Interview met Alexander Olbrechts

 ‘De Lucifermoorden’ van Alexander Olbrechts en het derde deel in de Mythosmoordenreeks  leek wel behekst. Misschien is het in de gegeven context meer aangewezen om het woord ‘verduiveld’ te gebruiken. Het Centraal Boekhuis had per ongeluk alle beschikbare exemplaren van de eerste druk van het boek vernietigd. Het was dus met enige omzichtigheid dat ik het recensieboek las. Het leek me dus leuk om nog even af te stemmen met de auteur over hoe het boek ondertussen is vergaan, hoe hij ertoe kwam om dit boek te schrijven, kortom hoe en waarom ‘De Lucifermoorden’ het boek is geworden dat hopelijk nu veilig en wel in de boekenwinkels is geraakt.

Dag Alexander

-        ‘De Lucifermoorden’ is het derde deel in de Mythosmoordenserie. Leg je nog even kort uit waar de mythosmoorden voor staan? Wat betekent ‘De Lucifermoorden’ in het grotere geheel van de reeks?

In de boeken van de reeks De Mythosmoorden staat telkens een seriemoordenaar centraal die zich laat inspireren door een legende/mythe/sage. Deels omdat ik de research naar de mythologie erg fijn vind, maar ook omdat ik er ietwat andere plaatsen delict mee kan creëren. Ik wil eigenlijk iets anders brengen dan alle andere politiethrillers die er al zijn. Soms weegt de mythologie al wat zwaarder door dan anders, ik laat de flow van het verhaal zelf beslissen hoe ‘heavy’ ik in de mythologie opga. De Lucifermoorden was voor mij een logisch derde deel, omdat ik hier onze Christelijke mythologie (meer bepaald: het Oude Testament) ben gaan lezen. Ik ben door die oude teksten altijd erg gefascineerd geweest.

-        Hoe verzoen je noordse mythologie met misdaadverhalen in het Vlaams-Brabantse?

Ik gebruik de mythologie niet als decor, maar als onderliggende structuur voor de hedendaagse setting van het verhaal. Mythologische verhalen kunnen al snel erg gruwelijk zijn. Ideaal om een seriemoordenaar op los te laten. Waarom Vlaams-Brabant? Wel, dat is de streek die ik ken. We mogen als Belgen best wat meer chauvinisme hebben. Ons land, onze streek, kan net zo’n toonaangevende locaties hebben als andere landen. Er zijn landgenoten die daar op neerkijken. Ik niet.

-        Die verhalen blijven actueel, de menselijke eigenschappen universeel en van alle tijden?

Ik vind net dat een deel van de verhalen uit de Bijbel absoluut niet universeel meer zijn. Ze zijn werkelijk compleet verouderd. Oké, er staan voldoende verhalen in die gaan over liefde, help de behoeftigen, etc… Maar de tijdsgeest van sommige verhalen is echt enorm gedateerd. Ik heb enkele passages uitgekozen die aangeven hoe verwaarloosbaar de rol van de vrouw was in die tijd. Walgelijk eigenlijk. Bijvoorbeeld in het verhaal van Lot: er arriveert een vreemdeling in zijn stad die door de stedelingen verkracht ging worden. Het was een zonde om een onbekende man te laten verkrachten, dus biedt het personage zijn eigen dochters in ruil voor het leven van de vreemdeling… Die verhalen staan nog steeds zo in de Bijbel. Hoe kun je dat überhaupt nog “in de juiste tijdsgeest plaatsen”? Dat is compleet ontwricht en net dat trekt me als schrijver aan om iets mee te doen.

-        De Legende rond Lot, zijn dochters en Sodom en Gomorra uit het boek Genesis gaat regelmatig een hoofdstuk vooraf. Hoe draagt die Bijbelse legende bij aan de thematiek van het verhaal?

In de vorige twee boeken werden de legenden onderzocht en aangehaald door de inspecteurs. Ik wilde voor De Lucifermoorden een andere benadering. Omdat je uit de Bijbel mag citeren en ik die teksten niet door de personages wilde laten opdragen, koos ik ervoor om ze als een soort wederkerende miniproloog weer te geven. Ook die benadering maakt dat dit boek weer net een tikkeltje anders is dan zijn voorgangers.

-        Allemaal parate kennis of ging er heel wat research vooraf aan ‘De Lucifermoorden’?

