Schaduw van de Thrillerlezers- 10 jaar later

Het is oktober 2014 en ik ben een klein jaar lid van de Thrillerlezers op Facebook. Ik had de leden al eens gezien op de Avond van het Spannende boek eerder dat jaar, maar ik had ze niet gesproken. In oktober was het Thrillerfestival in Zoetermeer en nu hadden we afgesproken dat ik ze zeker zou begroeten. Zo gezegd zo gedaan. En dat resulteerde in een hele gezellige middag waarbij ik de groep als een, niet zo heel stille, schaduw volgde. Ik had het zo naar mijn zin gehad dat ik een verslag schreef over die middag als schaduw. En de blogster in mij was geboren.  En nu, na wat omzwervingen ben ik weer terug op het oude nest. En zal ik af en toe ook mijn mening spuien en duo’s doen. 

 Maar nu eerst mijn verslag van het Thrillerfestival. Ik twijfelde of ik wel zou gaan, maar toen Inkie zei dat ze kwam, was het voor mij ook duidelijk. Ik ben erbij! 

 Ik was vroeg bij het Stadstheater in Zoetermeer. Dus ben ik op een bankje in de zon gaan zitten. Zo zag ik al een aantal mensen komen. Zoals Mariska Noordeloos en Terence Lauerhohn. Net op het moment dat ik het koud begon te krijgen kwam een bekende aan en zijn we samen naar binnen gegaan. Ik had al een rondje over de boekenmarkt gedaan toen ik Inkie spotte bij de ingang. Na een stevig knuffel en kennis gemaakt te hebben met Wendy, Karin en Jantsje, moesten de dames naar de leesclub van het boek: Ik weet wat je hebt gedaan van Darby Kane. Maar eerst moesten toch eerst de nodige mensen begroet worden. En vooral Bert Bergs. Inkie en ik hebben iets met de man. De avonturen op de Boekenbeurs in Antwerpen zijn legendarisch. En het is altijd een feestje om die man te zien en te spreken.  

 Toen was het echt tijd om naar de ruimte van de leesclub te gaan. Ik had niet meegedaan, maar Inkie vond dat ik gewoon mee moest gaan. En ach, waarom niet? Dus ik ging als verstekeling mee naar boven. Daar bleek het helemaal geen probleem dat ik er bij kwam zitten. Na de eerste voorzichtige gesprekken met de teamleden van het blog en de nodige lachsalvo’s ( that’s me! ) en koppen koffie en thee, werd de leesclub afgetrapt door gespreksleider Wim Bax. Iedereen had het boek tot bladzijde 192 mogen lezen en de bedoeling was nu om te gaan speculeren hoe het verder zou gaan. Maar eerst was er een interview met de vertaalster van het boek, Wilma Paalman. En wat was dat leuk en interessant! Vertalers zijn bij een boek natuurlijk best belangrijk, maar je krijgt ze eigenlijk nooit te spreken. Ik vond het een cadeautje dat we deze kans kregen. Het speculeren vond ik interessant om te horen. En eigenlijk iedereen deed ook wel een duit in het zakje, en er waren ook echt verschillende theorieen. En niet iedereen was het eens, wat een

interessant gesprek opleverde. Ook voor mij, al had ik nog niks gelezen. Na de afsluiting kreeg iedereen een exemplaar van het boek zodat ze snel verder konden lezen. Ik kreeg ook een exemplaar en dat vond ik heel aardig, dus dank je wel uitgeverij Volt. 

 Eigenlijk was het daarna al heel snel tijd voor de uitreiking van de verschillende Max Vleermuizen. Onderweg naar de zaal raakte ik het team kwijt omdat ik echt even moest knuffelen met Anette ( Birdy’s boeken ) en haar man. Maar de dames hadden heel lief een stoel voor mij vrijgehouden. Over de uitreiking kan ik heel veel zeggen. En zeker niet alles positief. Want was het bij vlagen echt onbeschoft. Auteurs die de moeite nemen om via Zoom in te loggen. Vervolgens geen woord mogen zeggen, er alleen maar Nederlands gesproken wordt en zonder bedankt te worden gewoon weg worden geklikt. Echt mensen, dat kan niet! Zo ga je niet met mensen om. De muzikale intermezzo’s…Waarom muzikaal? Wat heeft dat met een boekenfeestje te maken? Leuk voor de kinderen die mochten optreden, maar het had echt 0 toegevoegde waarde. Ook werd er nog vergeten om die Vleermuizen daadwerkelijk uit te reiken. Maar dat kan te maken hebben met het feit dat er bijna geen, winnende, auteur aanwezig was. Was het allemaal negatief? Nee! In tegenstelling tot 10 jaar geleden viel de prijs dit keer niet uit elkaar… 

