Jut en Juul lazen Schaduwstrijder van Pjotr Vreeswijk

Jut en Juul hebben een traditieopgebouwd om af en toe eens een boek samen te lezen en vandaag is dat het nieuwe boek van Pjotr Vreeswijk. Benieuwd wat wij van Schaduwstrijder zouden gaan vinden, starten wij optimistisch met het boek en waren bijna benieuwd naar onze eigen recensie. Maar dat liep wat anders.

Eerst de achterflap van Schaduwstrijder
Een massagraf in de Syrische woestijn, een gevangengenomen moordcommando en de grootste ontdekking uit de geschiedenis van de mens.
Suzanne Boyle, een Britse in dienst van de CIA, zet alles op alles om de wereld van de ondergang te redden. In een zoektocht die haar langs de heetste brandhaarden op aarde voert, roept Suzanne de hulp in van oude en nieuwe vrienden.
Maar leidt het spoor dat ze volgt eigenlijk wel naar redding?
Ontdek het in Schaduwstrijder, waar drie personages langs verschillende wegen naar dezelfde plek op aarde reizen. Alle drie hebben ze een ander doel, hun reizen echter hebben één ding gemeen: een zekere dood voor allen.

Wat vinden wij van de cover?

Juul
Vaag. Een schaduw. Zwart-wit, wat me dan wel aanspreekt. Maar niet echt een hele bijzondere cover. Ik zou er in de winkel zo voorbij lopen.

Ink
Ik snap de cover niet. Zie ik dan vaag de man van de achterflap? Maar door wat heen dan?
Juul antwoordt: Het zal de Schaduwstrijder zijn...
Maar niet echt heel duidelijk inderdaad

Juul
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de auteursfoto op de achterflap.
Wat gaat er door iemand heen om zo op de foto gezet te willen worden? Wat wil je uitstralen? Hoe kan ik een schrijver dan nog serieus nemen? Ik moet er heel hard om lachen.

Ink denkt dat hij een zeemeermax speelt ( de mannelijke uitvoering van zeemeermin). "Het is zo'n foto vergelijkbaar met als dat ik opeens in een supervrouwelijke jurk en make up zou staan..."


Wat verwachten wij van het 3e boek van Pjotr?

Juul
Ik verwacht veel koffie, een achtervolging op een druk marktplein en natuurlijk een ontploffing van het een of ander. Bij voorkeur een auto. En een x-aantal schotwonden.

Ink
Ik verwacht een koffietje of 15, stoere mannen, mooie vrouwen ( karikaturen dus van een actieverhaal) en vooral niet al te veel diepgang. Plat verhaal maar hopelijk wel goed geschreven. Hoop op progressie bij boek 3

Halverwege het boek gekomen

Juul
 Afgezien van het feit dat het er even in komen is met locaties en personages, leest het wel weer lekker weg.
Toch ook duidelijk herkenbaar als een Pjotrboek. Ik ben op blz 60 en er is al iets ontploft en voldoende geschoten.
En pas 2 kopjes koffie

Een dag later schrijft Juul
Ik merk wel dat ik moeite moet doen om door te lezen omdat dit toch niet mijn genre is.

Ink antwoordt dat ze net facebook opende om iets soortgelijks te gaan schrijven

Juul
Vooral het overmatige geweld is iets wat mij stoort.
Aan de andere kant: het is wel wat je kunt en mag verwachten

Ink
Het boek klopt in zijn soort genre wel. Maar wat ik opvallend vind, zijn de zinnen die Pjotr opeens schrijft. Zulke lange zinnen ben ik niet gewend. Er lijkt bijna een cursus te zijn geweest of een mede-auteur te zijn.


Een dag later nadat we besloten door te bijten, leken we ons zo te irriteren en geen plezier te hebben, dat het besluit viel om gewoon te stoppen. Lezen is voor je plezier.

Eindreactie dus na het stoppen

Juul
Laat ik beginnen met eerlijk toe te geven dat ik het boek niet heb uitgelezen. Dat heeft niks met het boek te maken, maar alles met mij en mijn interesses.
Het onderwerp boeit mij niet. Totaal niet. Ook niet een beetje. Daarnaast het vele gebruik van wapens schiet ( hahaha ) mij, als pacifist, in het verkeerde keelgat. Maar...dat is wel wat je kunt en mag verwachten van een actiethriller. En wat dat betreft voldoet het boek zeker aan de verwachtingen. Maar het is niet mijn “ding”.