Het is een totstandkoming van research getriggerd door parate kennis. Ik kon gericht zoeken, want het verhaal van Lot was me gekend, maar ik heb wel veel plezier beleefd door heel wat verhalen eerst op te snorren op YouTube. Met ‘Disturbing Bible Stories’ kom je al heel wat leuks tegen… Een aanrader voor mensen die al eens graag youtuben.

-        Hebben vuur en zwavel een symbolische waarde in het verhaal?

Er is de link naar de Bijbel, uiteraard. God liet vuur en zwavel uit de hemel neerdalen om bepaalde steden te verwoesten. Wat eigenlijk vreemd is, want vuur en zwavel wordt natuurlijk – ook in de Bijbel – aan de duivel gelinkt. Het is die link naar de duivel die ook doorschemert in het verhaal. Iemand die zulke wreedheden uithaalt met zijn medemens, moet toch een satanist zijn?

-        ‘De Lucifermoorden’ start in medias res, ttz op “dag 9”, met onzekerheid over het lot van Rudi Smeets. Welk effect beoogde je hiermee?

De lezer meteen bij de kraag vatten en in het verhaal slepen… Ook de vraag aanwakkeren over wat Odettes rol in de plot zou zijn. Die “fast forward”-techniek is een truc om meteen met spanning te kunnen starten en het verhaal krachtig af te trappen. In de vorige twee delen gebeurde dat door de moordenaar naar voren te schuiven. Maar ik wil niet steeds via hetzelfde patroon werken, dus zocht ik naar een andere opbouw van het verhaal.

-        Je koos voor een thriller met raamvertelling met verschillende vertellers en tijdslagen. Waarom deze narratieve techniek?

Specifiek omdat ik graag een andere dynamiek wilde dan in de voorgaande delen. Ik denk toch dat een lezer niet graag tweemaal  hetzelfde boek wil lezen, en ik als auteur wil al helemaal niet tweemaal hetzelfde boek schrijven. Zeker in een reeks is die variatie erg belangrijk. Ik zoek naar andere invalshoeken, vooral om het voor mezelf leuk te houden, maar ook om de lezer iets anders te kunnen bieden. Ik schreef die eerste drie delen over een verloop van vier jaar, dus ik kon ook andere manuscripten tussendoor schrijven, waardoor ik als auteur andere dingen kon doen. Maar sommige lezers lezen de delen van een reeks vlak na elkaar, soms zelfs binnen dezelfde week. Net daarom vind ik het belangrijk om die toon telkens een beetje anders te zetten.

-        Hoe draagt de wisselwerking tussen heden (het lopende onderzoek) en verleden (de jaren ’80) bij aan de spanning?

Draagt die bij aan de spanning? Misschien verlaagt die zelfs de spanningsboog…? Ik wilde vooral die twee verhalen vertellen en verschillende aanknopingspunten maken tussen het heden en het verleden.

-        Hoe verklaar je de keuze van de cover? Het liefelijke lammetje in combinatie met ‘De Lucifermoorden’?

Daar wilde ik graag wat contradictie in verwerken. De naam van de duivel in combinatie met het Lam (Gods). Het licht en de duisternis. Het goede en het Kwade. Het ultieme duel. Het ultieme cliché. De reacties op de cover reveal vond ik erg vermakelijk! Sommige mensen reageerden exact zoals ik had gehoopt. Hoe kan zo’n lief lammetje gecombineerd worden met een heftige thriller. Het is fijn om met die uitersten te spelen. In cliché schuilt een bepaalde kracht; ze zijn niet voor niets clichés geworden.

-        Wat maakt hoofdinspecteur Rudi Smeets tot een interessant en gelaagd personage in deze thriller?

Ik vind Rudi een fijn personage om over te schrijven. Hij is een semi-depressief, brommerig, licht misantropisch figuur. Ik denk dat iedereen wel iemand kent die tegen dit soort figuren aanschurkt. Maar onder die verschrompelde lagen ligt er af en toe een zachte laag, zo kun je toch hier en daar wat verrassen en laat je de ruimte voor evolutie van het personage.

-        Hoe persoonlijk is de verhaallijn rond Rudi en Odette voor u als auteur?

We kregen in de familie te maken met dementie. Weliswaar niet jongdementie, maar toch… Ik vind dat een vreselijke ziekte. De geest sterft stilaan en het lichaam blijft voorleven. Ik vind dat erg gruwelijk. Het idee dat je beseft dat je stilaan de grip op je bewustzijn aan het verliezen bent en een gevangene zult worden in je eigen lichaam…

-        Welke passage tout court ligt jou persoonlijk het meest aan het hart?

