De dochters van de beul door Ted Dekkers

 “De moordenaar had zich veel moeite getroost om de botten van het slachtoffer één voor één te breken zonder zelfs maar één schrammetje op de huid te veroorzaken.”

In deze thriller staat de relatie tussen vader en dochter centraal. Ryan Evans, inlichtingenofficier bij de Amerikaanse marine, gaat zo in zijn werk op dat hij is vervreemd van zijn vrouw en zijn dochter Bethany. Zijn vrouw zoekt haar heil bij andere mannen, zijn dochter wil hem niet meer zien. En dan is er een seriemoordenaar die op zoek is naar de perfecte dochter en daarom meisjes ontvoert. Als zijn slachtoffers niet aan zijn verwachtingen voldoen, vermoordt hij hen door hun botten te breken. Wanneer Evans door gruwelijke ervaringen in Irak voortaan in de eerste plaats vader wil zijn voor Bethany, slaat juist de Bottenbreker toe. In Texas gaan Evans en de Bottenbreker een strijd op leven en dood aan, met Bethany als inzet. Spannend geschreven thriller met veel vaart, maar met een nogal onwaarschijnlijk plot en soms een beetje melodramatisch van toon. Veel aandacht voor de karaktertekening van de personages. Opvallend veel Bijbelse thematiek en symboliek zijn in het verhaal verwerkt. Een thriller met een boodschap, maar ook met een overdaad aan gruwelijke wreedheden.

Dit boek begint al lekker met een goede spanning. Dat is waar ik van houdt, gelijk een goed begin. Maar al gauw werd mijn enthousiasme getemperd want het begon ook meteen wat rommelig. Zo zit Ryan nog vast in het Midden- Oosten en moet gruwelijke dingen zien en “” POEF” zo ineens zit hij bij de burger psychiater. Geen aanloop tot het bevrijden ervan, helemaal niets. ZO gaat het eigenlijk het gehele verhaal. Het ene moment is één van de spelers nog in leven en zo is die ook weer vermoord. Dat was voor mij toch een minpuntje .

Ook het feit dat de auteur veelvuldig gebruik maakte van : “Alvin haat 3 dingen, namelijk...” gaf mij de kriebels en rolde daardoor ook regelmatig met mijn ogen. ( älweer??) Halverwege het verhaal merk je dat Alvin 294647 dingen haat. Af en toe zitten kleine typefoutjes of spaties vergeten.

De kaft vond ik erg sprekend. Een man in het donker, zonder zichtbare ogen want de titel staat erdoor. Toen ik zijn vorige boek “Adam” uit de kast pakte zag ik dat die exact dezelfde kaft had. Jammer, want dat haalde voor mij het mooie van de kaft eraf.

Het verhaal zelf is een beetje voorspelbaar, goed begin, zakt halverwege flink in en aan het eind gaat de auteur iets overmoedig worden en gaat ver over de top heen, waardoor het erg onrealistisch wordt. Heel jammer....

Komt dit boek in mijn boekenkast?:  No Way

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik geef “Adam” nog wel een kans.

Raad ik dit boek aan aan anderen?:  Misschien, maar dan wel erbij gezegd te hebben wat ik ervan vond.

Dit boek geef ik 2,5 kraaien. Het is een middelmatig boek . Wel goede punten maar teveel tekortkomingen. 

Tamara

Niemand hoort het van Linwood Barclay

Titel: Niemand hoort het

Auteur: Linwood Barclay

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: April 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 5

Sinds professor Paul Davis 's nachts over een afgelegen weg reed en daar een moordenaar verraste die zich van een paar lijken probeerde te ontdoen, kampt hij met PTSS, depressies en toenemende problemen op zijn werk. In een poging hem op te vrolijken, brengt zijn vrouw Charlotte een oude typemachine voor hem mee, zodat hij kan beginnen aan de roman die hij altijd al wilde schrijven. Maar de typemachine blijkt een probleem te zijn. Paul weet zeker dat de machine bezeten is en 's nachts uit zichzelf typt. Alleen hij kan het geluid horen; Charlotte merkt er niks van. Zij maakt zich zorgen over haar man en denkt dat hij aan het ontsporen is.
Paul gelooft dat het apparaat op de een of andere manier verbonden is met de moordenaar die hij heeft ontmaskerd. De moordenaar liet zijn slachtoffers verontschuldigingen aan hem typen voordat hij hun levens beëindigde. Heeft een ziekelijke wending van het lot ervoor gezorgd dat zijn leven vervlochten is geraakt met dat van de moordenaar, en zou het om dezelfde typemachine kunnen gaan? Misschien kan Paul het ding beter wegdoen. Misschien moet hij stoppen met vragen stellen en vluchten nu het nog kan.

“Op een keer roerde hij een laxeermiddel door de soep van de oude man, nadat hij eerst alle wc-papier uit zijn vaders badkamer had weggehaald.”

Linwood staat al jááren hoog op de lijst van mijn favoriete auteurs. Zijn boeken zijn in het algemeen gewoon steen- en steengoed. (oké, toegegeven, zijn vorige boek “Onhoudbaar” vond ik van iets mindere kwaliteit).

Ook dit boek is weer een pareltje van hem! Het verhaal begint goed en je wordt volop in meegezogen. Niets is wat het lijkt en dat vind ik zo heerlijk. Tegen de tijd dat je ongeveer op de helft bent, heb je al 5 plot scenario's in je hoofd en je vliegt over de bladzijdes (of scherm) heen. Tegen het einde ga je weer langzamer lezen omdat je gewoon niet wilt dat het boek eindigt. Pas tegen het einde, als je weet hoe de vork precies in de steel zit en je het boek hebt laten bezinken, kom je er langzaam achter dat Linwood door het verhaal heen al kleine kruimeltjes heeft achtergelaten. En dat doet hij vrijwel bij elk verhaal. Alleen herken je het kruimeltje pas als je het plot gelezen hebt!

Het verhaal deed mij hier en daar een beetje denken aan Stephen King. Zeker met die vage typemachine en af en toe een verwijzing naar Stephen King. Maar ik kan de niet fans van King gerust stellen... Het is totaal niet in de style van King.

De karakters zijn goed neergezet en je leeft intens mee met Paul. Die arme man krijgt zoveel voor zijn kiezen en je vraagt je steeds meer af wat hem nog meer te wachten staat. In hoeverre heeft Paul gelijk? Is hij nu echt gek aan het worden, wordt hij gek gemaakt of zijn er toch bovennatuurlijke krachten aan het meespelen?

Het enige antwoord wat ik hierop kan geven is: LEES HET BOEK haha!!! Dit is eentje die je nog lang bij blijft en je volledig van de wereld laat verdwijnen.