 Na dit “feest” was er nog gelegenheid om rond te lopen op de boekenmarkt, boeken te kopen en laten signeren en auteurs te spreken. Zo sprak ik uitgebreid met Björn van der Eynde over de Boekenbeurs en diens opvolger Boektopia. Met Floris Kleijne over zijn eerste boek Klaverblad en ik kocht zijn boek Kleinste Kwaad dat hij ook voor mij signeerde. Met Marelle Boersma over mijn favoriete boek van haar en de Crime Compagnie Club, waar ik met veel plezier lid van ben. Verrassend snel liep de ruimte leeg. En na een laatste groet, en dikke lach met Bert Bergs, gingen ook wij weg. Omdat het zo gezellig was zijn we nog even de

kroeg ingedoken, samen met Nina Verheij. Waar het onverminderd gezellig was en zelfs zo gezellig dat de foto’s ontbreken. Inkie, Wendy, Jantsje en Karin, dank jullie wel dat ik zo welkom was in de groep en ik kijk uit naar de samenwerking! Dat we maar veel boeken mogen villen!

Juul

Nicolet Steemers - Diepe gronden

Als Laura na achttien jaar weer contact krijgt met haar Roemeense jeugdvriendin Gabi is ze opgetogen, en ze gaat dan ook graag in op haar uitnodiging om die zomer langs te komen in Roemenië. Het idee is om onder andere een paar dagen te wandelen in het ruige berggebied van de Karpaten en Gabi heeft er geen bezwaar tegen als een vrouw uit Laura’s vriendenkring, Martine, ook meegaat.

De eerste dag en avond verlopen volgens plan, maar de volgende ochtend is Gabi ineens spoorloos verdwenen. Is ze uit vrije wil zonder een woord vertrokken? Of is er iets met haar gebeurd? Al snel blijkt dat Laura en Martine op eigen houtje de bewoonde wereld moeten zien te bereiken, maar helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ze krijgen te maken met voedsel- en watertekort en onaangename ontmoetingen in de wildernis. Gaandeweg raken ze lelijk de weg kwijt, en niet alleen in letterlijke zin…

'Diepe gronden' is het tweede boek dat ik lees van Nicolet Steemers en het is mij wederom goed bevallen.

Laura heeft weer contact met Gabi, een vriendin van vroeger, en samen met Martine reist ze naar Roemenië waar ze een paar dagen zullen gaan wandelen en kamperen in de wildernis. Al gauw raakt Gabi vermist en Martine en Laura moeten zich zien te redden.

De sfeer en omgeving van de wildernis worden goed omschreven en ik zag de situatie dan ook helemaal voor mij. Verdwaald in een afgelegen gebied, vreemde geluiden en het eten en drinken raakt steeds meer op...

De spanning was de hele tijd dan ook goed voelbaar, want vinden Laura en Martine de bewoonde wereld weer? En nog belangrijker: wat is er met Gabi gebeurd?

De schrijfstijl van Nicolet is super vlot en de hoofdstukken zijn ook lekker kort. Het plot is redelijk verrassend en steekt goed in elkaar.

'Diepe gronden' is dus zeker een aanrader als je van een vlot geschreven thriller, die zich in de wildernis afspeelt, houdt.

Beoordeling: 4,0 kraaien

Silvie.

Interview met Nele Neuhaus

 

foto: Felix Brueggeman

Nele Neuhaus is auteur van zowel romans, thrillers als kinderboeken.  Haar grote doorbraak kwam er met ‘Sneeuwwitje moet sterven’, de vierde Bodenstein en Sander.  Ondertussen ‘vieren’ Bodenstein en Sander 10 jaar speurderswerk in Neuhaus’ laatste thriller ‘Eeuwige vriendschap’.  Een goede gelegenheid om de Duitse schrijfster eens wat vragen te stellen.

 

 •  Als auteur van ‘Sneeuwwitje moet sterven’ ben je al een hele poos bekend bij de liefhebbers van thrillers.  Zou je je toch nog kort willen voorstellen aan de Thrillerlezers! die nog niet eerder een boek van jou lazen?

 

Mijn naam is Nele Neuhaus, ik ben 55 jaar en woon al meer dan 40 jaar in de Taunus bij Frankfurt am Main in Duitsland. Als kind droomde ik ervan ooit boeken te schrijven. Verhalen vertellen is altijd mijn grootste passie geweest naast paardrijden, maar het zou nog vele jaren duren voordat ik klaar was met het schrijven van mijn eerste boek, de thriller ‘TUSSEN DE HAAIEN’. Eindelijk was het zover: na acht of negen jaar typte ik het woord ‘EINDE’ onder 800 pagina's. Ik heb tevergeefs naar een uitgever gezocht. Daarom besloot ik mijn boek te laten drukken door een print-on-demand aanbieder en het zelf op de markt te brengen. Mijn eerste man had een grote slagerij, ik werkte op kantoor en bediende de klanten, en daar verkocht ik ook voor het eerst mijn boeken, omdat de boekwinkels ze niet wilden. Aangemoedigd door de positieve reacties van mijn eerste lezers, schreef ik toen een thriller, die zich dit keer niet in New York afspeelt maar in mijn thuisland. Ik verkocht ook voornamelijk de eerste twee misdaadromans – ‘EEN ONBEMINDE VROUW’ en ‘MOORDVRIENDEN’ - in het kantoor van de slagerij. Het nieuws deed de ronde en op een gegeven moment kwamen er meer mensen boeken kopen dan worst en vleeswaren. Maar de boekverkopers hadden mij ook opgemerkt en een exemplaar van ‘MOORDVRIENDEN’ vond zijn weg naar de Ullstein-Verlag in Berlijn. Daar kreeg ik een contract aangeboden voor een derde thriller en zo is ‘DIEPE WONDEN’ ontstaan. Ik had het gehaald, ik was eindelijk een "echte" auteur, en daar was ik heel blij mee.