Die waar Lucas over zijn onvruchtbaarheid vertelt en hun relationeel geworstel met het mucoviscidosegen.

-        Zie je de dader(s) uitsluitend als schuldig, of ook als product van hun verleden?

Een goede combinatie van beiden!

-        Hoe belangrijk is het voor u dat de lezer zich de scènes intens kan voorstellen, inclusief geur en lichamelijkheid? Hou je geweld altijd functioneel of ga je wel eens bewust over the top?

Ik vind dat erg belangrijk. Zulke boeken lees ik zelf het liefst. Ik hou ervan als lezers me komen vertellen dat ze in het verhaal werden gezogen en als het ware “de film” voor ogen zagen. Voor sommige lezers zal dat ongetwijfeld een afknapper zijn, maar ik denk dat dat misschien één van mijn sterktes is als auteur.

-        Ik vergelijk je graag met Chris Carter. Vind je dit een compliment of liever niet?

Ok, dat wordt een quote op een volgende kaft! Hahaha, ik vind dat een groot compliment! Los van het feit of je Carter goed vindt of niet, vergeleken worden met internationale bestsellers is altijd megafijn!

-        Verwacht je dat lezers vooral meegaan in de spanning, of hoop je dat ze ook blijven hangen bij de morele vragen? Mag een boek/literatuur ook bewust ontregelen?

Elke lezer mag uit het boek halen wat die eruit wil halen. Ik hou er wel van om met wat morele kwesties te spelen, maar het ligt er nergens vingerdik op dat het een verplichte kost is om daarmee bezig te zijn. Ik wil de lezer vooral enkele uren meenemen in mijn verbeelding en afleiden. Ik ben een verhalenverteller, dus ik wil gewoon mijn verhalen vertellen en ben erg blij met iedereen die ze wil lezen!

-        Wat hoopt u dat lezers meenemen uit ‘De Lucifermoorden’, los van de spanning?

Goesting om deel 4 te gaan lezen, of een van mijn andere boeken.

-      

  Tot slot: Schrijf je nog een nieuwe thriller binnen deze reeks en wanneer mogen we die verwachten?

Ik heb nog twee thrillers voor deze reeks in gedachten en na het vijfde deel, zou ik graag het doek over De mythosmoorden laten vallen. Ik hou er niet van om ellelange reeksen te lezen, dus waarom zou ik ze dan schrijven? Eigenlijk wilde ik al stoppen na het vierde boek in de reeks, maar het einde dat ik voor dat boek heb gepland zal een vervolgboek verlangen, vrees ik…

Dankjewel voor jouw tijd en interessante antwoorden, Alexander. Doel met ‘De Lucifermoorden’ bereikt, zou ik zeggen: ik heb heel veel goesting om deel 4 te lezen en iets zegt me dat ik niet alleen ben!

Anita voor Thrillerlezers!

De Vlaamse topboeken van 2025 van Anita

 2025, fijn leesjaar! Mijn beste boek?

‘Kill your darlings’ zeggen ze dan, maar dat ga ik niet doen. De volgende boeken verdienen allemaal een eerste podiumplaats.

In ‘Het Dresden Dilemma’ baseert Benny Baudewyns een fictief verhaal op historische feiten en gaat hij opnieuw internationaal. Spionage, intimidatie, repressie, foltering, moord en de terreur van de Stasi in de DDR komt via decors en personages realistisch in beeld. Ik zat helemaal in het verhaal.

In ‘Ze kwam terug’ van Barbara De Smedt is er steeds de dreiging van een fatale afloop en loopt een Griekse mythe als een rode draad door het plot. De leden van een vroeger vriendenclubje moeten een voorval uit het verleden één voor één met hun leven bekopen. Een knap opgebouwde psychologische thriller.

In ‘Dodencel’ van Sterre Carron staan Erin De Donder en haar team voor een groot raadsel. Egyptische mythologie en de genocide in Rwanda leveren aanwijzingen voor misdaden die gepleegd worden in een creepy decor. Mijn favoriete Carron-thriller.

