Junglekoorts van Bruno Buteneers

Titel: Junglekoorts

Auteur: Bruno Buteneers.

Uitgeverij: Dunfy.

Publicatiedatum:

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2

De ultieme droomwens van een doodzieke tiener dreigt een huiveringwekkende nachtmerrie te worden.

Mijlenver weg van de bewoonde wereld, diep in het onherbergzame
Amazoneregenwoud van Ecuador, ligt een plek die de hemel op aarde evenaart. In
Resort Kolibrie maken welstellende bezoekers in ongeziene luxe kennis met de pracht
van de jungle. De doodzieke Sarah en haar vader voelen zich niet thuis in de groep
onuitstaanbare gasten. Al snel komen ze er achter dat het woud geen enkele zwakheid
van geest of lichaam duldt. De jungle verslindt zonder de minste aarzeling
diegene die zijn zwakke plek toont.

Een nieuwe strijd om wat langer te leven gaat van start.

“Als een varen je wang kriebelt, dan sla je al op de vlucht.”

Ik moet zeggen dat de achterkant mij enorm aantrok. Een thriller die zich niet eens een keertje afspeelt in een kelder of een bos. Maar een jungle. Heel origineel gevonden.

Tijdens het lezen merkte ik dat het verhaal nogal springerig verloopt. Je gaat van een Inca stad naar een doodziek meisje, die vecht tegen een auto auto-immuunziekte.

Kort erop gaat de vader akkoord met een zakenmannetje die wel aan het geld kan komen om het medicijn te bekostigen. Maar die deal wordt ook snel weer afgewezen. Al met al vind ik dat het verhaal echt rommelig begint. Ik vind dat er niet echt tijd is genomen om Sarah, haar vader en de gevoelens die erbij komen kijken te leren kennen. Dat is jammer, want daardoor komen de karakters niet goed uit de verf. Ook de moeder van Sarah krijgt een rolletje in het boek wat ik nog steeds niet begrijp. Het voegt voor mij totaal geen meerwaarde aan toe, eerder bladzijde vulling.

Vanaf het moment dat ze op het vliegtuig zaten op weg naar Ecuador, hoopte ik dat het verhaal nu duidelijk vorm zou krijgen.

Tot aan het einde blijft het boek maar een boek, het verhaal een verhaal. De karakters maar karakters. Heel jammer, want het had een goede thriller kunnen zijn. Er gebeurt net niets en áls er iets gebeurt wordt er niet de tijd genomen om de spanning op te bouwen en dat uit te breiden. Sommige karakters worden wel onder de loep genomen en wat verteld over hun verleden, maar ook dat geeft weinig kleur aan de personages. Ik kreeg bijna het gevoel dat ik in een kinderboek aan het lezen was. In het einde zat daarentegen wel een kleine verrassing. Maar dat trok het verhaal niet recht. Het is allemaal nét te toevallig en het lukt ook allemaal. Het is een actieverhaal zonder goede acteurs.

Het nut van alle personages bij het resort , die toevallig wat met elkaar te maken hebben maar ook weer niet, was me ook van te toevallig. In  een hotel met 800 kamers zou het kunnen ,maar niet in resort met 5 hutten. Ook het voedsel dat door een printer gemaakt werd en d.m.v. Voedselcapsules op smaak wordt gemaakt en met drones werd bezorgd, vond ik lachwekkend.

Dit boek had alle punten om goed te worden, maar de punten zijn helaas blijven liggen.

Komt dit boek in mijn crème de la crème boekenkast?:  Absoluut niet!

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik geef graag iedereen een 2e kans....dus misschien.

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Eigenlijk niet heel snel....

Buiten zijn boekje met Bruno Buteneers

Bruno Buteneers (1981) is informatieambtenaar in de Vlaams-Brabantse gemeente Linter.

Na 2 jaar werken aan het manuscript voor Weerklank kwam hij in 2014 ermee naar buiten en kreeg voor elkaar om met publieksstemmen de laatste plek op de shortlist van de Hebban thrillerdebuut prijs toen te bemachtigen. Nu verscheen onlangs zijn nieuwe boek Junglekoorts.Op de foto zie je de auteur met enkele personages uit het boek.