Spanning: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 5

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

5 Dikke vette welverdiende kraaien!

Gebroken meisjes van Simone St. James

Titel: Gebroken meisjes

Auteur: Simone St. James

Uitgeverij: Ambo|Anthos

Publicatiedatum: November 2018

Recensie door: Tamara

Kraaien: 4

Vermont, 1950. Voor ongewenste meisjes en meisjes die niet in de pas lopen is er het internaat Idlewild Hall. Vier meisjes sluiten er vriendschap, fluisteren elkaar 's nachts geheimen in en horen geruchten dat het er spookt. Totdat een van hen verdwijnt. 2014. Journalist Fiona Sheridan kan maar niet in het reine komen met de moord op haar zus, twintig jaar geleden nabij Idlewild Hall. Hoewel de moordenaar is opgepakt, gelooft Fiona niet dat de zaak echt is opgelost. Dan hoort ze dat iemand het inmiddels vervallen Idlewild Hall heeft gekocht en het wil restaureren. Tijdens de werkzaamheden wordt een lugubere vondst gedaan en Fiona ontdekt dat sommige geheimen wellicht beter verborgen hadden kunnen blijven…

“ Verrotte slierten lang haar hingen langs haar rug. “

Vanaf het moment dat ik de achterflap had gelezen was ik al in de ban van het boek. Ik hou van geesten,spoken, entiteiten of hoe je ze ook maar wil noemen. Ik hoopte echt op vliegende stoelen, deuren die zelf open/ dicht gingen en ga zo maar door. Echter viel dat mij een beetje tegen. Maar het verhaal zelf vond ik goed in elkaar zitten. Wel een beetje voorspelbaar op het einde, maar dat mocht de pret niet drukken.

Het verhaal zelf kent verschillende hoofdstukken. Je gaat van het heden ( fiona) terug naar 1950 in de kostschool. Je leest daar de verhalen van Roberta, Katie, Cece en Sonia. Elk hoofdstuk lees je wat er op dat moment gebeurde of speelde. Het verhaal is vlot geschreven en ik vond het wel erg interessant om te lezen. Tijdens het lezen kreeg ik steeds meer vragen in mijn hoofd, dat ik soms het boek even moest wegleggen om het weer rustig te krijgen. Ik was vooral bezig met de vraag of de zus van Fiona daadwerkelijk door haar vriendje was vermoord of dat er misschien toch iets anders aan de hand was. Ook Mary hield mij bezig. Wie is zij en wat heeft zij meegemaakt en is zij diegene die iedereen meent te zien/ horen?

In het begin vond ik het verhaal iets aan de rommelige kant, wellicht kwam het ook omdat ik net 4 delen van Minier had gelezen die alles meteen duidelijk neerzette. Aan het einde vond ik het boek goed samenkomen. Zoals gezegd was het soms voorspelbaar, maar ook vele verrassende elementen.

Wat ik mij wel afvroeg, was hoe men een lijk in een put kan gooien en deze netjes geknield terecht kon komen. Het duurde voor mij wel even voordat ik de moordenaar doorhad en de link had gelegd. Heerlijk vind ik dat!

Ook al had het boek van mij ( behoorlijk) wat creepy-er gemogen en wat meer in mogen spoken, ik heb toch genoten van het verhaal. Als je bang bent voor geesten, kan je het boek gerust lezen. Ben je ,net als ik, een echte doorgewinterde geesten-fan dan kan je nog wel wat teleurgesteld worden.

Maar het verhaal draait niet geheel om het geesten maar om alles wat daar gebeurde en wat er in het heden speelde. Alles krijgt evenveel aandacht, wat ik ook goed gedaan vind.

Dit is een boek wat wel even blijft hangen en waarvan je eigenlijk had gehoopt dat het verhaal wat langer was. Kortom, voor mij was het een pareltje.

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Absoluut ( al gaat dat met een e-book wat lastiger...)

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Zeker!!!

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Absoluut!!!

Kind 39 van Ilaria Tuti

Titel: Kind 39
Auteur: Ilaria Tuti
Uitgeverij: Xander uitgevers B.V.
Publicatiedatum: Januari 2019
Recensie door: Tamara
Kraaien: 4


Teresa Battaglia is een gedreven commissaris met een enorm talent voor het profileren van daders. Maar haar sterkste wapen, haar brein, begint haar langzaam in de steek te laten. En dat terwijl ze voor een belangrijke zaak staat. Samen met haar onervaren collega Massimo stort Teresa zich op de zaak van het lijk met de uitgestoken ogen. Ze voelt aan alles: er zullen meer doden volgen. Waarom verminkt iemand op zo'n gruwelijke wijze de lichamen van zijn slachtoffers? En welke andere geheimen verbergt het onheilspellende bergdorp in de Alpen?


“Hij heeft haar neus en oren afgebeten mompelde ze.”


Dit boek kent diverse verhaallijnen. Zo zit je in 1974 in het gebouw wat zij “de School”noemen. Daar maak je kennis met kind 39. Dan zit je weer in het heden middenin een moordonderzoek of zit je bij de kinderen. Al deze verhaallijnen waren in het begin steeds maar 1 hoofdstuk, wat voor mij het zeker niet aantrekkelijk maakte. Af en toe was ik even de draad kwijt. Het verleden werd wel bovenaan vermeld, maar het duurde bij mij soms even of ik nu bij Battaglia, de kinderen of de moordenaar zat. Ik vond het vooral rommelig overkomen. Later in het boek werden de lijnen wat meer uitgesmeerd over de hoofdstukken wat het meteen heel anders deed lezen voor mij.

Het verhaal zelf is echt prachtig! Origineel, spannend en vooral “weer eens wat anders”.

Echter was het de schrijfstijl van deze Tuti die mij niet aansprak. Zinnen als “ De duisternis verwelkomde hun hartenklop als een vochtige moederschoot” ( say what?!) zorgde ervoor dat ik gewoon niet geheel in het verhaal opging. Battaglia werd ook neergezet als een norse dame waar ik zelf met een middelvinger in de lucht voor was weggelopen. Terwijl haar collega Massimo alles eraan doet om “vriendjes” met haar te worden, doet zij niets anders dan hem afbekken. Nee, deze dame heb ik zeker niet in mijn hart gesloten. Wel vond ik mooi hoe haar aandoening langzaam grip op haar krijgt. Je proeft goed de wanhoop, angst en vooral de onwetendheid hierin heel goed.

Het was voor mij ook de schrijfstijl die een kraai heeft laten wegvliegen ( al zullen er zeker lezers zijn, die haar manier van schrijven beter kunnen waarderen dan dat ik dat deed.)


