgend boek. 

Laat ik daarom vertellen welke drie boeken uit de afgelopen twee maanden mij het meest zijn bijgebleven: ‘Grootser dan ik’ van Suzanne Brink, ‘Voor wie ik heb liefgehad‘ van Marcel Vaarmeijer en ‘Rode sneeuw in december’ van Simone van der Vlugt. Drie boeken met totaal verschillende verhaallijnen, maar waarvan de hoofdpersonen nog dagen na het dichtslaan van het boek met mij mee meeliepen. Zelfs nu – veel boeken later – kan ik ze nog goed voor de geest halen, terwijl ik voor de tussenliggende boeken héél diep moet graven. 

P.S. Nieuwsgierig naar mijn boeken? Zie www.marcellakleine.nl