‘Vergruizer’, een actievolle pulp noir thriller van Alexander Olbrechts, is gruwelijk, rauw, brutaal en snel. Moord, manipulatie, … de poort naar de hel staat altijd open. Heel origineel zijn de tips en tricks die het hoofdpersonage, dat gelijkenis vertoont met Deadpool, deelt met zijn publiek. Een bijzondere mix van gruwel, luchtigheid en dubbele moraliteit.

In ‘De grote boze wolf’ van Bjorn Van den Eynde vormen een plaatselijke legende, een brokje Luikse geschiedenis, een album van Suske en Wiske, doofpotaffaires en diepgeworteld leed een nieuwe uitdaging voor het duo Marjolein De Vrieze en Nathan Durnez. Een gelaagde topthriller.

Last but not least ‘Het jaar van De Kogelvis’ van Jos Pierreux. Luks obsessie met een cold case, de problemen met echtgenote Rena en de misdaad die hij willens nillens van binnenuit benadert, werpen een heel nieuw licht op mijn favoriete Knokse speurder, al moest ik wel even bekomen na de laatste bladzijden van deze geweldige misdaadroman

Anita

Onze razende reporter bij Boektopia

 

Vorige week bezochten onze dochter, zoon en ik het boekenwalhalla van Boektopia in Kortrijk.

Zoveel fijne en interessante ontmoetingen mogen beleven. Ik sprak met een enthousiaste Alexander Olbrechts die al veel boeken mocht verkopen en voor wie Boektopia geslaagd is. Gelukkig konden nog een paar exemplaren van #delucifermoorden worden gered! Ik had een leuke babbel met Luc Vos die me nog iets bijbracht over hoe een foto nemen en delen. Volgend jaar komt hij met een nieuwe thriller! 

Sterre Carron verwelkomde mij met een allerwarmste knuffel en vertelde dat ze de leesclubs van @Thrillerlezers! zo goed en leuk vindt en wat een opluchting het voor haar is als haar thriller gesmaakt wordt. Ook de sympathieke Bjorn Van den Eynde maakte graag tijd en vertelde al over zijn volgende thriller met De Vrieze en Durnez die zal uitkomen voorjaar 2026. Hij kent de waarheid rond de figuur van Marjoleins vader, maar voor ons is het uitkijken naar het volgende boek. Misschien wordt daarin de sluier gelicht? 

In een gesprek met een minzame Toni Coppers en zijn partner Annick Lambert (ook in crime!) spraken de beide auteurs hun waardering uit voor de recensies die we maken over de boeken die ze schrijven. Ook sprak ik met een jong talent uit de Hamleystal: Arne Van der Linden schreef zijn eerste thriller gebaseerd op eigen belevenissen. Marijn De Valck en Hec Leemans maakten vooral mijn zoon maar ook mezelf gelukkig tijdens een signeersessie (na meer dan 1 uur aanschuiven!) waarin een klapke over FC De Kampioenen bevestigde dat Balthasar Boma echt een aimabele persoon is.

En wat ook bijzonder deugd deed is een ontmoeting met oud-leerlinge Kato De Gendt die met trots het boek #Leeskapiteinmijnlichaam, waarvoor zij de illustraties maakte, kwam voorstellen en signeren. Zo’n gesprekjes nadat leerlingen al lang zijn uitgevlogen doen zoveel deugd.

Veel leuke mensen mogen ontmoeten en massa’s boeken gespot die ik zou willen lezen. Helaas, die bankrekening …

Anita

 

Vergruizer van Alexander Olbrechts

 

Twee glazen, drie vingers wodka en vier slokken

‘Vergruizer’ start met een emotionele afscheidsbrief waarin hij belooft eerlijk te vertellen wat er is gebeurd en het geheim te onthullen dat niet langer verborgen mag blijven. Zo geschiedde.

Enkele pagina’s verder breekt de hel los. Vergruizer blijkt een huurmoordenaar die op contact werkt. In donkere steegjes gaat Vergruizer de confrontatie aan met de meest rauwe personages; lichaamsdelen worden van lichamen gescheiden als was Vergruizer een gediplomeerd beenhouwer.

Vergruizer profileert zich als een meestermanipulator die handelt volgens instinct en beschikt over een uitmuntende controle over zowel lichaam als reflexen. Vergruizer is enorm vol van zichzelf en lijkt over weinig of geen inlevingsvermogen te beschikken. De moordscènes zijn gruwelijk, rauw, meer dan gortig, dikwijls over the top en altijd snel. Vergruizers masker is een handelsmerk dat door iedereen herkend en gevreesd wordt en dat het personage van een speciale kracht voorziet, iets zoals de haren van Samson (in Samson en Delilah).