Al had ik ook graag meer willen lezen van de moordenaar. Je leest wel hoe het hem verlopen is in de jaren, maar ik had wat meer erover willen lezen. Toch kwamen een paar dingen onverwachts, wat mijn wenkbrauwen boven de leesbril deed opstijgen. Het einde had van mij ook iets beter uitgewerkt mogen worden. Het klooster, de moordenaar in de cel en het gebeuren met de baby had veel meer aandacht mogen hebben.


Al met al... Een goed , spannend boek wat zeker de moeite waard is.



Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Ja! Misschien dat ik hem over een x aantal jaren weer herlees en de manier van schrijven dan wel pakt.
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Oh dat zeker!
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Dat ook, maar alleen als je tegen afgebeten oren kan ;)

Verduistering van Bernard Minier

Titel: Verduistering

Auteur: Bernard Minier

Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: September 2016

Recensie door: Tamara

Kraaien: 4,5

Wat doe je als dat wat je het meest vertrouwt, je eigen leven in gevaar brengt? Dat vraagt radiopresentatrice Christine Steinmeyer zich af als ze op kerstavond een onheilspellende brief ontvangt. Was die brief wel voor haar bestemd? De inhoud wijst maar in één richting: de afzender heeft het op Christine's leven gemunt.
Ook ex-commandant Martin Servaz ontvangt ijzingwekkende post: een envelop met een sleutel van de hotelkamer waar een jaar eerder een gruwelijke moord werd gepleegd. Is de boodschap, dat het moorden nog niet voorbij is en Servaz zijn oude werk weer moet oppakken? 

“ Mariannes bovenlijf was vanaf het kuiltje onder aan haar nek tot aan haar lies opengesneden, en dat was overduidelijk gebeurd toen ze nog leefde, want ze had behoorlijk gebloed.”

Dit is inmiddels het derde deel van Minier en ook dit boek heeft een kenmerkende kaft. Ook ditmaal staat er een dier op, wederom een hond. Na het lezen van het boek, vermoed ik dat dit het hondje is van Christine.

Zoals jullie de vorige keer konden lezen was ik niet heel wild van het tweede deel, dus ik begon een beetje met tegenzin aan dit, wederom, dikke boek. Maar vanaf bladzijde 1 wordt het meteen al spannend en zit de actie er goed in.
Geleidelijk kruipt dit boek langzaam in je en je voelt de dreiging die Christine moet doormaken. Het laat je haartjes van je arm rechtop staan en in je nek voel je de tinteling tot je het boek dichtklapt. Uiteindelijk leef je alleen maar met het boek. Lezen is het enige wat nog telt.

Minier is een auteur die je in het begin van het boek alle lijntjes en aan jou de taak om die zien te verbinden. Maar zo ook in dit boek, is alles niet wat het is en je blijft maar met de lijntjes bezig. Als je denkt het te weten, gebeurt er weer wat waardoor je weer helemaal opnieuw kan beginnen met verbinden. En het einde..... Mijn hemel, die had ik totaal NIET zien aankomen! Geweldig!!!!

Maar waarom dan een 4,5 hoor ik je denken... Om 2 dingen. Het eerste was een enorm slordige fout. Op bladzijde 102 lees je dat zij had geprobeerd harakiri te plegen ( Japanse manier om zeer pijnlijk zelfmoord te plegen.) Daarna lees je de zin: Ik denk dat ze graag op die muziek wilde sterven, zei de harakiri met een toon....

Fout 2 vind ik nog wel het ergste. Op bladzijde 502 staat Mila in de supermarkt en daar gebeurt iets ( en ik zeg niet wat) waarop de klanten achter haar begonnen te kankeren. Tja sorry, maar dat vind ik totaal ongepast in een boek. Het is een ziekte, geen scheldwoord of een synoniem om iets uit te drukken.  De Harakiri had ik nog door de vingers kunnen zien, maar dat woord... nee, dat vind ik erg slecht.

Maar buiten die 2 dingen... Het is een geweldig boek, de spanning is om te snijden en alles is tot in de puntjes uitgewerkt. Ik kan je wel 1 ding vertellen...Dit boek gaat zwaar ten koste van je nachtrust, je relatie en de zin om wat anders te gaan doen.

Maar ook hierbij adviseer ik iedereen om deel 1 en 2 eerst te lezen. Op naar deel 4!

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: JAAAAAAAAAA!!!!!

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: JAAAAAAAAA!!!!

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:  ( neemt even een slokje water om de droge keel te smeren, kuch een keertje) JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!

Huivering van Bernard Minier

Titel: Huivering.

Auteur: Bernard Minier

Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: September 2015

Recensie door Tamara

Waardering: 4 kraaien

“De helft van zijn gezicht is aangevreten, zijn armen en bovenlichaam, zijn op verschillende plaatsen tot op het bot verscheurd, verschillende organen zijn zwaar beschadigd en jij heeft enorm veel bloed verloren.”

Een reeks onverklaarbare moorden zet het Franse universiteitsstadje Marsac op zijn kop. Een dode professor, een verbrande Zweedse kunstenaar en een door honden aangevreten dierenvriend... Wie is het
zieke brein achter deze gruwelijke moorden?
Politiecommandant Servaz wordt op de zaak gezet. Al het bewijsmateriaal duidt in de richting van Julian Hirtmann, de meest gevreesde seriemoordenaar aller tijden. Maar kan de tbs-patiënt, waarvan niemand na zijn ontsnapping uit de psychiatrische kliniek ooit nog iets vernam, daadwerkelijk schuldig zijn?
Samen met zijn team probeert Servaz de duistere praktijken te ontrafelen. Maar als de zaak plotseling een heel persoonlijke dimensie aanneemt, wordt de politiecommandant tot het uiterste gedreven.

Na vol lof over deel 1 te zijn geweest, begon ik met goede moed aan deel 2. Wel bijna 600 tellend zwaar boek werd meteen van de plank gehaald en ik begon met lezen.

Ook dit boek neemt je rustig mee aan de hand, je wandelt rustig over de paden van het verleden van Servaz en zijn grote liefde Marianne. Maar ook over zijn obsessie (en angst) voor Hirtmann, want ook al heeft die niets meer van zich laten horen of zien na zijn ontsnapping, je voelt dat hij niet ver weg is.

Ook dit boek kent vele prachtige beschrijvingen van het landschap en het gevoel van verdriet, obsessie, machteloosheid en angst. Maar ik vond op een gegeven moment wel dat het verhaal mij iets te langzaam ging. Maar daarin tegen past dat ook heel goed in het verhaal. Elk detail wordt beschreven en is noodzakelijk om het verhaal tot 1 groot verhaal te maken. Al had ik wel de neiging om i.p.v. rustig te lopen, wat te gaan rennen.

De cover laat de kop van een hond zien met in het oog een persoon gereflecteerd. De kop van de hond komt later terug in het verhaal . Ook al staat er op de achterkant dat de moord op een dierenvriend werd gepleegd, maar in het echt was het een man die aan hondenvechten deed... dus ik twijfel eraan in hoeverre je dat een “dierenvriend “ kan noemen.

