Kort geding, deel 2 met Hoog Spel, geschreven door Patrick de Bruyn.

 

Drie lezers lazen hetzelfde boek en wel Hoog spel.

Wat is hun mening over dit boek?

 

Hilona:

Een nieuw Kort Geding met voor mij een nieuwe auteur. Veel positieve recensies van gelezen dus ik keek met groot plezier uit naar deze nieuwe leesclub.

Het verhaal begint direct met een spannende proloog. Dat belooft wat. Toch ben ik 2 x opnieuw begonnen met lezen omdat het maar niet lukte om in het verhaal te komen. Lag achteraf helemaal aan mezelf, want na een goede nachtrust en een nieuwe start vlogen de bladzijden voorbij. Patrick de Bruyn heeft een fijne schrijfstijl en verschillende thema's vliegen in een moordend tempo over de bladzijden. Beroving, bedreiging, chantage, mensensmokkel, politiek gekonkel, de jetset en natuurlijk heel veel illegale geldtransacties. Allemaal in korte hoofdstukken verwerkt en ik heb tot ver in het verhaal geen enkel idee hoe al deze verschillende lijnen met elkaar verbonden zijn. 

De personages blijven voor mij wat oppervlakkig, maar toch lukt het Patrick de Bruyn om me mateloos te laten irriteren aan Amy, 1 van de hoofdpersonages. Wat een onnozele doos is dat zeg. Ik moet hierbij eerlijk bekennen dat daardoor sommige verhaallijnen wel een beetje ongeloofwaardig overkomen. Terwijl de eerste helft van het boek leest als een sneltrein, kabbelt het verhaal vind ik, in de tweede helft van het boek een beetje voort en mist het de spanning uit het eerste deel. Ik hoopte op een spetterend einde, maar de climax bleef uit en voelde voor mij zelfs als een anticlimax. Ik houd doorgaans enorm van een open eind, maar dit was zelfs voor mij een beetje te open. Ietwat teleurgesteld sloeg ik het boek dicht.

Hoog spel van Patrick de Bruyn krijgt hierdoor van mij 3 kraaien.

 

Tamara:

Dit is mijn eerste kennismaking met Patrick de Bruyn en ik ben helaas niet heel gecharmeerd. Ondanks dat zijn manier van schijven vlot is, is het net wat te over de top. Soms had ik echt een "goh, wat een verrassing" moment. Amy vond ik een beetje een dom gansje. Zo makkelijk hoe zij zich liet Ompraten, ondanks alle rode vlaggen. Ze gaat gewoon zomaar naar Genève en als ze hoort dat ze een koffer moet ophalen, doet ze het ook gewoon.

De briefjes naar Bavo vond ik niet echt een meerwaarde en ook wat vergezocht. Toen er werd verteld wie daar schreef zat, gingen mijn wenkbrauwen allebei even omhoog. Wie had ik niet geraden, de reden waarom vond ik apart

Het begin was verwarrend, wie was wie en wie doet wat. Later wordt het wel duidelijk.

Helaas ben ik geen fan geworden van Patrick de Bruyn. Ik geef dit boek 2,5 kraai.

 

Ink:

Dat werd eens tijd dat er een nieuw boek van Patrick verscheen. Elke keer werd het weer uitgesteld. Maar daar viel hij dan echt door de brievenbus.

De proloog begint goed en daarna volgen de personages in schijnbaar losstaande verhaaltjes. Natuurlijk valt later in het verhaal alle stukjes samen. Maar dan heb je een lange weg van mensensmokkel, misbruik van macht en mensen, en corruptie.

Helaas heb ik mij enorm zitten irriteren aan een van de personages: Amy. Hoe dom en naief kan je zijn. Werkelijk wat een simpele. Ik dacht eigenlijk dat niemand zon personage verzint en verwachtte constant dat de aap uit de mouw zou gaan springen en ze dus juist heel sluw zou blijken te zijn. Volg je het nog? Maar helaas... Het haalde voor mij echt het leesplezier weg en was wel degelijk teleurgesteld toen ik het boek dichtsloeg,

3 kraaien

 

Hoog Spel, geschreven door Patrick de Bruyn.

 

Vier lezers

Vier meningen

 Karin:

Niet het soort boek dat ik doorgaans lees, maar voor mij wel een grappige leeservaring. Het boek gaat van start in sneltreinvaart. Thema’s als beroving, bedreiging, chantage, mensensmokkel, politiek gewin, de jetset en geld… heel veel geld komen aan het bod. Dat geld en macht hand in hand gaan blijkt ook uit dit boek. Wie het heeft wil nog meer, wie het niet heeft wil het graag verkrijgen en daarbij speelt uiterlijk vertoon een belangrijke rol: laten zien wat je hebt en anders de illusie wekken dat je het wel degelijk bezit en je ook tot de betere kringen behoort.

Patrick de Bruyn heeft een plezierige manier van schrijven die je meteen het verhaal in trekt. De personages zijn ogenschijnlijk gewone mensen. Soms wat erg naïef zoals bij Amy en ook niet overal even geloofwaardig zoals John, de auteur in het boek, maar zelf vind ik dat prima in een fictie boek.

De tweede helft had voor mij iets sneller gemogen en ook verwachte ik eigenlijk nog een twist die uiteindelijk niet kwam. Verwacht dus niet een heel spannende thriller, maar meer een grappig verhaal met wat misdaad en criminele elementen erin verwerkt.

Om het einde kon ik zelf alleen maar lachen, maar helaas voor jullie want ik ga er verder niks over zeggen!

Ik geef er, alles bij elkaar genomen, en afgerond naar boven 3,5 kraaien voor. 

 

Fany:

Patrick de Bruyn is voor mij geen onbekende. Ik was dus heel blij dat ik nog eens een thriller van hem mocht lezen. De proloog begint flitsend en daarna volgt de introductie van de personages in enkele schijnbaar losstaande verhaaltjes. Later wordt duidelijk hoe de schakeltjes in elkaar passen. Hoog Spel gaat over geld en het laat zien dat de slechteriken voor niets terugdeinzen . Uitbuiting van de zwakkeren , bedreiging en mensenhandel zijn gewone middelen voor deze criminelen. Reputatie,status, macht en uiterlijk vertoon horen er hier gewoon bij . Dit gaat zelfs zo ver dat weerzinwekkende corruptie op grote schaal dagdagelijkse kost is. Dit voelt zo echt dat ik dit politieke spelletje vandaag ook zie gebeuren. Andere thema's in dit boek zijn schuld, wraak en naïviteit. Toch blijft bij mij de vraag hangen of bijvoorbeeld Amy wel zo onwetend is als ze lijkt ? Wie John echt is en of er liefde in het spel is tussen Amy en hem is voor mij toch ook de vraag. Is iemand in deze thriller eigenlijk wel echt onschuldig? Wanneer het boek afsluit blijf ik jammer genoeg wel op mijn honger zitten. Deze misdaadthriller leest vlot , bevat veel grappige scènes verbergt interessante geheimen en ik wou zo graag nog meer antwoorden. Deze reis in misdaad heeft wel potentie tot een

vervolg dus wie weet kom ik er ooit nog achter. Patrick de Bruyn verpakt in deze thriller subtiel wat kritiek maar pakt dit op een fijnzinnige manier aan. Hoog Spel is een fijne leeservaring in de mondaine en politieke wereld waarbij heftige thema's op een luchtige en soms cartooneske manier vorm krijgen.

