Jut en Juul lazen Schaduwstrijder van Pjotr Vreeswijk

Jut en Juul hebben een traditieopgebouwd om af en toe eens een boek samen te lezen en vandaag is dat het nieuwe boek van Pjotr Vreeswijk. Benieuwd wat wij van Schaduwstrijder zouden gaan vinden, starten wij optimistisch met het boek en waren bijna benieuwd naar onze eigen recensie. Maar dat liep wat anders.

Eerst de achterflap van Schaduwstrijder
Een massagraf in de Syrische woestijn, een gevangengenomen moordcommando en de grootste ontdekking uit de geschiedenis van de mens.
Suzanne Boyle, een Britse in dienst van de CIA, zet alles op alles om de wereld van de ondergang te redden. In een zoektocht die haar langs de heetste brandhaarden op aarde voert, roept Suzanne de hulp in van oude en nieuwe vrienden.
Maar leidt het spoor dat ze volgt eigenlijk wel naar redding?
Ontdek het in Schaduwstrijder, waar drie personages langs verschillende wegen naar dezelfde plek op aarde reizen. Alle drie hebben ze een ander doel, hun reizen echter hebben één ding gemeen: een zekere dood voor allen.

Wat vinden wij van de cover?

Juul
Vaag. Een schaduw. Zwart-wit, wat me dan wel aanspreekt. Maar niet echt een hele bijzondere cover. Ik zou er in de winkel zo voorbij lopen.

Ink
Ik snap de cover niet. Zie ik dan vaag de man van de achterflap? Maar door wat heen dan?
Juul antwoordt: Het zal de Schaduwstrijder zijn...
Maar niet echt heel duidelijk inderdaad

Juul
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de auteursfoto op de achterflap.
Wat gaat er door iemand heen om zo op de foto gezet te willen worden? Wat wil je uitstralen? Hoe kan ik een schrijver dan nog serieus nemen? Ik moet er heel hard om lachen.

Ink denkt dat hij een zeemeermax speelt ( de mannelijke uitvoering van zeemeermin). "Het is zo'n foto vergelijkbaar met als dat ik opeens in een supervrouwelijke jurk en make up zou staan..."


Wat verwachten wij van het 3e boek van Pjotr?

Juul
Ik verwacht veel koffie, een achtervolging op een druk marktplein en natuurlijk een ontploffing van het een of ander. Bij voorkeur een auto. En een x-aantal schotwonden.

Ink
Ik verwacht een koffietje of 15, stoere mannen, mooie vrouwen ( karikaturen dus van een actieverhaal) en vooral niet al te veel diepgang. Plat verhaal maar hopelijk wel goed geschreven. Hoop op progressie bij boek 3

Halverwege het boek gekomen

Juul
 Afgezien van het feit dat het er even in komen is met locaties en personages, leest het wel weer lekker weg.
Toch ook duidelijk herkenbaar als een Pjotrboek. Ik ben op blz 60 en er is al iets ontploft en voldoende geschoten.
En pas 2 kopjes koffie

Een dag later schrijft Juul
Ik merk wel dat ik moeite moet doen om door te lezen omdat dit toch niet mijn genre is.

Ink antwoordt dat ze net facebook opende om iets soortgelijks te gaan schrijven

Juul
Vooral het overmatige geweld is iets wat mij stoort.
Aan de andere kant: het is wel wat je kunt en mag verwachten

Ink
Het boek klopt in zijn soort genre wel. Maar wat ik opvallend vind, zijn de zinnen die Pjotr opeens schrijft. Zulke lange zinnen ben ik niet gewend. Er lijkt bijna een cursus te zijn geweest of een mede-auteur te zijn.


Een dag later nadat we besloten door te bijten, leken we ons zo te irriteren en geen plezier te hebben, dat het besluit viel om gewoon te stoppen. Lezen is voor je plezier.