Ook dit verhaal staat Mehler centraal. Ook al ben ik totaal geen fan van dat genre, ik was toch wel benieuwd naar die muziek. Dus via YouTube het opgezocht en na een uur te hebben geluisterd en te lezen, kan ik niets anders zeggen dat zijn muziek erg goed bij het boek past. Het zou bijna het verhaal compleet maken.

Al met al vond ik het een heerlijk ( dik) boek wat vol met plotwendingen zit en je steeds dieper in het verhaal zuigt. Ik raad dit boek echt aan (maar wel eerst deel 1 lezen hoor!)

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Absoluut!!

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Deel 3 en 4 liggen al klaar...zegt genoeg.

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Zeker! De manier van schrijven is vlot en duidelijk. Dit boek is zeker niet aan te raden als tussendoortje, maar dient elke letter gelezen te worden.

Een kille rilling van Bernard Minier

Titel: Een kille rilling
Auteur: Bernard Minier
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
Publicatiedatum:  mei 2016
Recensie door: Tamara
Kraaien: 5

Een bergdorp in de Pyreneeën. Op weg naar hun werk vinden werknemers van een waterkrachtcentrale een bevroren, onthoofd paard. Politiecommandant Servaz wordt meteen op de zaak gezet. Waarom is het paard op tweeduizend meter hoogte vermoord? Is de gruwelijke verminking van het dier een waarschuwing? Wraak? En waar is het hoofd?
Als Servaz op het kadaver DNA vindt van Julian Hirtmann, een van de gevaarlijkste seriemoordenaars van Europa, roept hij de hulp in van de jonge psycholoog Diane Berg. Zij werkt in de gesloten psychiatrische inrichting waar Hirtmann vastzit. Een reeks onverklaarbare moorden volgt, waarbij al het bewijsmateriaal in Hirtmanns richting wijst. Maar hij zit opgesloten in de zwaarst beveiligde instelling ter wereld. Kan hij wel iets met de moorden te maken hebben?

“Hij verminderde vaart toen hij begreep dat twee van de vlekken paardenoren waren, en het derde een ooglid.”

Het is een aardig dik boek en met 578 bladzijdes was ik bang dat het een boek zou worden waar ik mij doorheen moest worstelen. Of werd het een boek dat ik letterlijk zou verslinden...
Ik kan je eerlijk zeggen dat het laatste het geval was. Ik heb het boek verslonden! Het boek is niet zozeer gruwelijk maar wel erg goed in elkaar gezet. De omgeving wordt prachtig neergezet, je waant je echt in de sneeuw en je kan al het beschreven goed voor de geest halen. De karakters zijn ook mooi neergezet, waarbij je een echte band opbouwt met ze.

Dit verhaal is echt een verhaal waarin niets is wat het lijkt. Tijdens het lezen word je van alle kanten op het verkeerde been gezet, mensen die je verdenkt, blijken onschuldig te zijn en van diegene die je niet verwacht zitten in het complot. Monsterlijk goed wat mij betreft. Vaak zijn boeken toch wel voorspelbaar en weet je vanaf een paar bladzijdes al hoe het verhaal zal verlopen. Dit boek echter niet. En daar hou ik van. Vanaf de eerste bladzijde zit je in het verhaal en het einde is zo apart, dat ik even met de ogen zat te knipperen. Die had ik echt niet zien aankomen! En daar hou ik van. Dat als je een boek dichtslaat, je even tijd nodig hebt om alles te verwerken wat je net gelezen hebt. Aan de ene kant wil je even het boek tot je laten doordringen maar tegelijk wil je ook het volgende boek van hem oppakken en meteen verder lezen!

 Heel blij ben ik dus ook dat ik deel 2,3 en 4 heb klaarliggen. Dit wordt voor mij een heerlijke Minier Marathon haha.
Het verhaal speelt zich af in een kliniek waar rare dingen gebeuren . Een moordenaar zit daar levenslang vast, maar zijn bloed en speeksel is toch gevonden op de crime scene. Hoe kan die persoon zich uit de kliniek wanen, een moord plegen en weer terug in zijn kamer zijn?
Maar ook lees je het onderzoek van Servaz, dat wordt afgewisseld met de kliniek. Beide verhalen worden mooi in elkaar verweven en je komt beetje bij beetje erachter wat de rol van kliniek is, de levensgevaarlijke moordenaar en wat zich in het verleden heeft afgespeeld. Minier heeft dit op een prachtige manier in elkaar weten te zetten en het einde belooft ( hopelijk) een waardige opvolger. Laat maar komen!


Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: AB-SO-LUUT!
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: AB-SO-LUUT!!
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:  ( Ik val in herhaling) AB-SO-LUUT!!!

Recensie Real Crime, uitgave 3

Enkele dagen geleden viel Real Crime met een dikke plof op de deurmat. Als een kind zo blij verscheurde ik meteen het plastic wat erom zat, zette een flinke pot thee, nestelde me op de bank met mijn deken om mij heen geslagen en terwijl de regen tegen de ramen slaat, waan ik me in de wereld van moord, bedrog en overvallen.

De cover laat een vrouw zien met een hand voor haar mond en 6 stukjes worden kort uitgelicht van wat je in dit nummer kan terug vinden. Als: Anders Breivik ( De gestoorde Noorse moordenaar die in Utóya), wat gaat er om in het hoofd van een moordenaar en de case Nicky Verstappen.

Ook zoals bij voorgaande nummers begin je met “in beeld”. Grote foto's die 2 bladzijden beslaan met een kort stukje tekst. Echter, mijn aandacht was op dat moment toch bij het stuk van wat er in het hoofd van een moordenaar omgaat. Want heel eerlijk: dat is toch wat mij tot op heden nog steeds de interesse wekt. En ook al had ik mezelf voorgenomen om vooraan te beginnen.... ben ik snel doorgebladerd naar dat artikel. 6 Moordenaars ( of duo's) worden onder de loep genomen met daarachter nog 5 Nederlandse moordenaars. Ik vond dit een heerlijk stuk om te lezen. Ook hier is het artikel voorzien van mooie foto's, duidelijke tekst en alles wordt beschreven. Maar om nu te zeggen dat je echt in het hoofd van een moordenaar kan kijken... zo zou ik het persoonlijk niet noemen. Je krijgt inzicht in hun gedrag, hun moorden en bij Ted Bundy lees je waarom hij tot moorden is aangezet.

Hierna ben ik meteen doorgegaan naar het artikel van Breivik. Ook al ken ik veel aspecten van deze zaak, het blijft mij boeien. Hoe kon 1 man zoveel schade aanrichten? Zoveel onschuldige mensen vermoorden?