Dat gezegd hebbende wil ik zeker ook nog kwijt dat ik wel vind dat Pjotr behoorlijk vooruit is gegaan in zijn schrijven. Goede, aantrekkelijke zinnen. En zijn bekende "stokpaardjes", zoals de vele koppen koffie, ben ik ook niet tegen gekomen. Nee, aan het schrijven ligt de opgave zeker niet.
Tegen Pjotr wil ik dan ook zeggen: ga zo door!
Een oordeel geven vind ik niet eerlijk omdat ik het boek niet uitgelezen heb.


Ink
 Het boek begint met een nogal lange quote waar je voorheen was gewend aan korte maar krachtige en vervolgens beland ik op de eerste pagina in zinnen die ik niet gewend ben in eerder werk van deze auteur. Een zin bestaande uit vijf regels lijkt te wijzen op een ontwikkeling . Het voelt wat te veel als blabla, maar dat gevoel zakt bij doorlezen. Wel vind ik in tegenstelling tot de lengte van de zinnen de hoofdstukken erg kort. Veel lezers vinden dat prettig omdat het snel doorleest. Ik vind het altijd jammer omdat het wat oppervlakkiger vertelt omdat je minder snel in dat deel van het verhaal komt.

Het boek brengt wat de lelijke rode plek midden op de omslag beloofd: een actiethriller. Die staan bekend om hun niet te veel diepgang van de personages en dat verwacht de fanbase van deze Vreeswijk ook niet. Smaakgevoelig is dat ik na wat ontploffingen en geschiet even een tweede boek pak om even wat anders te lezen. Maar het is zeker niet slecht, maar gewoon mijn soort boek niet.
Leuk te zien dat na het ooit lezen van een eerste manuscript van zijn debuut en men twijfelde door te gaan met het uitbrengen , de man zich echt mooi ontwikkeld lijkt te hebben.

Tijdsbepalingen als heden, recente verleden met coördinaten, kilometers, landen en plaatsnamen boven aan een hoofdstuk doet mij na 3 pogingen al denken van laat maar zit; ik lees er wel overheen.
Maar daar ik dan wel heel snel schuin door de bladzijdes heen banjerde, besloot ik na overleg met mijn medelezer het boek aan de kant te gooien.


Conclusie:
Geen kraaien dus en een boek voor de liefhebber die er vast veel plezier van gaat hebben. Aan ons was het niet besteedt. Terwijl wij zijn vorige boeken toch allebei helemaal wel uitlazen. Ink dan deel 1 als manuscript en vond die vond het zelfs toen zonder correcties een prima boek.

ps: bij deel 4 beginnen we gewoon weer optimistish. Of toch niet....
Nee flauwekul natuurlijk. Een eventueel volgend deel laten we maar gewoon over aan de mensen die van veel geschiet, achtervolgingen, soorten vliegtuigen, militairen en gespioneer houden.

Boekenduel over Dwaalspoor Pjotr Vreeswijk

Thrillerlezers tweede boekenduel is deze keer met het boek Dwaalspoor van Pjotr Vreeswijk. Ik las zelf het boek ruim voor de officiële datum. En ik vond het per hoofdstuk steeds minder prettig om verder te moeten lezen. Het verhaal was in mijn ogen clichè, alsof de schrijver uit een aantal actiefilms de actiescenes letterlijk opgeschreven had. Nu ben ik geen groot liefhebber van piefpafpoef en klaboem een explosietje hier en daar, dus daar hield ik zelf al rekening mee. 


Maar toen ik al 5 fouten en een aantal echte stijlbreuken constateerde,was mijn geduld met het boek op. 
Na bespreking met mijn medebeheerder besloten we een Boekenduel te gaan laten uitvoeren door twee mensen buiten ons team. Annemarie en Liesbeth: Eentje die het debuut waardeerde met goed en eentje die het werk van Vreeswijk nog niet kende. Beiden zijn ervaren lezers genoeg om een boek op waarde te kunnen schatten, maar ook mensen die stijlbreuken en fouten zouden kunnen zien. Objectief, zonder voorinformatie begonnen zij aan het avontuur.
Een avontuur werd het! Lees nu hun mening over Dwaalspoor en beslis of u het een poging waard vind. 



Titel: Dwaalspoor
Auteur: Pjotr Vreeswijk
Uitgeverij: LetterRijn
Datum van uitgave: oktober 2017
ISBN: 9789491875427
Genre: Actiethriller

Over de auteur
Pjotr Vreeswijk is politieman binnen de eenheid Den Haag, waar hij diverse functies en neventaken heeft vervuld. Zo is hij motorrijder en mountainbikesurveillant in een achterstandswijk geweest en heeft hij als lid van onderzoeksteams verschillende grote rechercheonderzoeken gedraaid. Nu is hij, in de rang van brigadier, werkzaam als wijkagent aan bureau Scheveningen waar hij de spil tussen politie en burgers vormt. Pjotr debuteerde in 2016 met zijn boek Masterplan.