3,5 kraaien.

 

Wendy:

Hoogspel is voor mij de eerste kennismaking met de bekende Vlaamse schrijver Patrick de Bruyn.

Na een spannend begin waarin een moord wordt neergezet als een ongeluk maak ik in rap tempo kennis met de verschillende personages. Ook mag ik een kijkje nemen in de duistere wereld van roofzucht uitbuiting (mensen)smokkel en corruptie. Een wereldje waar veel, heel veel geld in omgaat en waarin ongenode gasten vakkundig uit de weg geruimd worden. Verschillende verhaallijnen lopen door elkaar heen om uiteindelijk samen te komen.

Een van de hoofdpersonages, Amy, is verliefd op John. Ondanks het feit dat hij duidelijk veel voor haar achter houdt gaat ze toch in op zijn verzoek om hem te helpen bij het verkrijgen van informatie van zijn zogezegde collega die omgekomen is bij een ongeluk. Amy haar personage blijft wat vlakjes ondanks de rollercoaster waarin ze terecht gekomen is. Persoonlijk had ik haar rol liever wat verder uitgediept gezien met de daarbij behorende (heftige) emoties. Het is immers niet niets in waar John haar in meesleurt.

John is een moeilijk te peilen personage. Wie is hij en wat is zijn rol in het geheel? Deze vraag bleef mij gedurende het hele boek door mijn hoofd spoken.

Patrick de Bruyn heeft mij blij verrast met zijn aangename schrijfstijl. Toch mistte ik met name op het einde een vette climax. Voor mijn gevoel had er meer ingezeten. Waar het verhaal sommige gedeeltes enorm vertraagde was het op het einde ineens uit. Maar zeker geen verkeerd verhaal. Het leest lekker weg en nodigt uit om verder te lezen. Voor mij een aangename kennismaking. Ik ga dan ook zeker nog meer lezen van Patrick de Bruyn. De genoemde quote : “Het zou ook U kunnen overkomen” is zeer pakkend voor dit boek. Het zijn thema’s die voorkomen in de wereld en die helaas ook zijn slachtoffers kent.

Hoogspel krijgt van mij 3,5 kraai.

 

Anita:

Patrick De Bruyn is een kei in het teasen van zijn lezers.

John heeft een geheime missie en blijft lang letterlijk en figuurlijk onder de radar. Het waas van mysterie waarin hij zich hult, verlaat hem nooit. Eén van de good guys? Minister Bavo Bosmans is een eerste klas narcist en gediplomeerde kwal die zichzelf heel wat vindt. Hoofdpersonage Amy zet in al haar naïviteit een dijk van een ‘leeghoofdige bakvis’ neer: rationeel gedrag is haar vreemd, iets wat de schrijver zelf donders goed weet en graag in de verf zet. De personages beroeren elkaar én de lezer, wat ongetwijfeld de bedoeling is van de auteur.

De plot draait om leugens, bedrog, misbruik van vertrouwen, mensensmokkel, illegale handel, oplichting en een schrijver die research doet voor zijn volgende boek. De conversaties zijn De Bruyn ten voeten uit: ze laten toe dat personages elkaar uittesten, elkaar op de rand brengen of ze hebben helemaal geen nieuwswaarde wat op zich ook een boodschap brengt. Zijn typische humor kruidt de dialogen.

De verschillende verhaallijnen ontwikkelen lang als eilandjes gescheiden van elkaar. Bij momenten scheren ze rakelings langs elkaar heen. Je voelt dat er wat op til is. Alle personages komen op kantelpunten te staan. Niemand laat het achterste van zijn/haar tong zien. Vanzelf ga je aan het speculeren, probeer je uit te vlooien hoe de vork in de steel zit. Wanneer de hoofdrolspelers uiteindelijk elkaar in de ogen kijken, lijkt duidelijk te worden wie aan de touwtjes trekt. Of toch niet. Een laatste twist haalt alles wat je denkt te weten weer onderuit. Is alles nu weer te herdoen?

Het boek laat zich vlot lezen. Misschien wordt het ook jouw boek?

4 kraaien

 

Hoog spel van Patrick De Bruyn

 

De spin in het web

‘Hoog spel’ is de meest recente thriller van de Vlaamse auteur Patrick De Bruyn.  Het was even wachten op dit boek wat de zin om het te lezen alleen maar aanscherpte.  Lost het de verwachtingen in?

‘Hoog spel’ gooit je van bij het begin de dieperik in: Felix is reddeloos verloren wanneer zijn metgezel hem een zet geeft met de punt van haar wandelstok en hij te pletter slaat tegen de rotsen.  Het spel zit op de wagen: Hoezo is zij de pion die dubbelspel speelt?  Waarover gaat dit? Wie is zijn contact in Genève?   

Patrick De Bruyn is een kei in het teasen van zijn lezers.  In een gezapig tempo en heel goed gestoffeerd brengt de auteur de overige pionnen in ‘Hoog spel’ in stelling: “alsof ik je een boek laat lezen vanaf driekwart van het verhaal” zegt de schrijver op p. 177.   

John heeft een geheime missie en blijft lang letterlijk en figuurlijk onder de radar.  Het waas van mysterie waarin hij zich hult, verlaat hem nooit.  Eén van de good guys?   Minister Bavo Bosmans is een eerste klas narcist en gediplomeerde kwal die zichzelf heel wat vindt.  Hoofdpersonage Amy zet in al haar naïviteit een dijk van een ‘leeghoofdige bakvis’ neer: rationeel gedrag is haar vreemd, iets wat de schrijver zelf donders goed weet en graag in de verf zet.  De personages beroeren elkaar én de lezer, wat ongetwijfeld de bedoeling is van de auteur. 

De plot draait om leugens, bedrog, misbruik van vertrouwen, mensensmokkel, illegale handel, oplichting en een schrijver die research doet voor zijn volgende boek.  De conversaties zijn De  Bruyn ten voeten uit: ze laten toe dat personages elkaar uittesten, elkaar op de rand brengen of ze hebben helemaal geen nieuwswaarde wat op zich ook een boodschap brengt.  Zijn typische humor kruidt de dialogen. 