De foto's die van hem gebruikt zijn, laten zien hoe kil Breivik de wereld inkijkt. Ook zie je een plattegrond wat de (dodelijke) route is geweest van hem over het eiland.

Ook zijn visie op dit alles wordt besproken. Tijdens het lezen kreeg ik af en toe kippenvel. Het idee dat zo'n iemand gewoon overal ter wereld kan opstaan en hetzelfde doen is groot. Zijn haat tegen moslims en “cultuurmarxisten” is vergelijkbaar als de haat van Hitler tegen de Joden. Op het eiland schoot hij koelbloedig onschuldige kinderen neer. Sommige liet hij in leven, (waarom weet niemand) de rest werd koelbloedig neergeschoten. Ook de doden kregen een extra kogel, zodat hij zeker wist dat er geen overlevenden zich eronder verstopten. Breivik schoot niet in het wilde weg maar doelgericht, wat hem in mijn ogen nog veel gevaarlijker/ enger maakt. Ik was onder de indruk van dit gedetailleerd verslag!

Maar ook andere artikelen verdienen het om onder de aandacht te worden gebracht. Zoals het vreemde maar ook zielige verhaal “Pizza Bomber”, hoe krijgt de politie een (valse) bekentenis en het stuk over de grootste bankroof ooit ( al was dat voor mij het minst interessante stuk). Stuk voor stuk mooie artikelen, voorzien van mooie foto's en/of duidelijke tekeningen.

Kortom, ook deze uitgave is weer volledig goedgekeurd en ik zit nu alweer met smart te wachten op het vierde deel! ( 22 januari is nog zover weg.....)

Real Crime kan je vinden in de supermarkt, kiosk maar je kan overwegen om er een abonnement op te nemen. ( DOEN!!!!!)

Tamara

Zoo van James Patterson en Michael Ledwidge

Titel: Zoo

Auteur: James Patterson & Michael Ledwidge

Uitgeverij:Cargo

Publicatiedatum: Juli 2016

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3,5

“ De slagtanden van haar bovengebit doorboren zijn ogen, terwijl doe van de onderkaak als messen boven zijn hals naar binnen glijden.”

Over de hele wereld ontregelen agressieve dieren het dagelijks leven. Jackson Oz, een jonge bioloog, beziet de escalatie meteen steeds heviger angst. Wanneer hij bij een aanval in Afrika een groep leeuwen nauw ziet samenwerken, begrijpt hij dat de omvang van de ramp nog veel groter is dan gedacht. Met de hulp van ecologe Chloe Tousignant probeert Jackson de wereldleiders te waarschuwen voor het te laat is. De aanvallen worden steeds wreder en slimmer en als de oorzaak niet snel wordt achterhaald, zal de mens nergens meer veilig zijn.

Al een tijdje geleden heb ik de serie “Zoo” op Sbs6 gevolgd en ik was aardig onder de indruk daarvan ( Niet van het slechte acteerwerk, maar echt van het verhaal). Tot mijn spijt is het laatste seizoen nooit uitgezonden, waardoor ik dus nooit heb geweten wat er nu precies mis was met de dieren... Nu ik het boek in handen had, hoopte ik het nu echt eens te weten.

Het boek begint gelijk alle lekker bloederig. De spanning zit er meteen goed in en terwijl ik de ene na de andere bladzijde aan het verslinden was, bedacht ik mij dat dit wel eens een zeldzame 5 kraaien boek kon gaan worden!

Zoals ik al aangaf, had ik de serie deels gezien, maar die had ik heel snel los moeten laten. Niets, maar dan ook echt niets komt in het boek overeen met de serie ( Op de moordzuchtige beesten na.).

Het boek leg je ook niet makkelijk weg, maar dat kan ook door de korte hoofdstukken komen haha.

Het gehele boek loopt soepel, lekker moordend, hier en daar wat leerzaam maar tegen het einde kreeg ik het idee dat Patterson er niet meer zo'n zin in had. Terwijl door het gehele boek naar de oorzaak en een oplossing wordt gezocht, is het ineens in 1 hoofdstuk bekend, een hoofdstuk later werd de oplossing uitgevoerd. Dat maakte het voor mij dat er daarmee van de 5 kraaien, maar 4 overbleven. Toen ze na 3 dagen het wel weer genoeg vonden en het oude leventje hervatten, begon de ellende weer opnieuw. De laatste 0,5 kraai vervloog toen ik het epiloog las. ( deze vat ik niet samen, want dan weet je al wat er gaat gebeuren.) Echt heel , heel, heel, heel, heel HEEL jammer!

Al met al was het een origineel boek, gave stukken erin maar het einde....zo jammer. Ik las op Bol dat er ook een zoo 2 is ( nog alleen in het Engels.). Wellicht dat zijn hoofd al bij dat boek was..

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Ik moet er heel diep over nadenken , want alleen het                                                                     einde is bagger.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik zou niet snel een boek KOPEN van hem, nee

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:  You love Patterson or not..... De keuze laat ik echt aan jou                                                            over.

Maar terwijl ik deze recensie typ, met het boek in mijn achterhoofd, ligt mijn stokoude Yorkshire terriër van 14 jaar strak tegen mij aan. Tommie rekt zich nog eens een keertje uit (botten kraken, een scheetje ontsnapt), hij heft z'n koppie op en met zijn blinde oogjes kijkt hij wazig om zich heen. Hij gaapt nog een keer en met die paar tanden die nog fier overeind staan in z'n bekkie, weet ik dat ik van hem niets te vrezen heb mochten de dieren ooit in opstand komen.

Het ding van John Saul

Titel: Het ding.

Auteur: John Saul.

Uitgeverij: Areopagus

Publicatiedatum: 1993

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

Een telefoon rinkelt in de nacht met schokkend nieuws. Het petekind van MaryAnne Carpenter, de dertienjarige Joey, is in één klap wees geworden. Door een tragisch ongeluk hebben zijn beide ouders, MaryAnne's vrienden, het leven verloren. Haastig vertrekt MaryAnne met haar twee eigen kinderen naar de afgelegen boerderij in Idaho om Joey te troosten. Maar er is iets vreemds aan de hand met de jongen. Joey gedraagt zich niet als de stille, droevige puber die MaryAnne heeft verwacht. En hij lijkt geheim te koesteren die haar ergste nachtmarries te boven gaan. Dan beginnen de moorden... Een onzichtbare, onverzadigbare killer heeft het op MaryAnne en haar jonge gezin voorzien.

“Haar linkerhoef verbrijzelde de zijkant van Teds hoofd.”

Ik kreeg van diverse kanten te horen dat dit écht een boek voor mij zal zijn. Dus met grote verwachtingen begon ik ook aan dit boek. ( Al is het sowieso al niet heel verstandig om met grote verwachtingen aan een boek te beginnen, aangezien je vaak teleurgesteld gaat worden....)