Het hoofdpersonage lijkt een figuur uit een of andere Comicfilm. Zoals vermeld op de achterflap valt er enige gelijkenis te bespeuren met Deadpool. Vergruizer treedt dikwijls buiten het plot om via voetnoten tips en tricks te delen met de lezer. De zwartgallige humor die zo kenmerkend is voor Deadpool heeft Vergruizer goed afgekeken en biedt voldoende luchtigheid wanneer de gruwel zich hard laat voelen.

Alexander Olbrechts verhult niks: alles recht toe recht aan; de toon is meestal brutaal; de actie en de gevolgen ervan komen in klank, geur en kleur. Sommige scènes zijn zo gortig dat ze nog steeds op mijn netvlies gebrand staan. Echt geen voer voor tere maagjes!

Vergruizer opereert in milieus waar zaken gebeuren die het daglicht niet mogen zien. De misdaden die er worden begaan zijn verwerpelijk en afschuwelijk weerzinwekkend. Is Vergruizer een held wanneer blijkt dat onder de vermomming toch een geweten schuilt? De dubbele moraliteit zet beslist aan het denken.

Komt hoogmoed voor de val? Zal de ‘innovatieve plantrekker die elke actie goed voorbereidt en toch improviserend aanpakt’ verraad overleven? Vergruizer krijgt alvast veel meer diepgang; blijkt dat heel menselijke gevoelens het karakter niet vreemd zijn. Ook personages zoals de Matriarch, De Staatsman en Techguy krijgen iets meer body.

De plottwist op het einde doet de letters op de bladzijden even daveren. Eventuele hints eerder in het boek zijn onopgemerkt aan mij voorbijgegaan, maar het nieuwe besef zet wel een en ander in een nieuw perspectief.

‘Vergruizer’ is een snelle actievolle pulp noir thriller die choqueert en entertaint tegelijkertijd. Ik heb er heel erg van genoten!

Anita, 4.5 kraaien

Alexander Olbrechts ondervraagd

Alexander Olbrechts heeft een grote passie voor verhalen. Die passie is meteen ook zijn drijfveer om zelf verhalen te verzinnen en te schrijven. Misschien las je zijn debuut ‘Gevlinderd’ of maakte je reeds kennis met zijn ‘mythosmoordenserie’ en las je ‘De Heraklesmoorden’ en/of ‘De Valhallamoorden’. ‘Vergruizer’ is zijn nieuwste boekenfeit en aan al wie het aandurft om het te lezen, wees voorbereid want het wordt een hels avontuur!

    Daar wil Thrillerlezers graag en meer het fijne van weten.

Dag Alexander

-        Je omschrijft ‘Vergruizer’ als een pulp noir actiethriller. Wil je dat even uitleggen?

Pulp noir is een aftakking van het nieuwe noir genre: Neo Noir. Het is een subgenre dat elementen van pulp fiction en film noir combineert. Het is rauw, duister, cynisch, vaak gewelddadig en speelt zich meestal af in een harde, corrupte wereld met moreel dubbelzinnige hoofdpersonages. Het woordje pulp refereert ook naar de pulp magazines van vroeger die op goedkoop papier (papierpulp dus) werden gedrukt. Ik ben een kind van de jaren tachtig en ik ben dus opgegroeid met Terminators, Die Hards, Mission Impossibles, en noem maar op. Vergruizer is mijn ode naar al die pulp fictie die ooit heeft bestaan, maar toch een weg naar ons (mijn) hart vond. Pulp fictie is een beledigende term die door de jaren heen eigenlijk een eigen kwaliteitsstempel is geworden. Niet alles moet bloedserieus of over de ganse lijn geloofwaardig zijn, sommige verhalen zoals deze pulp noir moet je snoepen zoals je soms fastfood snoept: “zet je neer en geniet van het moment”.

-        Op de achterflap maak je een vergelijking met John Wick. Was de filmreeks een inspiratiebron voor jou en wat in de reeks wou je toevoegen aan jouw verhaal?