De verschillende verhaallijnen ontwikkelen lang als eilandjes gescheiden van elkaar.  Bij momenten scheren ze rakelings langs elkaar heen.  Je voelt dat er wat op til is.  Alle personages komen op kantelpunten te staan. Niemand laat het achterste van zijn/haar tong zien.  Vanzelf ga je aan het speculeren, probeer je uit te vlooien hoe de vork in de steel zit.  Wanneer de hoofdrolspelers uiteindelijk elkaar in de ogen kijken, lijkt duidelijk te worden wie aan de touwtjes trekt.  Of toch niet.  Een laatste twist haalt alles wat je denkt te weten weer onderuit.  Is alles nu weer te herdoen? Na die laatste bladzijden borduur je verder aan het verhaal.  Zo ook blijven een aantal vragen in je hoofd resoneren:  Overleeft het netwerk in handel met medicijnen de gebeurtenissen?  Worden er maatregelen getroffen om de mensensmokkel aan te pakken?  Geschiedt gerechtigheid in de zaak rond baby Jane en Trésor?  Dé manier om het boek nog langer aan de lezer te binden!

 

‘Hoog spel’ blijft het hele boek lang een spel met hoge inzet voor de pionnen die in het stuk voorkomen: sommige gewone lopers al of niet met allures, anderen koning of koningin.  Het boek laat zich vlot lezen.  Misschien wordt het ook jouw boek?

4 kraaien

Anita

 

Verwacht in mei deel 4

 24 mei

Botteneiland van Jacob Ross is de eerste misdaadthriller in een spannende nieuwe serie over rechercheur Michael ‘Digger’ Digson!

Wanneer Michael Digson op het kleine Caribische eiland Camaho aan zijn nieuwe baan begint bij het rechercheteam, combineert hij zijn werk met een persoonlijke missie: ontdekken welk lid van een losgeslagen politieteam zijn moeder heeft vermoord tijdens een politieke demonstratie.

Michael wordt onmiddellijk in het diepe gegooid. Samen met zijn collega Miss Stanislaus krijgt hij de opdracht een cold case op te lossen. Vechtend tegen sociaal onrecht, seksisme en corruptie komen de twee terecht in een wereld vol gevaar, waarbij ze al hun vaardigheden moeten aanwenden om te overleven.

30 mei

Op Prince Edward Island verdwijnt het zoveelste meisje, deze keer een jonge Amerikaanse. Politiechef Arletta Browning en haar team worden door pers en publiek aangesproken over dit jaarlijkse fenomeen. Tegelijk moeten ze een fraudezaak oplossen waar een van de vooraanstaande burgers van het eiland bij betrokken is. De verdwijningszaak wordt een wedloop tegen de tijd, maar ook de persoonlijke relaties van Arletta komen in het gedrang.

3 mei

Wanneer William Librecht, een gerenommeerd psychiater, dood teruggevonden wordt op een golfterrein, weet iedereen meteen dat er een wrede moordenaar aan het werk is. Zijn signatuur: een golfbal, gepropt in de mond van het slachtoffer. Terwijl een hittegolf de Gentse Feesten teistert, worden ze kort nadien opgeschrikt door nog een golfbalmoord. Inspecteur Steve Stern staat voor een raadsel, want er lijkt geen enkele link te zijn tussen de verschillende slachtoffers. Het onderzoek zit op een dood spoor, terwijl de angst bij het volk alleen maar groter wordt. Stern staat voor een van de grootste uitdagingen uit zijn carrière, en dat wordt er niet beter op wanneer zijn collega Lara Colman op een dag mysterieus verdwijnt... Jan Smets is een Gentse econoom die het grootste deel van zijn loopbaan doormaakte in de Nationale Bank, waarvan hij gouverneur werd in 2015. Naast zijn drukke loopbaan heeft Smets steeds geschreven. In 2019 bracht hij zijn debuutroman Theater uit, die positief werd onthaald.

17 mei

Gebaseerd op waargebeurde zaken' De vrouw in de okergele jas werd behoedzaam op de brancard getild. De verpleegkundige klikte de riemen vast en de twee broeders reden de brancard naar de lift. Ze passeerden Maarten op een meter afstand. Terwijl zijn gedachten bij de dader waren realiseerde hij zich opeens dat hij iets bekends rook. Een licht bedwelmende, kruidige geur. Jasmijn. Het duurde een seconde, toen schoot hij naar voren en zwaaide met zijn identificatie. ‘Moment alsjeblieft!’ De voorste broeder stopte verbaasd. Maarten liep om de brancard heen en verstijfde. Hij keek in het bleke, bebloede gezicht van Faridah Amrani. De ambulanceverpleegkundige zag zijn heftige reactie en keek hem vragend aan. ‘Ze is collega…’ Maarten verhief zelden zijn stem, maar nu gebeurde dat. Het klonk als een bevel en een alarm tegelijk. ‘Jelle!’ Raadselachtige aanslagen op immigranten in het zo rustige Amstelveen. Een sluipschutter jaagt op iedereen met een buitenlands uiterlijk. Zijn werkwijze is steeds dezelfde: hij gebruikt precisiewapens met geluidsdemper, observeert en slaat toe. Het team van Maarten Severyn gaat op jacht…

13 mei

De wereld van de Berlijnse Nas stort in als haar zus Nushin met een auto tegen een boom rijdt. De politie houdt het op een ongeluk, Nas vermoedt zelfmoord. Samen overleefden de zussen alles: de migratie naar Duitsland, het verlies van hun vader, de emotionele afwezigheid van hun moeder en het ongeplande moederschap van Nushin. Hoewel een kind niet in haar leven als vrijgevochten Berlijnse queer past, neemt Nas de zorg voor haar nichtje op zich. Al snel ontdekt ze dat Nushrin, die ze zo goed dacht te kennen, zelfs voor haar geheimen had. Nas zet alles op alles om de waarheid achter de dood van haar zus te achterhalen.

30 mei

geen info nog

3 mei

River Cartwright wordt gedumpt in Slough House, het afvoerputje van de Britse inlichtingendienst. Agenten die een missie hebben verknald, zoals hij, moeten hier onder leiding van de kleurrijke Jackson Lamb hun dagen slijten als pennenlikkers. ‘Trage paarden’, zo worden ze genoemd.

Op een dag als River naar zijn werk gaat, wordt een jongeman gekidnapt. De gijzelnemers kondigen aan dat ze hem tijdens een livestream zullen onthoofden. Hiervan hebben River en de andere ballingen in Slough House gedroomd: eindelijk een nieuwe kans om zich te bewijzen.

Maar hoe dieper ze in deze zaak duiken, des te verwarrender die wordt. Is het slachtoffer wel wie hij lijkt? En wat hebben de kidnappers te maken met een uitgerangeerde journalist?