Maar het begin begint al lekker. Als lezer hoef je niet lang te wachten op de eerste”moord” en hij is meteen al eentje om je vingers bij af te likken. Maar meteen daarna zakt het boek ook enorm in elkaar. Het werd meer een blabla verhaal dan een hakhakhak verhaal. Maar ik vond dan ook niet dat de auteur zijn best deed om met het blabla gedeelte, de aandacht van mij vast te houden. Ik werd steeds meer geneigd om het boek halverwege dicht te klappen.

Pas tegen het einde, toen zat ik er pas goed in en kon het boek ook niet meer wegleggen. Het einde was wel voorspelbaar, het gehele verhaal eigenlijk, maar dat neemt niet weg dat het boek daarom perse slecht is. Het heeft mij wel weten te boeien, maar niet vanaf het begin tot het einde. Hier en daar waren er wat verrassingselementen maar naar mijn mening te weinig om het boek een topper te vinden.

Wel grappig is,dat niet alleen de naam van mijn zoon wordt genoemd ( Joey) maar ook ik krijg een klein rolletje. Als de naam  van mijn man erin voor was gekomen, had ik het heel bizar gevonden.

Maar het verhaal is origineel, apart, klein beetje horror en gruwel maar is te weinig gedaan met de karakters om ze je in je hart te sluiten, van te houden of boos op te zijn.

Ook zitten er een paar kleine foutjes in. De “ergste” vond ik wel de zin : Ze stuurde Joey de gang op...” maar ze was toen nog niet eens op de ranch dus Logan zal er wel mee bedoeld zijn.

Het einde is open en laat het gevoel achter dat er nog een vervolg op komt ( of er al is). Ondanks het matige boek, ben ik wel benieuwd naar het eventuele vervolg.

Komt dit boek in mijn “pareltjes” boekenkast?: Nee, daarvoor hield hij mij niet genoeg vast.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?:  Hij heeft aardig wat boeken geschreven, dus ik geef hem                                                                zeker nog een kans.

Raad ik dit boek aan anderen?: Zeker aan mensen die nog weinig horror hebben gelezen. Maar weer                                            niet aan de mensen die veel horror hebben gelezen.

Al met al een redelijk boek, geen pareltje maar een leuk tussendoortje.

Bron van Rik Raven

Titel: Bron

Auteur:  Rik Raven.

Uitgeverij: Nimisa Publishing house

Publicatiedatum: April 2011

Recensie door: Tamara

Kraaien: 4.

Hij voelde zijn maag samentrekken. Hij was compleet machteloos. Hij zwaaide maar wat met zijn revolver, bij gebrek aan een doelwit. Niet veel later kon hij zien hoe Kanters hals als vanzelf openscheurde waarna de Fret levenloos bleef liggen. Zijn levenswater druppelde als ingedikte kruidenlikeur langs de gerafelde huid van zijn nek. Er bleef echter een haperende ademhaling zichtbaar door de belletjes bloed in zijn mondhoeken.
Rolf Dorint lijkt het te hebben gemaakt. Hij is getrouwd met de vrouw van zijn leven en hij heeft de baan van zijn leven: schrijver. Een leven, zo op rolletjes, kan alleen maar ellende brengen.
Want wat doe je als de inspiratie opraakt?
Wanneer zijn 'bron van verhalen' opdroogt en de fantasie het laat afweten,
brokkelt Rolfs mooie leventje af.
Of toch niet?
Want was daar niet een vonk van een nieuw idee? Een mystiek verhaal, zo mooi dat het zichzelf lijkt te schrijven?
Terwijl het leven om hem heen ineenstort, bouwt de auteur, samen met buurjongen Luuk, aan een nieuw verhaal dat steeds diepere sporen in het echte leven nalaat. Maar wat een zegen leek, blijkt een vloek.
Er is iets mis.
Er is iets gruwelijk mis .

“Hij verloor daarbij een revolver, en zijn duim hing in een onnatuurlijk hoek slap langs zijn pols.”

Wat mij als eerste aansprak was de cover! Een man in een lange jas, zwaard en hoed die het bos inloopt. Daarboven lees je een stukje tekst van het boek. Dit zijn de covers waar ik van hou, niet teveel poespas en ik zal het boek zeker uit de schappen hebben gepakt om de achterkant te lezen. De achterkant deed mij zeker besluiten het boek te lezen. Het beloofd niet veel goeds in ieder geval!

Het verhaal zelf loopt lekker soepel en je gaat van de auteur Rolf Dorinth naar het verhaal van Baxan. Bij eindigen van een hoofdstuk weet je niet of je blij moet zijn omdat je verder kan lezen in het leven van de auteur of teleurgesteld omdat je graag verder had gelezen over Baxan Kanter. Heel geleidelijk lopen beide verhalen in elkaar over, waardoor je bijna niet meer weet wat echt is of het verhaal.

Dit is een boek om erbij te blijven. Dit boek leent zich uitstekend uit om op de bank te liggen met een warme deken om je heen, kop thee op tafel en verder geen verplichtingen hebt. Het verhaal verdient het gewoon om er goed bij te gaan zitten/liggen/ hangen. Vlug even een hoofdstukje lezen is er niet bij, want voor je het weet zit je weer gewoon een uurtje of wat te lezen.

De karakters zijn goed gevormd en je kan je snel inleven met de karakters. Ook de uitwerking van de omgeving is goed gedaan. Wel had ik wat meer willen weten over de Fret.

Het boek heeft een open einde en ik kan je wel vertellen... IK WIL WETEN HOE HET AFLOOPT!!

Komt dit boek in mijn crème de la crème boekenkast?: JA!!!

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: JAAA!!!

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Dit is niet echt een standaard thriller, maar zit veel fantasie in. Als je ervan houdt ,is dit zeker een boek voor jou! Hou je er niet van? Gewoon een kans geven!

Dit boek verdient 4 dikke kraaien van mij!!!

Tik Tak van Chris McGeorge

“Mijn vriend. Hij hangt midden in  het lokaal met een riem om zijn nek.”

Als 11-jarig jongetje loste Morgan Sheppard de moord op zijn wiskundeleraar op, terwijl iedereen dacht aan zelfmoord. Nu, 25 jaar later, wordt hij wakker, geboeid aan een bed in een onbekende hotelkamer, met vijf vreemden die ook net ontwaken. In de badkamer ligt een lijk. Op de tv verschijnt een man met een masker op. Sheppard krijgt de opdracht om binnen 3 uur de moord op te lossen, anders zal iedereen sterven. De moordenaar blijkt een van de aanwezigen te zijn, maar het is onduidelijk wie…
Tik Tak is een rollercoasterthriller die je vanaf de eerste bladzijde te pakken heeft.