•  Je grote doorbraak kwam er met ‘Sneeuwwitje moet sterven’.  Wat heeft dat concreet voor jou betekend?

 

Ja, ‘SNEEUWWITJE MOET STERVEN’, mijn 4e Taunus-thriller, heeft mijn leven voor altijd

veranderd.
Ik herinner me nog goed hoe deze titels op een middag bij me opkwamen terwijl ik aan het schrijven was, en tot op de dag van vandaag geloof ik dat het de titel was die de nieuwsgierigheid van veel lezers wekte. Mijn uitgever had niet veel reclame gemaakt, ik was een van de vele auteurs zonder bijzonder veel succes. Maar toen ging het boek in juni 2010 door het dak! Eerst op Amazon, waar het binnen enkele dagen de nummer 1 in de boekenlijsten bereikte en pas in december weer daalde. Het was in 2010 het bestverkochte boek op Amazon in Duitsland! Toen ontdekten boekverkopers het. De titel kwam op de bestsellerlijst van SPIEGEL en daarna volgden mijn andere boeken. Er was een tijd dat vijf van mijn boeken in de top 10 van bestsellerlijsten stonden. Er was nog nooit zoiets in Duitsland geweest, misschien met Harry Potter. Dit grote succes veranderde alles. Ik werd uitgenodigd voor talkshows, buitenlandse uitgevers waren geïnteresseerd in licenties, filmrechten waren optioneel. Mijn droom kwam uit en meer dan dat, want van zoveel succes had ik nooit durven dromen. Maar succes heeft ook een keerzijde. Helaas heeft mijn huwelijk het niet overleefd.

 

 

 

•  Sinds 2006 verschenen er heel wat boeken van jouw hand.  Velten kampte met een leeg hoofd.  Dat overkwam jou nog nooit?

 Nee, dat is mij gelukkig eigenlijk nooit overkomen, ook niet na 27 boeken. Soms loop ik vast tijdens het schrijven en dan moet ik even pauzeren om weer overzicht te krijgen. Maar ik heb nog veel ideeën voor nieuwe verhalen.

 

•  ‘De fascinatie voor het weerzinwekkende was net zo oud als de mensheid zelf.’, kan je lezen in ‘Eeuwige vriendschap’.  Een noodzaak voor een thrillerauteur?

 Deze fascinatie voor moord en doodslag zit diepgeworteld in onze menselijke natuur. Dat is misschien de verklaring waarom detectiveverhalen en thrillers zo ongelooflijk succesvol zijn op televisie of in boekvorm. Dit wil je natuurlijk niet allemaal zelf meemaken, maar als je in je veilige appartement zit, ben je gewoon te bang.

 

•  ‘Eeuwige vriendschap’ is de tiende Bodenstein en Sander.  Ook nu speelt het verhaal in de Taunus.  Is het denkbaar dat ze ooit een zaak elders in Duitsland moeten oplossen?

 Ik denk dat Oliver von Bodenstein en Pia Sander hun onderzoek zullen voortzetten in de regio rond Frankfurt. Maar af en toe mogen ze ergens anders heen. In dit boek voert haar geval haar bijvoorbeeld naar Frankrijk, naar het Atlantische eiland Noirmoutier. Er zijn twee redenen. Zelf heb ik vele, vele zomers met mijn gezin op dit eiland doorgebracht en heb daar prachtige herinneringen aan. Toen ik ‘IN EEUWIGE VRIENDSCHAP’ schreef, raakte de tijd op en moest ik mijn computer en al mijn papieren meenemen op vakantie. Dus zat ik drie weken op een zolderkamer en schreef terwijl mijn familie op vakantie was. Dus besloot ik een klein monument voor mijn favoriete eiland in mijn boek te plaatsen. Dat doe ik graag: in ‘BOZE WOLF’ leidt bijvoorbeeld een plotlijn naar Amsterdam. Ik ben daar een paar keer uitgenodigd door mijn uitgever en hou heel veel van de stad. In ‘DIEPE WONDEN moeten mijn inspecteurs naar Mazurië in Polen. Zo combineer ik mijn favoriete plekken graag met de fictie in mijn verhalen.

 

•  Het reilen en zeilen binnen en rond uitgeverij Winterscheid komt goed in beeld.  De felle concurrentie tussen de agenten valt op.  Is dit gebaseerd op de realiteit?