Wel, als ik heel eerlijk moet zijn: ik had John Wick nog niet gezien toen ik het boek schreef. Die associatie werd gelegd door Martine Finn, een Engelse redacteur die aan de vertaling van het boek heeft gewerkt. Toen ze me dat zei, ben ik natuurlijk alle films gaan kijken en ik begreep de associatie wel. Maar toen dacht ik: leuke films, maar je kunt het verhaal van John Wick in één zin samenvatten. Ik wilde het daarna wekenlang niet aan mezelf toegeven, maar als je creatief bent, kun je het verhaal van Vergruizer ook in één zin samenvatten. Al zal ik dat als auteur op elk geven moment natuurlijk willen contesteren!

-        ‘Vergruizer’ zou ook de sfeer van Sin City ademen. Hoe heb je die broeierige noir-sfeer verzoend met ‘Vergruizer’?

Ik denk voornamelijk door twee punten. Als eerste de personages. Vergruizer zelf is een extreem personage. Het verhaal start erg brutaal. “Ik ben de beste. Elke missie die ik aanga, zal slagen.” Maar die menselijkheid van de Vergruizer groeit in het verhaal als het personage met zichzelf wordt geconfronteerd. De “slechteriken” zijn ook door en door slecht, persiflages van duistere rotzakken die helaas ook in het echt bestaan. De cast bestaat uitsluitend uit krachtige figuren die een duidelijke uitstraling hebben.

Ten tweede, door de locaties. Mijn persoonlijke favoriet in dit verhaal is het kasteel waar het gemaskerde bal wordt georganiseerd. De tuin, de weelde aan kamers, trappenhallen en balzalen, de vluchtwegen en zelfs het dak, alles komt aan bod en ik denk dat ik erin slaag om de lezer ook echt doorheen dat kasteel te loodsen en die sfeer kan opdiepen voor het geestesoog van de lezer.

-        Tenslotte verwijst de achterflap ook naar Deadpool. Op welke manier verbind je dit karakter met ‘Vergruizer’?

Vergruizer leest een beetje als een superheldenverhaal, hoop ik? Maar het personage heeft helemaal geen bovennatuurlijke krachten. Wat ik in de Deadpool-films leuk vind is het feit dat Deadpool vaak “The Fourth Wall” doorbreekt. Dit is een term die verwijst naar de denkbeeldige muur tussen het publiek en de personages op het scherm of het podium. Deze "muur" zorgt ervoor dat personages doen alsof het publiek niet bestaat, waardoor de illusie van een afgesloten, op zichzelf staande wereld blijft bestaan. Maar het personage Vergruizer weet dat jij als lezer een boek leest. Het personage spreekt je dan vaak aan in de je-vorm. Dit is een trucje die Deadpool ook gebruikt. Vergruizer heeft daarnaast ook wat zwarte humor die eigen aan het personage is.

-        In ‘Vergruizer’ passeren trouwens heel wat verwijzingen naar filmkarakters en films de revue: Darth Vader, Battlestar Gallactica, Firefly, Dr Who, … . Je bent duidelijk een fan?

Met schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik eerder een Techguy dan een Vergruizer ben… Tenzij je tegen mijn kar rijdt…

-        Er zit veel gruwelijkheid in ‘Vergruizer’. Hoever kan en mag je gaan door daar de humor van een Deadpool op los te laten?

Ik wil als auteur vrij zijn en vrij kunnen schrijven. Gruwelijke scènes waar je letterlijk het wurgkoord een weg in de keel ziet vreten, hoort daar nu eenmaal bij. Een schrijver mag geen taboes kennen en alles moet bespreekbaar zijn. De grens ligt waar je tekst een glorificatie wordt. In één hoofdstuk komt een pedofiel voor. Dat is als auteur een grens opzoeken, maar als je dan leest hoe het die man vergaat, dan weet je dat er van glorificatie in dit onderwerp geen sprake is. Door in de voetnoten of in sommige scènes wat humor te stoppen (ook al is deze zwart) verzacht ik het verhaal wat. Het boek is een rollercoaster van actie en die humor en de voetnoten halen de snelheid er wat uit, maken het verhaal wat luchter (hoop ik).

-        Is dat persoonlijk ook jouw soort humor of beperk je die voor nu tot ‘Vergruizer’?

Oohja, dat is mijn humor… [Grijnst breed].

-        Vergruizer is een huurmoordenaar en komt contracten na. Toch pakt Vergruizer ook onrecht aan. Van morele dubbelzinnigheid gesproken! Het was duidelijk de bedoeling dat de lezer dit zou oppikken. Kan je dat even verduidelijken?