Het verhaal begint gelijk al lekker. Je bent meteen getuige van een moord. Heerlijk als een boek meteen goed begint. Het gehele verhaal speelt zich af om en rond Morgan Sheppard.

Je leest over zijn jeugd en hoe hij nu leeft. Bekend als presentator van de reality show Resident Detective maar met de verslaving van drank en drugs moet hij nu de levens redden van hemzelf en 5 vreemden. Zal het hem lukken de moordenaar te kunnen aanwijzen voordat de 3 uur om zijn?

Het verhaal loopt lekker soepel  en gladjes. Dit is eigenlijk een boek waarin je begint en moeilijk kan wegleggen. Niet omdat het nu zo bijster spannend is maar gewoon omdat het lekker leest je toch wel wilt weten hoe het verhaal nu in elkaar zit.

In het begin dacht ik dat dit nog wel eens een “SAW” boek kon worden ( voor diegene die niet van horror houden en SAW niet kennen. Daarin zitten mensen opgesloten in een kamer en kunnen alleen ontsnappen door een zeer pijnlijke opdracht uit te voeren. Lukt dat niet..... dan gaan ze op een gruwelijke wijze dood.) Helaas ( voor mij) bleek dat niet het geval. Het lijkt een beetje op een “escape room” boek. Desalniettemin was het niet slecht. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo snel de moordenaar kon ontmaskeren ( al was dit wel een beetje lastig, maar waarom zeg ik niet want dan verklap ik meteen het gehele boek) maar werd mij wel vrij snel duidelijk welke kant het verhaal op zou gaan.

Het einde zit ook goed in elkaar, maar ook hierin was het niet bijster spannend. Het verhaal valt mij wel iets wat tegen, maar dat is meer omdat het voor mij te makkelijk was. Niet echt veel spanning, maar wel datgene wat je kan verwachten. Ik denk dat ik toch iets meer spanning, plotwendingen en verraad had verwacht. Sommige stukken waren iets wat aan de saaie kant. Al waren sommige stukken ook wel weer verrassend. Al met al niet een mind blowing boek, maar wel lekker leesbaar voor aan het strand o.i.d. Als je even niet oplet, mis je ook niet meteen een groot detail zeg maar.

Komt dit boek in mijn kast?: Nee, maar meer omdat ik niet echt vastgekluisterd zat aan het boek.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik ben wel benieuwd naar een nieuw boek van hem.

Raad ik dit boek aan aan anderen?: Ik denk het wel!

Ik geef dit boek 3 kraaien.

Tamara

Tamara las Real Crime 2

Oh, wat was ik weer blij toen dit magazine op de deurmat plofte. Net als voorgaande nummer is ook deze weer gevuld met moord, doodslag en andere gruwelijkheden!

De cover is wederom weer mooi stevig en geeft je een indruk van wat je inwendig kan verwachten.  De opstelling/ indeling is ook hetzelfde. Persoonlijk vind ik dat erg fijn om te lezen maar ook de herkenning is fijn.

Het mooiste stuk ( of juist het meest gruwelijke) wat mij heeft weten te raken is het stuk “de Welpenkiller”. Hierbij heb ik toch regelmatig het magazine moeten dichtslaan om het even los te laten. In het kort gaat het over een scoutingleider die zijn welpen het meest gruwelijke, onmenselijke dingen heeft aangedaan. Hoe kan iemand zo ziek zijn om jonge kinderen zó te martelen, te doden en te verminken. Ik kan er met mijn hoofd niet bij... ( gelukkig maar). Ook hierbij is gebruik gemaakt van foto's. Foto's van de daadwerkelijke moorden, dus geen reconstructie. 1 foto in het bijzonder heeft mij echt weten te raken. Zo erg zelfs dat ik de tranen in mijn ogen had. Dat is de foto van een jongetje dat d.m.v. touwen wordt uitgerekt.

Het gehele magazine staat weer vol met echte foto's. Van de persoon zelf, maar ook van de slachtoffers. Dat maakt het ,voor mij, juist aantrekkelijk. ( Nu klink ik wel een beetje heel creepy zo.. Even vooropgesteld dat ik een doodnormale vrouw ben, geen enge gedachtes heb of onwettelijke dingen heb gedaan. Wel heb ik een sterke fascinatie voor moordenaars. Maar dan vooral over hoe hun denken en wat ze hebben bewogen zoiets onmenselijks te kunnen doen. )

Ook hier begin je weer met korte stukjes . “In beeld” wordt dat genoemd. Daarbij krijg je levensgrote foto's te zien van een onthoofding, een guillotine, Bill Cosby en nog meer..

Hierna krijg je een behoorlijk lang stuk van Charles Manson ( de moorddadige sekteleider). Hier wordt duidelijk in beschreven hoe deze man te werk ging en vooral hoe hij andere aan het werk zette.

Het minste stuk vond ik het stuk over de gangsters. ( Niet dat het een slecht stuk was, absoluut niet! Maar dat is niet echt iets wat mijn interesseert) Die heb ik ook vluchtig gelezen.

Joey, haar zoon begint er al vroeg aan

Als ik alle onderwerpen zou bespreken, ben ik niet alleen nog wel even bezig, maar ik denk dat je je gewoon moet laten “verrassen” door de veelzijdigheid van dit blad. Ook kan ik je dit blad niet ( ik herhaal NIET!!!!) aanraden als je een zwakke maag hebt . De foto's op zich zijn al gruwelijk genoeg, laat staan dat je het verhaal erbij moet lezen. Maar voor de moordlustige lezers onder ons, zal dit blad je zeker niet teleur stellen! Ik ben heel blij dat ik een abonnement heb genomen op dit blad en ik hoop dat er nog vele nummers mogen volgen!

Ook bij deze uitgave adviseer ik iedereen om gewoon lekker rustig te gaan lezen. Dat verdient dit blad echt! Maar dat zal je wel merken als je het in de supermarkt vluchtig doorbladert. Hier ben je echt wel een hele avond zoet mee en je kan het blad ook rustig herlezen. Vervelend doet het mij in ieder geval niet! Enjoy voor alle lezers en voor de twijfelaars..... Give it a shot ;)

Ik kijk nu al uit naar het nummer van 27 november!

Moordspel van James Patterson

Titel: Moordspel
Auteur: James Patterson & Howard Roughan
Uitgeverij: Cargo
Publicatiedatum: Juli 2018
Recensie: Tamara
Kraaien: 2

Er is een seriemoordenaar actief in de straten van Manhattan. Zijn slachtoffers lijken totaal willekeurig te zijn, het enige wat hen verbindt is de speelkaart die de moordenaar bij hen achterlaat. De kaart lijkt steeds te verwijzen naar zijn volgende doel. De moordenaar, die al snel De Dealer wordt genoemd, houdt de politie gevangen in een verlammend gokspel dat door de hele stad wordt gevolgd.