Op een bepaalde manier is dat zo. Vooral bestsellerauteurs worden zeer gecharmeerd door uitgevers en natuurlijk literaire agenten. Natuurlijk gaat het in de eerste plaats altijd om geld. Ik had zelf geen agent nodig om een ​​uitgever te vinden. Al 12 jaar heb ik echter een agent die achter me staat en voor alles zorgt, want mijn boeken worden nu in 32 talen uitgegeven en alle mysteries zijn verfilmd.

 

•  Henning boekt met zijn misdaadroman veel succes, maar is niet bijzonder geliefd bij literatuurrecensenten.  Hellmuth Englisch doet heel denigrerend over wat hij benoemt als ‘liefdesrommel’ en misdaadromans.  Hoe sta jij hierin?  


 Dat schreef ik met een knipoog. In Duitsland is er echter nog steeds een groot verschil tussen 'E' (serieuze) en U (vermakelijke) literatuur, en literaire critici zijn vaak erg arrogant en denigrerend tegenover commercieel succesvolle boeken. Er is een boekenprogramma op tv waar de recensent de boeken die hij niet leuk vindt in een vuilnisbak gooit. Ik vind dat te ver gaan, want vooral beledigt hij de vele lezers die van deze boeken houden. Maar dat is op de een of andere manier typisch Duits. In Duitsland zijn mensen niet blij met iemands succes, daarom is er een gezegde: "Je krijgt gratis compassie, je moet werken voor jaloezie".

 

• Ervaar jij dat ook?  Steekt het ook bij jou dat misdaadromans altijd uit de boot lijken te vallen bij grote boekenprijzen?

Het kan me niet schelen wat critici of jury's van boekprijzen over mijn boeken zeggen. Ik schrijf niet om prijzen te winnen, ik schrijf om mijn lezers te vermaken. En ik denk dat ik dat best goed doe.

 

•  Wat heeft voor jou prioriteit: een grote prijs in de wacht slepen of een groot publiek bereiken?
 Bereiken de reacties op jouw boeken in het buitenland jou?  Worden jouw boeken daar anders onthaald dan in Duitsland?

Dankzij Instagram en Facebook ontdek ik nu vaak hoe mijn boeken in het buitenland worden gezien en gevoeld en dat is gewoon geweldig! Veel mensen schrijven mij en ik probeer op alle berichten te reageren. In veel landen zijn mijn boeken niet zo succesvol als in Duitsland, maar in sommige landen wel. Het ervaren van dit enthousiasme is iets heel bijzonders en duizend keer belangrijker voor mij dan welke prijs dan ook. Hoewel: In Japan won ‘SNEEUWWITJE MOET STERVEN’ de Booksellers' Prijs. Dat was een zeer, zeer grote eer voor mij.

 

 

•  Ook in de uitgeverswereld moeten de rekeningen kloppen.  Er moet winst gemaakt worden.  Legt dat druk op jou als auteur?

Ik heb het geluk dat ik een zeer grote schare fans heb in Duitsland. Elke misdaadroman met in de hoofdrol Oliver en Pia werd een bestseller en ik hoop dat dat zo blijft. Daarom steek ik veel energie in elk nieuw deel, want dit succes neem ik niet als vanzelfsprekend aan. Om deze reden voel ik niet de druk die de uitgever van nature zo veel heeft. Ik leg de meeste druk op mezelf omdat ik erg zelfkritisch en perfectionistisch ben. Ik wil mijn lezers niet teleurstellen en dat maakt het voor mij erg moeilijk.

 

•  Hoe weet je of een idee over een of andere misdaad voldoende potentie heeft om er een verhaal uit te laten ontstaan?

Dat besef ik na een tijdje erover te hebben nagedacht. Het is niet de misdaad zelf die een verhaal met zich meebrengt, maar wat ik ervan maak. Het idee staat altijd aan het begin, dan komt mijn verbeelding en zoekt naar de emotionele kracht die erin zit. Een voorbeeld: Een paar jaar geleden stierf een man aan kanker in de naburige stad. Hij was vader en echtgenoot, een populaire collega en lid van een club. Na zijn dood ontdekten zijn dochter en schoonzoon een vat met lichaamsdelen in de garage. Rechercheurs gaan er nu van uit dat de man waarschijnlijk een seriemoordenaar was die prostituees vermoordde en in stukken hakte. Ik was niet geïnteresseerd in de daden als zodanig, maar in het feit hoe men erin kan slagen om meer dan 40 jaar zo'n perfect dubbelleven kan leiden en zijn hele omgeving kan bedriegen. En precies dit punt was het basisidee voor mijn misdaadroman ‘MOEDERDAG’.

 

•  Velten walgde van zijn personages want het waren levenloze silhouetten.  Waaraan moet een personage voldoen opdat hij jouw aandacht waard is?

Ik beantwoord die vraag hieronder verder, omdat het over de karakters van de personen gaat.

 

•   Bodenstein en Sander zijn heel verschillend. Zijn zij geïnspireerd op bestaande mensen?  