Mick Herron voert in deze sensationele thriller bonte personages op, die stuk voor stuk een verborgen agenda hebben. Trage paarden is vanwege alle verrassende verwikkelingen, verbanden met de actualiteit en spotternij een ijzersterk begin van een ijzersterke serie.

16 mei

Amy is na jaren opnieuw aan het daten. Met John klikt het perfect. Tot hij plots niets meer van zich laat horen. Hij lijkt van de aardbodem verdwenen. Amy is compleet overstuur. Haar vriendinnen helpen haar eroverheen: een typisch geval van ghosting, ja toch? Geen tijd en gepieker meer aan verspillen. Zoveel is duidelijk. Tot de politie voor haar deur staat. Of zij Jan Vandecasteele kent… Hij wordt vermist. Nee, nooit van gehoord. Maar hij lijkt wel sprekend op haar John Duchateau. Ja, natuurlijk staan haar berichten in zijn telefoon. Natuurlijk vinden ze haar vingerafdrukken in zijn flat. Maar gedoopt in zijn bloed? En heeft Amy misschien een verklaring voor het fortuin dat hij recent op haar bankrekening heeft gestort? Heeft Amy hem vermoord? Moet zij op zoek naar de vermiste John om haar onschuld te bewijzen? Dan ontmoet ze iemand die haar daarbij in elk geval kan helpen. Toevallig? Amy beseft dat alles nog veel ingewikkelder is dan het lijkt in deze onvoorspelbare, psychologische thriller die de lezer onderdompelt in de wereld van de nieuwe jetset, waarin de grens tussen legitiem en crimineel flinterdun is.

Column Patrick De Bruyn

Patrick De Bruyn

CORONAVIRUS

Twijfelt u er na deze titel over om verder te lezen? Maakt u zich geen zorgen, dat akelige C-woord komt verder niet meer voor. En dat is een heel karwei. Je moet al heel hard je best doen om het er níét over te hebben.

Dat dacht ook de bankier waar ik langs moest. Moest, zeg ik, want ik doe zoiets niet uit vrije wil. Doe mij maar een bankautomaat. Maar hij benadrukte graag dat zijn clientèle meer was dan een rekeningnummer:                                                                  ‘Tegenwoordig hoeft u niet ver te lopen om inspiratie te vinden voor een nieuwe thriller’, begon hij.

Ik zei niets.

‘Ja ja, mijn vrouw heeft al uw boeken gelezen’, beklemtoonde hij zijn verder onbestaande kennis over wat ik eerder schreef. Gelukkig bleef mijn zucht beleefd in mijn mondmasker steken, toen hij mij vervolgens een extra dienst voor een prikje probeerde aan te praten.

Ten eerste word ik altijd kregelig als mensen mij vertellen waar ik mijn inspiratie vandaan moet halen. En ten tweede, nee, ik ga daar dus geen boek over schrijven.                                                                  De mensen willen wel eens wat anders aan hun hoofd hebben, denk ik dan.

Hebt u trouwens het laatste jaar het woord ontlezing nog gehoord? Behalve als fenomeen uit het verleden.

Ineens is een boek lezen weer bijdetijds.

En het sterkste argument om géén boek te lezen is ineens het grootste pluspunt geworden: het duurt láng om een boek uit te lezen. Lekker lang. Langer dan alles op tv, al binge watch je je te pletter.

De mensen willen vandaag ontsnappen uit hun leven. En net lezen brengt mensen altijd elders dan waar ze zijn.

Ik heb het ook altijd vreemd gevonden dat mensen vaak alleen op reis lezen. Naar een mooi plekje op aarde trekken, om daar met de neus in een boek weer helemaal elders te gaan wezen.

Al wens ik niemand die gedwongen vakantie in eigen tuin van 2020 weer toe om een boek te lezen. Laten we maar hopen op weer verre reizen om ons te vergapen aan al het moois ter plaatse.

En in september komt mijn nieuwe boek er dan. Om u weer ver weg van hier te brengen. En nee, het zal echt niet over het coronavirus gaan.

Oeps, nu heb ik dat akelige C-woord toch weer gebruikt.

Patrick De Bruyn (Halle, 22 augustus 1955) is een Vlaams misdaadauteur.

In 1998 verscheen zijn eerste misdaadroman, File, in 2000 gevolgd door Indringer. Tussen 2001 en 2006 schreef hij de drie thrillers Vermist, Verminkt en Verdoemd. Met Verliefd brak Patrick De Bruyn in 2007 definitief door bij het grote publiek. Passie kwam uit in het voorjaar van 2008. Eveneens in 2008 verscheen een volledig herziene editie van Indringer.

Zijn thrillers worden gekenmerkt door een beschrijving van gewone mensen die door het noodlot of door eigen toedoen in een nachtmerrie belanden.

Zijn boeken werden genomineerd voor de Gouden Strop (1 x), de Diamanten Kogel (2 x) en de Hercule Poirotprijs (4 x).

Met Dodelijk Verlangen won hij de Hercule Poirotprijs 2010.

Ons Boekmaske Anita heeft Patrick De Bruyn ondervraagd

Enkele weken geleden kregen we op Facebook groot nieuws te lezen: de allernieuwste misdaadroman van Patrick De Bruyn zat er aan te komen!  Mijn thrillerhart ging in overdrive, want een boek vers van de pers van één van mijn favoriete auteurs, ik moest en zou het lezen. Het feit dat Patrick om de haverklap een teaser postte, maakte van mij niet de meest geduldige persoon.  En dan eindelijk was ‘De vrouw die liefhad’ er en kon ik het boek induiken. 

Patrick De Bruyn is niet alleen een begenadigd schrijver van intelligente en spannende misdaadromans, hij is ook heel toegankelijk en open naar zijn lezers toe.  In wat volgt stelt hij zich graag aan u voor – mocht u hem nog niet kennen, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk! - en gaat hij in op enkele vragen die verband houden met ‘De vrouw die liefhad’.

Zou je je even aan de leden van Thrillerlezers! willen voorstellen?

Ik schreef  sinds 1998 met DVDL nu mijn 13de spannende boek, over diverse thema’s en met telkens andere personages. Genomineerd voor alle thrillerprijzen in België en Nederland , ontving ik de Hercule Poirotprijs voor Dodelijk verlangen en ben hopelijk nog lang niet uitgeschreven.

Was het ten tijde van je studies psychologie reeds je ambitie om die kennis en vaardigheden te combineren met het schrijverschap?

Nee. Ik heb persoonlijk nooit het verband gezien dat lezers dan wel weer vinden.

Tijdens mijn studies schreef ik al een spannend young adult boek: Angst om de gijzelaars - toen heette dat nog gewoon jeugdboek - dat de jury van de Knokke-Heistprijs toen wel kon bekoren.