Eindreactie dus na het stoppen

Juul
Laat ik beginnen met eerlijk toe te geven dat ik het boek niet heb uitgelezen. Dat heeft niks met het boek te maken, maar alles met mij en mijn interesses.
Het onderwerp boeit mij niet. Totaal niet. Ook niet een beetje. Daarnaast het vele gebruik van wapens schiet ( hahaha ) mij, als pacifist, in het verkeerde keelgat. Maar...dat is wel wat je kunt en mag verwachten van een actiethriller. En wat dat betreft voldoet het boek zeker aan de verwachtingen. Maar het is niet mijn “ding”.

Dat gezegd hebbende wil ik zeker ook nog kwijt dat ik wel vind dat Pjotr behoorlijk vooruit is gegaan in zijn schrijven. Goede, aantrekkelijke zinnen. En zijn bekende "stokpaardjes", zoals de vele koppen koffie, ben ik ook niet tegen gekomen. Nee, aan het schrijven ligt de opgave zeker niet.
Tegen Pjotr wil ik dan ook zeggen: ga zo door!
Een oordeel geven vind ik niet eerlijk omdat ik het boek niet uitgelezen heb.


Ink
 Het boek begint met een nogal lange quote waar je voorheen was gewend aan korte maar krachtige en vervolgens beland ik op de eerste pagina in zinnen die ik niet gewend ben in eerder werk van deze auteur. Een zin bestaande uit vijf regels lijkt te wijzen op een ontwikkeling . Het voelt wat te veel als blabla, maar dat gevoel zakt bij doorlezen. Wel vind ik in tegenstelling tot de lengte van de zinnen de hoofdstukken erg kort. Veel lezers vinden dat prettig omdat het snel doorleest. Ik vind het altijd jammer omdat het wat oppervlakkiger vertelt omdat je minder snel in dat deel van het verhaal komt.

Het boek brengt wat de lelijke rode plek midden op de omslag beloofd: een actiethriller. Die staan bekend om hun niet te veel diepgang van de personages en dat verwacht de fanbase van deze Vreeswijk ook niet. Smaakgevoelig is dat ik na wat ontploffingen en geschiet even een tweede boek pak om even wat anders te lezen. Maar het is zeker niet slecht, maar gewoon mijn soort boek niet.
Leuk te zien dat na het ooit lezen van een eerste manuscript van zijn debuut en men twijfelde door te gaan met het uitbrengen , de man zich echt mooi ontwikkeld lijkt te hebben.

Tijdsbepalingen als heden, recente verleden met coördinaten, kilometers, landen en plaatsnamen boven aan een hoofdstuk doet mij na 3 pogingen al denken van laat maar zit; ik lees er wel overheen.
Maar daar ik dan wel heel snel schuin door de bladzijdes heen banjerde, besloot ik na overleg met mijn medelezer het boek aan de kant te gooien.


Conclusie:
Geen kraaien dus en een boek voor de liefhebber die er vast veel plezier van gaat hebben. Aan ons was het niet besteedt. Terwijl wij zijn vorige boeken toch allebei helemaal wel uitlazen. Ink dan deel 1 als manuscript en vond die vond het zelfs toen zonder correcties een prima boek.

ps: bij deel 4 beginnen we gewoon weer optimistish. Of toch niet....
Nee flauwekul natuurlijk. Een eventueel volgend deel laten we maar gewoon over aan de mensen die van veel geschiet, achtervolgingen, soorten vliegtuigen, militairen en gespioneer houden.

Antwerpse Boekenbeurs 2.0 op zaterdag 10 november 2018 (sfeerverslag)

Topdag: knuffelend met Jommekes meisjes

Van heinde (Breda) en ver (Leiden en Friesland) verzamelt een bont gezelschap in huize kroon  en na wat koffie en Brabants worstebrood gaan we op weg. Daar het vervoer ietwat , niet geheel zoals het hoort, verliep, wijden we daar niet te ver over uit, maar een lol hadden we zeker.

Daar ik al een dag boekenbeurs er op had zitten vorige week, had ik mij voorgenomen de anderen lekker te laten kiezen wie en wat ze wilden zien. Mijn enige motto was : regelmatig koffie tanken! Dat bleek trouwens moeilijker dan het zou moeten zijn. Sapjes en drank waren makkelijker te vinden dan een fatsoenlijke bak koffie.