Nee, ik heb voor beiden geen echte voorbeelden gebruikt. Het was belangrijk voor mij dat ze verschillend zijn in hun opvattingen, hun afkomst, hun karakters. Ze zijn in de loop van de tijd geëvolueerd. Toen ik deze twee creëerde, realiseerde ik me niet dat ze op een dag tv-personages zouden zijn.

 

•  Bodenstein is de beleefde politieman terwijl Pia eerder brutaal is.  Met wie identificeer jij je het liefst en waarom?

Bodenstein is een beetje zoals ik - beleefd, gewetensvol, gereserveerd. En Pia is zoals ik soms zou willen zijn!

 

•  In het duo zijn ze heel complementair.  Een verhaal met enkel één van hen is zo goed als uitgesloten? 

Ik denk dat mijn lezers vooral de combinatie van Oliver en Pia leuk vinden. Soms draait het plot meer om Oliver, zoals in ‘EEUWIGE VRIENDSCHAP’. Met "Moederdag" stond Pia meer op de voorgrond.

 

•  Bodensteins privéleven treedt regelmatig op de voorgrond.  Ook wat uitgeverij Winterscheid betreft, liggen de familiebanden meer dan eens onder de loep.  Het maakt van ‘familie’ een belangrijk thema?

 Familie heb je, je kunt ze niet kiezen. En juist omdat in een gezin, waar men zich eigenlijk beschermd en veilig zou moeten voelen, men ook de zwakheden en angsten van de ander kent, kan men diep gekwetst en gekwetst worden door familieleden. Als je bedenkt dat de meeste misdaden, zoals moord en doodslag, plaatsvinden binnen de familie, dan is dit altijd een goed en zeer emotioneel onderwerp voor misdaadromans.

•  Pia herhaalt regelmatig dat ze veel heeft geleerd over de menselijke natuur.  Deelt zij daar jouw ervaring?  Moet je over mensenkennis beschikken om misdaadverhalen te schrijven?

Ja, ik denk dat een zekere mate van levenservaring en mensenkennis belangrijk is om je te kunnen inleven in de personages, om ze waarheidsgetrouw te kunnen beschrijven. Dit is vooral belangrijk in misdaadromans zoals de mijne, waar de psychologie van de daders erg belangrijk is. Ik wil dat mijn lezers kunnen begrijpen waarom iemand een daad heeft gepleegd.

 

•  Welke karaktereigenschap is de dankbaarste om in te zetten in een misdaadverhaal?

 De personages moeten complex en interessant zijn. Elk personage moet de lezer raken en interesseren. Ik steek altijd veel energie in mijn personages. Ik verzin biografieën voor iedereen, ook de bijpersonages, zodat ik ze kan leren kennen en begrijpen. Pas als dat het geval is, kan ik beginnen met schrijven, want voor het plot van het detectiveverhaal is het belangrijk dat ik de motieven van de dader ken om de meest ingewikkelde raadsels te bedenken om tot de oplossing van het mysterie te komen.

 

•  In ‘Eeuwige vriendschap’ legt Julia uit wat een manuscript tot een goed manuscript maakt.  Aan welke criteria moet een goede thriller beantwoorden volgens jou?

Voor mij persoonlijk moet er minstens één personage zijn dat me fascineert, bij wie ik gevoelens heb. Of het nu de dader, het slachtoffer of een ander personage is, ik heb iets nodig dat me raakt, anders lees ik niet graag een boek. Natuurlijk moet de spanningsboog constant worden gehouden en moet het verhaal overtuigend zijn en zonder enige onderbrekingen in de logica. Ik vind het heel erg als er toevalligheden zijn, want voor mij betekent dat dat de auteur geen betere oplossing kon bedenken. Ik vind het ook leuk als de enge factor subtiel is. Met te veel geweld, bloed en brutaliteit kan ik niks.

 

•  Tot slot: zetten Bodenstein en Sander hun werk verder in een volgend 11de deel van de reeks?  Zijn de lijnen voor een nieuwe thriller al uitgezet en wil je er reeds iets over kwijt?

 Ik heb al ideeën voor het 11e deel, maar het is nog niet concreet genoeg om er iets over te zeggen. Als alles gaat zoals ik wil, zal ik het boek volgend voorjaar schrijven.

Nele, de leden van Thrillerlezers! willen jou hartelijk bedanken voor de tijd die je nam om op de vragen te antwoorden.
 

Graag gedaan! Bedankt voor de geweldige vragen en ik doe de groeten aan al mijn lezers in Nederland!

januari 2013 Nele voor het eerst in Nederland

 

Wij verheugen ons op de volgende episode in het leven van Bodenstein en Sander!

 

 

Eeuwige vriendschap – Nele Neuhaus

 

Een nest vol slangen

‘Eeuwige vriendschap’ is Nele Neuhaus’ tiende thriller met Oliver von Bodenstein en Pia Sander in de hoofdrollen.

De proloog gaat jaren terug in de tijd.  Op het eiland Noirmoutier zijn in 1983 een aantal jonge mensen samen op vakantie.  Volgens het ik-personage is de vakantiestemming verre van idyllisch.