Ik wil dat de lezer meeleeft met de Vergruizer. Ja, het is een moordmachine. Ja, Vergruizer ontvangt geld (en behoorlijk veel geld) voor het gedane werk (moord). Hoe kun je als lezer die door het personage letterlijk wordt aangesproken sympathie voelen voor een hoofdpersoon die brave, goede, hardwerkende mensen vermoordt? Ik wil ook graag denken dat figuren die de diensten van huurmoordenaars opzoeken, alleen maar andere illustere figuren willen omleggen en dat het hier dan niet gaat om huismoeders en brave kantoorklerken.

-        Heeft het masker van Vergruizer nog een andere waarde/bedoeling dan puur en simpel het gezicht verbergen?

Het is een deel van het wapenarsenaal. Sommige randen zijn scherp en puntig, al wordt dat verdoezeld door een zwarte lak. Een kopstoot van het masker zal elke tegenstanden uitschakelen. Natuurlijk bestaat dat masker er alleen om de anonimiteit van de Vergruizer te garanderen. Het is ook een statement, iets wat het personage heeft kunnen laten evolueren naar iets wat gevreesd wordt door de tegenstander.

-        Is Vergruizer een held of eerder een anti-held?

Goede vraag. Ik weet het zelf niet. Kun je een held zijn als je geld ontvangt voor de dingen die je doet? Ik denk eerlijk gezegd van niet. De Vergruizer is niet onbaatzuchtig. Het personage is verslaafd aan de job en ook een beetje aan kunst. De Vergruizer steelt graag prachtige objecten bij de doelwitten die moeten omgelegd worden. Dus misschien eerder een anti-held.

-        De geweldsscènes zijn bruut, choquerend, soms over the top. Welk effect wou je sorteren?

Sorry… Nee, exact dat. Ik schrijf niet voor gevoelige lezers. Ik ben geen pleaser. Ik ben fan van actiethrillers (zoals die van Gregg Hurwitz), maar ook van auteurs zoals Chris Carter die durven om bepaalde grenzen op te zoeken. Ik hou van bloedstollende thrillers. Hoewel Vergruizer al door sommigen als een literaire thriller wordt beschouwd… (Wat? Ja, hoor!) Ik ben graag direct, in your face. Ik wil dat je het verhaal volgt kort op de huid van de personages. Ik wil dat het bot hoort breken en dat je de weerstand van de huid voelt voordat het mes erdoor gaat.

-        Hoe bepaalde je – wat die gruwelijke passages betreft – tot hier en niet verder?

Het geweld moet de scène dienen. Is de scène vluchtig en krachtig dan ga je een andere soort actie hebben. Denk hierbij een vluchtscène. Je personage moet weg, moet van punt A naar B. Deze passages zullen kort en krachtig zijn. Een worsteling, een één-op-één scène is veel persoonlijker. Als ik wil dat je voelt hoe hard het personage moet worstelen, dan kruipt er in die scène veel meer beschrijving. Dan ga ik je vertellen hoe elke handeling verloopt en wat de impact daarvan is. Deze scènes zijn vaak ook sleutelmomenten, dan is het leuk om met veel emotie en detail een beschrijving neer te pennen. De lezers moet dan zien en voelen hoe de vingers in de richting van de oogbollen kruipen om de vijand te verblinden met het sappig knappen van de ogen.

-      

Anita gaf Vergruizer 4,5

  Hoe schrijf je zo’n scènes? Koel en onbewogen of toch ook met af en toe één oog dichtgeknepen?

Klinisch, maar toch ook met enige vorm van plezier. Vaak ervaar ik dat de meer emotionele scènes (of die sleutelmomenten) dat ze uit mijn digitale pen vloeien zonder dat ik er veel controle over heb. Dikwijls zijn dit scènes die al langer zitten aan te komen en waar ik bijna perfect weet hoe alles zal verlopen. Als auteur ben je een regisseur en dan is het belangrijk om te zien of alles is verlopen zoals je het wilde zien, dus in die optie worden die scènes vaak heel klinisch bekeken.

-        Welke scène vind jij persoonlijk de meest gruwelijke?

De scènes met Moed en Jekyll. Alles wat met kinderen aangaat vind ik bijzonder. Het vadsige idee is dat dit eigenlijk geen verzinsel is, maar iets wat met zoveel kinderen dagdagelijks gebeurt. Als ik zulke dingen in het journaal hoor, vraag ik me steeds af: zijn we werkelijk geëvolueerd of zijn we nog steeds beesten? Ik denk dat we als mens nog steeds beesten zijn. En net dat is iets dat we als thrillerauteurs kunnen misbruiken/gebruiken. Een mens is slechts een dier dat over zelfbeheersing bezit, tot er barsten komen in die zelfbeheersing, dan rest er alleen nog het dier.