Juul en Chantal van Gaste;

Anja onderging haar ontmaagding qua boekenbeurs en dus wandelden we hal 1 in om haar de vuurdoop te laten ondergaan. Al snel komen we in een volgende hal bij de supermooie Clavisstand. Ongelofelijk wat die een mooi uitgevoerde boeken uitbrengen. Verlekkerd bladeren we door vele boeken tot Juul wakker schrikt en naar hal 4 spurt, want ze wil Chantal van Gastel spreken. Die zou namelijk precies signeren tot het tijdstip dat Juul wakker schrok.

Anja met Nicci French

 Heel wat langzamer arriveren wij een stuk later bij Bookspot, maar een heel sympathieke Van Gastel neemt ook na het einde tijdstip de tijd voor iedereen. Volgend jaar gaat er weer een nieuwe thriller met haar zus geschreven worden, vertelde ze mij.

Lien en Stephanie

Het enige punt op de agenda voor Anja was Nicci French. Tijdens het wachten tref ik Lien en de intussen beroemde boekenknuffelaar Stefanie. Twee dames die oa in een leesclub bij Thrillerlezers zitten. Het blijft sws leuk om regelmatig aangesproken te worden door leden van de facebookgroep. Even enthousiast komen ze een praatje maken en vaak een foto trekken. Ik word er vrolijk van en het voelt goed om de mensen achter hun facebookfotos te treffen.
Na de altijd vriendelijke Nicci French naar de ook altijd even charmante Toni Coppers en Jan van der Cruysse. Met Jan kwebbelen we over zijn ideetjes voor het volgende boek en zijn werk naast het schrijven. Bij Toni loopt het af en aan. Elk jaar weer zie ik dat zelfde fenomeen van al die mensen en een auteur, die zwierig zijn 100e en 200e handtekening zet met een grote glimlach. 

Linda Jansma en Sterre Carron

Juul wappert intussen wat -voor insiders- bekende of misschien zelfs wel beroemde wielrenners, heen en weer tussen hal zoveel en ons. Opperblij kijkend rent zij dan langs ons om enthousiast te vertellen hoe leuk het was. Wij vinden het allemaal best, terwijl wij een drankje met donuts en appelflap nuttigen.

Tijd om ons te vervoegen bij Sterre Carron. Lena Blomme had nl een kadootje voor mij afgeleverd en verrast pak ik een toffe gehaakte kraai uit en krijg ik een gesigneerd boek met wel hele toffe persoonlijke tekst van Sterre. Intussen maken Linda Jansma en Sterre kennis en wisselen ze boeken uit.
 En ik knuffelde

Meredith van Overloop, die een pracht sprookjesboek samen met 1 van haar dochters schreef.  Ik krijg ongeveer de hele kinderboederij te zien aan oa eenden en katten. In mijn herinnering heeft zij 25 beesten rondlopen thuis. En geloof mij, als zwerfbeestje wil je daar absoluut wonen. Een vrouw met een groot hart.

Lien en ons clubje gaan na lang kletsen weer eens op zoek naar koffie. Hal 3 uit, hal2 door en hop in hal 1 is de koffie. Onderweg raken we Juul kwijt en al wat eerder op de route de boekenknuffelaar, maar Lien appt zich rot en uiteindelijk belandt ieder in de koffiehoek. De uren vlogen werkelijk voorbij en na nog even bij een workshop van Young adult schrijver Bjorn van den Eynde te belanden, waar we allemaal gaar van de hele dag te vaak zaten te gapen, werd het tijd af te taaien. Trouwens die workshop was razend interessant, alleen waren de oude dames uitgeteld.

Ik brak mijn record stripfiguren knuffelen

Op weg naar Holland zaten we allemaal met flink rammelende magen en belanden we op een plek met uitstekende biefstuk en boerenfriet. Het kletsen ondanks alle moeheid was nog steeds niet gestopt.
In Breda nog even allemaal koffie en 2 reisden verder en 2 doken hun bedjes in na het uitlaten van da Sjorster, want de volgende dag zou de wekker alweer 7 uur gaan voor de Boekenbeurs 3.0.