Wanneer de plot doorstart in 2018 lijkt het ik-personage spoorloos verdwenen.  Een schandaal rond een succesvolle auteur verbonden aan uitgeverij Winterscheid zorgt voor een aardverschuiving in de Duitse boekenwereld.  In de Taunus wordt de agente van de schrijver vermist. 

Wat voor Sander begint als een soort van vriendendienst aan de agente van haar ex groeit voor Bodenstein en haar uit tot een zaak waarbij gevorderde speurderszin en hecht teamwerk niet van de lucht zijn.  De eerste hoofdinspecteur en hoofdinspecteur worden ondergedompeld in de intriges waarin uitgeverij Winterscheid, haar auteurs, agenten en aandeelhouders allemaal betrokken partij zijn en de inzetten aanzienlijk. 

Als duo zijn Pia en Oliver helemaal op elkaar ingespeeld; de combinatie van hun respectievelijke sterktes en zwaktes geeft een uitgebalanceerde dynamiek aan hun speurderswerk.  Het aristocratische van Bodenstein is complementair met de impulsieve en ruwe stijl van Pia.  Pijn, hoop en verwerking zijn onlosmakelijk verbonden met hun personage. Beiden dragen de sporen van hun verleden; geen menselijke emotie is hen vreemd. 

Het onderzoek vordert traag terwijl de personages uitgebreid de kans wordt gegeven om body te kweken.  In een web van stiekem gedoe, leugens, bedrog, intriges, haat, hartzeer en jaloezie golft de plot meermaals van climax naar anticlimax.  Ogenschijnlijk kleine, vreemde gebeurtenissen voeden het onbehagen en het mysterie dat als een olievlek op het water steeds verder uitbreidt in vele richtingen.  De zaak is een vat aan tegenstrijdigheden.  Steeds meer motieven en verdachten.  De uitwerking van hun mogelijke beweegredenen is helder en realistisch.  Het verleden laat zich niet meer verdringen.  Iemand is nog niet klaar met het slangennest dat Winterscheid lijkt te zijn.  Dan een coup de théâtre of twee.  Denk daar nog het familiale leven van Bodenstein bij: naast zijn professionele taken heeft hij er een hele klus aan om de regie te krijgen over zijn persoonlijke leven.  De situaties die zich voordoen in zijn persoonlijke sfeer lezen bij momenten als een thriller in een thriller.

Nee, deze klepper die het boek van 448 bladzijden toch wel is, verveelt op geen enkel moment.   Een overduidelijk ervaren verteller houdt de touwtjes stevig in handen.  In een vloeiend geschreven plot ontvouwt zich een ingenieus opgebouwd verhaal dat de auteur naar eigen zeggen met veel plezier schreef en dat zich met veel plezier laat lezen.  Het boek nestelt zich als een wurm in je hoofd en houdt je bezig, zelfs wanneer je niet aan het lezen bent.

Laat de vele personages die bij aanvang van het verhaal hun opwachting maken je niet afschrikken.  Het is best wel een dingetje, maar eentje dat je vlug vergeet zodra elk van hen zijn of haar stek in de plot heeft ingenomen.  Goed om weten voor de lezers van het fysieke boek is dat de auteur helemaal achteraan een lijst met personages heeft opgenomen.

‘Eeuwige vriendschap’ van Nele Neuhaus is een meer dan verdienstelijke thriller en naar mijn bescheiden mening een must read.

5 kraaien

Anita

De macht van K. van Jens Vern

Titel:De macht van K.

Auteur: Jens Vern
Uitgeverij: Volt
Publicatiedtaum: februari 2020

Recensie door Martijn
Waardering: 4,5 kraaien

Korte inhoud:

Als de net afgestudeerde Tim Turner wordt ingelijfd door het prestigieuze IT-bedrijf The Keeler Company in Washington, weet hij niet wat hem overkomt. Hij krijgt een luxe appartement, een fantastisch salaris en maakt in korte tijd promotie. Maar dan ontmoet hij een mysterieuze man die zich De Vriend noemt, en die hem waarschuwt voor de duistere kant van het bedrijf. Tim besluit op onderzoek uit te gaan en al snel komt hij erachter dat er inderdaad dingen niet kloppen en dat er mensen verdwijnen.

Als Tim ontdekt dat ook hij gevaar loopt, weet hij met de hulp van De Vriend te ontsnappen en begint hij met een andere identiteit een nieuw leven in Den Haag. Daar lijkt hij veilig te zijn, tot hij Emily Green tegenkomt. Tim is diep onder de indruk van haar, maar Emily blijkt ook een vorig leven te hebben. Wie kun je vertrouwen als niets is wat het lijkt? En kun je in deze tijd ooit echt aan je verleden ontsnappen?

Mijn mening:

De korte inhoud van dit boek deed me enorm denken aan de John Grisham klassieker ‘The Firm’, waarin het hoofdpersonage (later verfilmd met Tom Cruise) in een soortgelijke situatie terecht kwam. Het enige verschil is dat in The Firm het ging om een louche advocatenfirma met een jonge advocaat die in een wespennest zit, terwijl het hier gaat om een IT-bedrijf, waar digitalisering, high tech en internet een grote rol spelen.