-        Kreeg je al feedback van jouw lezers? Wat zijn de eerste bevindingen?

De feedback is echt enorm goed. Een aantal lezers zeggen wel dat ze normaal geen actiethrillers lezen en daaraan moeten wennen, maar zo goed als iedereen is positief over de plot. Daar schrijf ik voor. Ik wil geen normale sla-het-boek-dicht-en-ga-verder-plots. Ik wil een plot die op zijn minst voor enige verrassing zorgt. Ik heb in mijn leven al een 300 tal boeken gelezen en er zijn er enkelen die ik dichtsloeg waarvan het einde me altijd zal bijblijven, dat hoop ik met sommige van mijn boeken te realiseren en zeker met Vergruizer.

-        Wil je met ‘Vergruizer’ een bepaalde boodschap uitdragen? Zo ja, welke?

Eigenlijk wel, misschien niet meteen een boodschap. Ik wil de lezer met zichzelf confronteren. Hoe en waarom kan ik hier moeilijk uit de doeken doen. Wie Vergruizer gelezen heeft zal het begrijpen.

-        Komt ‘Vergruizer’ nog terug of was deze thriller een standalone?

Wederom een goede vraag. Ik verkeer in dubio. Ik ga een tweede deel nooit zo knisperend kunnen laten eindigen dan het eerste deel. De plot zal dus nooit kunnen opwegen tegen dat eerste deel.

Dus ik heb al een plot in gedachten… Maar het zou dan meer pulp noir actiethriller zijn. Toch krijg ik die vraag wel. Ik denk dat de mensen de Vergruizer een beetje in hun hart sluiten en gewoon graag verder willen lezen. Maar mijn eigen voorwaarde is dat ik een toffe plot moet hebben. Ik denk dat ik er eentje heb, al zal die plot die ik nu in gedachten heb een miniem uiterst klein tikkeltje naar sciencefiction neigen… Nu denk ik wel dat een verhaal als Vergruizer dit kan verdragen. Ik weet het nog niet. Ik wil wel. Het personage, en de vete tussen Techguy en de Veteraan trekken aan me. Ik heb er wel zin in. Maar ik vrees het deel-1-was-beter-dan-deel-2-gevoel. Voel je mijn worsteling? Zeker!

-        Wat zal trouwens jouw volgende boekenfeit worden?

Ik weet dat heel wat lezers het vervolg wensen op De mythosmoorden. Het derde deel – De lucifermoorden – is geschreven en werd onlangs door de politie-inspecteur gelezen zodat ik de feedback kan verwerken tijdens het herschrijven. Maar er spelen hier nog andere kwesties die ik later wel uit de doeken zal doen. Ik kreeg zelfs onlangs dankzij collega-auteur Dimitri Balcaen het idee voor een vierde deel in de reeks… Desondanks wordt mijn volgende wapenfeit het eerste boek in mijn zesdelige fantasyreeks. Ik wil graag in de zomer mijn eerste fantasyroman lanceren. Momenteel schrijf ik aan het zesde en laatste deel in die reeks. Ik ben bijna aan de grote finale beland. En voor mij komt er na 8 jaar schrijven en momenteel meer dan 800.000 woorden een einde aan het verhaal. Als auteur is dat best ontroerend, maar ik wil dit verhaal zo graag brengen! Ik breng verschillende soorten verhalen uit, omdat ik niet gefocust kan blijven om steevast hetzelfde te doen. Braaf seriedeeltje na seriedeeltje ophoesten gaat me vervelen en dan stopt de fun voor me. Daarom ben ik graag met meerdere projecten bezig.

Leuk te horen dat je een tweede deel overweegt: ‘Vergruizer’ doet echt wel iets met de lezer. Het boek heeft echt dat effect dat het blijft nagalmen nog lang nadat je het hebt dichtgeslagen.

Wat een geluk dat je zo vol ideeën zit voor nog meer thrillerplezier en wat de mythosmoorden betreft is het reikhalzend uitkijken naar de finale.

Dat we vooral niet te lang moeten wachten!

Heel veel succes nog!

Namens Thrillerlezers, Anita