Ik herinner me dat ik toen van mijn personages vooral échte mensen wilde maken. En als je die richting studeert, dan lijkt het misschien gauw dat je met je handboeken op schoot aan het schrijven bent.

Hoe zou jij zelf jouw boeken typeren?

Het is niet aan de auteur om zichzelf onder een noemer te plaatsen, maar ik doe het met een omschrijving: in al mijn boeken probeer ik een spannend verhaal te brengen over gebeurtenissen die iedereen ook écht zou kunnen overkomen.

Wanneer je aan een nieuw boek begint te schrijven, weet je dan van bij aanvang welke richting de verhaallijn uitgaat?  Ligt het plot al onmiddellijk vast?

Nee hoor, de plot ligt helemaal niet vast. De richting waarin de verhaallijn zal gaan wel, natuurlijk. Maar ik heb die ook alleen in mijn hoofd, en ik zal die nooit op papier zetten, omdat ik daar al schrijvende toch doorheen meander.

Hoe ontstaat bij jou het idee voor een nieuw boek?  Waar haal jij doorgaans jouw inspiratie?

Daar kan ik moeilijk eenduidig op antwoorden. Doorgaans is er altijd wel iets ontiegelijk kleins de aanleiding, en dan een pak toevalligheden die voorbijkomen en die ik kan gebruiken. Ik leg het uit aan de hand van een voorbeeld over mijn boek Vermist.

Ik las toevallig - in een wachtkamer in een tijdschrift dat ik anders nóóit lees - een artikel over ‘pesten op het werk’. Dat vond ik een interessant thema. Geheel toevallig las ik in die dagen ook een artikel over werknemers in Japan die ontslagen worden en dat soms jarenlang verborgen houden voor hun familie en nog elke ochtend keurig de deur uitgaan om een hele dag… rond te hangen in de stad.

Die combinatie van iemand die wordt weggepest en daar zo beschaamd over is dat hij het niemand durft te vertellen, zag ik wel zitten. Maar hoe giet je dat in een spannend verhaal?

En toen stortte toevallig de Concorde bij Parijs neer op een hotelletje, met 113 doden tot gevolg. Tja, toen draaiden die sakkerse hersenen van mij een shift overuren en had ik ineens mijn verhaal…

Is er eerst het verhaal of het personage?

Eerst is er het thema, zoals in vorige vraag al aangehaald, dan komen de personages, dan de plot en dan pas het spannende verhaal dat alles met elkaar verbindt.

Let wel, qua personages gaat dat dan alleen over hun persoonlijkheid en hun gedragingen. Op uiterlijkheden van hoofdpersonages ga ik vrijwel nooit in. Soms wel eens op details van nevenpersonages die te kort in beeld komen om hun karakters uit te diepen.

Zo ook in DVDL zal de lezer het uiterlijk van een Alice of van Emma, of van een De Cock grotendeels zelf moeten invullen.

En als ik beschrijf hoe het jurkje van een tafelgenote bij mijn hoofdpersonage de wens opwekt om ineens liever kleurenblind door het leven te gaan, dan zegt dat veel meer over die tafelgenote dan een uitgebreide beschrijving. Toch?

Hoe ziet een schrijfdag er voor jou uit?

Dat wisselt, maar gewoonlijk zit ik een hele tijd naar mijn blanco scherm te staren.

En ik kan er gif op innemen dat net op het moment dat ik zin krijg in een koffietje, of in een wandelingetje, of ik een plaspauze wil nemen, dat het Grote Inspiratie Moment net dan komt opzetten en ik een – al zeg ik het zelf – fantastische dialoog op papier zet… terwijl ik potverdorie dringend moet… (lacht)

Alice heeft het over schrijversrituelen.  Heb jij die ook?  Wat moeten we ons daar bij voorstellen?

Ik heb die niet echt. Alice heeft die in wezen ook niet zo. Geen vast uur om aan de schrijftafel te gaan, geen verplichte 1500 woorden per dag als doel, geen thermosje met gemberthee binnen handbereik, of minstens 3 potloden die geslepen moeten worden voor ze aan het schrijven gaat.

Ik ben vooral een avond- en nachtschrijver, en ik heb wel graag een brandende kaars naast mijn scherm. In dat vlammetje kijken geeft me de nodige rust en ik mag dan altijd graag hopen dat het de inspiratie aanwakkert.

Er komen nogal wat tegeltjeswijsheden voorbij in ‘De vrouw die liefhad’.  Ben je zelf ook een verzamelaar van (mooie) uitdrukkingen?  Bewaar je ze in een apart schriftje?

Ik ben zelf nogal gevoelig voor mooie gebalde uitspraken. En ja ik heb al meer dan 40 jaar zo’n dik lijntjesschrift met een rode margelijn en  met een linnen kaft. Daarin schrijf ik inderdaad de uitspraken die ik wil onthouden of ook de thema’s of scènes op die ik interessant vind om te onthouden. En al weet ik zeker dat ik ze nooit allemaal zal kunnen gebruiken in mijn boeken, ernaar uitkijken als ik lees en ze verzamelen blijft mij altijd boeien.

Alice schrijft psychologische thrillers, net als jij.  Waarom koos je ervoor dat het hoofdpersonage in jouw nieuwste boek een schrijfster is?

Omdat Alice iemand is die lang een zeer ongelukkig leven leidde – door haar eigen toedoen, beseft ze wel – en in een parallelle wereld vlucht en het steeds moeilijker heeft om feiten van fictie te scheiden.  Schrijvers – waaronder ikzelf – zijn daar net iets gevoeliger voor, denk ik.

Ik zag Alice niet meteen als bankier of als deurwaarder door het leven gaan.

Hoe creëer je trouwens telkens jouw hoofdpersonages?  Zoek je daarvoor inspiratie onder de mensen in jouw leefwereld?

Ook hier is het antwoord genuanceerd. Ik creëer een personage altijd vanaf nul. Maar hoe verder ik ermee kom in mijn verhaal,  hoe meer trekjes erbij komen die ik misschien bij mensen in mijn omgeving heb gezien. En vaak gaan de personages ook een eigen leven leiden terwijl ze in het boek evolueren. Ze gaan aan de haal met de schrijver.

Een voorbeeld: Zo naar het eind van DVDL toe had ik het voorzien dat de ex van Alice aan de politiecommissaris de reden zou geven van hun scheiding. Maar, al speelt de ex maar een zeer kleine rol in het boek, ik kon het absoluut aan mezelf niet verkocht krijgen dat die man dat daar zomaar zou gaan vertellen aan die wildvreemde commissaris. Dus heb ik hem die commissaris een stevige veeg uit de pan laten uitdelen.