Wat lees je nu?

'Voorbij de ijsgrens' van Preston & Child. Het is een vervolg op hun eerder verschenen 'De Ijsgrens'. 'Krater' en 'Goddeloos' zijn dan weer alleen door Douglas Preston geschreven, dus zonder zijn schrijfmaatje, en die boeken vond ik ook heerlijk ontspannend. Zelf ben ik verzot op het soort boek dat haast smeekt om verfilmd te worden. Als een gekke oliesjeik me enkele miljoenen dollars zou schenken, dan zou ik meteen mijn eigen boeken 'Junglekoorts' of 'Weerklank' laten verfilmen. Of misschien toch eerst de lening van ons huis afbetalen? Stel dat het een flop wordt, die verfilming. Gewone mensen die in ongewone situaties terecht komen, dus geen superhelden. 

Wat las je onlangs en wil je aanraden en waarom?

'De Encyclopedie Van Fraude, Zwendel En Bedrog' van Thierry Debels. Het is enorm fascinerend hoe gemakkelijk we ons allemaal in de luren laten leggen. Van amateuristische mails tot knap uitgekiende plannen. Of 'Yellow Kid Weill', een autobiografie over Joseph Weil, een van de meest gekende zwendelaars van Amerika. Alle boeken over oplichters en zwendelpraktijken vind ik fascinerend. Als ik uit die boeken één ding geleerd heb, dan is het wel: als iets te mooi is om waar te zijn, dan is het te mooi om waar te zijn. Of: De koper heeft honderd ogen nodig, de verkoper niet één. 

Welk boek las je ivm een hype en vond je tegenvallen?

'1q84' is het ijzingwekkend spannende verhaal... Wow, wacht even, dan heb ik toch een ander verhaal in handen gekregen 😊 Acht, het is niet mijn genre en ik heb het halverwege weggelegd. Naar mijn gevoel gebeurde er gewoonweg niets, maar zoals eerder gezegd: ik hou van avontuur en spanning.
'Ik ben Pelgrim' van Terry Hayes ligt dan wel weer binnen de dingen die ik graag lees. Als de papierprijs toen niet zo historisch laag had gestaan, dan had de uitgever Hayes toen volgens mij wel verplicht om zijn manuscript minstens honderd bladzijden minder lang te maken. Heerlijk boek, dat wel, maar een beetje korter had zeker gekunnen. En er gebeuren toch twee dingen in, waar een beginnend schrijver (of iemand die niet in de filmwereld heeft gewerkt) nooit mee weg zou geraken: het geval met de spiegel en het opsporen van de telefooncel. 

Maar kritiek geven is echt het allerlaatste wat ik wil. Ofwel geniet je van een boek ofwel is het niet je ding. Een schrijver besteedt best wel aardig wat tijd aan het verzinnen van zijn verhaal. We zijn geen apen achter typemachines. Daarom is een slechte recensie ook niet fijn om lezen.

Wat was vroeger toen je jong was je favoriete boek?

'De Brug' van Manfred Gregor vond ik toevallig, thuis, in de kast. Het waren examens op school en alles was leuker dan studeren. En als je dan op een achterflap leest: Het is mei 1945. Zeven Duitse jongens van zestien jaar hebben de opdracht een brug te verdedigen tegen de oprukkende Amerikanen... Dan ben je wel vertrokken met lezen. Iedere keer wanneer de geschiedenis van één van die kereltjes uit de doeken werd gedaan, dan wist je: die gaat er aan. Daarom heb ik in 'Weerklank' eerst de personages netjes voorgesteld en daarna de trein laten vertrekken.

Welk boek had je graag zelf geschreven?

Zonder twijfel 'Jurassic Park' van Michael Crichton. Een spannend verhaal veel wetenschap, een heus leesfestijn. Zelf hou ik er ook enorm van om feit en fictie te mengen. Ergens, vind ik, moet je altijd het gevoel hebben dat het in werkelijkheid zou kunnen gebeuren. Het blijft een geniaal opzet, dat sauriërpark.