Bij de start

Annemarie:

De mannen droegen camouflagepakken en bivakmutsen.
De buitenste 2 hielden de kalasjnikovs demonstratief voor de borst en de middelste stond met zijn armen stijf over elkaar.

Het boek begint met Ruben Clay waarvan zijn eerste woorden beginnen met: “Au. Godverdomme”
Gelijk raak ik geïrriteerd en vraag me af of het hele boek zo in elkaar steekt.
Omdat ik net ben begonnen, geef ik het verhaal het voordeel van de twijfel.
Alleen lees ik voorlopig niets meer over Ruben Clay.

Liesbeth:

Masterplan heb ik beoordeeld als debuut en gaf het 4 sterren. Mijn verwachting voor het tweede deel was dan ook hoog. Het gaat hier om een actiethriller, die geschreven wordt in korte zinnen, om de spanning en vaart in het verhaal te houden. Zelf houd ik daar niet zo van, zeker niet omdat er wel onnodige details gebruikt worden, waardoor het verhaal niet zo snel gaat en soms zelfs niet lijkt te kloppen.

Tijdens het lezen

Annemarie:
Tot bladzijde 50 leest het wel prettig omdat het korte hoofdstukken zijn. 
Alleen voelde ik nog geen spanning in het verhaal. Het kwam erg ongeloofwaardig over.
Te pas en te onpas en op de meest rare locaties zat de hoofdpersoon Alex aan de dampende koffie. 
Het verhaal is zo warrig en onsamenhangend geschreven dat het me steeds meer ging tegen staan.

Liesbeth:
Soms worden zinnen gebruikt, die mij eerder de neiging gaven het boek weg te leggen dan uit te lezen, zoals "Ze was er godverdomme bijna niet meer geweest toen ze onder zijn leiding ternauwernood aan de dood was ontsnapt" en “Ze spartelde even tegen, maar de bloedverwurging zat als gegoten”. Kennelijk betekent bloedverwurging overigens niet, dat degene die het overkomt, ook daadwerkelijk sterft. Het verhaal wordt vanuit meerdere perspectieven verteld, maar het is niet duidelijk waar het toe gaat leiden.

Annemarie:

Bij bladzijde 100 wilde ik er de brui aan geven maar omdat Liesbeth en ik het boek voor de lancering mochten lezen, vond ik het wel zo netjes om het uit te lezen.
Heel veel later komt Ruben Clay terug in het verhaal

In het verhaal komt ook Lynn Diaz voor die een aanslag meemaakt en achterna gezeten wordt door terroristen. 
Ze komt mij over als een stoere vrouw die haar mannetje wel staat.
Zonder problemen schakelt ze de één na de ander uit die haar in de weg staat.
Ook over Lynn lees ik verder voorlopig niets meer. Zo om de 14 hoofdstukken duikt ze weer eens op in het verhaal. 


Conclusie

Liesbeth:
Doordat het een actiethriller is, wordt het karakter van Alex niet uitgediept, hoewel ik dat in een tweede boek over de hoofdpersoon wel meer verwacht had. Dwaalspoor is goed te begrijpen zonder Masterplan eerst gelezen te hebben. Er zitten wel dubbele verwijzingen in naar hoe Alex en Suzanne Masterplan overleefd hebben. Of het aan mijn te hoge verwachtingen ligt, aan de hele goede boeken die ik hiervoor gelezen heb, aan de spelfouten of aan mijn e-reader, die alleen bij dit boek echt vastliep, dat weet ik niet. Heel eerlijk, het is me tegengevallen en dat vind ik erg jammer.

Spanning:2
Plot: 2
Leesplezier: 2
Schrijfstijl: 2
Originaliteit: 2
Oftewel: twee kraaien van Liesbeth voor Dwaalspoor

Annemarie:
Het heeft even geduurd voordat ik het boek uit had.
Ondanks het voor een thriller door moet gaan, heb ik dit niet zo begrepen.
Het boek is zo van de hak op de tak geschreven dat ik de draad van het verhaal kwijt was.
Personen die in het verhaal langs komen en ook ineens verdwijnen om vervolgens veel later weer op te duiken.

Hier houdt het voor me op en ik kan geen positieve recensie over Dwaalspoor schrijven.
Het is jammer en het is nooit eerder voor gekomen dat ik een boek maar 2* geef.

Voor mij was het zeker een dwaalspoor en ik vind de titel ook helemaal van toepassing.

Conclusie: slechts een schamele twee kraaien voor Dwaalspoor

Dank jullie wel dames voor het meewerken aan dit Boekenduel