Helaas moest die arme auteur van DVDL dan ineens ook een andere manier vinden om aan de lezer uit te leggen waarom Alice en haar ex indertijd uit elkaar gingen.

Alice stelt dat het fijn, heerlijk is om het leven van een personage te leiden in plaats van dat van haarzelf.  Ben je zelf ook die mening toegedaan?

Absoluut, zeer zeker. Al zou ik niet echt willen ruilen met veel van mijn personages. Maar net als een lezer tijdens het lezen even in de huid van een personage kruipt – ondanks al diens narigheid en ellende – is het ook voor de auteur heel prettig om tijdens het schrijven de regisseur van zijn zelf gecreëerde personages te zijn.

En overigens het echte leuke aan thrillers is natuurlijk dat, zodra de lezer het boek heeft dichtgeslagen, of de auteur zijn pen heeft neergelegd, dat alle ellende op slag verdwenen is.

Al duurt het voor een schrijver soms wel even voor hij zich uit die parallelle wereld kan onttrekken.

Is ‘De vrouw die liefhad’ louter fictie of heeft dit boek zijn wortels in jouw persoonlijke leven, net zoals dat het geval is met het manuscript van Alice?

Louter fictie.

Mijn vorige 2 boeken, het tweeluik Slaapwel en Eeuwig nacht waren gebaseerd op criminaliteit die ik zelf heb ervaren.  Maar ik heb geleerd dat misdaad in het écht helemaal niet spannend is. En bovendien is erover schrijven helemaal niet louterend, maar integendeel eist het een zware tol  om je zo bloot te geven.

Alice schrijft haar thrillers onder een pseudoniem waarbij ze de namen van P D James en Dan Brown combineert.  Ben jij zelf fan van deze schrijvers?  Zo ja, zijn er bijgevolg overeenkomsten tussen jouw manier van schrijven en die van hen?

Haha! Dat is een erg fraaie manier waarop je mij die vraag stelt. Ik kan beide auteurs wel smaken, ja. Hoe ver hun genres ook uit elkaar liggen.

Maar eerlijk? Dat pseudoniem van Alice – P.D. Brown – was eerder bedoeld om met een knipoog die dekselse P. De Bruyn een Angelsaksisch aureooltje mee te geven.

Nee, niets menselijks is mij vreemd, ook ijdelheid niet.Ik ben ook maar een schrijver, nietwaar… (lacht) Zijn die niet allemaal begiftigd met een flinke portie ijdelheid?

Is dat een ‘toevalligheid’ of zijn er gelijkenissen tussen Alice en jou?  Zo ja, waar eindigt Patrick en waar begint Alice?

Oei, een scheidingslijn is er echt niet, hoor. Voor een keer moest ik voor een personage dus géén research doen. (lacht) Dus ja, ik heb wel  wat eigenaardigheden van mezelf ook op haar geprojecteerd. Laten we het maar eens  aan de lezer overlaten om uit te vissen waar PD Brown eindigt en waar PD Bruyn begint.

Heb jij favoriete schrijvers?  Wie zijn dat en wat apprecieer je vooral in hun werk?

Ik hoed mij ervoor om schrijversnamen te noemen omdat ik van iedere schrijver zowel boeken heb gelezen die mij aanspraken, dan wel niet. Maar een Hemingway, een Patricia Highsmith, een Sjowall & Wahloo of een John LeCarré hebben mij haast nooit teleurgesteld. Niet echt nieuwe namen, maar ja, de laatste 20 jaar ben ik ook meer met schrijven dan met lezen bezig geweest. (lacht)

Ik wil jou alvast bedanken voor jouw bereidwillige medewerking en ik denk dat ik in naam van Thrillerlezers! mag zeggen dat we alweer met verlangen uitkijken naar jouw volgende misdaadroman!

Win De vrouw die liefhad van patrick de Bruyn GESLOTEN

Patrick de Bruyn heeft een nieuw boek uit met de mooie titel De vrouw die liefhad.

Waar gaat het boek over?

Liefde en haat liggen dodelijk dicht bij elkaar

Alice komt niet ongehavend uit een bittere vechtscheiding, maar behoudt toch het hoederecht over haar enige tienerdochter. Ze pikt de draad weer op, gaat 's avonds verhalen schrijven en kent algauw succes als thrillerauteur. Dochter Emma is geen doetje, heeft lak aan de school en ziet voor zichzelf een illuster bestaan als vlogger en influencer, maar dat lukt niet zonder financiële steun. Alice aanbidt haar dochter en doet er alles aan om haar te helpen, maar Emma is onverzadigbaar. Dan ontmoet Alice toevallig een nieuwe liefde. En valt er een dode.

Wat heeft Patrick de Bruyn aan zijn repertoire toegevoegd volgens de recensente in de recensie die maandag online stond?
Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv De vrouw die liefhad.

Word je ook lid van onze facebookgroep? Door op onderstaande link te klikken, ben je er gelijk:
Facebook Thrillerlezers!

De vrouw die liefhad van Patrick de Bruyn

Titel: De vrouw die liefhad
Auteur: Patrick de Bruyn
Uitgeverij: Horizon/ Overamstel
Publicatiedatum: mei 2020
Recensie door: Anita
Kraaien: 5

Mijn titel: De vrouw die schreef

Een inbreker neemt zich voor zijn leven te beteren, later, maar wil nu nog een slag slaan. Zijn doelwit: een grijze BWW uit de 3-reeks op een oprit in de Villalaan. Vooraleer hij echter iets uit de auto buit kan maken, stuift de wagen weg. In het huis stuit hij op een lichaam onderaan de trap. ‘Diep vanbinnen wist hij natuurlijk dat dit verkeerd zou aflopen.’

Dan verschijnt Alice, het hoofdpersonage, in beeld. Ook zij ‘heeft diep vanbinnen altijd geweten dat dit verkeerd zou lopen.’ Intrigerend!

De eerste kennismaking met Alice verloopt al onmiddellijk heel heftig. Wat zal verkeerd aflopen? Waarom die poging tot een wanhoopsdaad om onmiddellijk daarna een fles champagne te gaan kopen om iets te vieren? Je begrijpt er niks van. Alleen dat je er echt niet vrolijk van wordt. De somberheid en tristesse spatten van de bladzijden. Van vieren komt niks in huis. Rond het huis waar ze zich naar begeeft, wemelt het van de politie. Alice, psychologische thrillerschrijfster, wordt zelf betrokken partij in een volgens de politie verdacht overlijden. Het is de start van psychologische spelletjes tussen de politie en verdachte nummer één: Alice.