Inspecteur Elizabeth Needham, die het onderzoek leidt, blijkt een onverwacht volhardende tegenstander, en ze vindt haar bondgenoot in professor Dylan Reinhart. Samen moeten zij het verband vinden tussen de slachtoffers voor De Dealer zijn laatste kaart uit handen geeft.

“Dit kan een beetje steken.” zei hij toen hij de naald boven de pupil richtte en hem in de sclera stak, beter bekend als het oogwit.”

Het eerste boek wat ik Patterson had gelezen, had mij volledig in de ban. Mijn dagen bestond letterlijk uit lezen,lezen, lezen! Zelfs onder het stofzuigen had ik het boek in mijn hand. Des te blijer was ik, toen dit boek op de deurmat viel.
De achterkant beloofde mij een lekker spannend verhaal. Ook dit boek kent lekkere korte hoofdstukken. Het gevaar is dan wel, dat je gaat krijgen.. : Ah...nog 1 hoofdstuk.
Ik vond dit boek eerlijk gezegd wat tegenvallen, nee dat verwoord ik niet goed. Enorm vond tegenvallen. Het boek kan je niet even een dag of twee wegleggen want je bent dan even kwijt waar het over ging. Het gehele verhaal deed mij rommelig overkomen, al kan ik mijn vinger niet echt opleggen waarom. Sommige hoofdstukken waren zelfs een beetje nutteloos. Zoals het hoofdstuk dan Reinhart in het bos is met zijn vader. Totaal nutteloos en zonder inleiding of afsluiting ga je weer door met het verhaal. Bij sommige stukken kreeg ik een beetje het “CTRL+ C CTRL+ V gevoel, oftewel knippen en plakken. Ook kreeg ik het gevoel dat er veel stukken uit het boek gehaald was, wellicht dat het daarom zo rommelig verloopt.
Ook de mooiste stukken in het boek zijn onbeschreven. Zoals de moord waarbij elektrische schokken zijn toegepast. Totaal niet beschreven. Op één bladzijde is de moord beschreven en de bladzijde erna lees je hoe het is gebeurd. Terwijl je hier juist de spanning in had kunnen bouwen.
Als Patterson beter zijn best had gedaan op dit boek, had het een mooi, spannend en vooral gruwelijk verhaal kunnen zijn. Nu leek het of De Dealer zelf in het verhaal aan het hakken was geweest.
Soms heb je boeken die je niet kan wegleggen, dit was een boek waarbij je excuses gaat verzinnen om niet verder te lezen.
Ook de karakters kwamen niet goed uit de verf, ik vond ze oppervlakkig blijven en kreeg met géén een klik of een irritatie- verhouding mee. Ik kreeg geen film in mijn hoofd tijdens het lezen, ik kreeg niet eens een voorstelling van de omgeving, het boek kwam bij mij niet tot leven.

Komt dit boek in mijn crème de la crème boekenkast?: Nee! Nee! Nee!
Hoop ik meer van de auteur te lezen?: 1 goed boek, 1 slecht boek...ik geef hem nog 1 kans.
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:  Nope, daarvoor vond ik hem te rommelig.

Junglekoorts van Bruno Buteneers

Titel: Junglekoorts

Auteur: Bruno Buteneers.

Uitgeverij: Dunfy.

Publicatiedatum:

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2

De ultieme droomwens van een doodzieke tiener dreigt een huiveringwekkende nachtmerrie te worden.

Mijlenver weg van de bewoonde wereld, diep in het onherbergzame
Amazoneregenwoud van Ecuador, ligt een plek die de hemel op aarde evenaart. In
Resort Kolibrie maken welstellende bezoekers in ongeziene luxe kennis met de pracht
van de jungle. De doodzieke Sarah en haar vader voelen zich niet thuis in de groep
onuitstaanbare gasten. Al snel komen ze er achter dat het woud geen enkele zwakheid
van geest of lichaam duldt. De jungle verslindt zonder de minste aarzeling
diegene die zijn zwakke plek toont.

Een nieuwe strijd om wat langer te leven gaat van start.

“Als een varen je wang kriebelt, dan sla je al op de vlucht.”

Ik moet zeggen dat de achterkant mij enorm aantrok. Een thriller die zich niet eens een keertje afspeelt in een kelder of een bos. Maar een jungle. Heel origineel gevonden.

Tijdens het lezen merkte ik dat het verhaal nogal springerig verloopt. Je gaat van een Inca stad naar een doodziek meisje, die vecht tegen een auto auto-immuunziekte.

Kort erop gaat de vader akkoord met een zakenmannetje die wel aan het geld kan komen om het medicijn te bekostigen. Maar die deal wordt ook snel weer afgewezen. Al met al vind ik dat het verhaal echt rommelig begint. Ik vind dat er niet echt tijd is genomen om Sarah, haar vader en de gevoelens die erbij komen kijken te leren kennen. Dat is jammer, want daardoor komen de karakters niet goed uit de verf. Ook de moeder van Sarah krijgt een rolletje in het boek wat ik nog steeds niet begrijp. Het voegt voor mij totaal geen meerwaarde aan toe, eerder bladzijde vulling.

Vanaf het moment dat ze op het vliegtuig zaten op weg naar Ecuador, hoopte ik dat het verhaal nu duidelijk vorm zou krijgen.

Tot aan het einde blijft het boek maar een boek, het verhaal een verhaal. De karakters maar karakters. Heel jammer, want het had een goede thriller kunnen zijn. Er gebeurt net niets en áls er iets gebeurt wordt er niet de tijd genomen om de spanning op te bouwen en dat uit te breiden. Sommige karakters worden wel onder de loep genomen en wat verteld over hun verleden, maar ook dat geeft weinig kleur aan de personages. Ik kreeg bijna het gevoel dat ik in een kinderboek aan het lezen was. In het einde zat daarentegen wel een kleine verrassing. Maar dat trok het verhaal niet recht. Het is allemaal nét te toevallig en het lukt ook allemaal. Het is een actieverhaal zonder goede acteurs.

Het nut van alle personages bij het resort , die toevallig wat met elkaar te maken hebben maar ook weer niet, was me ook van te toevallig. In  een hotel met 800 kamers zou het kunnen ,maar niet in resort met 5 hutten. Ook het voedsel dat door een printer gemaakt werd en d.m.v. Voedselcapsules op smaak wordt gemaakt en met drones werd bezorgd, vond ik lachwekkend.

Dit boek had alle punten om goed te worden, maar de punten zijn helaas blijven liggen.

Komt dit boek in mijn crème de la crème boekenkast?:  Absoluut niet!

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik geef graag iedereen een 2e kans....dus misschien.

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Eigenlijk niet heel snel....