Tot daar de vergelijking. Vermengd met een portie actie, intrige, psychologische spelletjes en dodelijk gevaar vormt De macht van K. een spannend debuut dat past binnen een genre van klassiek opgebouwde thrillers.

Vern heeft beduidend goed zijn huiswerk wat betreft het IT-gebeuren. Hij weet veel over servers die wereldwijd strategisch geplaatst zijn bijvoorbeeld, en hij weet behoorlijk wat af van de technologieën die zo belangrijk zijn geworden voor onze huidige maatschappij. Voor niet-IT-geïnteresseerden voelt dit soms wat lang en moeizaam aan, waardoor er soms gaten in de vaart in het boek zitten. Maar de scènes zijn wel noodzakelijk voor de setting van het verhaal, waar bepaalde situaties anders onverklaarbaar blijven. Als IT je niet interesseert, zal je af en toe wel moeten doorworstelen, maar zoals gezegd, het hoort er wel bij.

Het hoofdpersonage Tim is zeer sterk uitgewerkt en je voelt en leeft volledig met hem mee. Hij is een interessant karakter waar je nog veel mee zou kunnen doen in de toekomst, moest er een vervolg of losstaand verhaal komen. De geheimzinnige proloog intrigeert en nodig meteen uit tot meer, de rest van het boek moet er niet voor onderdoen.

De andere personages zijn minder goed uitgewerkt en blijven op de oppervlakte, maar dat is duidelijk de keuze geweest van de auteur. Door de focus op Tim te leggen, zit je ook mee onder zijn huid.

Het is duidelijk dat Jens Vern zijn mosterd is gaan halen bij klassieke thrillers, zoals dus o.a. John Grisham. Regelmatige plottwists worden afgewisseld met nieuwe stukjes informatie. De karakters handelen en reageren zoals het hoort volgens het boekje en het einde is er een dat ook past binnen dit patroon van thrillers. Geen unieke of originele twisten, en de doorwinterde thrillerlezer zal sommige dingen van mijlenver zien aankomen, maar dat mag de pret niet bederven.

Conclusie: Een fijn, sterk debuut van een auteur van wie we ongetwijfeld nog veel gaan horen. Een degelijke thriller die zal zorgen voor een aantal uren leesplezier.

4,5 kraaien

De drone van Unni Lindell

Titel: De Drone
Auteur: Unni Lindell
Uitgeverij: Volt
Publicatiedatum: juli 2019
Recensie door: Tamara
Kraaien: 2,5

In een verlaten militair kamp staat een man die een drone over het omringende bos laat vliegen. Hij filmt de omgeving, terwijl de zon langzaam ondergaat. Wanneer de drone over een open plek vliegt verschijnt er plotseling een tent op het scherm, met een vrouw erbij. Ze is alleen. Weet ze wel dat ze haar tent heeft opgezet op de plek waar vijf jaar geleden een gruwelijke moord is gepleegd?
Na een ongeluk anderhalf jaar geleden is politieagent Marian Dahle weer volledig aan het werk. Cato Isaksen zet haar op een moordzaak: er is een lijk aangetroffen in een tent. Tijdens het onderzoek ontmoet ze de zestienjarige Agnes. Wat Marian niet weet, is dat Agnes om een heel speciale reden van plan is om te gaan kamperen op een levensgevaarlijke plek.

“ Mama is net vergif, ze neemt langzaam bezit van ons.”

Toen ik de achterkant las, zat ik al een beetje in tweestrijd. De beschrijving deed mij nu niet echt watertanden en verlangen om het boek op te pakken. Maar Unni is wel een bekende auteur, dus ik wou haar boek wel een eerlijke kans geven.

En ik wou dat ik beter naar mijn gevoel had geluisterd. Het verhaal is origineel bedacht, dat moet ik toegeven. Maar het boek raakte mij niet. Ik kreeg een beetje het gevoel dat zij allerlei plotten en theorieën had bedacht, dit in een hoge hoed had gestopt en willekeurig eentje gepakt en dat in het verhaal gemengd. Het verhaal liep niet lekker, de manier van schrijven beviel me niet en er gebeurde eigenlijk geen ene drol in het boek.

Zinnen als “De geprononceerd wenkbrauwen” en “Hij had het als een vuistslag in zijn plexus solaris gevoeld” haalde mij steeds uit het verhaal. Door het gebruik van deze woorden, liep het verhaal meteen al niet lekker maar ook de uitleg van bepaalde woorden als: “Er stonden wagens vol zendingen in de kamer. Zendingen was een ander woord voor post.” ging mij op een gegeven moment de keel uithangen. Zodanig dat ik tegen de E-reader zat te snauwen dat ik wel wist wat post was of wat een calculatie betekende.