Het boek van Alice wordt als een feuilleton in zeven afleveringen gepubliceerd in Libelle. De afleveringen van haar manuscript en de hoofdstukken van het boek wisselen elkaar af in Deel 2. Het boek in het boek toont de alterego’s van de personages, schetst de verhoudingen in de periode die voorafgaat aan het drama en dropt hier en daar ideeën die verontrusten: ‘de goorheid’ die ‘nooit zal wijken’, ‘een ontuchtzaak met minderjarigen’… Ik heb meer dan eens gelezen met gefronste wenkbrauwen. Alles telkens vanuit het perspectief van Alice.

Het karakter van Alice is onderwerp van een grondige psychologische analyse. Haar ongemak, de moeite die het leven haar kost en de chaos in haar hoofd worden zo aanschouwelijk uitgewerkt dat haar gemoedstoestand afstraalt op de lezer.

Regelmatig wordt de lezer aan het twijfelen gebracht door ‘spielerei’ tijdens het onderzoek. Meer dan eens verrast de schrijver met een ‘geestigheid’ of een toch wel opvallende vergelijking. Wanneer het over het opvoeden van kinderen gaat, laat ex-commissaris Chantal De Cock zich ontvallen: ‘Ik heb geen kinderen. Ik heb me dus nooit een dompteur in het circus gevoeld.’ Een filmquote in een eigentijds jasje zoals ‘The iPhone always rings twice.’, een personage dat ‘geinig’ de schouders ophaalt, tientallen verschillende vormen van lachjes, tegeltjeswijsheden à la ‘Bond zonder Naam’, weerspiegelen de liefde van de auteur voor taal. Patrick De Bruyn toont zich op deze manier ook heel aanwezig in het verhaal.

De spanning is van begin tot eind voelbaar. Iets is daadwerkelijk verkeerd gelopen. ‘Wat?’ is duidelijk, maar ‘Waarom?’ en ‘Wie?’ zijn vragen die om antwoord vragen. Het plot wordt heel goed onderbouwd. Stilaan komt de ware toedracht bovendrijven. De sfeer is constant grimmig en ongemakkelijk. Het leven na het schrijven, de terugkeer naar de realiteit is schokkend. En Alice, inderdaad, ‘Diep vanbinnen heeft ze altijd geweten dat dit verkeerd zou aflopen.’

‘ De vrouw die liefhad’ is een intrigerende psychologische misdaadroman die je niet onmiddellijk loslaat.  Hoe verwerk je een realiteit die je ergste nachtmerrie is?  Alice’ doortocht door haar eigen ‘Wonderland’ eindigt in een nare ontknoping. Sommigen zijn ziende blind, anderen kijken gewoon de andere kant op wegens te pijnlijk.  Maar er komt een moment dat je niet meer om de realiteit heen kan.

Sommigen zijn ziende blind, anderen kijken gewoon de andere kant op wegens te pijnlijk.

‘De vrouw die liefhad’ lost weer alle verwachtingen in. 

Verwachte boeken voor mei, deel 5 en slot

26 mei

In Regels van het spel volgen we C.J. Townsend.

Wanneer in Miami het zwaar toegetakelde lijk van een vermiste vrouw wordt gevonden, komt procureur C.J. Townsend in haar onderzoek een geheim forum op het spoor: mannen betalen veel geld om live toe te kunnen kijken hoe argeloze vrouwen deelnemen aan een gruwelijk spel waarbij ze uiteindelijk sterven. Ze zet alles op alles om de groep op te rollen, maar dan verdwijnt er weer een jonge vrouw. Terwijl C.J. doorkrijgt dat de regels van het macabere spel gewijzigd zijn, verandert haar eigen leven in een nachtmerrie…


Jilliane Hoffman werkte als officier van justitie in Miami aan zware misdrijven. Ze was adviseur voor justitie in Florida en heeft de FBI bijgestaan in talloze misdaadonderzoeken. Van haar hand verschenen o.a. Vergelding en De kleine getuige.



25 mei

Liefde en haat liggen dodelijk dicht bij elkaar

Alice komt niet ongehavend uit een bittere vechtscheiding, maar behoudt toch het hoederecht over haar enige tienerdochter. Ze pikt de draad weer op, gaat 's avonds verhalen schrijven en kent algauw succes als thrillerauteur. Dochter Emma is geen doetje, heeft lak aan de school en ziet voor zichzelf een illuster bestaan als vlogger en influencer, maar dat lukt niet zonder financiële steun. Alice aanbidt haar dochter en doet er alles aan om haar te helpen, maar Emma is onverzadigbaar. Dan ontmoet Alice toevallig een nieuwe liefde. En valt er een dode.







28 mei

Faye is terug, en hoe! Läckberg-fans, maak jullie borst maar nat!

Net als Faye begint te denken dat de rust in haar leven is teruggekeerd, wordt ze plotseling weer in het nauw gedreven. Ze is in het buitenland een heel nieuw leven begonnen; haar ex-man Jack zit in de gevangenis en haar bedrijf Revenge is waanzinnig succesvol. Maar vlak voordat Revenge in de VS gelanceerd gaat worden, wordt het bedrijf serieus bedreigd en is Faye gedwongen naar Stockholm terug te keren. Met de hulp van een zorgvuldig geselecteerd team van vrouwen, gaat ze de strijd aan om haar bedrijf veilig te stellen - en om zichzelf en degenen die ze liefheeft te beschermen.








26 mei

Een must voor Kingfans! Als het bloedt bevat vier gloednieuwe verhalen van de meester van de horror en suspense. Naast het titelverhaal Als het bloedt, met oude bekende Holly Gibney in de hoofdrol, bevat deze bundel ook de verhalen De telefoon van meneer Harrigan, Het leven van Chuck en Rat.


Als het bloedt
Om 10 uur wordt er een pakketje afgeleverd op de Albert Macready-basisschool. Om tien voor half 3 explodeert het pakketje, met tientallen dodelijke slachtoffers als gevolg, het merendeel kinderen. Als Holly -Gibney het nieuws op het journaal hoort, gaan haar -nekharen overeind staan. Ze is ervan overtuigd dat de nieuwslezer iets met de gruwelijke aanslag te maken heeft. Maar wat?


De telefoon van meneer Harrigan
Craig is een eenzame tiener. Zijn enige vriend is meneer Harrigan, een oude man die hem een luisterend oor biedt. Als meneer Harrigan onverwachts overlijdt, raakt Craig in een diep dal. Op zoek naar troost blijft hij zijn vriend bellen en zijn voicemail inspreken. Op een dag vertelt Craig dat hij op school wordt gepest. Maar als hij de volgende dag op school komt, is de pestkop spoorloos verdwenen…


Het leven van Chuck
Marty Anderson is op weg naar zijn werk. Hij wordt daarin enigszins belemmerd door het feit dat de wereld vergaat. Delen van California verdwijnen in zee door aardbevingen en het aantal zelfmoorden loopt met de dag op. Dan verschijnen er overal billboards, posters en advertenties opgedragen aan Charles "Chuck" Krantz die hem bedanken voor 39 geweldige jaren in dienst. Wie is deze Chuck? En kan het einde van de wereld nog worden afgewend?