Ik vond het ook vervelend om van het ene gevoelige onderwerp, de verdwijning van een kindje, ineens herinnerd te moeten worden aan dat ze Heine bij haar had weggeduwd.
Ook vond ik Marian niet super uit de verf komen. Wellicht dat zij in eerdere boeken van Unni is voorgekomen. Ook snap ik niet, waarom zij met een stokoude hond in het bos gaat zoeken naar kind. Als ik kijk naar mijn fossiel van een hond, die doe ik echt geen plezier mee om uren te gaan slenteren.

Conclusie: Totáál geen boek voor mij. Ik zat op een gegeven moment zinnen over te slaan om het uit te krijgen.
Wellicht dat de Unni- fans het niet met mij eens zijn, en dat hoor ik graag natuurlijk. Ik zal in ieder geval niet heel snel het vervolg van dit boek aannemen om te lezen....

Spanning: 2
Psychologische ontwikkeling personages: 3
Leesplezier: 2
Schrijfstijl: 2
Plot: 2

De mitfordmoorden van Jessica Fellowes

De Mitford Moorden is een op historische gebeurtenissen gebaseerde thriller vergelijkbaar met de klassieke whodunnits van Agatha Christie, geschreven door Jessica Fellowes.

Het verhaal

Het  verhaal speelt zich af in het Engeland net na de Eerste Wereldoorlog. Louisa Cannon groeit op in armoede bij haar moeder en nietsnut van een oom. Ze helpt haar moeder met de was van de rijken om toch inkomen te vergaren. Om aan de ellende te ontsnappen solliciteert ze als kindermeisje bij de rijke familie Mitford.  Als haar oom gewelddadig wordt, ontsnapt ze aan hem tijdens een treinreis en ontdekt de uitnodiging voor een sollicitatiegesprek bij de Mitfords die hij heeft achtergehouden. 

Tijdens dezelfde treinreis wordt de historische figuur verpleegster Florence Nightingale (verre familie van de beroemde Florence) vermoord, maar daar komt Louisa pas later achter.

In deze klassieke whodunnit speelt natuurlijk zo’n echte keurige Engelse politie agent een rol, die de moord probeert op te lossen. Ook Louisa neemt een flink deel van het speurwerk voor haar rekening, samen met Nancy, een van de dochters Mitford. Als lezer word je regelmatig op het verkeerde been gezet. Er lijkt ook een voorzichtige liefde te ontstaan tussen de  politieagent Guy en Louisa, maar de setting blijft uiterst degelijk  en netjes.

De beoordeling

Het boek leest soepel en geeft mooi de sfeer van het Engeland in de jaren 20 weer van de vorige eeuw. Geen bloederige taferelen, geen scheldpartijen, mooi taalgebruik en alles even keurig en ingetogen.

Voor de liefhebbers van dit genre  is dit boek zeker een aanrader. Ik heb het boek met plezier gelezen, al vond ik het verhaal naarmate het einde dichterbij kwam aan kracht verliezen. De ontknoping had wat mij betreft wat vlotter en kernachtiger beschreven mogen worden. Nu ebde de spanning richting de ontknoping weg en dat was jammer.

3 kraaien

Annemarie

Inspiratie voor een moederdagkado...

In het woonhuis bij een gesloten fabriek wordt een stoffelijk overschot gevonden. Het blijkt de voormalige uitbater van de fabriek, Theodor Reifenrath. Rechercheur Pia Sander en haar baas Oliver von Bodenstein ontdekken nog iets anders gruwelijks op de plaats delict: menselijke botten, die van meerdere slachtoffers afkomstig lijken.

Na forensisch onderzoek kunnen enkele slachtoffers geïdentificeerd worden. Het blijken vrouwen te zijn die als vermist gemeld staan. Ze zijn in verschillende jaren verdwenen, de meest recente vermissing is van vorig jaar. Een patroon wordt zichtbaar: alle slachtoffers zijn verdwenen op Moederdag. Pia denkt niet dat Reifenrath verantwoordelijk is voor de moorden, wat zou betekenen dat de dader nog rondloopt. En het is bijna mei, dus haar tijd raakt op.

Nele Neuhaus  is het pseudoniem van Cornelia Löwenberg, ze schreef al van jongs af aan. Haar eerste twee boeken (Unter Haien, 2005 en Eine unbeliebte Frau, 2006) gaf ze in eigen beheer uit in een oplage van vijfhonderd exemplaren, met een voorraad in de garage. Toen ik haar ontmoette, vertelde zij dat de boeken rondgebracht werden door het worstenbedrijf van haar man. Nu is ze een van de populairste Duitse thrillerauteurs van dit moment, met meer dan drieënhalf miljoen verkochte exemplaren van haar boeken.

Met haar derde boek, Sneeuwwitje moet sterven  (Schneewittchen muss sterben, 2010) brak ze door via de grote uitgever Berliner Ullstein-Verlag....

Moederdag komt op 30 april uit en zo kunnen de vrouwelijke lezers vast hun kinderen een hint gaan geven wat ze willen hebben op moederdag dit jaar.  Ipv het douche- en badpakket.