Rat
Drew Larson heeft een nieuw verhaal in zijn hoofd dat moét worden uitgewerkt. Om in alle rust te kunnen schrijven, vertrekt hij naar de afgelegen hut van zijn overleden vader. Zijn vrouw en kinderen wachten thuis gespannen af. De laatste keer dat Drew een verhaal kwijt moest, kostte hem dat bijna zijn verstand. Dit keer lijkt alles goed te gaan – tot er een mysterieuze rat verschijnt die aanbiedt Drew te helpen met zijn verhaal. Tegen een prijs.

Slaapwel - Patrick de Bruyn

De cover:

Een ouderwets plaatje op de voorkant van Slaapwel, het lijkt een oude foto. ‘Wat zou dit zijn?’ is gelijk wat ik denk. Een cover waarbij je ideeën alle kanten opgaan en er al allerlei scenario`s in je hoofd voltrekken.

‘Net wanneer je in slaap valt, schudt het lot je ongenadig wakker.’

De boeken van Patrick de Bruyn zijn mij altijd wel bevallen, dus ik ben naar deze ook wel benieuwd. Ook de voorgaande boeken van zijn hand heb ik met veel plezier gelezen. In 2016 komt een vervolg op Slaapwel uit. Leuk, weer een kleine serie, maar eerst maar even dit boek lezen.

Het verhaal:

‘Zijn leven en dood lagen op wandelafstand van elkaar’.

Mijnheer Adam is een gepensioneerde man, hij is welgesteld en schuift dat niet onder stoelen of banken. Hij heeft sinds een jaar besloten om van elk moment van elke dag volop te genieten. Daarvoor was hij nog gewoon een weduwnaar die de dood van zijn vrouw, Monica maar niet te boven kwam. Hij is erg geliefd in zijn omgeving, maar is dat vanwege zijn charmes of omdat hij zo welgesteld is? Heeft iedereen wel de goede bedoelingen? Vertrouw je wel de goede mensen?

‘De telefoon aan de andere kant werd bij het eerste belsignaal al opgenomen, Hij zei maar drie woorden: Het is mislukt.’

Mijn mening:

Het boek is gebaseerd op waargebeurd spectaculair ongeval dat is voorgevallen bij een bekende van Patrick de Bruyn. Het boek zou eerder in mei uit komen, maar door het overlijden van de hoofdpersoon van het boek is het boek later verschenen. In juni vond de presentatie van Slaapwel plaats. Het is de elfde thriller van Patrick de Bruyn. Ik hoop dat hij het met dit boek waar maakt, want van zijn vorige boeken was ik erg gecharmeerd.

Het boek begint rommelig, je gaat heen en weer tussen verschillende personages en ik moet echt enorm mijn best doen om niet afgeleid te worden.

Halverwege komt er meer richting en wat spanning in het boek. Het is ook wel begrijpelijk dat dit een ander boek is, omdat meer non-fictie is, het is ook zeker niet slecht geschreven en zodra ik halverwege het boek was, raakte ik meer en meer gegrepen en was ik benieuwd naar het vervolg en welke ontwikkelingen er aan kwamen.

De personages houden je gaandeweg wel bezig. Zo had ik in het begin medelijden met Mijnheer Adam, maar halverwege vond ik het maar een eigengereid mannetje, maar dan wint aan het einde toch het medelijden weer. Het las fijn door, wel werden er een hoop Franse woorden gebruikt en vond ik het erg jammer dat het begin zo rommelig las.

‘Hoe had het toch zover kunnen komen met onze pa?’

Hoe zou je je voelen als je vader zijn eigen plan trekt en zich niets van je goede zorgen aantrekt? Het verhaal houdt je wel in zijn greep, maar is meer een roman en heeft weinig van een thriller. In december komt het vervolg van Slaapwel uit. Deze wil ik wel lezen, omdat dit boek met een open einde eindigt. Je stopt op het punt waar ik juist zo graag nog even meer had willen weten. Dus ik kijk uit naar december want ik wil graag verder lezen wat er nu allemaal gebeurd is met Mijnheer Adam.

Moon

Nieuwe Patrick de Bruyn heet Slaapwel

Slaapwel - Patrick de Bruyn
De gepensioneerde mijnheer Adam heeft wat spaarcenten en doet daar niet geheimzinnig over. Hij mag graag verkondigen dat hij een levensgenieter is. Alleen, sinds zijn vrouw overleden is, heeft hij niemand meer om samen mee te genieten. Met een bankencrisis die verder toeslaat, belastingen die steeds dieper inhakken op inkomens en banken die slechts geld lenen aan wie al geld heeft, lijkt de alleenstaande weduwnaar voor velen een interessant individu. Iedereen in het slaperige stadje weet wie allemaal op zijn spaarcenten uit is. Alleen mijnheer Adam denkt dat ze voor zijn natuurlijke charme vallen. De zaken worden gecompliceerd voor de gegadigden als een oude bekende uit het buitenland terugkeert. En het wordt helemaal ingewikkeld als er een moord gebeurt. Hoe snel iedereen zich ook uit het ingewikkelde kluwen van hebzucht zonder scrupules wil terugtrekken, de moordenaar zal gevat worden. En het aantal verdachten is niet groot. Wordt dit thema in handen van Patrick De Bruyn een good oldfashioned whodunit? Wie hem kent, weet dat die kans klein is.

Patrick De Bruyn (°1955) is auteur van misdaadromans. Door zijn studies in de bedrijfspsychologie en zijn werkervaring in de personeelsrekrutering heeft hij een zeer goed inzicht gekregen in de menselijke psyche, wat hij uiteraard tentoonspreidt in zijn boeken.

Hij publiceerde al een boek in zijn studentenjaren, namelijk Angst om de gijzelaars (1977), maar zijn echte debuut kwam er met File (1998). Hij schreef daarna nog meerdere thrillers, maar het was met Verliefd (2007) dat De Bruyn definitief doorbrak bij het grote publiek. Zijn thrillers worden gekenmerkt door een beschrijving van gewone mensen die door het noodlot of door eigen toedoen in een nachtmerrie belanden. Naast nominaties voor deGouden Strop en Diamanten Kogel, werd hij maar liefst vier keer genomineerd voor een Hercule Poirotprijs. Voor Dodelijk Verlangen (2010) kreeg hij eindelijk de erkenning en de prijs die hij verdiende. In april 2014 gaat De Bruyn verder op zijn elan met Charly, het vervolg op Dodelijk verlangen. Patrick De Bruyn is met Slaapwel aan zijn elfde thriller toe.